အခန်း ၂၀

အခန်း (၂၀) ဉာဏ်ရည်ပြည့်ဝသော လျူဖူရှန့်

"အမေ စိတ်မပူပါနဲ့... ဘာမှမှားမစားမိပါဘူး..."

လျူအာကျူးက ရယ်ရခက် ငိုရခက်ဖြစ်ကာ ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"တောင်ပေါ်မှာ ကျွန်တော် ဖမ်းလာခဲ့တာ..."

မူလက သူ၏ အတန်းဖော်တစ်ယောက် ပေးလိုက်သည်ဟု ပြောရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း တာ့ရွှယ်ထို၏ မိသားစုသည် အသားတစ်ခွက်ရုံမျှဖြင့် မည်မျှ စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့ကြောင်းကို သတိရသွားလေသည်။

အကယ်၍ သူ၏ အတန်းဖော်က ဝက်တစ်ကောင်လုံးကို ပေးလိုက်သည်ဟု ပြောပါက မိဘများကို အရူးလုပ်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

"ဘာ... မင်း တောင်ပေါ်သွားပြီး တောဝက်ကို ဘယ်အချိန်က သွားဖမ်းတာလဲ..."

နျူဟုန်ဟွာသည် ပို၍ပင် လန့်ဖြန့်သွားကာ လျူအာကျူးကို ကမန်းကတန်း ဆွဲယူ၍ သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုလေတော့သည်။ သူမ၏ အဖိုးတန်သားလေး တစ်ခုခုဖြစ်သွားမည်ကို အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

လျူအာကျူးတွင် ဒဏ်ရာမရရှိထားကြောင်း အတည်ပြုပြီးမှသာ နျူဟုန်ဟွာသည် သက်ပြင်းချနိုင်ပြီး သူမ၏ အသံတွင် အပြစ်တင်သည့်ဟန် အပြည့်ပါဝင်နေလေသည်။

"မင်းက တောဝက်ဖမ်းဖို့ တောင်ပေါ်ကို ဘယ်လိုလုပ် တိတ်တဆိတ် သွားရတာလဲ... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က လုံခြုံရေးအဖွဲ့က လူဆယ်ယောက်ကျော် သေနတ်တွေနဲ့ သွားဖမ်းကြတာတောင် တောဝက်ကို မမိတဲ့အပြင် လူအတော်များများတောင် ဒဏ်ရာရခဲ့သေးတယ်..."

အိမ်ထဲမှ လျူဖူရှန့်၏ အသံထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"အမေကြီး... ကျူးဇီက တောဝက်သွားဖမ်းတယ်လို့ ပြောလိုက်တာ ငါကြားလိုက်သလားလို့..."

နှစ်ကြိမ် အဆူခံရမည့်အစား တစ်ကြိမ်တည်း အဆူခံလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းမည်ဟု တွေးကာ လျူအာကျူးသည် သူ၏မိခင်အား တောဝက်ကို ကြည့်ခိုင်းထားခဲ့ပြီး အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

"အဖေ... ကျွန်တော် တောင်ပေါ်မှာ တောဝက်တစ်ကောင် ဖမ်းမိခဲ့တယ်..."

သူ၏ ခြေထောက်မှာ မသက်သာသေးသောကြောင့် လျူဖူရှန့်သည် ကုတင်ပေါ်မှ မဆင်းနိုင်သေးပေ။ သူသည် နံရံကိုမှီလျက် ကန်းပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ ဆေးတံကို သောက်ကာ လျူအာကျူးကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။ ဤသည်က လျူအာကျူးကို အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရစေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ အဖေ..."

"မင်းအဖေက ပညာမတတ်ပေမဲ့ ငတုံးတော့ မဟုတ်ဘူး..."

"ပထမက ဝက်... ဒုတိယက ဝက်ဝံ... တတိယက ကျား... တောဝက်တွေက အားလုံးထဲမှာ ဒုက္ခအပေးဆုံးပဲ... အုပ်စုလိုက် နေကြရုံတင်မကဘဲ သူတို့ရဲ့ ဒေါသကလည်း အလွန်ကြမ်းတမ်းတယ်... သူတို့ရဲ့ အရေခွံက ထူလွန်းလို့ အဝေးကနေ သေနတ်နဲ့ပစ်ရင်တောင် မသေနိုင်ဘူး..."

"မင်းအဖေကို ပြောစမ်း... တောဝက်ကို မင်း ဘယ်လိုဖမ်းခဲ့တာလဲ... ဒီနေ့တစ်နေ့လုံး သေနတ်သံ တစ်ချက်မှကို ငါမကြားရဘူး..."

လျူဖူရှန့်သည် လျူအာကျူးကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ရိုးသားဖြူစင်သော ဤလယ်သမားကြီးသည် ယခုအချိန်တွင် လျူအာကျူးအပေါ် ကြီးမားသော ဖိအားတစ်ခုကို အမှန်တကယ် သက်ရောက်စေခဲ့လေသည်။

လျူအာကျူးက အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အဖေကလည်း... ဘာလို့ အဲဒီလောက် အလေးအနက်ထားနေရတာလဲ... ကျွန်တော် ခိုးလာတယ်လို့ သံသယဝင်နေတာလား... ကျွန်တော်တို့ ရွာထဲမှာ ဘယ်သူမှ ဒီလောက်များတဲ့ အသားတွေကို မရနိုင်ပါဘူး..."

လျူဖူရှန့်သည် သူ၏ ဆေးတံကို နှစ်ချက်မျှ ရှိုက်ဖွာလိုက်ပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်သည်။

"လယ်သမားတစ်စုကို မပြောနဲ့... ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့တောင် အခုအချိန်မှာ ဝက်သားရဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်... ဒါကြောင့် ငါ ပိုပြီး စိတ်ပူနေတာ... တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို ဒါ ပေးလိုက်တာလား..."

ဤစကားများက လျူအာကျူးကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားစေသည်။ သူက ရယ်မောကာ ပြန်မေးလိုက်လေသည်။

"အဖေက ကျွန်တော့်ကို သူလျှိုလို့ သံသယဝင်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

ပြည်တွင်း၌ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှု ဖြစ်ပွားနေသော ဤနှစ်များအတွင်း နိုင်ငံခြားတိုင်းပြည်များမှ ထောက်ပံ့ထားသော သူလျှိုများသာလျှင် ဝက်သားကဲ့သို့ ရှားပါးသော အရာမျိုးကို အလွယ်တကူ ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်လေသည်။

လျူဖူရှန့်သည် မရယ်မောခဲ့ဘဲ သူ၏ မျက်မှောင်ကို ကြုတ်ကာ အငယ်ဆုံးသားဖြစ်သူကို စိုက်ကြည့်နေဆဲပင် ဖြစ်၏။

လျူအာကျူးသည် အပြင်ဘက်သို့ အရင်ဆုံး လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏မိခင်မှာ တောဝက်ကို ဂရုတစိုက်ဖြင့် မကိုင်ရဲမတွယ်ရဲ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူသည် အသံကိုနှိမ့်၍ ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"ဒါဆို ကျွန်တော် ဝက်ကို ဘယ်လိုဖမ်းခဲ့လဲဆိုတာ အဖေ့ကို ပြောပြမယ်... ဒါပေမဲ့ အဖေ အမေ့ကိုတော့ လုံးဝ မပြောပြရဘူးနော်..."

"အရင်ပြောစမ်းပါဦး..."

လျူဖူရှန့်ကလည်း စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဆေးတံကို အဆက်မပြတ် ရှိုက်ဖွာရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"တကယ်တော့ ကျွန်တော် တောင်ပေါ်မှာ တောဝက်တွေနေတဲ့ ဂူတစ်ခုကို တွေ့ခဲ့တယ်... ပြီးတော့ ပြောင်းဖူးဆန်ပြုတ် တစ်အိုးချက်ပြီး ဂူထဲကို ထည့်လိုက်တယ်... ဝက်တွေ ဝင်လာဖို့ စောင့်နေပြီး တစ်ကောင်ချင်းစီ ထွက်လာတဲ့အခါ ရိုက်သတ်လိုက်တာ... အဲဒီလိုနဲ့ ဖမ်းမိခဲ့တာပဲ..."

လျူအာကျူးသည် နေရာလွတ်စွမ်းရည် အသုံးပြုမှုကို တောဝက်များအား အင်အားသုံး၍ ရိုက်သတ်ခြင်းဖြင့် အစားထိုး လိမ်လည်ပြောဆိုလိုက်သည်။

၎င်းမှာ သူ၏ဖခင်ကို မယုံကြည်၍ မဟုတ်ဘဲ ယခုအချိန်တွင် လူများ၏ ဘဝမှာ အလွန်ငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းနေပြီး ပြင်ပအရာများနှင့် ထိတွေ့မှု အလွန်နည်းပါးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့တွင် စိတ်ကူးယဉ် သို့မဟုတ် ကျင့်ကြံခြင်းဟူသော သဘောတရားများ မရှိကြပေ။ မျောက်ဘုရင်ဆိုသည်မှာ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကိုပင် သိသူ အနည်းငယ်သာ ရှိလေသည်။ အကယ်၍ သူက စိတ်အာရုံနေရာလွတ်ကဲ့သို့သော အရာတစ်ခုခုကို ပြောပြလိုက်ပါက စိတ်ဖောက်ပြန်နေသည်ဟုဆိုကာ ကြိုးတုပ်၍ ချေးကျွေးခံရခြင်း သို့မဟုတ် သူလျှိုများနှင့် ပူးပေါင်းနေသည်ဟု ထင်မြင်ခံရခြင်းမျိုး ကြုံတွေ့ရနိုင်လေသည်။

၎င်းမှာ အကောင်းဆုံး အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ နှစ်အနည်းငယ်ကြာ၍ နိုင်ငံရေးအခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားသောအခါ စိတ်အာရုံနေရာလွတ်ရှိခြင်းကို ထားလိုက်ဦး သူသည် နတ်မင်းတစ်ပါးဖြစ်နေလျှင်ပင် သူ့ကို သေနတ်ဖြင့် နှစ်ချက်ဆင့်ပစ်ရန် ဝန်လေးမည် မဟုတ်ပေ။

လျူအာကျူးသည် တောဝက်များကို ကျွေးရန် ပြောင်းဖူးဆန်ပြုတ်တစ်အိုး အမှန်တကယ် ချက်ခဲ့ကြောင်းကို လျူဖူရှန့် ကြားလိုက်ရသောအခါ အသက်ရှူပင် ရပ်သွားမတတ်ဖြစ်ကာ ဆေးလိပ်ငွေ့များကြောင့် ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးလေတော့သည်။

"အဖေ အဆင်ပြေရဲ့လား..."

လျူအာကျူးက လန့်သွားကာ ဖခင်၏ ကျောကို ကူညီပုတ်ပေးရန် အလျင်အမြန် သွားလိုက်လေသည်။

"အနားကို မလာနဲ့..."

ချောင်းဆိုးခြင်းကြောင့် လျူဖူရှန့်၏ မျက်နှာမှာ နီရဲနေပြီး လက်ကို အဆက်မပြတ် ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းလို ငွေဖြုန်းတဲ့ကောင်ကို သေတဲ့အထိ မရိုက်ဘဲ မနေနိုင်မှာ စိုးလို့ပဲ..."

"..."

လျူအာကျူးက ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် လက်ကိုဖြန့်လိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော် မပြောချင်ပါဘူးဆို အဖေက နားထောင်ချင်နေတာကိုး... အခု ပြောပြလိုက်တော့လည်း အဖေက ဒေါသထွက်ပြန်ရော..."

"မင်းက အဲ့လောက်ငွေဖြုန်းတဲ့ကောင်မှန်း ငါက ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ..."

လျူဖူရှန့်က မျက်စောင်းထိုးလိုက်လေသည်။

"မဟုတ်ဘူး အဖေရဲ့... အဖေ တွက်တတ်သားပဲ... ဆန်ပြုတ်တစ်အိုးက အလွန်ဆုံးရှိလှ ပြောင်းဖူးမှုန့် နှစ်ကျင်းပဲလေ..."

"ကျွန်တော်က တောဝက်ကြီး နှစ်ကောင်တောင် ဖမ်းမိခဲ့တာ... အဲဒါတွေက ဘယ်လောက်တန်မယ်လို့ အဖေ ထင်လဲ..."

သူ၏ အဘိုးကြီးမှာ သည်းခံနိုင်စွမ်း ကုန်ဆုံးနေပြီဟု ခံစားရသောကြောင့် လျူအာကျူးသည် အလျင်အမြန် ချော့မော့လိုက်ရသည်။ အကယ်၍ သူ့ကို ရိုက်ရန် အမှန်တကယ် ထရပ်လိုက်ပါက သူ၏ ခြေထောက်မှာ ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

ဤကဲ့သို့ ဖြောင်းဖျလိုက်သောအခါ လျူဖူရှန့်မှာ အမှန်တကယ်ပင် တည်ငြိမ်သွားသည်။

ပြောင်းဖူးမှုန့် နှစ်ကျင်းသည် ရွာသားများ ပြောဆိုနေကြသော မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် ရောင်းလျှင်ပင် တစ်ကျင်းလျှင် တစ်ယွမ် သို့မဟုတ် နှစ်ယွမ်ခန့်သာ ရနိုင်ပြီး နှစ်ကျင်းဆိုလျှင် လေးယွမ်သာ ရနိုင်လေသည်။

သို့သော် ဝက်သားမှာမူ ကွာခြားလှပေသည်။ အချို့လူများသည် တစ်ကျင်းလျှင် ခုနစ်ယွမ် သို့မဟုတ် ရှစ်ယွမ်အထိ ရောင်းရဲကြသည်ဟု ဆိုကြလေသည်။

တောဝက်နှစ်ကောင်ဆိုလျှင် အနည်းဆုံး ကျင်း သုံးလေးရာလောက်တော့ အလေးချိန်ရှိမည် မဟုတ်ပါလော။

ဘုရားရေ... ဤသည်မှာ ကြီးမားလှသော ရွှေတွင်းကြီးတစ်ခုပင် ဖြစ်တော့သည်။

လျူဖူရှန့်က နောက်ဆုံးတွင် ပြုံးလာကာ အလျင်အမြန် ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းက တကယ် ဉာဏ်ကောင်းပြီး တကယ်လည်း ရင်းနှီးရဲတာပဲ... အခြားလူတွေ တောဝက် မဖမ်းနိုင်တာလည်း အံ့သြစရာမရှိပါဘူး... ဘယ်သူက ပြောင်းဖူးမှုန့် နှစ်ကျင်းကို အလကားနေရင်း လွှင့်ပစ်ရဲမှာလဲ..."

"ဟုတ်ပြီ... အဲဒီတောဝက်နှစ်ကောင်ကို..."

လျူဖူရှန့်သည် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းရဲ့ ဆရာ့ဆီကို ဝက်ခေါင်းတစ်ခေါင်း သွားပို့လိုက်... လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ်ကဆိုရင် အဲဒါက သင့်တော်တဲ့ ဆရာတင်လက်ဆောင်တစ်ခုပဲ... အခုခေတ်မှာတောင် မင်းရဲ့တူက ဆရာတင်ဖို့အတွက် အသားတစ်ကျင်း သုံးခဲ့ရသေးတာ..."

လျူအာကျူးက ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော် ပေးပြီးပါပြီ... ဝက်တစ်ခြမ်းတောင် ပေးလိုက်တာ..."

"အဟွတ်... အဟွတ်... အဟွတ်..."

လျူဖူရှန့်သည် သူ၏ ဆေးပြင်းလိပ်ကြောင့် ထပ်မံ၍ သီးသွားပြန်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် လျူအာကျူးကို မောင်းမထုတ်တော့ဘဲ အံကြိတ်လျက် အတင်းပြုံးပြလိုက်လေသည်။

“လာစမ်း... သားလိမ္မာလေး... မင်းအဖေနဲ့ အနီးကပ်နေရအောင်..."

လျူအာကျူးသည် အနားသို့ မကပ်ဘဲ အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်သွားလိုက်သည်။

"အဖေ... မပြုံးပါနဲ့တော့... အဖေ့အပြုံးက အရမ်းကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်..."

"သား... မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ... မင်းအဖေက မင်းကို အချစ်ဆုံးပါ... အဖေ့ရဲ့ မေတ္တာတွေကို ပြသဖို့ အနားကို အမြန်လာခဲ့စမ်းပါ..."

လျူဖူရှန့်သည် သူ၏ ဆေးတံကို ဆုပ်ကိုင်ထားရာ လက်မောင်းမှ သွေးကြောများပင် ထောင်ထနေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျူအာကျူးသည် တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။

"အဖေ... အမေ့ကို ဝက်သားပြင်ဖို့ သွားကူလိုက်ဦးမယ်... အဖေ အနားယူလိုက်ပါဦး..."

ကောင်လေး ပြေးထွက်သွားပြီးနောက်တွင်ပင် လျူဖူရှန့်မှာ ကန်းပေါ်၌ ဒေါသထွက်နေဆဲပင် ဖြစ်၏။

*အဲဒါက ဝက်တစ်ခြမ်းကြီးလေ*

*အသားက အလေးချိန် ကျင်းတစ်ရာကျော်တောင်*

*အဲဒီလိုကြီး ပေးလိုက်ရတယ်လို့”

လျူဖူရှန့်သည် အချိန်အတော်ကြာအောင် ညည်းညူကာ ကျိန်ဆဲနေပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်လေတော့သည်။

သူ၏ သားအကြီးဆုံးဖြစ်သူ လျူတာ့လျန်မှာ အလွန်ရိုးသားအေးချမ်းလွန်းသဖြင့် သူ ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက် ရွာထဲတွင် မလွဲမသွေ ဒုက္ခရောက်ရမည်ကို သူ အမြဲတမ်း စိုးရိမ်နေခဲ့လေသည်။

လျူအာကျူးမှာ ဤမျှဉာဏ်ကောင်းပြီး ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်သူဖြစ်ရာ နောင်တစ်ချိန်တွင် သူ၏ အစ်ကိုကြီးကို လျစ်လျူရှုထားမည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။

"အဘိုး... မြေးက အသုံးမကျပေမဲ့ မြစ်လေးကတော့ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုကို ပြန်လည် ထွန်းတောက်အောင်မြင်လာအောင် လုပ်ပေးနိုင်မယ့် မျှော်လင့်ချက်ရှိနေပုံရတယ်..."

လျူဖူရှန့်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေသော မျက်နှာဖြင့် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။

ခြံဝင်းထဲတွင်မူ နျူဟုန်ဟွာသည်လည်း သူမတို့ မိသားစုတွင် ဝက်တစ်ကောင်ရှိနေသည်ဆိုသော အချက်ကို လက်ခံသွားပြီး အလွန်အမင်း ဝမ်းသာပျော်ရွှင်နေလေသည်။

အစ်ကိုကြီးကို လာကူရန် ခေါ်လိုက်မည်ဟု လျူအာကျူးက ပြောလိုက်သောအခါ သူမသည် ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်သွားလေတော့သည်။

တကယ်တမ်းတွင် သူမသည် စောစောကပင် လျူတာ့လျန်ကို သွားခေါ်ချင်နေခဲ့သော်လည်း လူခေါ်လိုက်လျှင် ဝက်သားကို ဝေစုခွဲပေးရမည် ဖြစ်သောကြောင့် အငယ်ဆုံးသားဖြစ်သူက သဘောမတူမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

မကြာမီမှာပင် လျူတာ့လျန်၏ မိသားစု သုံးယောက် ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

ခြံဝင်းထဲရှိ ဝက်ကို သူတို့ မြင်လိုက်ရသောအခါ မရီးဖြစ်သူ လီဆွေ့ဆွေ့မှာ အလွန်အမင်း အံ့ဩမှင်တက်သွားသဖြင့် မြေကြီးပေါ်သို့ ခွေကျသွားပြီး အော်မငိုမိစေရန် သူမ၏ ပါးစပ်ကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားရလေတော့သည်။

၎င်းမှာ သူမက အလကားနေရင်း ပြဿနာရှာနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့ကို လာခေါ်စဉ်က အလုပ်အချို့ ကူညီလုပ်ပေးရန်သာ ပြောခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဝက်ပေါ်မည်ဟု မပြောခဲ့ပေ။

ထို့ပြင် ကလေးဘဝမှစ၍ ယခုအချိန်အထိ သူမသည် အိမ်တွင် ဝက်တစ်ကောင်ရှိလာနိုင်လောက်အောင် မည်သည့်အခါမျှ မချမ်းသာခဲ့ဖူးပေ။

လီဆွေ့ဆွေ့သည် ပုံမှန်အားဖြင့် လူတို့သည် အသားရလာသောအခါ တံခါးပိတ်၍သာ စားလေ့ရှိကြကြောင်းကို သိထားသည်။ ဝက်ပေါ်ခြင်းမှာ ဤမျှလောက် မခက်ခဲသောကြောင့် သူမ၏ ယောက္ခမက ကူညီရန် ခေါ်လိုက်ခြင်းမှာ သူမကို အသားဝေစုခွဲပေးရန် ရည်ရွယ်ထားကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိသာနေသည်။ သူမ၏ မျက်ရည်များမှာ ထိန်းမရသိမ်းမရ စီးကျလာလေတော့သည်။

နျီဇီကမူ ဘာကိုမျှ နားမလည်ပေ။ သူမသည် ပြေးလာကာ လျူအာကျူး၏ ခြေသလုံးကို ဖက်ထားပြီး ကြမ်းတမ်းသော တောဝက်ကြီးကို အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။

"ဦးလေး... ဒီအကောင်ကြီးက ဘာကြီးလဲဟင်... သူက သမီးအမေ့ကို ငိုအောင် လုပ်တယ်..."