အခန်း ၄၆၀

အခန်း။ ၄၆၀

ကျူးယွီဟန်က ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီအချိန်ကျောက်မျက်ကို စုပ်ယူလိုက်တဲ့အတွက် အချိန်အရှိန်မြှင့်တင်မှုရဲ့ စွမ်းအင်သုံးစွဲမှုကို နောက်ထပ် တစ်ရာခိုင်နှုန်း လျှော့ချနိုင်ခဲ့ပြီး အချိန်အပ်ရဲ့ စွမ်းအားကလည်း တစ်ရာခိုင်နှုန်း တိုးတက်လာတယ်"

ဤရလဒ်အတွက် သူမ အလွန် ကျေနပ်နေသည်။

အရင်က စုပ်ယူခဲ့သော အိမ်ကြီးတစ်လုံးစာခန့်ရှိသည့် အချိန်ကျောက်မျက်များ၊ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ နှစ်ခုမှ ရရှိသော အကျိုးကျေးဇူးများ၊ ယခုရရှိသော တစ်ရာခိုင်နှုန်းမှာ အလွန်သင့်လျော်သော တိုးတက်မှု ဖြစ်သည်။

"ကပ်ဘေးအဆင့် ညစ်ညမ်းမှုဇုန်ထဲမှာ အချိန်ကျောက်မျက်တွေ နောက်ထပ် ရှိဦးမလား"

ကျူးယွီဟန်က မျှော်လင့်တကြီး တွေးမိသည်။

သူတို့သည် ဤနေရာ၌ နောက်ထပ် အချိန်အတော်ကြာ လေ့ကျင့်ကြဦးမည် ဖြစ်ရာ ပိုမိုရရှိပါက အလွန်ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။

တန်ချီချီ၊ ကွမ်ရှင်းနှင့် နင်းရွှမ်တို့၏ တိုက်ပွဲအခြေအနေမှာလည်း အလားတူပင်ဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာအင်အားစုသတ္တဝါများကို အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

...

ဗဟို ပူဇော်ရာ နေရာ။

ဤအချိန်တွင် ရွှီရန်မှာ လေထဲတွင် ခွေထိုင်ကာ မျက်လုံးများကို တင်းတင်းစေ့၍ လေ့ကျင့်နေသည်။ ရုတ်တရက် ရွှီရန် မျက်လုံးပွင့်လာပြီး မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်ရပ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် မှိုမြို့တော်တစ်ခုလုံး မြေငလျင် လှုပ်သကဲ့သို့ တုန်ခါသွားသည်။

"ဖူး…"

ဗဟို ပူဇော်ရာ နေရာနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် မြေကြီးများ ကွဲအက်သွားပြီး မှဲ့ခြောက်မိစ္ဆာတစ်ကောင် ပျံထွက်လာသည်။

"အား"

အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"တကယ်ပါပဲ တိရစ္ဆာန်ဆိုတာ ဘုရားသခင်အဆင့် ဖြစ်သွားရင်တောင် မြေအောက်လိုဏ်ခေါင်း တူးရမှန်းပဲ သိတဲ့ တိရစ္ဆာန်အတိုင်းပါပဲ"

ရွှီရန်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

ရွှီရန် မြေအောက်မှ ခါထုတ်လိုက်သော ဘုရားသခင်အဆင့် မှဲ့ခြောက်မိစ္ဆာမှာ မှိုမြို့တော်တွင် ကျန်ရှိနေသော တစ်ကောင်တည်းသော ဘုရားသခင်အဆင့် သတ္တဝါ ဖြစ်သည်။

သူသည် မှိုမြို့တော်ရှိ အခြား ဘုရားသခင်အဆင့် အရှိန်အဝါများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ခံစားမိသည်။

ထို့ကြောင့် သူသာလျှင် မြို့စားသစ် ဖြစ်လာနိုင်ကြောင်း သိရှိကာ ကောင်းကင်လက်ဆောင် မြင့်မြတ်သော နည်းပညာကို အသုံးပြု၍ ဗဟို ပူဇော်ရာ နေရာသို့ တိုက်ရိုက် သွားရောက်ကာ အသိအမှတ်ပြုခြင်း ခံယူရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်းပင်။ သို့သော် လမ်းတစ်ဝက်တွင်ပင် ရွှီရန်၏ ခါထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

သူ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသော အရှိန်အဝါမဲ့ လူသားကို မြင်သောအခါ သူ အလွန် ထိတ်လန့်သွားသည်။

သွေးစွမ်းအင် ၁၉ သန်းရှိသော မြို့စားကိုပင် သတ်နိုင်ခဲ့သည့် လူသားဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။

ထို့အပြင် ဤလူသား၏ ကျင့်ကြံမှုကိုပင် မသိနိုင်ခြင်းမှာ သူသည် သူထက် များစွာ သာလွန်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

ချက်ချင်းပင် မှဲ့ခြောက်မိစ္ဆာမှာ သူ သေရတော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့ခံစားချက် မှန်ကန်နေသည်။

ရွှီရန်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မမြင်နိုင်သော လေပြင်းတစ်ခုသည် သူ၏ အမွှေးအမျှင်များကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။ တစ်ခဏချင်းမှာပင် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ကွဲအက်သွားတော့သည်။

"ဘုန်း…"

မှဲ့ခြောက်မိစ္ဆာ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး သွေးများပင် အငွေ့ပြန်ကာ အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ပြီးသွားပြီ"

ရွှီရန်က လက်ခုပ်တီးကာ ပြောလိုက်သည်။

အံ့ဖွယ်အဖွဲ့၏ ကျန်အဖွဲ့ဝင်များမှာလည်း မှိုမြို့တော်အတွင်းရှိ မိစ္ဆာအင်အားစုသတ္တဝါအားလုံးကို ရှင်းလင်းပြီး ဖြစ်သည်။

မကြာမီမှာပင် အဖွဲ့ဝင်များအားလုံး ရွှီရန်၏ ပတ်လည်တွင် ပြန်လည် စုရုံးလာကြသည်။

"အစ်ကိုကြီး မှိုမြို့တော်ထဲမှာ အသက်ရှင်နေတဲ့ သတ္တဝါ တစ်ကောင်မှ မကျန်တော့ဘူး"

ကျားမလေးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူမသည် လေ့ကျင့်ရေး ခရီးစဉ် တစ်လျှောက်တွင် ယခုလောက်အထိ လန်းဆန်းမှုကို မခံစားဖူးပေ။

ရွှီရန်က "အင်း မဆိုးဘူး" ဟု ခေါင်းညိတ်သည်။

ထို့နောက် ကျူးယွီဟန်၏ အရှိန်အဝါကို အာရုံခံလိုက်ပြီး "ယွီဟန် အချိန်ကျောက်မျက်ကို စုပ်ယူပြီးပြီလား" ဟု မေးသည်။

ကျူးယွီဟန်က "ဟုတ်ကဲ့ အချိန်အရှိန်မြှင့်တင်မှုရဲ့ စွမ်းအင်သုံးစွဲမှုကို နောက်ထပ် တစ်ရာခိုင်နှုန်း လျှော့ချနိုင်ခဲ့ပြီး အချိန်အပ်ရဲ့ စွမ်းအားကလည်း တစ်ရာခိုင်နှုန်း တိုးတက်လာပါတယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ရွှီရန်က ပြုံးလျက် "အဲဒါကတော့ တော်တော်လေး ကောင်းတဲ့ တိုးတက်မှုပဲ။ ဘတ်စကက်ဘော အရွယ်အစားလောက်ရှိတဲ့ အချိန်ကျောက်မျက် တစ်ခုတည်းနဲ့ ဒီလောက် တိုးတက်တာက အရင်က စုပ်ယူခဲ့တာတွေနဲ့ မတူဘူး" ဟု ပြောသည်။

ထို့နောက် သူက အားလုံးကို ကြည့်ကာ "မင်းတို့အားလုံး ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်တွေအတွင်းမှာ ပင်ပန်းနေကြပြီ။ အခုတော့ ကောင်းကောင်း အနားယူလိုက်ကြတော့" ဟု ပြောသည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

မကြာမီပင် အားလုံးမှာ သူတို့ ပုန်းအောင်းခဲ့သော လိုဏ်ဂူသို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။

လိုဏ်ဂူထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် ကျားမလေးက နဂါးဖက်တီးကို အာရုံခံ၍ ထုတ်လိုက်သည်။ စိတ်ကူးလိုက်သည်နှင့် အစာအမျိုးမျိုးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲသွားတော့သည်။

နွေဦးဝိညာဉ်နို့ပုလင်းတစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ တပြွတ်ပြွတ်သောက်ပြီး "အား နွေဦး ဝိညာဉ်နို့ကတော့ အကောင်းဆုံးပဲ" ဟု ကျေနပ်စွာ သက်ပြင်းချသည်။

ထို့နောက် ရေခဲမုန့်များကို ထုတ်ယူစားသောက်ရင်း "မင်းတို့လည်း စားကြည့်ကြပါဦး အရမ်းအရသာ ရှိတယ်" ဟု ခေါ်သည်။

ရွှီရန်က ကျားမလေးကို ကြည့်ကာ အားမလိုအားမရဖြင့် ပြုံးလျက် "တခြားသူတွေက ဒီနေရာကို လေ့ကျင့်ဖို့ လာတာ မင်းကတော့ စားဖို့ပဲ တွေးနေတာပဲ" ဟု ပြောသည်။

ကျားမလေးက လျှာလေးထုတ်ကာ "ဟီးဟီး ဒါတွေအားလုံးက ယွီဟန်ကြောင့်ပါ။ သူသာ မရှိရင် နဂါးဖက်တီးက ဥကနေ ပေါက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အာကာသ အိတ်သာ မရှိရင် ကပ်ဘေးအဆင့် ညစ်ညမ်းမှုဇုန်ထဲမှာ ဒီလို အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေကို စားရမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဖြေသည်။

ရွှီရန်က ဘာမျှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

သူသည် မလိုအပ်ဘဲ ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံရမည့်သူ မဟုတ်ပေ။

ကပ်ဘေးအဆင့် ညစ်ညမ်းမှုဇုန်ထဲတွင် ကောင်းကောင်း စားသောက်၍ စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်နိုင်မည်ဆိုလျှင် ထိုအရာမှာ ကောင်းသော အရာပင်။

ဒုက္ခခံ၍ လေ့ကျင့်ခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အစားအစာ ဆင်းရဲခြင်း မဟုတ်ပေ။

သိမ်းဆည်းရန် နည်းလမ်း မရှိသဖြင့် အရသာမရှိသော ကြက်သားများသာ စားခဲ့ရခြင်းပင်။

ထို့အပြင် ဤလေ့ကျင့်ခန်း၏ ရလဒ်မှာလည်း အလွန် များပြားလှသည်။

ထို့ကြောင့် ရွှီရန်လည်း မြေပြင်ပေါ်မှ အဆာပြေစာ တစ်ခုကို ကောက်ယူကာ စတင် စားသောက်လိုက်သည်။ အဖွဲ့ဝင်များလည်း အတူတူပင် စားသောက်ကြသည်။ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော လေ့ကျင့်ခန်း တစ်ခုမှာ အံ့ဖွယ်အဖွဲ့အတွက်မူ လိုဏ်ဂူအတွင်း စခန်းချနေထိုင်ခြင်းကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

"လာမယ့် နှစ်ရက်၊ သုံးရက်တော့ ကောင်းကောင်း အနားယူကြမယ်"

...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကန်းယင်းမြို့၌။

ဤသည်မှာလည်း မှိုမြို့တော်ကဲ့သို့ပင် ကပ်ဘေးအဆင့် ညစ်ညမ်းမှုဇုန်အတွင်းရှိ မိစ္ဆာအင်အားစု မြို့တော် တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ကန်းယင်းမြို့မြို့စားမှာ သူ၏ နာမည်နှင့် လိုက်ဖက်စွာပင် အဖြူရောင် သိမ်းငှက် တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

မှိုမြို့တော်နှင့် အဆင့်တူသော်လည်း ကန်းယင်းမြို့၏ တည်ဆောက်ပုံမှာ ထူးခြားလှသည်။

မြို့တစ်ခုလုံးမှာ မြေပြင်အထက် ကီလိုမီတာ အနည်းငယ်တွင် လေထဲ၌ လွင့်မျောနေသည်။

မြို့ပေါ်တွင် နေထိုင်သော မိစ္ဆာအင်အားစု သတ္တဝါများမှာ ငှက်မျိုးနွယ်ဝင်များ ဖြစ်ကြသည်။