အခန်း ၆၆၁

အခန်း(၆၆၁)

မိုက်ကယ်က အရေခွံခွာထားတဲ့ လက်တံကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဒါက ကသူလူးဆီကနေ တိုက်ရိုက်ရလာတာနဲ့ တစ်ထေရာတည်း တူနေတာကို သတိပြုမိလိုက်တယ်။

၎င်းက နည်းနည်းလေး သေးငယ်နေသလို ရှိပေမဲ့လည်း ကသူလူးရဲ့ လက်တံတွေက မိုးမျှော်တိုက်တွေလို ထွားကျိုင်းအုံ့ဆိုင်းနေပြီး အဖျားပိုင်းတွေကတော့ သိပ်ကို သေးသွယ်ပြီး လူတစ်ယောက်စာ အရွယ်အစားအထိပဲ ရှိတယ်ဆိုတာကို သူကိုယ်တိုင် ကောင်းကောင်း သိနေတာလေ။

ပြီးတော့ ဒါက ကသူလူးရဲ့ လက်တံအဖျားပိုင်းတွေနဲ့ တစ်ပုံစံတည်း တူနေတာ၊ အဲဒါကတော့ သံသယဖြစ်စရာကို မလိုတော့တာပေါ့။

ဒီအရေခွံနဲ့ အဲဒီ လီဗိုက်ယာသန်ရဲ့ အကောင်သေက... တိုက်ဆိုင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တမင်သက်သက်ပဲလား။

ဒါက ကသူလူးက သူ ဘာလိုအပ်လဲဆိုတာကို တိတိကျကျ သိနေပြီး အဲဒီအချိန်မှာတင် သူ့ဆီကို ပို့ပေးလိုက်သလိုမျိုး ဖြစ်နေတယ်လေ။

သူ ငါ့ကို စောင့်ကြည့်နေတာ ဒါမှမဟုတ် တခြားတစ်ခုခုများလား။

| မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါပဲ သူ့ကို အဲလိုလုပ်ဖို့ ပြောလိုက်တာ။ မင်းက အကောင်းပကတိအတိုင်း ကျန်ရှိနေတဲ့ ပင်လယ်မိစ္ဆာအကောင်သေ လိုအပ်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာမလား၊ အဲဒါဆိုရင် ပင်လယ်ရဲ့ ဖြစ်တည်မှုအစ ရှေးဦးဆန်းဦး သားရဲကြီးထက် ပိုပြီး သင့်တော်တဲ့သူ ဘယ်သူရှိဦးမှာလဲ |

ဟာဘင်ဂျာက သူ မသိအောင် ကသူလူးနဲ့ စကားပြောခဲ့ပုံရတယ်ပေါ့။

ကဲ... ရလာတာတော့ ကောင်းတာပေါ့လေ။

သူက ကွန့်ချ်ဆီက ရသမျှ အကောင်သေတွေအားလုံးကို လက်ခံလိုက်ပြီး အားလုံးအတွက် ရွှေဒင်္ဂါး ၁၀ သန်းလောက် ပေးဖို့ ကမ်းလှမ်းလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် မြင့်မားတဲ့ ဈေးနှုန်းကို တောင်းဆိုတာတောင် ကွန့်ချ်က ရွှေဒင်္ဂါး တစ်ပြားလေးတောင် လက်မခံဘဲ ငြင်းဆန်ခဲ့တယ်လေ။

"တောက်... ငါ ပိုက်ဆံ မလိုပါဘူး။ ငါ ဒါကို ဒီအတိုင်း ဝါသနာအရပဲ လုပ်တာ။ ပြီးတော့ ဒါက တစ်သက်မှာ တစ်ခါပဲ ကြုံရမယ့် အခွင့်အရေးလေ။ ဒီလို လှပတဲ့ မိစ္ဆာတွေကို နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ ဖမ်းမိနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

ကွန့်ချ်က မက်ထရိုပိုလစ်မှာ သိပ်ကို အောင်မြင်နေတဲ့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ရက်ပ်တာရဲ့ အဖေဆိုတာကို သူ သတိရသွားတယ်။ သူ့ဆိုင်က စုတ်ပြတ်နေပေမဲ့လည်း သူတို့က ဆင်းရဲတဲ့သူတွေတော့ လုံးဝ မဟုတ်ကြဘူးလေ။

သူက ကွန့်ချ်ကို ကျေးဇူးတင်စကားပြောပြီး သူ့အလုပ်တွေကို ဆက်လုပ်ဖို့ ရီနေးတားနိုင်ငံတော်ဆီကို ပြန်သွားခဲ့တော့တယ်။

ရီနေးတားလူမျိုးတွေက ရိုလာကိုစတာ တစ်ခုလုံးအတွက် အခြေခံအုတ်မြစ်တွေကို တည်ဆောက်ဖို့ အလုပ်ရှုပ်နေကြချိန်မှာ သူကတော့ ပင်လယ်မိစ္ဆာအကောင်သေတွေရဲ့ အရိုးငြမ်း ဖြစ်လာမယ့် မှော်ဝင်ရုပ်သေးရုပ်တွေကို ဖန်တီးဖို့ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့တယ်။

သူက စက်မှုပညာ၊ မှော်ပညာနဲ့ သဘာဝတရားတွေကို ပေါင်းစပ်ပြီး တကယ့် လီဗိုက်ယာသန်နဲ့ ကသူလူးတို့အတိုင်း သဘာဝကျကျ ပြန်လည် ဖန်တီးချင်တာလေ။

သူက မှော်မျှော်စင်ကနေ သင်ယူခဲ့တဲ့ နည်းစနစ်တွေကို အသုံးပြုပြီး ထပ်ဆင့်မှော်မန္တန်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်တယ်၊ အဲဒါက သူ တည်ဆောက်တော့မယ့် အရိုးငြမ်း တည်ဆောက်ပုံထဲကို မြေ၊ ရေ၊ လေ၊ မီးနဲ့ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ အလင်းတို့ကိုပါ ထည့်သွင်းနိုင်စေမှာပေါ့။

[စက်ရုပ်ပညာရပ်ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေကို ဆရာ့ရဲ့ ဦးနှောက်ထဲကို ဒေါင်းလုဒ်လုပ်နေပါတယ်...]

နိုဗာရဲ့ အကူအညီကြောင့် သူက ပျော့ပြောင်းပြီး ကြံ့ခိုင်တဲ့ တည်ဆောက်ပုံတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ပြီလေ။ လီဗိုက်ယာသန် မှော်ဝင်ရုပ်သေးရုပ်က ၎င်းရဲ့ မေးရိုးတွေကို လွတ်လွတ်လပ်လပ်နဲ့ အားပြင်းပြင်း ပိတ်နိုင်ဖွင့်နိုင်လိမ့်မယ်၊ အဲဒါက အတောင့်တင်းဆုံး သံမဏိဝတ်စုံတွေကိုတောင် မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ကြေသွားစေနိုင်တဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဝါးမြိုမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေမှာပေါ့။

၎င်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အတွက်ဆိုရင်တော့ သူက ငါးရှဉ့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တည်ဆောက်ပုံကို အခြေခံထားတာ ဖြစ်တယ်။ သူက သမုဒ္ဒရာကို အရှိန်အဟုန်နဲ့ ဖြတ်သန်းကူးခတ်ဖို့ ၎င်းရဲ့ ကြွက်သားတွေ ကျုံ့ဆန့်ပုံကို အသုံးပြုထားပြီး ၎င်းရဲ့ ဆူးတောင်တွေကတော့ ညာဘက် သို့မဟုတ် ဘယ်ဘက်ကို ရွှေ့ဖို့အတွက် လှုပ်ရှားမှုတွေကို ထိန်းချုပ်ပေးမှာပေါ့။

အခြေခံ တည်ဆောက်ပုံ ပြီးသွားတာနဲ့ သူက အသေးစိတ် အချက်အလက်လေးတွေကို ထည့်ဖို့ မမေ့ခဲ့ဘူး။ အဲဒါက ဒီမှော်ဝင်ရုပ်သေးရုပ်ကို တကယ့်အစစ်အမှန်လို့ ယုံကြည်သွားစေမယ့်အရာပဲလေ။

ပြီးတော့ ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ သူ့မှာ အားကိုးစရာ သူ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ် ရှိနေတယ်လေ။

၎င်းရဲ့ ကျောပေါ်က ဆူးတောင်လေးတွေက လှုပ်ရှားမှုအလိုက် ဘယ်လို ဝှေ့ယမ်းနေလဲ၊ စိတ်ဆိုးတဲ့အခါ ၎င်းရဲ့ အကြေးခွံတွေက ဘယ်လို ပွင့်ထွက်လာလဲ၊ ပြီးတော့ ၎င်းရဲ့ မျက်နှာပေါ်က အရိုးတည်ဆောက်ပုံ တစ်ခုချင်းစီက သားကောင်ကို အမဲလိုက်ဖို့အတွက် အမြင့်ဆုံး ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုရဲ့ ရလဒ် ဖြစ်လာပုံတွေကို သူ မှတ်မိနေတာပေါ့။

သူက အဲဒါတွေအားလုံးကို မှော်ဝင်ရုပ်သေးရုပ်ထဲမှာ ပုံဖော်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျောင်းကြိုပို့ဘတ်စ်ကား တစ်စီးလုံးကို အလွယ်တကူ ဝါးမြိုနိုင်တဲ့ မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်လာခဲ့ပြီလေ။

အဲဒါ ပြီးသွားတာနဲ့ သူက ကွန့်ချ်ဆီက ရခဲ့တဲ့ အကောင်သေကို သုံးပြီး ဖြည့်စွက်ဖို့ စတင်လိုက်တော့တယ်။

သူက ၎င်းရဲ့ အရေပြားကို ဖြန့်ခင်းပြီး မှော်ဝင်ရုပ်သေးရုပ်တစ်ခုလုံး ပြည့်သွားအောင် ဆွဲဆန့်လိုက်တယ်။ သူက ၎င်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်း အချို့ကို ဖြတ်တောက်ပြီး အတတ်နိုင်ဆုံး ကြောက်စရာကောင်းအောင် အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို ဖြည့်စွက်လိုက်တာပေါ့။

နောက်ဆုံးမှာတော့ အဆင့်တိုင်းမှာ နိုဗာရဲ့ ကူညီပေးမှုနဲ့အတူ သူက လီဗိုက်ယာသန်ကို ပြန်လည် ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ပြီလေ။

"စစ်ဆေးဖို့ နောက်ဆုံးတစ်ခုပဲ ကျန်တော့တယ်"

သူက မန္တန်တစ်ခုကို ရွတ်ဆိုပြီး လီဗိုက်ယာသန်ရဲ့ အရိုးငြမ်းတည်ဆောက်ပုံကို လှုပ်ရှားဖို့ စေခိုင်းလိုက်တယ်။

ရုတ်တရက်ပဲ မှော်ဝင်ရုပ်သေးရုပ်က သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာပြီး ၎င်းရဲ့ နီရဲတဲ့ မျက်လုံးတွေက မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်လာကာ ၎င်းရဲ့ မေးရိုးတွေ ပွင့်ဟပြီး ထက်မြက်တဲ့ အစွယ်တွေကို ဖော်ပြလာခဲ့တယ်။ ၎င်းက သူ့ဆီကို ပြေးဝင်လာပြီး ဟိုး လေဟာနယ်ထဲက အတိတ်မှတ်ဉာဏ်တွေကို ပြန်လည် သတိရသွားစေခဲ့တယ်လေ။

သူသာ သေချာ မသိခဲ့ရင် သူကိုယ်တိုင်လည်း အဲဒါကို အစစ်အမှန်လို့ ထင်ပြီး အရူးလုပ်ခံရမှာပဲ။

ဒီအထဲမှာ အကောင်းဆုံး အချက်ကတော့ လီဗိုက်ယာသန်ကို မှော်ဝင်အရိုးငြမ်းနဲ့ ပြုလုပ်ထားတာ ဖြစ်လို့ ၎င်းရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို စိတ်ကြိုက် ပရိုဂရမ်သွင်းထားနိုင်တာပဲ။ ၎င်းက ရိုလာကိုစတာစီးသူတွေ လာတိုင်းမှာ လုံးဝ မတူညီတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ လှုပ်ရှားနိုင်မှာပေါ့။

ပြီးသွားပြီ။

နောက်ထပ် သူက သူ့ရဲ့ လီဗိုက်ယာသန် သောင်းကျန်းမယ့် အခန်းကို ပြင်ဆင်ဖို့ လိုအပ်တယ်။

သူက ရိုလာကိုစတာ တည်ဆောက်ရေးကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စတင်လုပ်ဆောင်ခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ အကူအညီနဲ့အတူ ခုန်းတို့တတွေက တစ်ရက်မပြည့်ခင်မှာတင် တစ်ခုလုံးကို အပြီးသတ်နိုင်ခဲ့ကြတယ်။

သူက ရေတန်ချိန် သန်းပေါင်းများစွာကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မယ့် ငါးကန်ကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့တယ်။

ဒီရိုလာကိုစတာရထားတွဲက တစ်ချိန်ချိန်မှာ ရေထဲကို ထိုးဆင်းသွားရမှာ ဖြစ်လို့ ရေစိုပြီးစိတ်လှုပ်ရှားစေတဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ကစားကွင်းတစ်ခု ဖြစ်လာမှာပေါ့။

သူ့အနေနဲ့ ဒါကို စမ်းသပ်ဖို့ မလိုဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ၎င်းရဲ့ ရလဒ်ကို ယုံကြည်မှု ရှိပြီးသားမို့လို့ပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ဒီရိုလာကိုစတာရထားတွဲရဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုလုံးကို နစ်စီရဲ့ အတွင်းစိတ် လေဟာနယ်ထဲက အတွေ့အကြုံအတိုင်း အခြေခံထားတာလေ။ ၎င်းက ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းလဲဆိုတာ သူကိုယ်တိုင် ကောင်းကောင်း သိနေတာပေါ့။

ခုန်းနဲ့ အခြား အင်ဂျင်နီယာတွေကတော့ အလှဆင်ခြင်းအပိုင်းကို တာဝန်ယူထားပြီး ဒီရိုလာကိုစတာရထားတွဲကို အတတ်နိုင်ဆုံး သဘာဝကျကျ မြင်တွေ့ရစေဖို့အတွက် အလင်းဖြာထွက်နေတဲ့ သန္တာကျောက်တန်းတွေ၊ ပင်လယ်ရေမှော်တွေနဲ့ အခြား ပုံစံတွေကို ဖန်တီးထားကြတယ်။

အဲဒါ ပြီးသွားတဲ့အခါမှာတော့ ဖြေရှင်းဖို့ နောက်ဆုံးတစ်ခုပဲ ကျန်ရှိတော့တယ်။ ဒါက လူတိုင်းရဲ့ ရိုလာကိုစတာရထားတွဲအပေါ် အမြင်ကို ဆုံးဖြတ်ပေးမှာ ဖြစ်လို့ ဒီရိုလာကိုစတာရဲ့ အရေးအကြီးဆုံး အစိတ်အပိုင်းလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်လေ။

ဒါက ကသူလူးကို ပြန်လည် ဖန်တီးတာပဲ။ ဒါက ရိုလာကိုစတာရထားတွဲရဲ့ မျက်နှာစာ တကယ့် ပြယုဂ် ဖြစ်လာမှာပေါ့။

သေချာတာပေါ့၊ သူက အစစ်အမှန် အရွယ်အစားအတိုင်း မလုပ်နိုင်လို့ အရွယ်အစားကို နည်းနည်းလေး လျှော့ချခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း လူတိုင်းက ရုပ်တုတစ်ခုလုံးကို မြင်နိုင်ဖို့ အပေါ်ကို မော့ကြည့်ရဦးမှာပဲလေ။

သူက ၎င်းရဲ့ မျက်နှာ၊ ၎င်းရဲ့ ဧရာမ တွန့်လိမ်နေတဲ့ လက်တံတွေနဲ့ ၎င်းရဲ့ ကျောပေါ်က အပြည့်အဝ အလုပ်လုပ်နိုင်တဲ့ တောင်ပံတွေကို ဖန်တီးဖို့ မှော်ဝင်အရိုးငြမ်းကို အသုံးပြုခဲ့တယ်။

ပြီးတော့ နောက်ဆုံး အချောသပ်အနေနဲ့ သူက တည်ဆောက်ပုံတစ်ခုလုံးကို ဖုံးအုပ်ဖို့ ကသူလူးရဲ့ တကယ့် အစစ်အမှန် အရေပြားကို ထည့်သွင်းလိုက်တော့တယ်။

သူက နောက်ဆုံး အစိပ်အပိုင်းကို ကပ်လိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ ရုပ်တုဆီကနေ သိပ်ကို သေးငယ်ပြီး သတိထားမိဖို့ ခက်ခဲတဲ့ တုန်ခါမှုလှိုင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတာကို သူ ခံစားလိုက်ရတယ်။

ရိုလာကိုစတာမှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့သူတိုင်းက ဆတ်ခနဲ တုန်သွားပြီး မျက်လုံးထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေနဲ့ ကသူလူးကို မော့ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ သူတို့တွေ တစ်ချိန်လုံး ဒါကို လုပ်နေခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပေမဲ့လည်း အခုတော့ ဒါက တကယ့် ရုပ်တုသက်သက် ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာကို သံသယ ဝင်နေကြပြီလေ။

မိုက်ကယ်ကိုယ်တိုင်တောင် ကသူလူးရဲ့ ရှေ့မှောက်ကို ရောက်နေသလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရတယ်။

ဒီမှော်ဝင်ရုပ်သေးရုပ်ထဲမှာ ကသူလူးရဲ့ တကယ့် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ထည့်သွင်းလိုက်တာက အဆင့်အတန်းကို တကယ့်ကို မြှင့်တင်ပေးလိုက်တာပဲ။

ပြီးဆုံးသွားတဲ့ ရလဒ်ကို မြင်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူက ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် သူ့ကိုယ်သူပဲ ချီးကျူးလိုက်မိတော့တယ်။ အိပ်ရေးပျက်ခံပြီး သုံးရက်တိုင်တိုင် အလုပ်လုပ်ခဲ့ရတာက တကယ့်ကို တန်ဖူးရှိလှတယ်လေ။

ရိုလာကိုစတာရထားတွဲက တကယ့်ကို ခန့်ညားထည်ဝါလွန်းလှတယ်။ ဒါက သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး ရိုလာကိုစတာထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကောင်းပြီး သူ့ရဲ့ အရင်ကမ္ဘာမှာ မြင်ခဲ့ရတဲ့ အပြင်အဆင်နဲ့ ရိုလာကိုစတာရထားတွဲတွေထက်တောင် ပိုပြီး ကောင်းမွန်နေသေးတယ်လေ။

ဒါက စမ်းသပ်မှု နည်းနည်းတော့ လိုအပ်နေသေးပေမဲ့ ပြီးသွားပြီလို့ သူက ရဲရဲကြီး ပြောနိုင်ပြီပေါ့။

သူ အခု လုပ်ဖို့ လိုအပ်တာက ၎င်းကို သင့်တော်တဲ့ နာမည်တစ်ခု ပေးဖို့ပဲ။

"ကသူးလူးရဲ့ စိတ်ဝိဉာဉ်အမှောင်ထုထဲသို့" လို့ သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တယ်။

ဒါက သူ စီစဉ်ထားတဲ့ သီးသန့်ကစားကွင်းမှာ ပထမဆုံး အကောင်အထည်ဖော်မယ့် ရိုလာကိုစတာရထားတွဲ ဖြစ်လာမှာပေါ့။

ဒါပေမဲ့ ဒီရိုလာကိုစတာရထားတွဲရဲ့ အရေးပါမှုက အဲဒါကြောင့်တင် မဟုတ်ဘူး။ သူက ဒါကို နစ်စီအတွက် ရည်ရွယ်ပြီး အထူးတလည် ဖန်တီးခဲ့တာ ဖြစ်လို့ပဲ။

ဒါက သူမရဲ့ ပျက်စီးသွားတဲ့ တာအိုနှလုံးသားကို ပြန်လည် ကုသပေးနိုင်လိမ့်မယ်။

* * * * * * * *

စာစဉ်(၅၆)