အခန်း ၃၀

အခန်း (၃၀) ငွေရှာကြစို့၊ ငွေရှာကြစို့၊ ငွေရှာကြစို့

မှောင်ခိုဈေးကွက်မှာ တောအုပ်တစ်ခုအတွင်း၌ တည်ရှိသည်။ လူအချို့ လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်နိုင်ပြီး ဆေးလိပ်သောက်နေသူများထံမှ မီးရောင်ဖျော့ဖျော့များကိုလည်း တွေ့ရသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးရောင်များ ထွက်ပေါ်လာတတ်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် ငြိမ်းသွားတတ်သည်။ ၎င်းမှာ ဘတ္ထရီသက်သာစေရန်နှင့် အမြင်မခံလိုခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးသည် ခေါင်းကိုငုံ့လျက် ဈေးကွက်အတွင်းသို့ ဝင်သွားသည်။ သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ နွံများကြောင့် လူများ ကြောက်ရွံ့သွားမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သော်လည်း အခြားလူများစွာမှာလည်း သူကဲ့သို့ပင် မျက်နှာတွင် နွံများလိမ်းကျံထားကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လူများစွာမှာလည်း သူကဲ့သို့ပင် မိမိတို့ လိုချင်သည့်အရာကို ရှာဖွေရင်း လှည့်လည်နေကြသည်။

မှောင်ခိုဈေးကွက်ရှိ ဈေးဆိုင်ခုံများမှာ အလွန်အလှမ်းဝေးကွာသည်။ အချို့မှာ တောဟင်းရွက်များ၊ အချို့မှာ ဆေးပင်များ၊ အချို့မှာ ဆေးရွက်ကြီးများ ရောင်းချကြပြီး အဝတ်အထည်နှင့် လက်ဝတ်ရတနာ ရောင်းချသူများလည်း ရှိသည်။

ကူပွန်ရောင်းချသူများမှာမူ ဆိုင်ခုံများ မခင်းကျင်းထားပေ။ သူတို့သည် လျှို့ဝှက်စွာဖြင့် လှည့်လည်နေပြီး အဝတ်အစား တင့်တယ်သူများကိုတွေ့လျှင် ကူပွန်များ ဝယ်ယူလိုခြင်း ရှိမရှိ မေးမြန်းကြသည်။

လျူအာကျူးသည် စပါးရောင်းသည့်ဆိုင်အချို့ကို သွားရောက်လေ့လာပြီး ဈေးနှုန်းများကို ခန့်မှန်းခြေ သိရှိလိုက်သည်။

သန့်စင်ထားသော ဆန်ကို ရိုးရိုးဆန်နှင့် လဲလှယ်သူများမှလွဲ၍ အခြားသူများမှာ ပြောင်းဖူးအရိုးများ ရောနှောထားသော ပြောင်းဖူးမှုန့်အတွက် ဈေးနှုန်းတစ်ခုကို တောင်းဆိုကြသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ပြောင်းဖူးမှုန့်ကဲ့သို့ သန့်စင်သော ကောက်နှံအတွက်မူ ဈေးနှုန်းမှာ တစ်ကျင်းလျှင် တစ်ယွမ်ခွဲဖြစ်သည်။

ထောက်ပံ့ရေးနှင့် သမဝါယမအသင်းတွင် တစ်ကျင်းလျှင် ဆယ်ဆင့်သာ ရှိသည်ကို သိထားသင့်သည်။

လျူအာကျူးသည် ဤဈေးနှုန်းဖြင့် ရောင်းချပါက ရိုက်နှက်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သဖြင့် ထောက်ပံ့ရေးနှင့် သမဝါယမအသင်းထက် ပို၍ ရောင်းချပါက ပြဿနာရှိမရှိ မေးမြန်းကြည့်သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် ဆိုင်ပိုင်ရှင်မှာ သူထက်ပင် ပို၍ ရိုင်းစိုင်းနေသည်။ သူသည် လျူအာကျူးကို အထင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး အရည်အချင်းရှိလျှင် ထောက်ပံ့ရေးနှင့် သမဝါယမအသင်း၌သာ သွားဝယ်ရန် ပြောလိုက်သည်။

မှန်ပေသည်။ ဤကာလတွင် လူတို့၏ စားနပ်ရိက္ခာမှာ လျော့နည်းလာပြီး အစားထိုးရိက္ခာများကိုသာ စားသုံးနေကြရသည်။ ထောက်ပံ့ရေးနှင့် သမဝါယမအသင်းနှင့် စပါးဆိုင်များတွင် ရိက္ခာရှိသော်လည်း ဝယ်ယူ၍ မရနိုင်ပေ။

အစားထိုးရိက္ခာများအကြောင်းဆိုလျှင်မူ ကွမ်ရင်ရွံ့စေးတို့ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ကို စားသုံးပြီးနောက် ဗိုက်ကယ်လာခြင်းနှင့် ဝမ်းမသွားနိုင်ခြင်းတို့ ဖြစ်စေသဖြင့် ဆာလောင်မှုကို မခံစားရပေ။

လျူအာကျူးက ဆိုင်အချို့တွင် မေးမြန်းကြည့်သည်။ လူတိုင်းမှာ ဈေးနှုန်းကို သဘောတူထားကြပုံရသဖြင့် သူလည်း ချွင်းချက်မထားတော့ပေ။ သူသည် လူမမြင်နိုင်သော သစ်ပင်ကြီးနောက်ကွယ်တွင် နေရာတစ်ခု ရှာလိုက်ပြီး အရင်က ပြင်ဆင်ထားသော ပြောင်းဖူးမှုန့် ကျင်းငါးဆယ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ပြောင်းဖူးမှုန့်မှာ အိမ်မှယူလာသော အိတ်ထဲတွင် ထည့်ထားသည်။ သူသည် ၎င်းကို ကျပန်းချထားပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

ရိက္ခာမှာ အလွယ်တကူ ရောင်းထွက်သည်။ သူ ချထားလိုက်သည်နှင့် မျက်နှာတွင် နွံလိမ်းထားသော လူတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး ဈေးမေးသည်။

“တစ်ပေါင်ကို တစ်ယွမ်ခွဲပါ…”

လျူအာကျူးသည် အမှတ်မိခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အသံကို တမင်တကာ တိုးလိုက်သည်။

“ဘာလို့ ဒီဈေးဖြစ်နေတာလဲ... လူတွေ ဘယ်လို အသက်ရှင်ကြမလဲ... နည်းနည်းလောက် လျှော့ပေးလို့ မရဘူးလား…”

ထိုလူက အခက်အခဲဖြင့် မေးသည်။

လျူအာကျူး ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။

“ဒါဆို ဘယ်လောက် ပေးမှာလဲ..”

ဈေးဆစ်နိုင်သည်ကို သိရသဖြင့် ဝယ်သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး ချက်ချင်းပင်... “ဆင့်နှစ်ဆယ်ဆိုရင်ရော…”ဟု ဆိုသည်။

ထိုစကားကို ကြားရသဖြင့် လျူအာကျူးက ချက်ချင်း ခေါင်းလှည့်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဝယ်သူက စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ ရဲဘော်.. တစ်ခုခု ပျောက်သွားလို့လား…”

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ဟိုနားက တုတ်ကို ငါ့ဆီ ပေးပါဦး…”

လျူအာကျူးက မလှမ်းမကမ်းရှိ သစ်သားတုတ်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ဝယ်သူမှာ ပြေးသွားပြီး ၎င်းကို ကောက်ယူကာ လျူအာကျူးထံ ပေးအပ်ရင်း စိတ်ဝင်စားစွာ မေးလိုက်သည်။

“ရဲဘော်... တုတ်ကိုဘာလုပ်မလို့လဲ…”

“မင်းကို ရိုက်မလို့လေ... ဈေးကို တစ်ယွမ်ခွဲကနေ ဆင့်နှစ်ဆယ်အထိ ဆစ်နေတာ... မင်းက ငါ့ကို လူမိုက်မှတ်နေတာလား…”

လျူအာကျူးသည် ကျိန်ဆဲရင်း တုတ်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သဖြင့် ဝယ်သူမှာ နောက်သို့ ဆုတ်သွားကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများမှာ စိတ်ဝင်စားစွာ ကြည့်လာကြသည်။

လူတိုင်း၏ အကြည့်ကို ခံရသဖြင့် ဝယ်သူမှာ နွံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း မျက်နှာမှာ နီရဲသွားကာ ခေါင်းကို ကိုင်လျက် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

ထိုသူ ထွက်သွားပြီးနောက် လျူအာကျူး၏ ဒေါသမှာ ငြိမ်းမသွားသေးပေ။ သူသည် တုတ်ကို အသင့်အနေအထားဖြင့် ဘေးတွင် ထားလိုက်သည်။

အခြားလူမိုက်တစ်ယောက်ယောက်က ထပ်ပြီး ဈေးဆစ်ရဲပါက တုတ်ဖြင့် ချက်ချင်း ရိုက်နှက်တော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

တကယ့်ကို ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းသည်။ ဈေးဆစ်ခြင်းမှာ အပြန်အလှန် ဖြစ်သော်လည်း တစ်ဝက်လျှော့ခြင်းမှာပင် များလွန်းလှပြီ၊ ဤမြေးဖြစ်သူကမူ ခြေချင်းဝတ်အထိ တန်ဖိုးကို လျှော့ချပစ်သည်။

သေးငယ်သော အဖြစ်အပျက်လေးတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သော်လည်း ၎င်းက လျူအာကျူးကို ပို၍ အာရုံစိုက်လာစေပြီး လူများ ပို၍ ရောက်လာကြသည်။ ရိက္ခာဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ နောက်ထပ် လူအချို့က ဈေးမေးပြီး ဆစ်ကြပြန်သည်။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လူများမှာ ရိုးသားကြသည်။ လျူအာကျူးဘေးရှိ တုတ်ကို မြင်သောကြောင့်ဖြစ်မည်။ မည်သူမျှ ဈေးကို အလွန်အကျွံ မဆစ်ကြတော့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ပြောင်းဖူးမှုန့် ကျင်းငါးဆယ်ကို တစ်ကျင်းလျှင် ၁.၂ယွမ်ဖြင့် ရောင်းချလိုက်ရသည်။

ယွမ်ခြောက်ဆယ် လက်ထဲရောက်လာသည်။ တစ်တန်ကြီး တစ်ရွက်မှလွဲ၍ ကျန်သည့်ငွေများမှာ တစ်ဆင့်နှင့် ဆယ်ဆင့်တန် ငွေစက္ကူများဖြစ်သည်။

ဤကာလတွင် အလုပ်သမားများစွာမှာ တစ်လလျှင် ယွမ်နှစ်ဆယ်ခန့်သာ ရရှိသဖြင့် ၎င်းမှာ အခြားသူတစ်ယောက်၏ သုံးလစာ ဝင်ငွေနှင့် ညီမျှသည်။

လျူအာကျူးမှာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ငွေများကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ သို့သော် သူမှာ မလုံလောက်သေးဟု ခံစားရသည်။ ပြောင်းဖူးမှုန့် ပိုရောင်းမလား သို့မဟုတ် အသားအနည်းငယ် ရောင်းမလားဟု ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေသည်။

စဉ်းစားနေစဉ် အနက်ရောင် ဦးထုပ်ဆောင်းထားသော လူတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး လျူအာကျူးရှေ့တွင် ထိုင်ကာ ပြုံးလျက် ပြောသည်။

“ရဲဘော်... စကားပြောကြမလား..”

“ဘာကိစ္စလဲ..”

လျူအာကျူးသည် သတိထားလျက် တုတ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ သူသည် ဈေးနှုန်းကို လျှော့ချခြင်းဖြင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို စော်ကားမိသဖြင့် အရေးယူခံရတော့မည်ဟု ထင်လိုက်သည်။

ဦးထုပ်ဆောင်းထားသူမှာ လျူအာကျူးကြောင့် လန့်သွားပြီး ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

“မဟုတ်ပါဘူးရဲဘော်... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဒေါသထွက်နေတာလဲ... ငါက မင်းနဲ့ အရောင်းအဝယ် လုပ်ချင်ရုံသက်သက်ပါ…”

“ဘာအရောင်းအဝယ်လဲ…”

လျူအာကျူးမှာ သံသယဖြစ်နေသည်။

“အခြားသူတွေက ရိက္ခာကို နှစ်ကျင်း၊ သုံးကျင်းပဲ ရောင်းကြပေမဲ့ မင်းက ကျင်းငါးဆယ်ကို တစ်ခါတည်း ရောင်းတာ... မင်းမှာ ပိုရနိုင်မယ့် နည်းလမ်းရှိမှာပဲ... ဒါကြောင့် မင်းနဲ့ ပူးပေါင်းချင်တာ…”.

လျူအာကျူး၏ သတိထားမှုကို မြင်ရသောအခါ ဦးထုပ်ဆောင်းထားသူမှာ ကလေးက တုတ်ဖြင့် ရိုက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ရည်ရွယ်ချက်ကို အမြန်ပင် တိုးတိုးလေး ရှင်းပြလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ လျူအာကျူးမှာ စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

“မင်း ဘယ်လောက် လိုချင်တာလဲ…”

ထိုမျှ ကြီးမားသော စကားကို ကြားရသဖြင့် ဦးထုပ်ဆောင်းထားသူမှာ အံ့ဩသွားသည်။

“သောက်ကျိုးနည်း..ရဲဘော်လေး.. မင်းက အရမ်းတော်တယ်... မင်းက ဒါမျိုးကို တကယ် မေးရဲတာပဲ... ငါတောင်းဆိုရင် ကျင်းတစ်ထောင် ရနိုင်မယ့်ပုံပဲ…”

လျူအာကျူးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထပ်ကြည့်လိုက်သဖြင့် ဦးထုပ်ဆောင်းထားသူမှာ လန့်ပြီး နောက်ဆုတ်သွားရသည်။

လျူအာကျူး ရိက္ခာရောင်းစဉ်က သူ တစ်လျှောက်လုံး ကြည့်နေခဲ့သည်။ အရင်က ဈေးဆစ်သောသူကို လျူအာကျူး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ပြီးနောက် မောင်းထုတ်လိုက်သည်ကို သူ မြင်ခဲ့ရသည်။

ဦးထုပ်ဆောင်းထားသူမှာ ထိုနည်းလမ်းကို ထပ်သုံးတော့မည်ဟု ထင်လိုက်သည်။

အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ အခြားသူများ ဂရုမစိုက်ကြောင်း သေချာသွားပြီးနောက် လျူအာကျူးမှာ အိတ်ကို လျင်မြန်စွာ သိမ်းဆည်းကာ ဝေးရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

“ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့..”

ဦးထုပ်ဆောင်းထားသူမှာ အမြန်ပင် လိုက်သွားသည်။ သူသည် အင်္ကျီအတွင်း လက်နှိုက်ကာ သေနတ်ကို တင်းတင်းကိုင်ထားပြီး လျူအာကျူးကို သတိထားကြည့်နေသည်။

သူသည် လျူအာကျူးကို လိမ်ညာလိုခြင်း မဟုတ်ပေ။ လိမ်ညာခံရမည်ကိုသာ အဓိက စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူး၏ လက်မှာလည်း အင်္ကျီအတွင်းရှိ ဓားကို တင်းတင်းကိုင်ထားသည်။

နှစ်ယောက်သား အဝေးရှိ ဆိုင်ခုံများမှ လူများကို မြင်နိုင်ဆဲဖြစ်သော တိတ်ဆိတ်သည့် နေရာသို့ ရောက်သောအခါ လျူအာကျူးမှာ နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလိုက်သည်။

“ရိက္ခာ ကျင်းတစ်ထောင်တော့ မရနိုင်ဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ သေချာပေါက် လိုချင်မယ့် အခြားအရာတွေ ရှိတယ်... ပစ္စည်းဝယ်ဖို့ ငွေဘယ်လောက် ပါလာလဲဆိုတာပဲပြောပြ…”

ဦးထုပ်ဆောင်းထားသူမှာ အံ့ဩသွားသည်။

“ဒါဆို ရိက္ခာထက် ပိုကောင်းတာ ရှိတယ်လို့ ပြောတာလား…”

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

“ငါတို့ညီအစ်ကိုတွေ စုပေါင်းရင် ယွမ် သုံးရာလောက် ရှိတယ်…”

ဤစကားမှာ လျူအာကျူးကို သူမှာ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ ညီအစ်ကိုတွေ ရှိကြောင်း သတိပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ငွေရှိကြောင်းသိရလျှင် လျူအာကျူးက တစ်စုံတစ်ရာ ပြုလုပ်မည်ကို ကာကွယ်ရန်ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးမှာ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သွားသည်။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

“ဝက်သားတစ်ကျင်းဆို ဘယ်လောက်လဲ..”

ဦးထုပ်ဆောင်းထားသူ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးသွားပြီး အသက်ရှူနှုန်း မြန်လာသည်။

“အသားလား…”

ဤကာလတွင် ရိက္ခာကိုပင် ၁.၅ ယွမ်ဖြင့် ရောင်းရဲသော အချိန်တွင် အသားဆိုလျှင် ပို၍ပင် ပြောစရာ မလိုတော့ပေ။ ၎င်းမှာ ရှားပါးသော ပစ္စည်းတစ်ခု အသေအချာ ဖြစ်သည်။

“ဒီကလေးက ဝက်သား ပါလာတာလား…”

ဦးထုပ်ဆောင်းထားသူမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

“မှောင်ခိုဈေး ဈေးနှုန်းအရ တစ်ကျင်းကို ၆.၆ ယွမ်... ရဲဘော်... နည်းတယ်လို့တော့ မထင်နဲ့... ခရိုင်စက်ရုံတွေတောင် ဒီလောက် မပေးနိုင်ဘူး…”

လျူအာကျူးမှာ မှောင်ခိုဈေးကွက်၏ ဝက်သားဈေးနှုန်းကို အရင်က မေးမြန်းထားပြီးဖြစ်သဖြင့် ထိုသူမှာ အမှန်တကယ် ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ စိတ်ဝင်စားမိသည်။

“ဒါဆို ဒီလောက် ဈေးကြီးပေး ဝယ်ပြီးရင် အသားကို ဘယ်မှာရောင်းမှာလဲ…”

“ဟီးဟီး... မင်းက အသစ်လား ရဲဘော်... စည်းမျဉ်းတွေကို မသိဘူးလား…”

ဦးထုပ်ဆောင်းထားသူမှာ လျူအာကျူးကို လှည့်စားသော အပြုံးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

“အဟမ်း... တောင်းပန်ပါတယ်... ဒါဆို မမေးတော့ဘူး…”

“ယွမ်သုံးရာဆိုရင် ၆.၆ ယွမ်နဲ့ တွက်ရင် ဝက်သား ၄၅ ကျင်းလောက် ရှိမယ်…”

“မင်း ဒီမှာ ခဏစောင့်နေနိုင်မလား... ငါ့ညီအစ်ကိုတွေနဲ့ သွားတိုင်ပင်လိုက်ဦးမယ်…”

လျူအာကျူးကလည်း သူ့မှာ လူတွေပါလာကြောင်း အရိပ်အမြွက် ပြောလိုက်ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် ဦးထုပ်ဆောင်းထားသူမှာ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

“ရဲဘော်... မင်းရဲ့ ဝက်သားက ၄၅ကျင်းထက် တိတိကျကျ ပိုနေမှာပါ... အပိုပါလာရင် အသားကူပွန်နဲ့ လဲလို့ ရမလား…”

လျူအာကျူးမှာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ ဤကာလတွင် ကူပွန်မပါဘဲ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းပင် လှမ်းရန် ခက်ခဲသည်ကို တွေးမိသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

“တခြားကူပွန်တွေ ရှိသေးလား”

“ရှိတာပေါ့…”

ဦးထုပ်ဆောင်းထားသူမှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ သူသည် လျူအာကျူးကို စမ်းသပ်ကြည့်ရုံသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤလူက အပိုအသားများ ပါလာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

“ငါ့မှာ ကူပွန်ရောင်းတာကိုပဲ အထူးပြုတဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ရှိတယ်... သူ့ဆီမှာ အကုန်ရှိတယ်... မင်း အသားယူလာခဲ့... ငါ ငွေနဲ့ ကူပွန် ယူလာခဲ့မယ်... ဒါပေမဲ့ အရောင်းအဝယ်ကို ငါတို့ နှစ်ယောက်တည်းပဲ လုပ်ရမယ်... လူပို ခေါ်လာရင် ငါ လှည့်ထွက်သွားမှာ…”

လျူအာကျူး ပြုံးလိုက်သည်။

“ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ တွေးနေတာ... မြန်မြန် လုပ်ကြစို့…”

နှစ်ဦးသားမှာ သဘောတူညီမှု ရသွားပြီးနောက် မိမိတို့၏ ပစ္စည်းများကို ယူဆောင်ရန် ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။