အခန်း ၂၆

အခန်း (၂၆) မြည်းသရဲပူးနေခြင်းလော

သီအိုရီ အသိပညာများကို အလွတ်ကျက်မှတ်ရုံဖြင့် မလုံလောက်ဘဲ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ရန်လည်း လိုအပ်လေသည်။

ဥပမာအားဖြင့် အပ်စိုက်ကုသရာတွင် စာအုပ်ထဲ၌ နေရာများကို မှတ်သားထားပြီး အသုံးပြုရမည့် အားပမာဏကို သတ်မှတ်ထားသော်လည်း ပါးစပ်မှပြောခြင်းနှင့် လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ခြင်းမှာ ကွဲပြားခြားနားသော ကိစ္စနှစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

သူသည် လက်တွေ့စမ်းသပ်ရန် လူတစ်ယောက် လိုအပ်နေသည်။

လျူအာကျူးသည် အပြင်ဘက်တွင် ကလေးနှစ်ယောက် ကစားနေသည်ကို ကြည့်နေသော တာ့ရွှယ်ထိုကို ကြည့်လိုက်ပြီး ချောင်းဟန့်လိုက်လေသည်။

"ဆရာ... ကျွန်တော့်ကို ကိစ္စတစ်ခုလောက် ကူညီပေးနိုင်မလား..."

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဘာဖြစ်သွားတာလဲ..."

တာ့ရွှယ်ထိုသည် လျူအာကျူးက သူ၏စာအုပ်များကို ဖျက်ဆီးလိုက်မည်ကို စိုးရိမ်ကာ ဆေးတံကို အလျင်အမြန်ချထားပြီး အထဲသို့ ပြေးဝင်လာလေသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ဒီမှာထိုင်ပြီး ရေအရင်သောက်ပါဦး..."

လျူအာကျူးသည် မောင်နှမနှစ်ယောက် စောစောက ငှဲ့ထားသော ရေပန်းကန်ကို မြင်သောအခါ အမြန်ယူလာပေးလိုက်လေသည်။

"မင်း ငါ့ကို ခေါ်လိုက်တာ ရေတိုက်ဖို့သက်သက်ပဲလား..."

စာအုပ်များ အကောင်းပကတိရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ တာ့ရွှယ်ထိုသည် ပန်းကန်ကိုယူ၍ ရေအနည်းငယ် သောက်လိုက်ပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေသည်။

"ဒီရေက ဘာလို့သေးနံ့နံနေရတာလဲ..."

"အဟမ်း... ရေကိုထားလိုက်ပါတော့... ဆရာ့ကို သေချာလေး ကြည့်ပါရစေဦး..."

လျူအာကျူးသည် ရေပန်းကန်ကိုင်ထားသော လက်ဖြင့် ဆရာဖြစ်သူ၏ ပခုံးကို သုတ်ကာ စကားရာဇဝင်ကို အမြန်ပြောင်းလိုက်လေသည်။

တာ့ရွှယ်ထိုသည် လျူအာကျူး၏ အကြည့်အောက်တွင် အနည်းငယ် နေရခက်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာကို မသိမသာ စမ်းသပ်လိုက်လေသည်။

"မင်း ဘာတွေကြည့်နေတာလဲ ကောင်လေး... ငါ့မျက်နှာမှာ တစ်ခုခုများ ပေနေလို့လား..."

လျူအာကျူးက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော် ရောဂါရှာဖွေရေး နည်းလမ်းလေးသွယ်ကို လုပ်ဆောင်နေတာပါ..."

"ငါ့ဖင်ကို ရှာဖွေနေလိုက်..."

တာ့ရွှယ်ထိုက ကျိန်ဆဲလျက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်လေသည်။

"မင်း ဆေးစာအုပ်ဖတ်တာ နှစ်ရက်ပဲ ရှိသေးတယ် ဆေးကုဖို့ ရဲနေတယ်ပေါ့... ဘယ်သူက မင်းကို အဲဒီလောက် သတ္တိတွေ ပေးလိုက်တာလဲ..."

လျူအာကျူးသည် ပြဿနာကို ရှာတွေ့ထားပြီးဖြစ်ရာ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဆရာ... ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ဆရာက နည်းနည်း ချို့တဲ့နေတယ်..."

တာ့ရွှယ်ထိုက ပို၍ ဒေါသထွက်သွားလေသည်။

"အဲဒီငွေဖြုန်းတဲ့မိန်းမက မင်းကို ဘာလို့ အကုန်ပြောပြနေရတာလဲ..."

"..."

လျူအာကျူးမှာ ရှက်ရွံ့သွားပုံရလေသည်။

"ဆရာ... ကျွန်တော်က အဲဒီလို ချို့တဲ့တာကို ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး... ဆရာ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံက အမြဲတမ်း ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသလိုမျိုး အားနည်းနေတာကို ပြောတာပါ..."

ထိုစကားကြောင့် တာ့ရွှယ်ထို၏ မျက်နှာအိုကြီးမှာ နီရဲသွားလေသည်။ သူသည် ရှက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ဒေါသထွက်ခြင်းတို့ ရောယှက်ကာ သူ၏ဖိနပ်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး ကျိန်ဆဲလေတော့သည်။

"မင်းလို ကောင်စုတ်လေးကများ ဆရာ့ကို လှောင်ပြောင်ရဲတယ်ပေါ့... ဒီခေတ်ကြီးမှာ ဘယ်သူကများ နေ့တိုင်း ဗိုက်ဝအောင် စားနိုင်လို့လဲ... ဒီနေ့ မင်းကို သေချာမဆုံးမရင်တော့ ငါ့နာမည်ကို ပြောင်းပစ်လိုက်မယ်..."

"ဆရာ... စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့... ဆရာ့ရဲ့ ဆာလောင်မှုကိုတော့ ကျွန်တော် မကုသပေးနိုင်ပေမဲ့ ဆရာ့ရဲ့ တခြားအားနည်းချက်ကိုတော့ ကျွန်တော် ကုသပေးနိုင်ပါတယ်..."

လျူအာကျူးက ရှောင်တိမ်းရင်း အော်ပြောလိုက်လေသည်။

"ချီးလိုပဲ... ငါကိုယ်တိုင်တောင် နည်းလမ်းမရှိတာ မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကုသပေးနိုင်မှာလဲ..."

တာ့ရွှယ်ထိုက ဆက်လက်ကျိန်ဆဲကာ ရိုက်နှက်ရန် ကြိုးစားနေဆဲဖြစ်လေသည်။

"တိုက်ဆိုင်သွားရုံပါ... ဆရာ့မိသားစုရဲ့ ဆေးစာအုပ်တွေထဲမှာ အဲ့ကိစ္စအတွက် သီးသန့်ရေးထားတဲ့ ဆေးညွှန်းတစ်ခုကို ကျွန်တော် ရှာတွေ့ခဲ့လို့ပါ..."

"ဆရာ မယုံရင် အိမ်မှာသာ စောင့်နေပါ... ကျွန်တော် တောင်ပေါ်တက်ပြီး ဆေးဖက်ဝင်အပင်တချို့ သွားရှာလိုက်ပါ့မယ်... ဆရာ့ရဲ့ ယောက်ျားပီသတဲ့ ခွန်အားတွေ ပြန်ရလာစေရမယ်လို့ ကျွန်တော် အာမခံပါတယ်... ပြီးတော့ ဆရာကတော်လည်း ဆရာ့ကို ထပ်ပြီး ဆိတ်ဆွဲတာတွေ ကန်ကျောက်တာတွေ လုပ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

လျူအာကျူးက လေးနက်စွာ အာမခံလိုက်လေသည်။

သူသည် ကိစ္စရပ်အားလုံးကို သဘောပေါက်သွားလေပြီ။ အိမ်၌ ဆရာဖြစ်သူ အဆင့်အတန်း နိမ့်ကျနေရခြင်းမှာ အခြားအကြောင်းကြောင့် မဟုတ်ပေ။

ယောက်ျားတစ်ယောက်အဖြစ် စွမ်းဆောင်ရန် လိုအပ်သည့်အချိန်တွင် မစွမ်းဆောင်နိုင်သောကြောင့် အခြားအချိန်များ၌လည်း မာမာထန်ထန် မနေနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

အံ့သြစရာကောင်းစွာပင် တာ့ရွှယ်ထိုသည် လျူအာကျူး၏ စကားကို အမှန်တကယ် ယုံကြည်သွားလေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုကောင်လေးမှာ တကယ့်ကို ဉာဏ်ကောင်းသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကျောင်းစာမေးပွဲ ရမှတ်များမှာလည်း အကောင်းဆုံးစာရင်းဝင်ဖြစ်ကြောင်း ကြားခဲ့ဖူးပြီး ယခင်က ဆေးဖက်ဝင်အပင်များအကြောင်း သင်ကြားပေးစဉ်ကလည်း သူ၏ပါရမီကို မြင်တွေ့ခဲ့ရလေသည်။

"ဒါဆိုလည်း သွားရှာချေကွာ... ဒါပေမဲ့ တောင်နက်ထဲအထိတော့ မသွားနဲ့နော်..."

"မင်း ပြန်လာရင် ဆေးညွှန်းကို ငါ့ကိုပြ... ငါတို့ အတူတူ လေ့လာကြတာပေါ့...

ဆေးဖော်စပ်ပြီးရင်တော့ ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ဆီကို ပို့ပြီး မင်းအတွက် ဆန်အနည်းငယ်လောက်နဲ့ လဲလှယ်လို့ရမလားဆိုတာ ကြည့်ရမယ်..."

တာ့ရွှယ်ထိုက မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

လျူအာကျူးက သဘောတူလိုက်သော်လည်း သူသည် ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ဆီသို့ မည်သည့်အရာကိုမျှ ပို့ဆောင်ရန် စိတ်ဝင်စားမှု မရှိပေ။

အခြားအရာများ မရှိလျှင်တောင်မှ ဤရှေးဟောင်းဆေးညွှန်းမှာ အစွမ်းထက်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်ပါက ရေတွက်၍မရသော ယောက်ျားများစွာသည် သူတို့၏ အရာအားလုံးကို ပေးဆပ်ရမည်ဆိုလျှင်ပင် အသေအချာ ဝယ်ယူကြမည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။

ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ဆီ ပို့ရမည်လား။ ထိုခွေးကောင်များက အကျိုးအမြတ်အားလုံးကို အလွယ်တကူ ရယူသွားကြမည် မဟုတ်ပါလော။

လျူအာကျူးသည် တံခါးမှထွက်ကာ တောင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ပြေးသွားလေတော့သည်။

သူ၏ယခင်ဘဝတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဆေးရုံတက်ခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံများအပေါ် အခြေခံ၍ ဤဆေးစာအုပ်များထဲရှိ အရာများစွာမှာ အသုံးဝင်ကြောင်း သူ ခန့်မှန်းနိုင်လေသည်။

သို့သော် ရှေးဟောင်းဆေးညွှန်းများတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော အချို့အရာများမှာ အနည်းငယ် ဆန်းကြယ်နေသောကြောင့် ၎င်းတို့ အမှန်တကယ် အစွမ်းထက်ခြင်း ရှိမရှိကိုမူ သူ အတည်ပြုချင်နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

သူ အဝေးသို့ ရောက်သွားပြီးမှသာ တာ့ရွှယ်ထိုသည် အပြင်သို့ထွက်ရန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သော်လည်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားလေသည်။

သူသည် ထိုကောင်လေးကို သေချာပေါက် ရိုက်နှက်ဆုံးမရမည် ဖြစ်သော်လည်း မည်သို့လုပ်၍ လွတ်မြောက်ခွင့် ပြုလိုက်မိသနည်း။

တောင်ပေါ်၌။

လျူအာကျူးသည် ဝါးခြင်းတောင်းကို ကျောပိုးကာ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို တောင်တစ်ခွင်လုံး လိုက်လံရှာဖွေနေလေသည်။

သာမန်လူများသည် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို မခွဲခြားတတ်ဘဲ ဟင်းချက်ရာတွင်လည်း အသုံးမပြုနိုင်သောကြောင့် အပင်များစွာမှာ ပမာဏအမြောက်အမြား ရှိနေပြီး အမျိုးအစားများစွာလည်း ကျန်ရစ်နေခဲ့လေသည်။

လျူအာကျူးသည် သူ၏စိတ်ထဲရှိ အသိပညာများအတိုင်း ဆေးဖက်ဝင်အပင်များအားလုံးကို အလျင်အမြန် စုဆောင်းကာ တာ့ရွှယ်ထို၏အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့လေသည်။

တာ့ရွှယ်ထိုသည် လျူအာကျူးက ဆေးဖက်ဝင်အပင် တစ်တောင်းအပြည့်ဖြင့် ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သိချင်စိတ်ပြင်းပြသွားလေသည်။

"မင်း ဘာလို့ ဒီလောက်အများကြီး ယူလာရတာလဲ..."

လျူအာကျူးသည် ၎င်းတို့ကို လျှို့ဝှက်စွာ ရောင်းချရန် စီစဉ်ထားကြောင်းကို မပြောပြဘဲ ဆင်ခြေပေးလိုက်လေသည်။

"ပထမအကြိမ်မှာ မအောင်မြင်မှာကို စိုးရိမ်လို့ အရန်အနေနဲ့ ပိုယူလာခဲ့တာပါ..."

"ကောင်းပြီ... ဒါဆိုလည်း ဆေးညွှန်းကို ထုတ်ပြလေ... ငါ လေ့လာပြီး မင်းနဲ့အတူတူ လုပ်ပေးမယ်..."

တာ့ရွှယ်ထိုက တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။

လျူအာကျူးသည် သူ၏မှတ်ဉာဏ်အတိုင်း စာအုပ်စင်ပေါ်မှ ဆေးညွှန်းပါသော စာအုပ်ကို ရှာဖွေကာ သူ၏ဆရာဖြစ်သူထံသို့ အရင် ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူသည် ကိရိယာများကို သွားယူကာ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ဆေးကြောခြင်း၊ ပိုလျှံနေသော အစိတ်အပိုင်းများကို ဖြတ်တောက်ခြင်းနှင့် ဆေးညွှန်းတွင် သင်ကြားထားသည့်အတိုင်း ပြုပြင်စီမံခြင်းများကို စတင်လုပ်ဆောင်တော့သည်။

တာ့ရွှယ်ထိုသည် သူ၏ဘေးတွင် ဆေးညွှန်းကို ဂရုတစိုက် လေ့လာနေလေသည်။

သူသည် ဤရောဂါကို ယခင်က အမှန်တကယ် သုတေသနပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း အခြားဆေးစာအုပ်များတွင် ဂျင်ဆင်း သို့မဟုတ် ကျားလိင်အင်္ဂါကဲ့သို့သော တန်ဖိုးကြီးမားသည့် ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ဆေးအရက်တွင် စိမ်ရန် အကြံပြုထားခြင်း သို့မဟုတ် ရေရှည်ပြုစုပျိုးထောင်ရန် လိုအပ်ခြင်းတို့သာ ရှိလေသည်။

တန်ဖိုးကြီးမားသော ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများကို ရရှိရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူတို့သည် ဗိုက်ဝအောင်ပင် မစားနိုင်သောကြောင့် ရေရှည်ပြုစုပျိုးထောင်ရန်ဆိုသည်မှာ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့်ပင် တာ့ရွှယ်ထိုသည် ဤကိစ္စကို အမြဲတမ်း ဘေးဖယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဤဆေးညွှန်းတွင် ပေးထားသော နည်းလမ်းမှာ အတော်လေး ဆန်းကြယ်လှသည်။ ၎င်းသည် သောက်သုံးပြီး မကြာမီမှာပင် အပြာရောင်ဆေးပြားလေးနှင့် ဆင်တူသော လှုံ့ဆော်မှုအာနိသင်ကို ရရှိစေမည် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ဤဆေး၏ ကောင်းမွန်သောအချက်မှာ အပြာရောင်ဆေးပြားလေး၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ မရှိဘဲ ရေရှည်သောက်သုံးနိုင်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရာတွင်ပင် ကူညီပေးနိုင်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

တာ့ရွှယ်ထိုသည် နောင်တရစွာဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။ ယခင်က ဤစာအုပ်စင်ကို သူ အဘယ်ကြောင့် ပို၍ မရှာဖွေခဲ့မိသနည်း။ သို့မဟုတ်ပါက ဤကောင်းမွန်သော နည်းလမ်းကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်မည်။ ယခုအချိန်အထိ အဘယ်ကြောင့် စောင့်နေရမည်နည်း။

မကြာမီမှာပင် လျူအာကျူးသည် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ပြုပြင်စီမံခြင်း ပြီးစီးသွားပြီး ဆေးအိုးတစ်လုံးကို ချက်ချင်းယူဆောင်လာကာ မီးအေးအေးဖြင့် ကြိုချက်လေတော့သည်။

လျူအာကျူး၏ ကျွမ်းကျင်ပြီး ချောမွေ့သော လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ရင်း တာ့ရွှယ်ထိုက သူ၏ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်လေသည်။

"ကျူးဇီ... မင်း အရင်က ဆေးပညာကို သင်ဖူးလို့လား..."

ထိုမေးခွန်းကြောင့် လျူအာကျူးသည် သူ လုံးဝ အမှားအယွင်းမရှိခဲ့ကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ပြုပြင်စီမံခြင်းနှင့် ကြိုချက်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်များမှာ အကြိမ်ရာပေါင်းများစွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ သဘာဝကျကျ ကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့လေသည်။

သီအိုရီသာရှိပြီး လက်တွေ့မရှိခြင်းအတွက် သူ စိုးရိမ်ရန် မလိုအပ်တော့ပုံရသည်။

အသိပညာများ သူ၏စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် ၎င်းကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စေရုံသာမက သူ၏ အာရုံကြောများကိုပါ သက်ရောက်မှုရှိကာ ကြွက်သားမှတ်ဉာဏ်နှင့် ဆင်တူသော အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့လေသည်။

တာ့ရွှယ်ထို၏ အံ့သြနေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးက လိမ်ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော် သင်မထားပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ခရိုင်မြို့မှာတုန်းက ပေါက်စီတစ်လုံးလောက် စားရဖို့အတွက် ဆေးရုံမှာ တစ်ခါတလေ သွားကူညီပေးရင်းနဲ့ ကြည့်ပြီး သင်ယူခဲ့တာပါ..."

"ဒါကြောင့်ကိုး... မင်းပုံစံက အကြိမ်များစွာ လုပ်ဖူးတဲ့ပုံ ပေါက်နေတာ... မင်းက တကယ်ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ ကောင်လေးပဲ... ဆေးရုံမှာ အစားအသောက် မပြတ်လပ်ဘူးဆိုတာကို သိနေတာကိုး... မင်း အဲဒီကနေ အကျိုးအမြတ်တချို့ တကယ်ရနိုင်တာပဲ..."

တာ့ရွှယ်ထိုက သဘောပေါက်သွားလေသည်။

လျူအာကျူးက ရယ်မောလိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ မီးအပူရှိန်ကိုသာ အာရုံစိုက်နေလိုက်လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဆေးရည်ကျိုချက်ပြီးသောအခါ သူသည် ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးထဲသို့ အမြန်လောင်းထည့်လိုက်ပြီး မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဆရာ... နည်းနည်းလောက် မြည်းကြည့်မလား..."

"ကောင်းပြီ... မင်းအတွက် ငါ စွန့်စားပေးရတာပေါ့ကွာ..."

လျူအာကျူးကို ယုံကြည်မှုပေးနိုင်ရန်အတွက် တာ့ရွှယ်ထိုသည် ဆေးကို ကိုယ်တိုင်စမ်းသပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

သေချာသည်မှာ ထိုဆေးညွှန်းသာ သူ၏မိသားစုထံမှ လာခြင်းမဟုတ်ပါက သူ၏အသက်အတွက်ပင် ၎င်းကို သောက်သုံးရဲမည် မဟုတ်ပေ။

ဆေးရည်တစ်ပန်းကန်ကို သောက်ပြီးနောက် တာ့ရွှယ်ထိုသည် နှုတ်ခမ်းကို သပ်လျက် မတ်တတ်ရပ်နေလေသည်။

"ဒီဆေးက လှုံ့ဆော်မှုအာနိသင်ရှိတယ်လို့ ဆေးညွှန်းမှာ ရေးထားပေမဲ့ ငါ ဘာမှမခံစားရပါလား..."

"အချိန်နည်းနည်း ယူရလိမ့်မယ်... ကျွန်တော် အရင်သွားရှင်းလိုက်ပါဦးမယ်..."

လျူအာကျူးသည် ဆေးအိုးနှင့် မီးဖိုငယ်ကို သိမ်းဆည်းရန် လှည့်လိုက်လေသည်။

သူ မပြီးသေးမီမှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ပခုံးကို ပုတ်လိုက်လေသည်။

လျူအာကျူး လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆရာဖြစ်သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း နီရဲနေပြီး အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။ သူက မျိုသိပ်ထားသော အသံဖြင့် ပြောလေသည်။

"မင်း ညီမလေးနဲ့ ညီလေးကို ခေါ်ပြီး အပြင်မှာ သွားကစားချေ... နေ့လယ်မတိုင်ခင်အထိ ပြန်မလာနဲ့..."

သူ၏ဆရာဖြစ်သူမှာ မိတ်လိုက်ချင်နေသော နွားသိုးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးမှာ လန့်ဖျပ်သွားလေသည်။

ထိုမျှလောက် အစွမ်းထက်တာလား။

သူသည် တုံ့ဆိုင်းမနေရဲတော့ဘဲ လီလီနှင့် လဲ့လဲ့တို့ကို အပြင်သို့ ကစားရန် အမြန်ဆွဲခေါ်သွားလေတော့သည်။

“ဝုန်း..”

ခြံဝင်းတံခါးမှာ ပိတ်သွားပြီး အထဲမှ သူ၏ဆရာကတော်ဖြစ်သူ၏ ဆဲရေးတိုင်းထွာသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ရှင် အရူးထနေတာလား လူအိုကြီး... နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီးကို... ဟူး... သေပါပြီတော့... ရှင့်ကို မြည်းသရဲပူးနေတာလား..."