အခန်း ၁၈

အခန်း (၁၈) ငါ ဗိုက်ဆာလွန်ပြီး စိတ်ကူးယဉ်နေတာလား

ညနေခင်းအချိန်သို့ရောက်သောအခါ တာ့ရွှယ်ထို၏မိသားစုသည် ထမင်းစားတော့မည်ဖြစ်လေသည်။

လျူအာကျူးသည် ဆေးပင်များကို ခွဲခြားသိမြင်ခြင်း စာအုပ်တစ်အုပ်လုံးကို ဖတ်ရှုပြီးသွားသောအခါ ကျေနပ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်လေသည်။

သူ့ဆရာဖြစ်သူ၏ ဘိုးဘေးများတွင် အမှန်တကယ်ပင် အထင်ကြီးလောက်စရာ ဗဟုသုတများရှိကြောင်းကို သူ ဝန်ခံရမည်ဖြစ်လေသည်။

ဤစာအုပ်ထဲတွင် ဆေးဖက်ဝင်အပင်အမျိုးအစားပေါင်း သုံးထောင်ကျော်ကို မှတ်တမ်းတင်ထားရုံသာမက ရုပ်ပုံများနှင့် ၎င်းတို့၏ ဂုဏ်သတ္တိများကိုပါ ထည့်သွင်းဖော်ပြထားလေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် အချို့သော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ၏ မူလအစ သို့မဟုတ် အထူးအသုံးပြုပုံများကို ရှင်းပြရန်အတွက် ရင်းမြစ်အမျိုးမျိုးကို ကိုးကားထားလေသည်။

ဤအရာက လျူအာကျူးကို ဆေးပညာတွင် ခိုင်မာသော အခြေခံအုတ်မြစ်တစ်ခု တည်ဆောက်နိုင်စေခဲ့လေသည်။

လျူအာကျူး၏ ထူးချွန်သော မှတ်ဉာဏ်ကြောင့်သာဖြစ်ပြီး သို့မဟုတ်ပါက ဤစာအုပ်ကို အကြမ်းဖျင်းဖတ်ပြီးရန်ပင် ဆယ်ရက်မှ လဝက်အထိ ကြာမြင့်မည်ဖြစ်သည်။

"ကျူးဇီ... ထမင်းစားရအောင်..."

ဆရာကတော်က အပြင်ဘက်မှ လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။

လျူအာကျူးသည် စာအုပ်ကို ၎င်း၏မူလနေရာတွင် ပြန်ထားလိုက်ပြီး ခြံဝင်းထဲသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

မီးဖိုဘေးတွင် ဆရာကတော်က ဟင်းချက်နေလေသည်။ အိုးအရွယ်အစားခန့်ရှိသော ခေါင်းများနှင့် သစ်ကိုင်းခြောက်များကဲ့သို့ ပိန်ချုံးနေသော ကိုယ်လုံးလေးများရှိသည့် ကလေးနှစ်ယောက်သည် တစ်ဖက်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေကြလေသည်။ သူတို့သည် မီးတောက်များ၏ အပူဒဏ်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မီးဖိုကိုသာ စိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ အင်္ကျီများပေါ်သို့ သွားရည်များ ကျဆင်းနေလေသည်။

အိုးထဲတွင် အထူးတလည် အရသာရှိသော အစားအစာ ဘာမျှမရှိဘဲ တောဟင်းရွက်ပြုတ်သာ ရှိသည်။

ပြောင်းဖူးမှုန့် အနည်းငယ် ထည့်ထားပုံရသောကြောင့် ကြည်လင်သော ဟင်းရည်ထက် အနည်းငယ် ပိုပျစ်နေပုံပေါက်လေသည်။

ဆရာကတော်သည် ဟင်းရွက်ပြုတ်ကို နှစ်ကြိမ်ခန့် မွှေပြီးနောက် လျူအာကျူး ပေးထားသော အသားပန်းကန်ကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

လျူအာကျူးသည် သူမက အားလုံးကို လောင်းထည့်လိုက်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် သူမသည် အရိုးသေးသေးနှစ်ချောင်းကိုသာ ထုတ်ယူကာ ဟင်းရွက်ပြုတ်ထဲတွင် မွှေလိုက်လေသည်။ အိုးထဲတွင် ဆီပေါက်အနည်းငယ် ပြန့်ကျဲသွားသည်နှင့် သူမသည် အရိုးများကို ပြန်ထုတ်ရန် ပြင်လိုက်လေသည်။

သို့သော်လည်း သူမ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ လျူအာကျူး စောင့်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး အရိုးများကို ပြန်ထည့်လိုက်ကာ ပြောလေသည်။

"ကျူးဇီ... နားလည်မလွဲပါနဲ့... မင်းကို မကျွေးရဲလို့ မဟုတ်ပါဘူး..."

လျူအာကျူးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သိပါတယ်..."

အမှန်တကယ်တော့ ဤအရာသည် ရွာရှိ လူများစွာအတွက် အလေ့အထတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။ ဤခေတ်ကာလတွင် အသားသည် ရွှေထက်ပင် ရှားပါးလှသဖြင့် အရိုးတစ်ချောင်းတည်းဖြင့် ဟင်းအိုးပေါင်းများစွာကို အရသာရှိစေရန် အသုံးပြုနိုင်လေသည်။ ဆီအနည်းငယ်ရရှိခြင်းကိုပင် စားကောင်းသောက်ဖွယ်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြလေသည်။

ကျူးဇီကိုကြည့်ရင်း ဆရာကတော်သည် ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် စိတ်ကိုတင်းကာ ကြက်သားတစ်တုံးလုံးကို ယူ၍ အိုးထဲသို့ ထည့်ပြုတ်လိုက်လေသည်။

ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပိန်ချုံးနေသော ကလေးနှစ်ယောက်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်းပင် အရောင်လက်သွားပြီး အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြလေသည်။

အနည်းငယ် ပိုကြီးသော ကောင်မလေးမှာ အတော်လေး လိမ္မာပါးနပ်လေသည်။ သူမသည် မိခင်ဖြစ်သူ အသားကို ရွှေ့ရန် အသုံးပြုခဲ့သော တူများကို အမြန်လုယူလိုက်လေသည်။ သူမသည် တစ်ချောင်းကို သူမ၏ မောင်လေးအား ပေးလိုက်ပြီး ကျန်တစ်ချောင်းကိုမူ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ကာ ယက်နေလေသည်။

အမှန်စင်စစ် တူများသည် အိုးထဲတွင် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် မွှေထားပြီးဖြစ်ရာ ဆီများမှာ ကုန်သလောက်နီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်လေသည်။

သို့သော်လည်း ကလေးနှစ်ယောက်မှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အရသာအရှိဆုံး သကြားလုံးများကို စားနေရသည့်အလား ပျော်ရွှင်နေကြလေသည်။

ဟင်းရွက်ပြုတ် ကျက်လုနီးပါးဖြစ်သောအခါ ဆရာကတော်သည် ၎င်းအပေါ်တွင် ဝါးပေါင်းအိုးတစ်လုံးကို တင်လိုက်ပြီး မီးခိုးရောင် ပေါင်းမုန့်လေးလုံးကို နွှေးလိုက်လေသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ထိုမုန့်များသည် ပြောင်းဖူးဖက်များ ပါဝင်သော အကြမ်းစား ကောက်နှံများဖြင့် ပြုလုပ်ထားကြောင်း သိနိုင်လေသည်။

ထိုအရာကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးက သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"ဆရာကတော်... အဲဒီအစား ကျွန်တော့်ကို ဟင်းချက်ခိုင်းပါ..."

"သွား သွား သွား... မင်းက ဘာလို့ ပြဿနာလာရှာနေတာလဲ..."

ဆရာကတော်က သူ့ကို စိတ်အိုက်စွာဖြင့် မောင်းထုတ်လိုက်လေသည်။

"မင်းဆရာဆီကနေ အဲဒီခေတ်ဟောင်းက စည်းမျဉ်းတွေကို မသင်ပါနဲ့... ငါတို့မိသားစုက ပညာသင်တပည့်တွေကို တိရစ္ဆာန်တွေလို သဘောထားတဲ့ အဲဒီအကျင့်ဆိုးကို မလိုက်နာဘူး... ဒီအတိုင်းထိုင်ပြီး ထမင်းစားဖို့သာ စောင့်နေစမ်းပါ..."

တာ့ရွှယ်ထိုသည် မလှမ်းမကမ်းတွင် ထိုင်ကာ သူ၏ ဆေးတံကို သောက်နေလေသည်။

လျူအာကျူး မောင်းထုတ်ခံရသည်ကို မြင်သောအခါ တာ့ရွှယ်ထိုက ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"အဲ့ကောင်လေးက မြို့သားတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ပြီး ယဉ်ကျေးချင်ယောင်ဆောင်နေတာလား... ဒီနေရာကို လာပြီး ထမင်းစားဖို့ စောင့်နေ... တစ်ဖွာလောက် ဖွာမလား..."

သူ၏ဆရာက နောက်ပြောင်ကာ ကမ်းပေးသော ဆေးတံကို ကြည့်ရင်း လျူအာကျူးက တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်သည်။

သူ ဆေးလိပ်သောက်ချင်သော်လည်း ယခင်က သောက်ခဲ့သော စီးကရက်ကြောင့် သူ၏ ကန့်သတ်ချက်ကို သဘောပေါက်သွားသဖြင့် အမြန်ပင် ငြင်းပယ်လိုက်လေသည်။

များမကြာမီ အစားအစာများ အဆင်သင့်ဖြစ်သွားပြီး ဆရာကတော်သည် အစားအသောက်များကို သွက်လက်စွာ တည်ခင်းပေးလေသည်။

လျူအာကျူးကို အပါအဝင် အိမ်ထဲတွင် လူငါးယောက် ရှိလေသည်။ တောဟင်းရွက်ပြုတ် ငါးပန်းကန်ခွဲ ရှိလေသည်။

ဟင်းရွက်ပြုတ် အပြည့်ထည့်ထားသော ပန်းကန်လေးလုံးကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားပြီး ကြက်သားပါသော ပန်းကန်ကိုမူ လျူအာကျူး၏ နေရာတွင် ချထားလေသည်။

ဆရာကတော်သည် လူတိုင်းကို ထမင်းစားရန် ခေါ်နေစဉ် သူမသည် ဆီပေါက်အနည်းငယ်ပါသော ပန်းကန်တစ်လုံးကို ယူကာ အိမ်နီးချင်း ခြံဝင်းထဲသို့ သွားလေသည်။

လျူအာကျူး၏ နားမလည်နိုင်သော မျက်နှာထားကို မြင်သောအခါ တာ့ရွှယ်ထိုက ပြတ်သားစွာ ပြောလေသည်။

"အဲဒီအသုံးအဖြုန်းကြီးတဲ့ မိန်းမက သူ့မြေးအတွက် အစားအသောက် သွားပို့တာ... ကလေးက အခုလေးတင် မွေးထားတာဆိုတော့ မင်းရဲ့ မရီးမှာ နို့ထွက်ဖို့ အာဟာရ အလုံအလောက် မရှိဘူး... အဲဒါကြောင့် အသား ဒါမှမဟုတ် အဆီ နည်းနည်းပါတာနဲ့ သူမက အဲဒီအကြွေးလာတောင်းတဲ့ သရဲမိသားစုကို ချက်ချင်း သတိရတော့တာပဲ... ငါကိုယ်တိုင်တောင် အခုလေးတင် အရိုးတွေကို စုပ်ခွင့်ရတာ..."

ထိုသို့ပြောနေသော်လည်း တာ့ရွှယ်ထိုသည် သူ၏ပန်းကန်ထဲမှ အသားအလွန်နည်းသော ကြက်ရိုးနှစ်ချောင်းကို သူ့ကလေးများ၏ ပန်းကန်များထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

ကလေးနှစ်ယောက်မှာ အပူဒဏ်ကို မကြောက်ဘဲ သူတို့၏ ပန်းကန်များကို ပွေ့ပိုက်ကာ အစားအစာများကို အငမ်းမရ စားသောက်နေကြလေသည်။

အရိုးများကို မြင်သောအခါ ကလေးနှစ်ယောက်သည် ကြက်ခြေထောက်များထက် အနည်းငယ်သာ ပိုတုတ်သော သူတို့၏ လက်သေးသေးလေးများကို ချက်ချင်း ဆန့်ထုတ်ကာ အရိုးများကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကိုင်တွယ်၍ ကိုက်ခဲကြလေသည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်လည်း အကြွေးလာတောင်းတဲ့ တစ္ဆေတွေပဲ..."

တာ့ရွှယ်ထိုက ရယ်မောရင်း ဆူပူလိုက်လေသည်။ ရုတ်တရက် လျူအာကျူး၏ ရှုပ်ထွေးနေသော မျက်နှာအမူအရာကို သူ သတိထားမိသွားပြီး သူ့တပည့်မှာ ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြောင်းနှင့် အသားကို သူ ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သတိရသွားလေသည်။

သူက အနည်းငယ် အနေခက်စွာဖြင့် ပြောလေသည်။

"အဟမ်း... ကဲ... ငါ မင်းအတွက် နောက်ထပ် အရိုးတစ်ချောင်း သွားယူပေးမယ်... အာ... မဟုတ်ဘူး... အသားတစ်တုံးကို ဆိုလိုတာ..."

ဆရာဖြစ်သူ၏ နာကျင်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးသည် သူ့ကို ခွေးခြေခုံပေါ်သို့ အမြန်ပြန်ဖိချလိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

“မလိုပါဘူး ဆရာ... ကျွန်တော် ဒီမှာမစားတော့ဘူး..."

"မရဘူး... မင်းက ငါ့ရဲ့ တပည့်ပဲ... ငါ့ဆီကနေ လက်မှုပညာသင်ယူနေတာ... ငါက ထမင်းတစ်နပ်တောင် မကျွေးနိုင်ဘူးဆိုရင် ဟာသဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

"ရွာထဲက လူတိုင်းက ငါ့ကို အထင်သေးသွားစေချင်လို့လား..."

တာ့ရွှယ်ထို၏ မျက်နှာက မှောင်မိုက်သွားပြီး အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ဆူပူလိုက်လေသည်။

လျူအာကျူးက ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ပြောလေသည်။

"အဖေက ကျွန်တော် သူ့အတွက် ဆေးကျိုပေးမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေတုန်းပဲ..."

ဤအရာက တာ့ရွှယ်ထိုကို ပြန်လည်ချေပရန် စကားမရှိဖြစ်သွားစေသည်။ လျူအာကျူးသည် ထွက်သွားရန် တမင်တကာ ဆင်ခြေပေးနေကြောင်း သူသိသော်လည်း ဖခင်အတွက် ဆေးကျိုမည့်အလုပ်ကိုမူ သူ မတားဆီးနိုင်ပေ။ သူသည် စိတ်အိုက်စွာဖြင့် ကျိန်ဆဲရုံသာ တတ်နိုင်လေသည်။

"ကျစ်... မင်းက ငါ့အစာတွေ ညံ့တယ်လို့ ထင်ပြီး အသားပြန်စားချင်နေတာ မဟုတ်လား... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါလည်း မင်းကို ဧည့်ခံဖို့ဂရုမစိုက်ပါဘူး... ထွက်သွားစမ်း..."

လျူအာကျူးသည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သော်လည်း အိမ်သို့ တန်းမပြန်ခဲ့ပေ။ သူသည် ဆေးဆိုင်ငယ်လေးသို့ အရင်သွားကာ သူ၏ စိတ်အာရုံနေရာလွတ်ထဲမှ ဝက်တစ်ခြမ်းကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

ဤဝက်တစ်ခြမ်းတွင် ခေါင်းနှင့် အရှေ့ခြေထောက်နှစ်ချောင်း ပါဝင်လေသည်။

ဝက်ခေါင်းသည် သူ၏ဆရာနှင့် ဆရာကတော်အတွက်ဖြစ်ပြီး အရှေ့ခြေထောက်များသည် ဆရာဖြစ်သူ၏ ချွေးမကို နို့ထွက်စေရန် ကူညီပေးရန်အတွက် ဖြစ်လေသည်။

လျူအာကျူးသာ ဆင်းရဲခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူသည် မည်သည့်အခါမျှ ဤမျှရက်ရောလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း သူသည် ဤအရာများကို မလိုအပ်ဘဲ ဆရာကတော်ကလည်း သူ့အပေါ် အမှန်တကယ် ဂရုစိုက်သောကြောင့် သူတို့ကို ပျော်ရွှင်စေရန်နှင့် သူ၏ စိတ်ကို အေးချမ်းစေရန် ကူညီပေးခြင်းမှာ ဘာအမှားရှိမည်နည်း။

လျူအာကျူးသည် ပစ္စည်းများကို ချထားကာ စာတိုလေးတစ်စောင် ရေးလိုက်ပြီးနောက် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဂျိုင်းကြားညှပ်၍ ထွက်သွားလေသည်။ သူသည် ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားစဉ် အနောက်သို့ လှည့်ကာ အော်ပြောလိုက်လေသည်။

“ဆရာ... ကျွန်တော် ဆေးဆိုင်ထဲမှာ ဆရာ့အတွက် ပစ္စည်းတချို့ ထားခဲ့တယ်... ပြီးတော့ စာအုပ်တစ်အုပ်လည်း ငှားသွားတယ်..."

"မင်း ကောင်စုတ်လေး... ငါ့စာအုပ်ကို ခိုးသွားတာလား... မင်း အရိုက်ခံချင်နေတာပဲ..."

တာ့ရွှယ်ထိုက ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်ကျိန်ဆဲကာ သူ၏နောက်သို့ လိုက်လေသည်။

ဤစာအုပ်သည် သူ၏ မိသားစု အမွေအနှစ် စာအုပ်ဖြစ်ပြီး သူ၏ အဖိုးတန်ဆုံး ရတနာလည်း ဖြစ်လေသည်။ လျူအာကျူးက ၎င်းကို ပျက်စီးစေမည်ကို သူ အလွန်ကြောက်ရွံ့နေခဲ့လေသည်။

လျူအာကျူး ထွက်ပြေးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ တာ့ရွှယ်ထိုသည် စာအုပ်ကို ပြန်လုယူလိုသဖြင့် အလျင်စလို လိုက်ဖမ်းလေသည်။ ထိုအရာသည် သူ၏ အသက်သွေးကြောပင် ဖြစ်လေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် မာရှုလျန်သည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြန်ရောက်လာပြီး သူတို့နှစ်ယောက် မျက်နှာချင်းဆိုင် ဝင်တိုက်မိသွားလေသည်။

သူမ၏ ဒေါသကို ဖြေဖျောက်ရန် နေရာမရှိဖြစ်နေသော မာရှုလျန်သည် တာ့ရွှယ်ထို၏ နားရွက်ကို အလိုအလျောက် ဆွဲလိမ်လိုက်လေသည်။

"ရှင် ရူးနေလား... သေချာထမင်းမစားဘဲ ဘာလို့ ပြေးနေရတာလဲ..."

"အား... လွှတ်စမ်း... လွှတ်စမ်း... အဲဒီကောင်လေး ငါ့စာအုပ်ကို ယူပြေးသွားပြီ..."

တာ့ရွှယ်ထိုမှာ ကယောင်ကတမ်း ဖြစ်နေလေသည်။

"ဘယ်သူလဲ... ကျူးဇီလား... သူ စာအုပ်ယူသွားရင်လည်း ယူသွားပါစေပေါ့... အဲဒီကလေး အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ပုံကို ကြည့်ရုံနဲ့ သူက ဖရိုဖရဲနေတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ရှင် သိနိုင်ပါတယ်... သူက တကယ်ပဲ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်လို့လား..."

"ဒါ့အပြင် ရှင်က သူ့ကို ဖတ်ဖို့နဲ့ သင်ယူဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာပဲလေ... သူ စာအုပ်ကို အိမ်ပြန်ယူပြီး ဖတ်တာ ဘာမှားနေလို့လဲ..."

"ပြန်သွား... ပြန်သွား... ငါ အခု စိတ်အခြေအနေ မကောင်းဘူး... ငါ့ကို လာမဆွနဲ့..."

မာရှုလျန်က မှောင်မိုက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် သတိပေးလိုက်လေသည်။

တာ့ရွှယ်ထိုမှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားလေသည်။

"အခု မင်း ဘာဖြစ်လာတာလဲ..."

"ယွဲ့ယွဲ့ပဲ... သူမဆီမှာ နို့မထွက်သေးဘူး... ပြီးတော့ ကလေးကလည်း ဆာလွန်းလို့ ငိုနေတယ်..."

"ယောက္ခမတစ်ယောက်အနေနဲ့ ရှင်ကလည်း အသုံးမကျဘူး... နို့ထွက်အားကောင်းစေမယ့် ဆေးဖော်ပေးဖို့ ရှင့်ကို ပြောထားတာတောင် အခုထိ ဘာမှမလုပ်ရသေးဘူး..."

မာရှုလျန်သည် စကားပြောရင်း ပို၍ ဒေါသထွက်လာကာ ထပ်မံ၍ ရိုက်နှက်တော့မည်ဖြစ်လေသည်။

တာ့ရွှယ်ထိုသည် ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် နောက်ဆုတ်သွားပြီး အမြန်ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"ငါ့ချွေးမ နို့မထွက်တာက အာဟာရချို့တဲ့လို့လေ... ဆေးက ဘာအသုံးကျမှာလဲ... စိတ်မပူပါနဲ့... သွားပြီး ထမင်းအရင်စားပါဦး... ကျူးဇီက ဆေးဆိုင်ထဲမှာ ငါ့အတွက် ပစ္စည်းတချို့ ထားခဲ့တယ်လို့ ပြောသွားတယ်... ငါ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်..."

မာရှုလျန်သည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မီးဖိုဆီသို့ သွားကာ သူမ၏ ဟင်းရွက်ပြုတ် ပန်းကန်တစ်ဝက်ကို ခူးလိုက်လေသည်။

မိသားစုတွင် ကောက်နှံဆယ်ကျင်း ပိုရထားသော်လည်း ကျွေးမွေးရမည့်သူ တစ်ယောက် ပိုတိုးလာလေသည်။ ဘဝသည် ယခင်ကထက် ပို၍ ခက်ခဲလာနိုင်သဖြင့် သူမ အလုပ်မလုပ်ရချိန်တွင် အစားလျှော့စားရန် တွေးတောမိလေသည်။

သူမ ဟင်းရွက်ပြုတ် ခူး၍ ပြီးသွားသည်နှင့် ဆေးဆိုင်ထဲမှ တာ့ရွှယ်ထို၏ အလန့်တကြား အော်သံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"ဟာ... မိန်းမရေ... မြန်မြန် လာကြည့်စမ်း... ငါ အရမ်းတွေ အဆာလွန်းပြီး စိတ်ကူးယဉ်နေမိတာများလား..."