အခန်း ၄၅၄

အခန်း။ ၄၅၄

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ စိမ်းလန်းသော အရည်များ စီးကျလာပြီး လေထဲတွင် လှပသော လခြမ်းပုံစံကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

"ထူးထူးခြားခြား ဘာမှ မဟုတ်တာပဲ"

ကျားမလေး၏ လှောင်ပြောင်သံမှာ အပေါ်ယံမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သို့သော် သူမ၏ အသံကို ကြားရသော်လည်း သူမကိုမူ မမြင်ရပေ။

ဤအချိန်တွင် ဘုရားသခင်အဆင့် ပိုးကောင်မှာ ပြန်လည် ထရပ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျားမလေး၏ အရိုက်ခံရသဖြင့် ကွဲအက်သွားသော အခွံမှာ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ပြည့်ဝလာသည်။

သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော အစိမ်းရောင် သွေးစက်များသာလျှင် အခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်မှာ အိပ်မက် မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် စူးစမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ မြင့်မြတ်သော အာရုံကို အပြင်ဘက်သို့ ဖြန့်ကျက်လိုက်သည်။

ခဏချင်းမှာပင် မှိုမြို့တော်၏ အခြေအနေအားလုံးမှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကြည်လင်စွာ ပေါ်လာသည်။

သို့သော် အခြေအနေကို ပို၍ သိရှိလေလေ ပို၍ စိုးရိမ်ပူပန်လေ ဖြစ်သည်။

အကြောင်းမှာ သူသည် ယခင်က ထွက်ပေါ်လာသည့် အရှိန်အဝါကို အနည်းငယ်မျှပင် မခံစားရသောကြောင့်ပင်။

အဓိပ္ပာယ်မှာ တိုက်ခိုက်သူသည် တိုက်ခိုက်သည့်အခါ ထွက်ပေါ်လာသည့် အရှိန်အဝါနှင့် အသံမှလွဲ၍ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ထုတ်ဖော်ပြသခြင်း မရှိပါက သူသည် မည်သည့် အရိပ်အယောင်ကိုမျှ ရှာဖွေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် တိုက်ခိုက်သူမှာ အခန်းထဲတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်။

"လူသား မင်းက အတော်ကို ရဲတင်းတာပဲ ကပ်ဘေးအဆင့် ညစ်ညမ်းမှုဇုန်ထဲကို ဝင်ရဲတယ်ပေါ့"

ချက်ချင်းပင် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မနှစ်မြို့ဖွယ် အမှတ်တရများ ရောက်လာသည်။

တစ်ချိန်ကလည်း လူသား တစ်ဦးသည် မှိုမြို့တော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ မြို့ကို အလှဆင်ထားသည့် အချိန် ကျောက်မျက်ကို ခိုးယူသွားခဲ့ဖူးသည်။

ယခုတွင်လည်း နောက်ထပ် လူသား တစ်ဦးက သူ့ကို လာရောက် စိန်ခေါ်နေပြန်သည်။

"ဟဲဟဲ မင်းကမှ ငါ့ကို မမြင်နိုင်တာ ဒီကို လာတာ ဘာဖြစ်လဲ"

ကျားမလေး စကားပြောပြီးသည်နှင့် ဘုရားသခင်အဆင့် ပိုးကောင်သည် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ပြီး သွေးစွမ်းအင် ၁၉ သန်းကို ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲစေလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများမှာ ကျားမလေး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည့် နေရာသို့ ပြင်းထန်စွာ တိုးဝင်သွားသည်။

အလင်းရောက်သည့်နေရာသို့ သူပါ တစ်ပြိုင်နက် ရောက်ရှိသွားသည်။ တစ်စက္ကန့်၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံအတွင်းမှာပင် ဘုရားသခင်အဆင့် ပိုးကောင်သည် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ရှေ့ရှိ လေထုကို တင်းကျပ်စွာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

သူ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အမှန်ပင် လျင်မြန်လှသည်။

မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်လျှင် အသံဖြင့် ရှာဖွေမည်ဆိုသည့် နည်းလမ်းမှာ မြန်လျှင် အောင်မြင်

နိုင်သည်။ သို့သော် သူ၏ ဆန္ဒအတိုင်း ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။ သူသည် လေကိုသာ ဖမ်းဆုပ်မိလိုက်သည်။ မကြာမီတွင်ပင် ကျားမလေးက နောက်တစ်ကြိမ် ထိုးနှက်လိုက်ရာ ဘုရားသခင်အဆင့် ပိုးကောင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို တည့်တည့် ထိမှန်သွားသည်။

ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် သူသည် နောက်သို့ လွင့်စင်သွားသည်။

"ဒိုင်း"

မြို့ရိုးကို တည့်တည့် တိုးဝင်သွားသည်။

ရွှီရန်၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ကျားမလေး၏ တိုက်ခိုက်ရေး အတွေ့အကြုံမှာ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာပြီး တိုက်ခိုက်မှုဆိုင်ရာ အသိစိတ်မှာလည်း မြင့်မားလာသည်။

အသံထွက်လိုက်သည့် အချိန်မှာပင် သူမသည် နေရာ ရွှေ့ပြောင်းလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ရွှေရောင် မျှော်စင်ကြီးကို အသုံးမပြုဘဲ ပျောက်ကွယ်ခြင်း ကျွမ်းကျင်မှုကိုသာ အဓိက ထားသုံးခြင်းက သူမ၏ အကြီးမားဆုံး အားသာချက် ဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်အဆင့် ပိုးကောင်က သူမ တည်ရှိရာနေရာကို အတိအကျ မသိနိုင်ကြောင်း သူမ သိသည်။

သူမသည် လေ့ကျင့်ရေးအတွက် အဓိက ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာ ပြန်ဆုတ်သည်။

"ဟားဟား နောက်တစ်ခါ ထပ်လာရှာဦးမယ်"

ခဏအကြာတွင် အသံမှာ ဝေးရာသို့ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကျားမလေး၏ အသံမှာ မှိုမြို့တော်တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

မှိုမြို့တော်မှ သတ္တဝါများမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေမှန်း နားမလည်နိုင်သော်လည်း အသံများ ကြားရပြီး လူကို မမြင်ရသည့် ထူးဆန်းသော အခြေအနေကြောင့် အဖြစ်အပျက်ကို အကြမ်းဖျင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။

မြို့စားကြီးပင် မထိန်းနိုင်သည့် အခြေအနေတွင် သူတို့မှာ ပို၍ပင် မတတ်နိုင်ကြပေ။

"အဟွတ်..အဟွတ်….….…."

ဘုရားသခင်အဆင့် ပိုးကောင်သည် မြို့ရိုးမှ ပြုတ်ကျလာပြီး ချောင်းဆိုးနေသည်။

ယခု တိုက်ခိုက်မှုမှာ သူ့ကို မသေစေနိုင်သော်လည်း ထို ထူးဆန်းသော ပျောက်ကွယ်ခြင်း ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်း မရှိခြင်းမှာ သူ့ကို အလွန် ဒေါသထွက်စေသည်။

"အား…."

ညည်းညူသံမှာ မှိုမြို့တော်တစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

မှိုမြို့တော်အပြင်ဘက်ရှိ လိုဏ်ဂူငယ် တစ်ခုရှိကာ ထိုလိုဏ်ဂူမှာ ရွှီရန် ပထမဆုံးအကြိမ် ကပ်ဘေးအဆင့် ညစ်ညမ်းမှုဇုန်သို့ လေ့ကျင့်ရေး လာခဲ့စဉ်က အသုံးပြုခဲ့သော နေရာဖြစ်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်လည်း သူတို့သည် ဤနေရာ၌ပင် ပုန်းအောင်းနေကြသည်။

မကြာမီပင် ကျားမလေး လိုဏ်ဂူထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

"အဆင်ပြေရဲ့လား လျူလီ"

ကျူးယွီဟန်က စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။

ကျားမလေးက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် "ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး အဲဒီ ဘုရားသခင်အဆင့် ပိုးကောင်ကို နှစ်ချက်တောင် ထိုးလိုက်ရသေးတယ် တကယ်ကို ကျေနပ်ဖို့ ကောင်းတာပဲ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ရွှီရန်မှာ လိုဏ်ဂူထဲတွင် ရှိနေသော်လည်း သူ၏ မြင့်မြတ်သော အာရုံမှာ ကျားမလေးဆီသို့ အစဉ်အမြဲ အာရုံစိုက်နေသည်။

"အင်း... မင်းရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုဆိုင်ရာ အသိစိတ်က အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ် သိသိသာသာ တိုးတက်လာတယ်"

ရွှီရန်က ချီးကျူးလိုက်သည်။

"ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်လုပ်ပါ။ မင်းတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီက ဘုရားသခင်အဆင့် ပိုးကောင်ရဲ့ ရှေ့မှာ ပျောက်ကွယ်ခြင်း ကျွမ်းကျင်မှုကို လေ့ကျင့်ရမယ်၊ တစ်ချက် ထိုးပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ပြန်ဆုတ်"

ရွှီရန်မှာ သူတို့၏ ပျောက်ကွယ်ခြင်း ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။ "ဟုတ်ကဲ့ ခေါင်းဆောင်"

အဖွဲ့ဝင်များက ပြန်ဖြေသည်။

...

မှိုမြို့တော်

ဘုရားသခင်အဆင့် ပိုးကောင်မှာ ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် မကျေမနပ်နှင့် ဆက်လက် ရှိနေဆဲပင်။

ကျားမလေး၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ သူ့ကို အလွန် ဒေါသထွက်စေသော်လည်း ဘာမှ လုပ်မရသည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေသည်။

"ငါသာ မင်းကို တွေ့လိုက်ရင်တော့" ဟု ဘုရားသခင်အဆင့် ပိုးကောင်က အမျက်ဒေါသဖြင့် ကြုံးဝါးသည်။

"အခုဆို လူသားတွေတောင် ကပ်ဘေးအဆင့် ညစ်ညမ်းမှုဇုန်ထဲကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝင်လာနိုင်ပြီ။ ပူဇော်ရာ နေရာမှာလည်း ပြဿနာတွေ တက်နေတယ်။ ဒါမျိုးတော့ မဖြစ်သင့်ဘူး။ တခြား မြို့စားကြီးတွေနဲ့ မြန်မြန် ဆွေးနွေးပြီး စစ်ပွဲတွေ စတင်ပြီး စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ရမယ်"

သူ ထရပ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လက်သီး တစ်ချက်မှာ လေထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာကို တည့်တည့် ထိုးလိုက်သည်။

ယခင်က ထိုးချက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤထိုးချက်မှာ နာကျင်မှု မရှိသော်လည်း ဘုရားသခင်အဆင့် ရှိသူ တစ်ဦးအတွက်မူ အကြီးမားဆုံး အရှက်တကွဲ အကျိုးနည်းမှု ဖြစ်သည်။ ထိုမျှမက ယခင်ကအတိုင်းပင် လက်သီးကိုသာ မြင်ရပြီး လူကို မမြင်ရပေ။

"လူသား ထွက်ခဲ့စမ်း အပြင်ကို ထွက်ခဲ့"

သူ၏ ဒေါသထွက်သံမှာ မြို့တစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် တိုက်ခိုက်ပြီး ပြန်လာသော ကျူးယွီဟန်မှာ လိုဏ်ဂူထဲသို့ ရောက်ရှိလာပြီး အလွန်ပင် ကျေနပ်နေသည်။

"ပြီးသွားပြီ"

ရွှီရန်က ခေါင်းညိတ်ကာ "အင်း ကောင်းတယ် မင်းရဲ့ ပြန်ဆုတ်မှုက တကယ်ကို ပြတ်သားတယ်" ဟု ချီးကျူးသည်။

ရွှီရန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျူးယွီဟန်၏ အပြုံးမှာ ပိုမို ကျယ်ပြန့်လာသည်။

"ကောင်းပြီ ဒါဆိုရင် နောက်ပိုင်းမှာတော့ မိနစ် ၃၀ တိုင်း တစ်ခါ သူ့ကို သွားပြီး အနှောင့်အယှက် ပေးကြမယ်။"

"ဒီ ပိုးကောင်က တကယ်ကို အကောင်းဆုံး လေ့ကျင့်ရေးဖော် ဖြစ်နေတာပဲ။ အလကား မဖြစ်စေရဘူး"

လူတိုင်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "ဟုတ်ကဲ့ ခေါင်းဆောင်" ဟု ဖြေကြသည်။

ထို့နောက် မိနစ် ၃၀ တိုင်းတွင် အဖွဲ့ဝင် တစ်ဦးချင်းစီသည် ပျောက်ကွယ်ခြင်း ကျွမ်းကျင်မှုကို အသုံးပြုကာ ဘုရားသခင်အဆင့် ပိုးကောင်ကို အလစ်ဝင်တိုက်ရန် အလှည့်ကျ သွားရောက်ကြတော့သည်။