အခန်း ၂၃

အခန်း (၂၃) ဆရာကတော်က အဝတ်အစားချုပ်ပေးခြင်း

လျူအာကျူးသည် သူ၏အရင်ဘဝက အိမ်ထောင်ကျဖူးသူဖြစ်သောကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက် အချင်းချင်း မျက်စိပစ်ကာ ရွှန်းရွှန်းဝေနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ဟုအတွက် အသားတစ်ပန်းကန် မြန်မြန်သွားယူပေးလိုက်... သူက တစ်နေကုန် အလုပ်လုပ်ရတော့ အားရှိအောင် အဆီအဆိမ့်လေး စားဖို့လိုတယ်... ပြီးတော့ သူ့ဆရာက သူ့ကို သေချာဂရုစိုက်ပေးအောင် ဝက်ကလီစာ နှစ်ဖတ်လောက်ပါ ထည့်သွားလိုက်ဦး..."

လျူအာကျူးသည် သူ၏အစ်ကိုကြီးနှင့် မရီးအတွက် အသားပေးရန် မပြောခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည်လည်း မိဘများကဲ့သို့ပင် အသားစားရန် သေချာပေါက် နှမြောနေကြမည်ကို သိထားသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။ ယခုမှစ၍ အစားအသောက်တိုင်းကို မိသားစုအားလုံး အတူတကွ စားသောက်ကြရန် သူက စီစဉ်ထားလေသည်။

သို့တိုင်အောင် လီဆွေ့ဆွေ့က ရေနွေးပူလောင်ခံလိုက်ရသည့်အလား ပြာပြာသလဲဖြစ်သွားကာ အကြိမ်ကြိမ် ငြင်းဆန်ပြီးနောက် သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။

သူတို့ တံခါးဝမှ မထွက်ခွာမီ လျူအာကျူးက စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုတို့လင်မယား ယူမသွားဘူးဆိုရင် ခဏနေကျ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်သွားပို့မယ်... အဲဒီအခါကျရင် ဒီထက်တောင် ပိုများများ ယူသွားဦးမှာ..."

လီဆွေ့ဆွေ့က ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ၏ ယောက္ခမဖြစ်သူကို အခက်တွေ့စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

နျူဟုန်ဟွာသည် ယခုအခါ လျူအာကျူး၏ စကားကို မလွန်ဆန်ရဲတော့ပေ။

"ငါ့ကို လာမကြည့်နဲ့... အခု ကျူးဇီက အိမ်ထောင်ဦးစီးဖြစ်နေပြီ... သူပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ရမှာပဲ..."

"ဒါဆိုလည်း ပြီးရော... ဒါပေမဲ့ အသားတစ်ပန်းကန်ပဲ ယူသွားမယ်... ဝက်ကလီစာတွေကိုတော့ လုံးဝ မယူသွားနိုင်ဘူး..."

လီဆွေ့ဆွေ့ကလည်း အမှန်တကယ် အားနာနေသောကြောင့် ပြတ်သားစွာပင် ပြောလိုက်လေသည်။

သူမ၏ ခေါင်းမာမှုကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးက ဆက်မငြင်းတော့ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရှောင်ဟုမှာ ဘေးအိမ်နီးချင်းရွာတွင်သာ ရှိနေသောကြောင့် နောက်မှ သူကိုယ်တိုင် အစားအသောက်အချို့ သွားပို့ပေးနိုင်လေသည်။

ဤခေတ်ရှိ ဆရာများသည် သူတို့၏ ပညာသင်တပည့်များအပေါ် စာနာထောက်ထားမှု မရှိကြပေ။ တပည့်များကို ခိုင်းနွားများကဲ့သို့ အမှန်တကယ် အသုံးပြုကြပြီး သူတို့၏ အဖေအရင်းများထက်ပင် ပို၍ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်တတ်ကြသည်။

ဆရာများက သနားညှာတာမှုပြကာ သေချာသင်ကြားပေးစေလိုလျှင် ဆရာတင်လက်ဆောင်များမှာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်လှပေသည်။

လီဆွေ့ဆွေ့သည် သူမ၏ယောက္ခမက ဝက်သားနီချက်များကို ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးထဲသို့ ထည့်ပေးနေသည်ကို ကြည့်နေရင်း လျူအာကျူးအား ရုပ်ရည်ချောမောသည်။ သဘောကောင်းသည်။ အရည်အချင်းရှိသည်ဟူ၍ အဆက်မပြတ် ချီးမွမ်းခန်းဖွင့်နေလေသည်။

ဤမိသားစုထဲသို့ ချွေးမအဖြစ် ဝင်ရောက်ခွင့်ရခြင်းမှာ ဘိုးဘေးများ၏ ကောင်းချီးပေးမှုကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်ဟု ပြောဆိုကာ လျူအာကျူးကို အလွန်အမင်း ချီးကျူးနေသောကြောင့် သူသည် ထိုနှစ်ယောက်ကို လိုက်ပို့ရန်ပင် အပြင်သို့ မထွက်ရဲတော့ပေ။

အပြင်သို့ရောက်သောအခါ လျူတာ့လျန်သည် လီဆွေ့ဆွေ့အား အိမ်ပြန်ရန် ပြောလိုက်ပြီး သူကမူ သားဖြစ်သူထံသို့ အသားများ သယ်ဆောင်သွားရင်း ဝမ်းသာပျော်ရွှင်နေသည်။ စောင်ခြုံထဲတွင် သူ့ကို စောင့်မျှော်နေမည့် ဇနီးဖြစ်သူအား တွေးမိကာ သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ သဘာဝအလျောက် ပိုမိုမြန်ဆန်လာတော့သည်။

မကြာမီတွင် လျူတာ့လျန်သည် သားဖြစ်သူ ပညာသင်ယူနေသော အိမ်နီးချင်းရွာရှိ ပန်းပဲဆရာ၏ အိမ်သို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

သူက တံခါးခေါက်လိုက်ရာ ကောင်လေးတစ်ယောက်က တံခါးလာဖွင့်ပေးသည်။ ထိုကောင်လေးမှာ အရိုးနှင့်အရေသာကျန်ပြီး အရပ်လည်း သိပ်မရှည်ပေ။ ၎င်းမှာ လျူတာ့လျန်၏သား ဖြစ်လေသည်။

လျူရှောင်ဟု၏ မျက်နှာမှာ ခရမ်းရောင်သန်းနေကာ အနည်းငယ် အရေခွံကွာနေပြီး မီးနှင့် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ထိတွေ့ခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်ဟန်တူလေသည်။ ဆောင်းဦးနှောင်းပိုင်းကာလ ဖြစ်သော်လည်း သူသည် ဖာထေးထားသော အင်္ကျီတိုလေးတစ်ထည်ကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ချမ်းအေးမှုကြောင့် တုန်ယင်နေလေသည်။

ဖခင်ဖြစ်သူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှောင်ဟုသည် ရိုးသားစွာ ချက်ချင်းပင် ပြုံးပြလိုက်သည်။

"အဖေ... ဘာလာလုပ်တာလဲ..."

"မင်းအတွက် စားကောင်းတာတွေ ယူလာပေးတာ..."

လျူတာ့လျန်က အသားတစ်ဖတ်ကို ယူ၍ သားဖြစ်သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ခွံ့ကျွေးလိုက်သည်။

ဤငတုံးလေးမှာ ပြီးခဲ့သောအကြိမ်က ယူလာပေးသည့် ကြက်သားကို တစ်လုတ်မျှပင် မစားလိုက်ရပေ။ ဤအသားပန်းကန်ကိုသာ ခြံဝင်းထဲသို့ ယူသွားပါက သူသည် တစ်ဖတ်မျှ စားရမည်မဟုတ်ပေ။

အသား၏ အရသာကို မြည်းစမ်းမိသောအခါ ရှောင်ဟု၏ မျက်လုံးများ အရောင်လင်းလက်သွားသည်။

"အသားလား... အဖေက အသားဘယ်လိုထပ်ရလာတာလဲ..."

"မင်းရဲ့ ဦးလေးအငယ်ဆုံးက တောဝက်တစ်ကောင် ဖမ်းမိလို့ အသားတစ်အိုး ချက်ထားတယ်... မြန်မြန်... နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် ထပ်စားလိုက်ဦး..."

လျူတာ့လျန်က တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။

"မစားတော့ဘူး... မစားတော့ဘူး..."

ရှောင်ဟုက အနောက်သို့ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"အဖေ... ဆရာ့ဆီ သွားပို့လိုက်ပါရစေ... အခု ဆရာက အရက်သောက်နေတာနဲ့ အတော်ပဲ..."

လျူတာ့လျန်သည် တစ်စုံတစ်ရာ ပြောရန် ပါးစပ်ပြင်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

"ကောင်းပြီလေ... မကြာသေးခင်က ပညာသင်ရတာ အဆင်ပြေရဲ့လား..."

"အဆင်ပြေပါတယ်... ထမင်းစားတိုင်း တောဟင်းရွက်ဆန်ပြုတ် တစ်ဝက်... တစ်ခါတစ်လေ ပန်းကန်လုံးတစ်လုံး အပြည့် စားရတယ်... ပြီးတော့ ဓားသွေးနည်းတောင် သင်ထားရသေးတယ်..."

ရှောင်ဟုက အတင်းပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

လျူတာ့လျန်၏ လက်သီးများ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားမိလေသည်။ သူ၏သားသည် နေ့စဉ် သစ်ခုတ်ကာ သံရိုက်နေရသော်လည်း တစ်နေ့လျှင် သုံးကြိမ် ဆန်ပြုတ်တစ်ဝက်သာ စားရသည်လား။ ဤနေရာတွင် ခြောက်လကျော်ကြာနေပြီးနောက်မှ ဓားသွေးနည်းကိုသာ သင်ယူခဲ့ရသည်လား။

ဤပန်းပဲဆရာမှာ သူ့ကို အမှန်တကယ် မည်သည့်အရာမျှ သင်မပေးခဲ့ပေ။

သူက ဆက်ပြောချင်သေးသော်လည်း အိမ်ထဲမှ ကြမ်းတမ်းသော အော်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ကောင်စုတ်လေး... ဘာလုပ်နေတာလဲ... ဒီကို ချက်ချင်းပြန်လာပြီး ငါ့ပခုံးကို လာနှိပ်စမ်း..."

"လာပြီ ဆရာ..."

ရှောင်ဟုသည် အသားပန်းကန်ကို ဂရုတစိုက်ယူကာ ဖခင်ဖြစ်သူအား အိမ်ပြန်ရန် တိုက်တွန်းလိုက်ပြီးနောက် တံခါးကို ပိတ်ကာ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။

စိတ်မချဖြစ်နေသော လျူတာ့လျန်သည် တံခါးကြားမှ ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏သား ခြေဆွဲကာ လမ်းလျှောက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ မကြာမီကမှ အရိုက်ခံထားရမှန်း သိလိုက်သဖြင့် သူ၏ ရင်ထဲတွင် ထပ်မံ၍ နာကျင်သွားရပြန်သည်။

ထိုစဉ် ရှောင်ဟုသည် အသားပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် ဖော်ရွေသော အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"ဆရာ... အဖေက ဆရာ့အတွက် အရက်မြည်းဖို့ ဝက်သားနီချက် တစ်ပန်းကန် လာပို့သွားတယ်..."

ပန်းပဲဆရာ လင်မယားနှင့် သူတို့၏ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် သားနှစ်ယောက်တို့၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် အရောင်လင်းလက်သွားလေသည်။

"လိမ္မာလိုက်တဲ့ ကောင်လေး... မင်းအဖေက တော်တော်အရည်အချင်းရှိတာပဲ... မနေ့က ကြက်သားတစ်ပန်းကန် အခု ဝက်သားနီချက်တစ်ပန်းကန်လား..."

"ကောင်းပြီ... မင်းနဲ့ မင်းအဖေရဲ့ ရိုသေမှုအတွက် ဒီည မင်းကို မုန့်ပေါင်းလေး နည်းနည်း ကျွေးမယ်... မနက်ဖြန်ကျရင် သံရိုင်းရွေးချယ်နည်းကို သင်ပေးမယ်..."

"မင်းအဖေက နေ့တိုင်း ငါ့ဆီ အသားတွေ ယူလာပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ပညာသင်ကာလက တစ်နှစ်တောင် မပြည့်ခင် ပြီးသွားမယ်လို့ ငါအာမခံတယ်..."

ပန်းပဲဆရာသည် မီးခိုးရောင်သန်းနေသော မာကျောသည့် မုန့်တစ်ခုကို ရှောင်ဟုထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အကြမ်းဆုံး ပြောင်းဖူးမှုန့်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

ထို့နောက် ထိုမိသားစုတစ်စုလုံးသည် အသားပန်းကန်ကို အနည်းငယ်မျှပင် အားနာခြင်းမရှိဘဲ စတင်စားသောက်ကြတော့သည်။

ရှောင်ဟုသည် မည်သည့်စကားမျှ မပြောရဲပေ။ သူသည် ခွေးခြေခုံလေးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ မုန့်ပေါင်းကို စားရင်း စတုရန်းစားပွဲပေါ်ရှိ အသားပန်းကန်ကိုကြည့်ကာ သွားရည်ကျနေလေသည်။

တံခါးကြားမှ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော လျူတာ့လျန်မှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် အထဲသို့ပင် ဝင်ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားလေသည်။

သို့သော် ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်ရာ ဤခေတ်ကြီးတွင် သူ၏သားသည် လက်မှုပညာတစ်ရပ်ကို မသင်ယူခဲ့ပါက သူ့ကဲ့သို့ပင် မိုးကောင်းကင်ကို ကျောခိုင်းကာ အဝါရောင်မြေကြီးကို မျက်နှာမူရင်း သူ၏ ကျန်ရှိနေသေးသော သနားစရာကောင်းသည့် ဘဝအတွက် မြေကြီးထဲမှ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုရမည်ဖြစ်လေသည်။

"ရှောင်ဟု... အဖေက အသုံးမကျဘူး... နည်းနည်းလောက် သည်းခံလိုက်ပါဦး... မင်း လက်မှုပညာသင်ပြီးသွားရင် အဖေ့ဆီမှာရှိတဲ့ အရာအားလုံးကို ရောင်းပြီး မြို့က စက်ရုံမှာ အလုပ်သွားရှာနိုင်အောင် မင်းကို လွှတ်ပေးမယ်..."

လျူတာ့လျန်သည် သူ့ကိုယ်သူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး ဒေါသများကို မြိုသိပ်ကာ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

ထိုညတွင် လျူအာကျူးက ကောင်မလေး၏ လက်ကလေးကို သူ၏ရင်ဘတ်ပေါ် တင်ထားလျက် အိပ်ပျော်သွားလေသည်။

မကြာမီ သူသည် ဆီးရေလွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ခရိုင်မြို့သို့ပင် မျောပါသွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားလေသည်။

နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် လျူအာကျူး နိုးလာသောအခါ သူ၏မျက်လုံးအောက်တွင် မျက်ကွင်းညိုများ ရှိနေလေသည်။

သူ၏ ယခင်ဘဝတွင် ကလေးသူငယ်များ ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းမှာ ဇနီးဖြစ်သူ၏ အလုပ်သာ ဖြစ်လေသည်။ သူသည် ကလေးများနှင့် အတူမအိပ်ခဲ့ရသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ရာ သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် ကောင်မလေးအား ဆီးသွားရန် နှိုးဖို့ အမှန်တကယ်ပင် မေ့လျော့နေခဲ့သည်။

ကန်းပေါ်တွင် စိုရွှဲသွားပြီးနောက် ထိုကောင်မလေးသည် ခြောက်သွေ့သောနေရာများဆီသို့ ဆက်လက်တိုးကပ်ရန် လုံလောက်စွာ ဉာဏ်ကောင်းလေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမက လျူအာကျူးအား အလွန်အမင်း တိုးကပ်လာသဖြင့် သူ့အတွက် အိပ်စရာနေရာပင် မရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ ဖယောင်းတိုင်အလင်းရောင်ဖြင့် ဆေးပညာစာအုပ်များကိုသာ ဖတ်နေခဲ့ရတော့သည်။

အဆိုးရွားဆုံးမှာ ထိုကောင်မလေးသည် မည်သူ့ထံမှ သင်ယူခဲ့မှန်းမသိဘဲ မနက်ခင်းတွင် အိပ်ရာမှထကာ အဝတ်အစားပင်မဝတ်ဘဲ ဖင်ဟောင်းလောင်းဖြင့် အဖွားဖြစ်သူ၏ စောင်ခြုံထဲသို့ ပြေးဝင်သွားပြီးနောက် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

"အဖွား... သမီး လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ပြောပြမယ်... တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြနဲ့..."

နျူဟုန်ဟွာက ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ပြောပါဦး..."

ထိုကောင်မလေးသည် လျူအာကျူးအား အနောက်သို့ သတိထားကာ ချောင်းကြည့်လိုက်ပြီး အလွန်တိုးညင်းသော အသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဦးလေးက အိပ်ရာထဲ သေးပါချထားတယ်... ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောရဘူး... မဟုတ်ရင် ဦးလေး ရှက်သွားလိမ့်မယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လျူအာကျူးမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရယ်ပင်ရယ်လိုက်မိလေသည်။

*ဒီကလေးမလေး... ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ…*

အိပ်ရာထဲ သေးပါသူမှာ သူမကိုယ်တိုင်ဖြစ်ကြောင်းပင် မတွေးဘဲ သူ့ကိုချည်း ထင်နေလေသည်။

နျူဟုန်ဟွာမှာလည်း အဆက်မပြတ် ရယ်မောနေရာ ထိုကောင်မလေး လန့်သွားပြီး သူမ၏ လက်ငယ်လေးများဖြင့် ပါးစပ်ကို အမြန်ပိတ်ကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။

"အဖွား... မရယ်နဲ့တော့... ဦးလေး ရှက်သွားလိမ့်မယ်..."

"ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ... အဖွား မရယ်တော့ပါဘူး..."

လျူအာကျူးသည် ထိုအဘွားနှင့်မြေး နှစ်ယောက်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အိပ်ရာမှထကာ ထမင်းဟင်းချက်ရန် ထွက်သွားလေသည်။

သူသည် ယမန်နေ့ညက ကျန်နေခဲ့သော ဝက်သားနီချက်နှင့် မုန့်ပေါင်းများကို ပြန်နွှေးလိုက်ပြီး ဗိုက်ဝအောင် စားသောက်ပြီးနောက် သူ့ဆရာအိမ်သို့ ထွက်သွားလေသည်။

တာ့ရွှယ်ထိုသည် လျူအာကျူး ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်စောင်းထိုးကြည့်လိုက်လေသည်။

"အိုး... သခင်လေး နိုးလာပြီပေါ့... နေရောင်က မင်းရဲ့ဖင်ကို လောင်သွားမှာ မကြောက်ဘူးလား... အား... ငါ့ဖင်..."

ပါးစပ်ကြမ်းသော တာ့ရွှယ်ထိုမှာ သူ၏ဇနီးဖြစ်သူက ဖင်ကို ကန်လိုက်သဖြင့် အလွန်အမင်း နာကျင်သွားရလေသည်။

"ရှင်က လူတိုင်းကို ရှင်လိုမျိုး အိပ်မပျော်တဲ့ လူအိုကြီးလို့ ထင်နေတာလား... ကျူးဇီက ငယ်သေးတယ်လေ... နည်းနည်းပိုအိပ်တော့ ဘာဖြစ်လဲ..."

မာရှုလျန်သည် တာ့ရွှယ်ထိုအား စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လျူအာကျူးထံသို့ အပြုံးဖြင့် လျှောက်သွားလေသည်။ သူမသည် သူ့အား အထက်အောက် ကြည့်ရှုကာ သူမ၏ လက်များဖြင့် တိုင်းတာရင်း ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"တစ်ထွာ... နှစ်ထွာ..."

"ဆရာကတော်... ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

လျူအာကျူးက တွေဝေစွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

မာရှုလျန်က ပြုံးလိုက်လေသည်။

"မင်းဆရာမှာ မဝတ်တော့တဲ့ အဝတ်အစားတစ်ခုရှိတယ်... မင်းဝတ်ဖို့ အင်္ကျီတစ်ထည် ငါချုပ်ပေးမယ်..."

ဤအချိန်ကာလမှာ သယံဇာတ ရှားပါးပြီး ခက်ခဲကျပ်တည်းသော ကာလဖြစ်သည်။ အကြွေးများ ပြန်လည်ပေးဆပ်ရန်နှင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေရန်အတွက် လုပ်သားအင်အား အမြောက်အမြားကို အကြီးစားစက်မှုလုပ်ငန်းများသို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ရသဖြင့် အသေးစားစက်မှုလုပ်ငန်းများတွင် လုပ်သားလိုအပ်ချက်များ ရှိနေခဲ့သည်။

အဝတ်အထည်များမှာလည်း ရှားပါးလှပြီး လူတစ်ဦးလျှင် တစ်နှစ်လျှင် အနည်းငယ်မျှသာ ခွဲတမ်းရရှိလေသည်။ ကလေးငယ်အများစုမှာ အသက်ဆယ်နှစ်နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း ဝတ်ဆင်ရန် ဘောင်းဘီပင် မရှိကြပေ။

လူငါးယောက်ရှိသော မိသားစုတစ်စုတွင် ဘောင်းဘီတစ်ထည်သာရှိပြီး အပြင်ထွက်သူက ထိုဘောင်းဘီကို ဝတ်ဆင်ရသည်ဟူသည်မှာ ရယ်စရာတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း နေရာများစွာတွင်မူ ၎င်းမှာ အမှန်တရားတစ်ခုပင် ဖြစ်နေလေသည်။

လူအချို့မှာ ယူရီးယားမြေဩဇာအိတ်များကို အဝတ်အစားအဖြစ် ပြန်လည်ချုပ်လုပ်ကာ ဝတ်ဆင်ကြပြီး ၎င်းတို့သည်ပင် အရာရှိငယ်များ၏ မိသားစုများသာ ရနိုင်သော ရှားပါးပစ္စည်းများ ဖြစ်လေသည်။ သူ့ဆရာတွင် ကလေးနှစ်ယောက်ရှိပြီး ဆောင်းဦးရာသီ အလယ်သို့ ရောက်နေသော်လည်း အရွယ်အစား အလွန်သေးငယ်ကာ ဖာထေးထားသော အဝတ်အစားများကိုသာ ဝတ်ဆင်နေရသည်ကို တွေးမိသောအခါ လျူအာကျူးက လျင်မြန်စွာပင် ငြင်းဆန်လိုက်လေသည်။

"မလိုပါဘူး ဆရာကတော်... နောက်မှ ကျွန်တော်ဘာသာ ကျွန်တော် ဝယ်လိုက်ပါ့မယ်..."

တာ့ရွှယ်ထိုက ထပ်မံ၍ ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီကောင်လေးရဲ့ အချိုးကို ကြည့်ပါဦး... သူစိတ်ကူးပေါက်တိုင်း ဒါဝယ်မယ် ဟိုဟာဝယ်မယ်ဆိုပြီး ပြောနေတာပဲ... မင်းမိသားစုမှာ ရွှေတွင်းပိုင်ထားလို့လား..."

"ကျူးဇီ... သူက မင်းရဲ့ အရည်အချင်းကို မနာလိုဖြစ်နေတာ... သူ့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့..."

မာရှုလျန်က လျူအာကျူးအား ကြည့်လိုက်လေသည်။

"မင်းမှာ ပိုက်ဆံရှိရင်တောင်မှ မင်းဝယ်တာက မင်းဟာပဲလေ... ငါက ဒါကို မင်းအတွက် ချုပ်ပေးတာ ငါ့ရဲ့စေတနာပဲ... ဘာလဲ... မင်းက ငါတို့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို အထင်သေးတာလား... ဒါမှမဟုတ် ငါ့ရဲ့ လက်မှုပညာကို အထင်သေးတာလား..."

လျူအာကျူးသည် လက်ကို အကြိမ်ကြိမ် ခါရမ်းလိုက်ပြီး ခါးသီးစွာ ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဆရာကတော်... ကျွန်တော် အဲဒီလို သဘောမထားပါဘူး... အင်္ကျီကို ယူပါ့မယ်..."

"ဒါမှပေါ့..."

မာရှုလျန်က အတိုင်းအထွာယူခြင်း အပြီးတွင် ပြုံးလျက် ထွက်သွားလေသည်။

ဇနီးဖြစ်သူ ထွက်သွားပြီးနောက် တာ့ရွှယ်ထိုက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်း..ကောင်စုတ်လေး... မင်းပေါ်လာတိုင်း ငါ ကံဆိုးတာပဲ..."

လျူအာကျူးက အပြစ်ကင်းစင်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဆရာ့ကို ရိုက်တာ ကျွန်တော်မှ မဟုတ်တာ... ဆရာကတော်ကိုခေါ်ပြီး ဆရာ့ကို တောင်းပန်ခိုင်းရမလား..."

"ထွက်သွား... ထွက်သွား... ငါ အကန်ခံရတာ မပြင်းဘူးလို့ မင်းက ထင်နေတာလား..."

တာ့ရွှယ်ထိုက လျူအာကျူးအား စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဆေးဖော်ခန်းကို သွားတော့... မင်းကို ပြစရာ ရတနာတစ်ခု ရှိတယ်..."