အခန်း ၂၉

အခန်း (၂၉) မှောင်ခိုဈေးကွက်သို့ ရောက်ရှိခြင်း

“ကောင်းပြီ... ဖော်စပ်ထားတဲ့ ဆေးအကြောင်း ဆရာ့ကို အရင်သွားမေးလိုက်ဦးမယ်..”

လျူအာကျူးသည် အပြုံးပန်းဆင်လျက် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ခေတ္တမျှ ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေပြီးနောက် စကားကို အနည်းငယ် ထည့်ပြောလိုက်သည်။

“အဖေ့ရဲ့ လမ်းညွှန်ချက်သာ မပါရင် ဆရာ့ကို အပြစ်တင်မိတော့မှာ... အဖေကတော့ တကယ်ကို အံ့ဩစရာပါပဲ..”

လျူဖူရှန့်သည် ထိုချီးကျူးစကားကို ကြားရသဖြင့် အလွန်ပင် ကျေနပ်နေပုံရသည်။ သူသည် ဆေးတံကို နှစ်ချက် အားရပါးရ ဖွာလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ပေါ်လာသော အပြုံးကို အနိုင်နိုင် ထိန်းချုပ်လိုက်ကာ... “ဒီကောင်လေး... သွားစမ်းပါကွာ…”ဟု အော်လိုက်သည်။

လျူအာကျူးက စိတ်ပျက်စွာဖြင့် မျက်လုံးလှန်လိုက်သည်။ ဤလူကြီးများသည် အမှန်တကယ်ပင် ပါးစပ်သရမ်းကြသည်။ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေသည်ကို သိသာနေသော်လည်း ဘာကြောင့် ဆဲဆိုနေကြသည်နည်း။

သူသည် ရွှေအပ်များကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် ဆရာ့ကို ရှာဖွေရန် ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ ထွက်သွားပြီးနောက် လျူဖူရှန့်သည် ဆေးတံဖွာရင်း ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ကောင်စုတ်လေး... သူ တကယ့်ကို စွမ်းဆောင်နိုင်တာပဲ…”

လျူအာကျူးသည် ကလေးများနှင့် အချိန်အတော်ကြာ ဆော့ကစားပြီး အပ်စိုက်ကုသပေးခြင်းများ ပြုလုပ်နေရသဖြင့် ဆရာ့လုပ်ငန်းမှာ ပြီးလောက်ပြီဟု တွေးထင်ထားသည်။ သို့သော် ပြန်ရောက်သောအခါ အိမ်ရှေ့တံခါးမှာ ပိတ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“သေပါပြီ... ဒါက ဆေးစမ်းတာမဟုတ်လား... ဘာကြောင့် မပြီးသေးတာလဲ…”

နောက်ထပ် တစ်နာရီကျော် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် တာ့ရွှယ်ထိုသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မျက်နှာဖြင့် တံခါးကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

“ဘာလို့ ဆက်စောင့်နေတာလဲ... ငါတောင် တစ်ရေးတောင် အိပ်လိုက်သေးတယ်..”

“အခုမှ ပြန်ရောက်တာပါ ဆရာ... ဘယ်လိုနေလဲ..”

လျူအာကျူးက မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ထိုအကြောင်းကို ပြောရမည်ဆိုလျှင် တာ့ရွှယ်ထို၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အမျိုးသားတို့သာ သိရှိနိုင်သော မယုံကြည်နိုင်ဖွယ် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“တကယ့်ကို လန်းဆန်းသွားတာပဲ... မင်းဆရာကတော် ဒီလောက်တောင် နားထောင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး…”

“ဆေးရဲ့ ထိရောက်မှုအကြောင်းကို မေးတာပါ... အသေးစိတ်တွေ ပြောပြဖို့ မလိုပါဘူး…”

လျူအာကျူးသည် အကြောင်းအရာများ အလွန်အကျွံ ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အမြန်ပင် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

တာ့ရွှယ်ထိုသည် ချောင်းအနည်းငယ် ဟန့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော အမူအရာသို့ ပြန်ပြောင်းလိုက်သည်။

“ဆေးရဲ့ ထိရောက်မှုက တကယ့်ကို ကောင်းတယ်... နောက်တစ်ခါ နည်းနည်းပိုဖော်စပ်ပေးဦး... ငါ ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ကို နည်းနည်း ပို့ပေးလိုက်မယ်…”

လျူအာကျူးသည် ဤခေတ်ကာလမှ လူများမှာ ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ကို လယ်သမားတို့၏ အသက်သွေးကြောအဖြစ် သဘောထားကာ ကြောက်ရွံ့ရိုသေကြသည်ကို သိရှိသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် တိုက်ရိုက် ငြင်းပယ်ခြင်း မပြုဘဲ အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှာလိုက်သည်။

“ဆရာ... ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ကိုတော့ မပို့ပါနဲ့...တပည့်က နှမြောတာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒီဆေးက ယောက်ျားတွေရဲ့ လျှို့ဝှက်ကိစ္စတွေကို ကုသတာလေ... သူတို့မှာ ပြဿနာရှိတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူက ဝန်ခံချင်မှာလဲ... လက်ဆောင်ပေးလိုက်ရင် ရှက်စိတ်ကြောင့် ဒေါသထွက်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..”

“ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ..”

တာ့ရွှယ်ထိုက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။

“ငါတို့ တိုက်ရိုက်တော့ မပို့သင့်ဘူး... နောက်မှ ငါတို့ နှစ်ယောက်တိုင်ပင်ပြီး ပိုကောင်းတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ အခွင့်အရေးကို ရှာကြတာပေါ့..”

“ဟုတ်ကဲ့... နောက်ပြီး နောက်ထပ် ကိစ္စတစ်ခုရှိသေးတယ်... တပည့်တို့မိသားစုရဲ့ ဆေးကျမ်းဟောင်းထဲမှာ ဆေးနည်းတစ်ခု တွေ့ထားလို့ အဖေ့ဆေးကို ပြောင်းသုံးချင်တယ်... ဒါပေမဲ့ သေချာမှု မရှိသေးလို့ ဆရာ့ရဲ့ ပညာရှင်အမြင်ကို မေးချင်တာပါ…”

လျူအာကျူးက ပြုံးလျက်ပြောသည်။

တာ့ရွှယ်ထိုသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဆေးကုသရင်း လူမျိုးစုံကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသူ ဖြစ်သဖြင့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားသည်။

“သွားစမ်းပါ... သွားစမ်းပါ... ဒါ မင်းရဲ့ တင်းကျပ်တဲ့ အဖေကြီးရဲ့ အကြံဉာဏ် ဖြစ်မှာပါ... ဒီစည်းမျဉ်းတွေက ဘယ်ကလာတာလဲ... မင်းရဲ့ အရည်အချင်းက ငါ့ထက်တောင် သာသေးတယ်... ဆေးပြောင်းချင်ရင် ပြောင်းလိုက်ပေါ့... ငါ့ကို ဘာလို့ လာမေးနေရတာလဲ…”

အခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော တိုက်ပွဲပြီးနောက် တာ့ရွှယ်ထို၏ တပည့်အပေါ်ထားသော စိတ်ထားမှာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် သဘောကျခြင်းထက် ပိုလွန်သွားပြီဖြစ်သည်။ သူသည် အံ့အားသင့်လျက် ရှိနေ၏။

ဆေးနည်းပြောင်းခြင်းမှာ အရေးမကြီးပါ။ ဆရာ့ကို မပြောင်းလဲသရွေ့ သူ ဘာမဆိုလုပ်နိုင်သည်။ လျူအာကျူးသည် ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆေးပင်များ ရှာဖွေရန် တောင်ပေါ်သို့ ထပ်တက်သွားသည်။

တာ့ရွှယ်ထိုသည် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။ ကန်းပေါ်တွင် စောင်ခြုံထားသော မာရှုလျန်သည် နွမ်းနယ်နေသော်လည်း မျက်နှာမှာမူ တောက်ပနေသည်။

“ဘယ်သူလဲ…”

“ကျူးဇီလေ... သူ့အဖေ့ဆေးကို ပြောင်းချင်တယ်လို့ ပြောတာပါ…”

တာ့ရွှယ်ထိုက ဆိုလိုက်သည်။

“အင်း... ပြောင်းခိုင်းလိုက်ပါ... ဒီကလေးက ရှင်ထက် ပိုတော်တယ်... အခုထိတောင် ခြေထောက်တွေ တုန်နေတုန်းပဲ…”

မာရှုလျန်က ပွင့်လန်းစွာ ပြုံးလျက် ပြောသည်။

တာ့ရွှယ်ထိုက မျက်လုံး ပြူးသွားသည်။

“ဒါက ငါစွမ်းဆောင်နိုင်လို့လေ... သူ့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ..”

မာရှုလျန်သည် သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

“ကျူးဇီပေးတဲ့ ဆေးမပါရင် ရှင် ဒီလောက်တောင် ပြင်းပြနိုင်ပါ့မလား... နောက်ပြီး ဒီကလေးက လိမ္မာတယ်၊ ရိုသေတယ်၊ သဘောထားလည်း ကောင်းတယ်... ရှင်တို့ မိသားစုက ဆေးပညာကို မျိုးဆက်အလိုက် လုပ်ကိုင်ခဲ့ပြီး ကုသိုလ်တွေ စုဆောင်းခဲ့လို့ ကောင်းကင်ဘုံက ဒီလိုတပည့်ကောင်းကို ချီးမြှင့်လိုက်တာ ဖြစ်မှာပါ…”

တာ့ရွှယ်ထိုသည် ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မိသည်။ ဤချီးကျူးစကားများမှာ အနည်းငယ် လွန်ကဲနေသည် မဟုတ်လော။

လျူအာကျူးသည် တောင်ပေါ်သို့ ပြေးတက်ကာ ဆေးပင်များယူပြီး ဖခင်အတွက် ဆေးဖော်စပ်ပေးသည်။ ဤဆေးများမှာ ဆေးကျမ်းဟောင်းမှ ကူးယူထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ တစ်ဦးချင်းစီ၏ ကိုယ်ခံအားနှင့် အခြေအနေပေါ် မူတည်၍ သူကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သောက်သုံးရန် မဟုတ်ဘဲ ခြေထောက်တွင် တိုက်ရိုက် လိမ်းကျံရန်အတွက် ဆေးလိမ်းခရင်မ် ဖြစ်သည်။

ဖခင်အတွက် ဆေးပြင်ဆင်ပေးချိန်မှာ ညနေစောင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ အိမ်တွင် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ မရှိသဖြင့် အသားဟင်း မချက်ပြုတ်နိုင်ဘဲ ပြောင်းဖူးဆန်ပြုတ်တစ်ပွဲသာ ချက်လိုက်ရသည်။ ထိုအချက်အလက်ကြောင့် နျူဟုန်ဟွာမှာ နှမြောတသဖြစ်ကာ ဆန်ပြုတ်သောက်ရင်း ညည်းတွားနေတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် လျူအာကျူး သောက်ပြီးသား ပန်းကန်ကို ယူကာ ပန်းကန်အတွင်းတွင် ကျန်ရှိနေသော ဆေးအဖတ်များကိုပင် လက်ညှိုးဖြင့် သုတ်၍ စားသောက်လိုက်သည်။

စားသောက်ပြီးနောက် လျူအာကျူးသည် ပြောင်းဖူးမုန့် နှစ်ခုကို အင်္ကျီအတွင်း၌ ထည့်လိုက်ပြီး လျူဖူရှန့်ကို ပြောလိုက်သည်။

“အဖေ... သား သူငယ်ချင်းအိမ်သွားကစားဦးမယ်..”

လျူဖူရှန့်သည် ကောင်လေးမှာ သူငယ်ချင်းအိမ်သို့ သွားမည် မဟုတ်ကြောင်း ရိပ်မိသော်လည်း ထုတ်ဖော်မပြောပေ။ သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သတိပေးလိုက်သည်။

“အကြောင်းမဲ့ လျှောက်မသွားနဲ့... အထူးသဖြင့် အစားအသောက်တွေ ပါနေတာမို့ သတိထား... ဒီနေ့ခေတ်လူတွေက ငတ်မွတ်လွန်းလို့ ဘာမဆို လုပ်ရဲကြတယ်…”

နျူဟုန်ဟွာမှာ ပို၍ပင် စိုးရိမ်ပူပန်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

“မနက်ဖြန်မှ သွားလို့ မရဘူးလား... ဘာလို့ ညဘက်မှ သွားရတာလဲ…”

“သူက သားကို အကြွေးတင်ထားတာ... သူက ညဘက်မှ ပြန်ရောက်တာလေ... ခရိုင်မြို့သွားပြီး ရှာဖို့ ဘယ်အချိန်မှ အချိန်ရမှာလဲ…”

လျူအာကျူးက လိမ်လည်ပြောလိုက်သည်။

“ဘာ... အကြွေးသွားတောင်းမှာလား... ဒါဆို အမေ လိုက်မယ်…”

အိပ်ရန် ပြင်ဆင်နေသော နျူဟုန်ဟွာက ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။

လျူအာကျူးက စိုးရိမ်သွားသည်။ သူသည် မှောင်ခိုဈေးကွက်သို့ သွားပြီး ပစ္စည်းများ လဲလှယ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသဖြင့် မိခင်ကို ခေါ်သွား၍ မဖြစ်ပေ။

“အမေ... သူ့မိသားစုက သူ အကြွေးတင်ထားတာကို မသိဘူး... အမေနဲ့ လိုက်သွားရင် ပြဿနာကြီး ဖြစ်ကုန်လိမ့်မယ်... နောက်ပြီး သားက ကလေးမှ မဟုတ်တော့တာ... ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိပါဘူး…”

နျူဟုန်ဟွာမှာ စိတ်မချ ဖြစ်နေဆဲပင်။ အချိန်အတော်ကြာ ညည်းတွားပြီးနောက် မီးဖိုချောင်သုံး ဓားကို သွားယူလိုက်သည်။

“ဒါယူသွား... သတိထား…”

“ဟုတ်ကဲ့…”

လျူအာကျူးသည် ဓားကို သိမ်းဆည်းကာ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

သူသည် ခရိုင်မြို့ပြင်တွင် တည်ရှိသော မှောင်ခိုဈေးကွက်တစ်ခုကိုသာ သိရှိသည်။ ယခင်ဘဝက သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်၏ အကူအညီဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် ရောက်ဖူးသဖြင့် နေရာကို မှတ်မိနေသည်။ သို့သော် လျူအာကျူး၏ အိမ်မှ ခရိုင်မြို့သို့ အကွာအဝေးမှာ လီနှစ်ဆယ်ခန့်ရှိပြီး လမ်းလျှောက်ပါက အနည်းဆုံး နှစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်မည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် တောင်ပေါ်လမ်းများမှာ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းပြီး ညဘက်တွင် လမ်းကို မြင်နိုင်ရန် ခဲယဉ်းသဖြင့် ပို၍ပင် ကြာမြင့်ဦးမည် ဖြစ်သည်။ လျူအာကျူးသည် လမင်းရောင်အောက်တွင် ယိုင်နဲ့နဲ့ လျှောက်လှမ်းနေရင်း စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲနေမိသည်။ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးသာ ပါလာပါက ဤမျှဒုက္ခခံစရာ မလိုပေ။

သို့သော် ပြဿနာမှာ ကျေးလက်ဒေသတွင် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးတစ်လုံးရှိခြင်းမှာ အိမ်တွင် တစ်ခုတည်းသော လျှပ်စစ်ပစ္စည်း ဖြစ်နေခြင်းပင်။ ၎င်းမှာပင် ကြွားလုံးထုတ်စရာ ဖြစ်နေတတ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လက်နှိပ်ဓာတ်မီး တစ်လုံးလျှင် တစ်ယွမ် သို့မဟုတ် နှစ်ယွမ်ခန့်ရှိပြီး ဇိမ်ခံပစ္စည်းအဖြစ် သတ်မှတ်ထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူး၏ ရွာတွင် လက်နှိပ်ဓာတ်မီး ပိုင်ဆိုင်သူမှာ အနည်းငယ်သာရှိပြီး အသုံးမပြုသည့်အခါတွင် ရတနာတစ်ခုပမာ ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းထားတတ်ကြသည်။ နာရီမပါရှိသဖြင့် လျူအာကျူးမှာ မည်မျှကြာအောင် လျှောက်ခဲ့ရသည်ကို မသိရှိသော်လည်း အဝေးတွင် မီးရောင်များ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသော တောအုပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

“သေစမ်း... နောက်ဆုံးတော့ ရောက်ပြီ..”

လျူအာကျူးသည် ငိုမိမတတ်ပင် ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ ခြေထောက်များမှာ ကျိုးတော့မတတ် ဖြစ်နေ၏။ အကွာအဝေးကြောင့် မဟုတ်ဘဲ လမ်းမှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလွန်းခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူသည် အနီးအနားတွင် ရေအိုင်ငယ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ပြေးသွားကာ ဆီးမဟုတ်ကြောင်း စစ်ဆေးပြီးနောက် ရေနှင့် နွံများကို ယူ၍ မျက်နှာပေါ်တွင် လိမ်းကျံလိုက်သည်။

မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် မိမိ၏ မျက်နှာကို မပြသရပေ။ ပြသပါက ပြဿနာများ အလွယ်တကူ တက်နိုင်သည်။ လျူအာကျူးတွင် မျက်နှာဖုံးရန် ဦးထုပ် သို့မဟုတ် အခြားပစ္စည်းများ မပါရှိသဖြင့် နွံကိုသာ အသုံးပြုနိုင်တော့သည်။

မည်သူမျှ မမှတ်မိတော့ကြောင်း သေချာသွားသောအခါ သူသည် စိတ်အာရုံနေရာလွတ်ထဲမှ ပြောင်းဖူးမှုန့် ကျင်းငါးဆယ်ကို ပြင်ဆင်ထားလိုက်သည်။ သူသည် ယခင်ဘဝက ဤနေရာသို့ ရောက်ဖူးသော်လည်း တည်နေရာမှလွဲ၍ အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို မေ့လျော့နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် စျေးနှုန်းများကို စုံစမ်းရန်အတွက် နေရာကို အရင်လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။