အခန်း ၄၅၂

အခန်း။ ၄၅၂

တစ်နေ့တာ ခရီးနှင်ပြီးနောက် အံ့ဖွယ်အဖွဲ့သည် ကပ်ဘေးအဆင့် ညစ်ညမ်းမှုဇုန်၏ အစွန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ရွှီရန် ရှိနေသည့်အတွက် အပြာရောင်ကြယ်မှာ ကမ္ဘာမြေကို သိသိသာသာ ပြောင်းလဲစေခဲ့ပြီး မိစ္ဆာအင်အားစု စစ်မြေပြင်၏ ဘေးကင်းရာ ဇုန်များမှာလည်း ဆယ်ဆကျော်အထိ တိုးချဲ့နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကပ်ဘေးအဆင့် ညစ်ညမ်းမှုဇုန်မှာမူ ယခင်အတိုင်းပင် ရှိနေဆဲပင်။

အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်လျှင် ကပ်ဘေးအဆင့် ညစ်ညမ်းမှုဇုန်တစ်ခုလုံးမှာ အမှောင်ထုဖြင့် လွှမ်းခြုံထားပြီး အလွန်ပင် ဖိစီးမှု များလှသည်။

မြေပြင်တွင် မည်းနက်သော ဦးခေါင်းခွံပုံကြီးများ စုပုံနေပြီး တောင်တန်းများနှင့် မြစ်ကြောင်းကြီးများအသွင် ဖန်တီးထားသည်။

ကပ်ဘေးအဆင့် ညစ်ညမ်းမှုဇုန်ကို ဖြတ်သန်းစီးဆင်းနေသော မြစ်များမှာပင် ညစ်ညမ်းမှုများကြောင့် ပျစ်ချွဲနေသည်။

ထိုပျစ်ချွဲနေသော ရေပြင်များအတွင်းတွင် မိစ္ဆာများစွာမှာ လှိုင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားနေကြသည်။

အံ့ဖွယ်အဖွဲ့ ဝင်ရောက်လာသည့်အခိုက်တွင် သူတို့ အလွန်ပင် မသက်မသာ ဖြစ်သွားကြသည်။ "ဒီ ညစ်ညမ်းမှုဇုန်ထဲက ညစ်ညမ်းမှုတွေက အရမ်း ထူထပ်တာပဲ။ ဒါက အစွန်းပိုင်းပဲ ရှိသေးတယ် အတွင်းထဲတောင် မရောက်သေးဘူး"

ကျားမလေးက ပျို့အန်ချင်စိတ်ကို ထိန်းရင်း ပြောသည်။

သူတို့သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ကြွယ်ဝသော ဘေးကင်းရာ ဇုန်များတွင်သာ နေထိုင် ကျင့်ကြံခဲ့ကြသူများပင်။

ဤနေရာရှိ ညစ်ညမ်းမှုမှာ မိစ္ဆာအင်အားစု စစ်မြေပြင်ထက်ပင် ပိုမို ပြင်းထန်သည်။

ဤမျှ ညစ်ညမ်းသော နေရာသို့ ရုတ်တရက် ရောက်လာခြင်းမှာ အသားကျရန် ခက်ခဲလှသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့အားလုံး ရွှီရန် ပေးထားသော သန့်စင်ရေး အဆောင်များကို ထုတ်ယူကာ ကိုယ်ခန္ဓာတွင် ကပ်လိုက်ကြသည်။

၎င်းတို့မှာ သန့်စင်ရေး အဆောင်ငယ်၏ မြှင့်တင်ထားသော ဗားရှင်းများပင်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း လန်းဆန်းသော ခံစားချက်များ ပြန့်နှံ့သွားပြီး အရင်က မသက်မသာ ဖြစ်မှုများမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ယခင်က ကပ်ဘေးအဆင့် ညစ်ညမ်းမှုဇုန်သို့ လေ့ကျင့်ရေး ဝင်ရောက်ဖူးသူ ဖြစ်သည့် ရွှီရန်က သူတို့ကို သတိပေးလိုက်သည်။

"ငါ မင်းတို့ကို ဒီဇုန်ရဲ့ အခြေအနေအကြောင်း အရင်ကတည်းက ပြောပြထားပြီးသား။ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ပြီး အလေးအနက် သတိပေးပါရစေ..."

"ဒီမြေပြင်ပေါ်မှာ ပြန့်ကျဲနေတဲ့ ဦးခေါင်းခွံတွေက ငါတို့ လူသားတွေရဲ့ စိတ်အာရုံကို ဆိုးဆိုးရွားရွား ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တယ်။ စိတ်ဓာတ်မခိုင်မာတဲ့သူဆိုရင် ဒီဦးခေါင်းခွံတွေရဲ့ မှော်ဝင်လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် အမြင်အာရုံတွေ ဝေဝါးသွားပြီး အသိစိတ်ပျောက်ပြီးတော့ ဒီကပ်ဘေးဇုန်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်တဲ့ ညစ်ညမ်းမိစ္ဆာကောင်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်..."

"နောက်ပြီး... ဒီနေရာက ညစ်ညမ်းစွမ်းအင်တွေက မိစ္ဆာအင်အားစုကလာတဲ့ မိစ္ဆာတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားနဲ့ အမြန်နှုန်းကို အများကြီး ပိုပြီး မြှင့်တင်ပေးထားတယ်။ အထူးသဖြင့် ညဘက်ဆိုရင်တော့... အဲဒီကောင်တွေရဲ့ အစွမ်းက နှစ်ဆတောင် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

"ဒါကြောင့်... ဦးခေါင်းခွံတွေရဲ့ အန္တရာယ်ကို သတိထားရုံတင်မကဘဲ လမ်းမပျောက်အောင်လည်း လုံးဝ ဂရုစိုက်ရမယ်။ ပြီးတော့ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က သစ်ပင်တွေကိုလည်း မျက်ခြေမပြတ်စေနဲ့... အဲဒီအပင်တွေက ဘယ်အချိန်မှာ ရုတ်တရက် ထပြီး တိုက်ခိုက်လာမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မပြောနိုင်ဘူး..."

...

ခဏကြာပြီးနောက် ရွှီရန်က သတိထားရမည့် အချက်များကို ထပ်မံ ပြောပြပေးသည်။ "နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ဒီကာလအတွင်းမှာ ဘယ်လို အကာအကွယ်မျိုးမှ သုံးလို့ မရဘူး။ ပျောက်ကွယ်ခြင်း ကျွမ်းကျင်မှုကိုပဲ သုံးပြီး ညစ်ညမ်းမှုဇုန်ထဲက မိစ္ဆာတွေကို ရှောင်တိမ်းရမယ်"

အဖွဲ့ဝင်များကို ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခြင်းမှာ လေ့ကျင့်ရေးနှင့် ဘုရားသခင်အဆင့် မိစ္ဆာများကို သတ်ဖြတ်ရန် ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ ပျောက်ကွယ်ခြင်း ကျွမ်းကျင်မှုကို မြှင့်တင်ပေးရန်လည်း ရည်ရွယ်သည်။

အဖွဲ့ဝင်များက ရွှီရန်၏ တောင်းဆိုချက်ကို ခေါင်းညိတ်ကာ "ဟုတ်ကဲ့ ခေါင်းဆောင်" ဟု ဖြေကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့အားလုံး တစ်ပြိုင်နက် ပျောက်ကွယ်ခြင်း ကျွမ်းကျင်မှုကို သုံးလိုက်ပြီး ကပ်ဘေးအဆင့် ညစ်ညမ်းမှုဇုန်ထဲသို့ တကယ့်ကို ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

အတွင်းသို့ ရောက်သည်နှင့် ရှေ့ရှိ မြက်ခင်းပြင်တွင် ပုံစံမျိုးစုံနှင့် ပြေးလွှားနေသော ကြည်လင်သော သားရဲအုပ်စုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကြည်လင်သော သားရဲတို့၏ ရှေ့တွင်လည်း ရန်ငြိုးဖွဲ့သားရဲများ၏ ဧရာမ တပ်မတော်ကြီး ရှိနေသည်။

အခြေအနေမှာ ရွှီရန် နောက်ဆုံးအကြိမ် ဝင်ရောက်ခဲ့စဉ်ကအတိုင်းပင်။

"ကြည်လင်သော သားရဲတွေနဲ့ ရန်ငြိုးဖွဲ့သားရဲတွေက တိုက်ပွဲ မပြီးသေးဘူးလား"

ရွှီရန် ရေရွတ်လိုက်ပြီး အဖွဲ့ဝင်များကို ညွှန်ကြားချက် ပေးလိုက်သည်။

"စိတ်မပူကြနဲ့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နေပါ။ ပျောက်ကွယ်ခြင်း ကျွမ်းကျင်မှုကို ဆက်လက်ထိန်းထားပြီး ရှေ့မှာရှိတဲ့ မြက်ခင်းပြင်ကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ ဖြတ်လျှောက်သွားကြရုံပဲ"

ရွှီရန်နှင့် အဖွဲ့ဝင်များမှာ ကြည်လင်သော သားရဲများနှင့် ရန်ငြိုးဖွဲ့သားရဲများကို မနိုင်၍ မဟုတ်ပေ။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် ထိုသတ္တဝါများအားလုံး ဝိုင်းတိုက်လျှင်ပင် ရွှီရန် ကိုယ်တိုင်ဝင်ကူစရာ မလိုဘဲ အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းနိုင်ကြမည်ပင်။

သို့သော် သူတို့မှာ ပျောက်ကွယ်ခြင်း ကျွမ်းကျင်မှုကို ပိုမိုသွေးတိုးလေ့ကျင့်ရန် လာခြင်းဖြစ်၍ တိုက်ခိုက်နေ၍ မဖြစ်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ပျောက်ကွယ်နေသော အခြေအနေဖြင့် စစ်တပ်ကြီး နှစ်ခုကြားမှ တည်ငြိမ်စွာ ဖြတ်လျှောက်ရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။

မြက်ခင်းပြင်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် သွေးစွမ်းအင် ကိုးသန်းစီ ရှိသော ရှေ့ဆုံးတန်းမှ ကြည်လင်သော သားရဲနှင့် ရန်ငြိုးဖွဲ့သားရဲများက ရွှီရန်တို့ ရှိရာဘက်သို့ ချက်ချင်းပင် လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

သို့သော် မည်သူ့ကိုမျှ မမြင်ရချေ။

"ထူးဆန်းလိုက်တာ ဘာလို့ လူသားတွေ ညစ်ညမ်းမှုဇုန်ထဲ ရောက်နေသလို ခံစားရတာလဲ"

သွေးစွမ်းအင် ကိုးသန်းစီ ရှိသော သားရဲ နှစ်ကောင်မှာ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သံသယဖြစ်လာသည်။

သို့သော် သူတို့ ကြည့်လိုက်သော နေရာတွင် မည်သည့် လူသားမျှ မရှိပေ။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ရွှီရန်က သူတို့ကို လမ်းညွှန်ပေးလိုက်သည်။

"အလျင်မလိုနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို စုစည်းပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာ ဂရုစိုက်ပါ။ ကိုယ့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အလင်းတန်းနဲ့ လုံးဝ ပေါင်းစပ်သွားအောင် လုပ်"

"ကျားမလေး မင်းဆီက ထွက်နေတဲ့ တိုက်ခိုက်ချင်စိတ်ကို ထိန်းထား အဲဒါက အရမ်း ထင်ရှားနေတယ်"

"ယွီဟန် အလင်းရောင်ကို ဂရုစိုက် ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်အောင် လုပ်ပါ။"

"ကွမ်ရှင်း ပတ်ဝန်းကျင်က ညစ်ညမ်းမှုတွေကို သတိထား မင်းကို လွှမ်းမိုးခွင့် မပေးနဲ့။"

"နင်ရွှမ် ခြေလှမ်းတွေကို တည်ငြိမ်အောင် ထားပြီး လေတိုက်နှုန်းကို သတိပြုပါ။"

"ချီချီ မင်းရဲ့ အရှိန်အဟုန်ကို မြက်ခင်းပြင်နဲ့ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် လုပ်ထား ဒါမှ အမိခံရမယ့် အန္တရာယ် နည်းမှာ"

...

သူတို့ လမ်းလျှောက်နေစဉ် ရွှီရန်က ပျောက်ကွယ်ခြင်း ကျွမ်းကျင်မှု၏ အဓိက အချက်များကို သင်ကြားပေးကာ အမှားများကို ထောက်ပြပေးသည်။

ရွှီရန်၏ လမ်းညွှန်ချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် သူတို့သည် သူတို့၏ အားနည်းချက်များကို ချက်ချင်း ပြင်ဆင်ကြသည်။

ခဏအတွင်းမှာပင် လူတိုင်း၏ ပျောက်ကွယ်ခြင်း ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်မှာ သိသာစွာ တိုးတက်လာသည်။

သူတို့ထဲတွင် ရွှီရန်မှလွဲလျှင် ကျားမလေးနှင့် ကျူးယွီဟန်မှာ အရည်အချင်း အရှိဆုံး ဖြစ်ပြီး ကျန်သူများမှာလည်း တန်းတူ လိုက်ပါလာကြသည်။

ရွှီရန်၏ ပညာပေးမှုအောက်တွင် အရင်က ပျောက်ကွယ်ခြင်း ကျွမ်းကျင်မှုကို ကောင်းကောင်း မသုံးနိုင်ခဲ့သော ကွမ်ရှင်း၊ တန်ချီချီနှင့် နင်ရွှမ်တို့မှာလည်း ယခုတွင် ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြုနိုင်လာကြသည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် မြက်ခင်းပြင် တစ်ခုလုံးတွင် လူသား တစ်ယောက်မျှ ရှိကြောင်း အရိပ်အယောင်ပင် မကျန်တော့ပေ။

သံသယဖြစ်နေသော သွေးစွမ်းအင် ကိုးသန်းရှိ သားရဲ နှစ်ကောင်မှာမူ ထူးခြားမှု မတွေ့သဖြင့် တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင်သာ ပြန်လည် အာရုံစိုက်လာကြသည်။

"နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ပွဲတွေကြောင့် အာရုံကြောတွေ တင်းမာနေတာပဲ။ ကပ်ဘေးအဆင့် ညစ်ညမ်းမှုဇုန်ထဲမှာ ဘယ်လိုလုပ် လူသားတွေ ရှိနိုင်မှာလဲ"

သားရဲ နှစ်ကောင်လုံး၏ စိတ်ထဲတွင် တူညီသော အတွေးမျိုး ပေါ်လာသည်။

အဖွဲ့ဝင်များမှာလည်း သားရဲ နှစ်ကောင်က သူတို့ကို မကြည့်တော့သည်ကို မြင်သောအခါမှ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။