အခန်း ၃၆၄

အခန်း။ ၃၆၄

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အနီရောင်မီးပုံကြီးထဲတွင် အကြွင်းအကျန်အမျိုးမျိုးတို့မှာ တောက်လောင်နေကြသည်။

ဦးခေါင်းခွံများ၏ အပေါက် (၇) ပေါက်မှ မီးတောက်များ အဝင်အထွက် ပြုလုပ်နေပြီး တုန်ခါနေသော အလင်းရောင်ကြောင့် အမှောင်ထုဖုံးလွှမ်းနေသည့် တောအုပ်ကြီးမှာ တောက်ပလိုက် မှောင်လိုက် ဖြစ်နေသည်။

စုန်ယန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ခွဲထုတ်ခြင်း မီးကျင့်စဉ်ဖွဲ့စည်းမှု၏ အချက်အချာနေရာကို လျင်မြန်စွာပင် ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည်။

သူသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ကာ ဖျက်ဆီးလိုက်၏။

ကျင့်စဉ်ဖွဲ့စည်းမှု၏ အချက်အချာမှာ အပိုင်းပိုင်း ကွဲကြေသွားပြီး ပျံ့နှံ့နေသော သွေးကြောများမှာလည်း အနီရောင်မှသည် ညှိုးနွမ်းခြောက်သွေ့သော အနက်ရောင်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

စုန်ယန်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီးနောက် သတိရှိရှိဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် တန်ရှောင်ရွှမ်၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ရေခဲမှန် ဝိညာဉ်နယ်နိမိတ်ကို စတင်အသက်သွင်းလိုက်ပြီ။ အဲဒါကလည်း ဒီအချိန်မှာမှ ဖြစ်လာရမလား"

တန်ရှောင်ရွှမ်နှင့် ဘိုးဘေးနင်ရှင်းတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ စုန်ယန်၏အသိစိတ်ထဲတွင် ဆက်သွယ်နိုင်ရန်အတွက် အတွေးအာရုံများကို ချန်ရစ်ထားခဲ့ကြသည်။

စုန်ယန်သည် ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် "ရတနာရှာဖွေသူကရော ဘယ်လိုဖြစ်သွားပြီလဲ" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။

တန်ရှောင်ရွှမ်က "သူ့ကို တွေ့ပြီ အခု လူအားလုံး လမ်းမှာ ရှိနေကြတယ်။ မိစ္ဆာရတနာက အဖိုးတန်လွန်းတယ်။ ဒါက ငါတို့မျိုးနွယ်စုရဲ့ နယ်မြေထဲမှာ ဖြစ်နေတဲ့အတွက် ဒီအခွင့်အရေးကို လုံးဝလက်လွတ်မခံနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုတွေ ချဉ်းကပ်လာနေတဲ့အတွက် ဒီ ရေခဲမှန် ဝိညာဉ်နယ်နိမိတ်ဟာ ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာပြင်လို ဖြစ်နေပြီ... ငါတို့လူတွေကို ဒီနေရာမှာ စုစည်းပြီး အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

စုန်ယန်က "ကျွန်တော် လာနေပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူသည် မိစ္ဆာရဟန်း၏ အရှိန်အဝါကို အာရုံခံနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်မှာ ဤ ရေခဲမှန် ဝိညာဉ်နယ်နိမိတ်သည် မိစ္ဆာရဟန်းနှင့် သူ၏ အဆုံးအဖြတ်တိုက်ပွဲဖြစ်မည့် နေရာပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဤနေရာမှာ လုံခြုံမှုမရှိလှသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ ဆုတ်ခွာရန် အခက်အခဲ ရှိနေသည်။

အကယ်၍ ပုံသဏ္ဌာန်မဲ့ ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စု၏ အကာအကွယ်ဖြင့်ပင် သူ ရပ်တည်နိုင်ခြင်း မရှိပါက နောက်ပိုင်းတွင် မည်သည့်နေရာ၌ ပုန်းကွယ်နေပါစေ မိစ္ဆာရဟန်း၏ အမဲလိုက်ခြင်းကို ခံရပြီး အဝါခံရမည်မှာ သေချာသည်။

တန်ရှောင်ရွှမ်က ရုတ်တရက် ပြောလာသည်မှာ "မူလီယန်ကို ချက်ချင်း သတ်ဖြတ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။ ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့် အစောပိုင်းနှင့် နောက်ပိုင်းအဆင့်ကို ချက်ချင်း အနိုင်ယူနိုင်တယ်ဆိုတာ မင်းက တကယ့်ကို ထူးချွန်တဲ့ ပညာရှင်ပဲ။ အကယ်၍ တိုက်ပွဲဖြစ်လာပြီး အဆင်မပြေဖြစ်ခဲ့ရင် အတတ်နိုင်ဆုံး ဆုတ်ခွာလိုက်ပါ။ ငါတို့မျိုးနွယ်စုအနေနဲ့ မင်းကလွဲရင် တခြားဘယ်သူ့ကိုမဆို ဆုံးရှုံးခံနိုင်တယ်။ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ အခွင့်အရေးတွေနဲ့ဆိုရင် မင်းက ငါတို့မျိုးနွယ်စု ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်လာဖို့အတွက် အဓိကသော့ချက် ဖြစ်လာမှာပဲ"

စုန်ယန်က "ဘိုးဘေးနင်ရှင်း လာမှာလား" ဟု မေးသည်။

တန်ရှောင်ရွှမ်က "ဘိုးဘေးနင်ရှင်းက ငါတို့ ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ နောက်ဆုံးခံတပ်ပဲ။ သူမ ဘယ်မှ သွားမှာမဟုတ်ဘူး။ တိုက်ပွဲ အဆင်မပြေရင် ချက်ချင်း သူမဆီ သွားလိုက်ပါ။ ပြီးရင် သူမဘေးမှာပဲ ငြိမ်းချမ်းစွာ ကျင့်ကြံပါ။ ငါတို့မျိုးနွယ်စုရဲ့ လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ် ဘဝနှင့်သေခြင်းဆိုင်ရာ ပုံစံတစ်ရာကို အမြန်ဆုံး လေ့လာပါ။ ဝိညာဉ်သူငယ်အဆင့် မရောက်မချင်း အပြင်မထွက်ပါနဲ့"

စုန်ယန်သည် မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းလိုက်ပြီး "နားလည်ပါပြီ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် သူသည် မီးကိုးကွယ်သူမိစ္ဆာဂိုဏ်းမှ ရတနာများကို လုယူလိုက်သည်။

ဝိညာဉ်ရတနာကို ရှာမတွေ့သော်လည်း ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများမှာ အမြောက်အမြား ရှိနေသည်။

သူသည် ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားသော အငြိုးအတေး ဝိညာဉ်များကို တိုက်ရိုက် လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ပေါင်းတစ်ထောင်အလံထဲသို့ စုပ်ယူလိုက်သည်။

ဤနည်းဖြင့် မူလီယန်နှင့် ဂိုဏ်းအကြီးအကဲဖုန်းကို သတ်ဖြတ်ရာတွင် ကုန်ဆုံးသွားသော အငြိုးအတေး ဝိညာဉ်များ ပြန်လည်ပြည့်ဝသွားရုံသာမက ပိုမိုများပြားလာခဲ့သည်။

...

...

လအနည်းငယ်အကြာ...

ရေခဲမှန် တောအုပ်ကြီး။

တစ်ဖက်တွင်မူ ဗလာနယ်သင်္ဘောများ တန်းစီရပ်တည်နေကြပြီး သင်္ဘောပေါ်ရှိ ကျင့်စဉ်ဖွဲ့စည်းမှု အဝိုင်းတိုင်းတွင် ကျင့်ကြံသူများ ပြည့်နှက်နေ၏။

ထိုကျင့်ကြံသူများအထဲတွင် ပုံသဏ္ဌာန်မဲ့ ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုမှ သူများ၊ ညဉ့်ဘုရင် ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုမှ သူများနှင့် တိုင်းပြည်နှစ်ခုအတွင်းရှိ ဂိုဏ်းပေါင်းရာနှင့်ချီမှ ကျင့်ကြံသူများ ပါဝင်ကြသည်။

ထို့အပြင် အနီးအနားရှိ ရှေးဟောင်းတိုင်းပြည်များမှ အမြန်ဆုံး အကူအညီပေးရန် စေလွှတ်လိုက်သောသူများလည်း ရှိကြသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ မိစ္ဆာများမှာ ပုရွက်ဆိတ်အုံအလား စုပြုံတိုးဝှေ့လျက်ရှိပြီး သူတို့၏ လွှမ်းမိုးထားသော အရှိန်အဝါများက ကောင်းကင်ယံကိုပင် ဖုံးလွှမ်းထား၏။

မိစ္ဆာတို့၏ အရွယ်အစားမှာ အမျိုးမျိုးဖြစ်သည်။

အချို့မှာ တောင်ကုန်းငယ်တစ်ခုမျှ ကြီးမားကြပြီး အချို့မှာမူ လူသားလက်မောင်းအရွယ်ခန့်သာ ရှိကြသည်။

ဤကဲ့သို့ ကွဲပြားခြားနားသော မိစ္ဆာအစုအဝေးကြီး စုစည်းမိနေခြင်းကပင် မိစ္ဆာအရိပ်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစေသည်။

ထိုမိစ္ဆာအရိပ်ကို ဝန်းရံထားလျက် တောင်နှင့်ပင်လယ် မိစ္ဆာနိုင်ငံ၏ လက်အောက်ခံဂိုဏ်းများမှ ကျင့်ကြံသူများလည်း စုဝေးနေကြသည်။

တန်ရှောင်ရွှမ်သည် စည်းရုံးလှုံ့ဆော်ခြင်းအလုပ်ကို ကြာမြင့်စွာကပင် ပြီးမြောက်ထားပြီးဖြစ်ရာ ဤအချိန်တွင်မူ ကျင့်ကြံသူတိုင်း၏ မျက်ဝန်းများ၌ ပြင်းထန်သော စစ်ပွဲဝင်လိုသည့် စိတ်ဆန္ဒများ တောက်လောင်နေကြသည်။

ဤနေရာသည် သူတို့၏ အိမ်ဖြစ်သည်။

သူတို့ကို မွေးဖွားပေးခဲ့ပြီး ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့သော နေရာဖြစ်သလို သူတို့၏ နောက်ဆုံးမြေကျရာနေရာ ဖြစ်ဖို့လည်း ထိုက်တန်သည်။

သူတို့ ဆုတ်ခွာ၍ မရပေ။ အကြောင်းမှာ ကျင့်ကြံသူများမှာ သာမန်လူသားများနည်းတူ တိုင်းပြည်တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသောကြောင့်ပင်။

တိုင်းပြည် ပျက်သုဉ်းခြင်းစကားလုံးကို တွေးလိုက်ရုံနှင့်ပင် ဤနေရာရှိ ကျင့်ကြံသူများမှာ ရင်ထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ နာကျင်သွားရသည်။

အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် သူတို့၏ နယ်မြေကို သိမ်းပိုက်ခံရခြင်းမျှသာ မဟုတ်ဘဲ သူတို့၏ ဂိုဏ်းတူသားချင်းများ၊ ဆရာသမားများ၊ ချစ်ခင်ရသူများ၊ တာအိုလမ်းစဉ်မှ အဖော်များ၊ သားစဉ်မြေးဆက်များနှင့် ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးပါ ပျက်စီးသွားမည်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ပြင်းထန်သော စစ်ပွဲဝင်လိုစိတ်မှာ ကောင်းကင်ယံအထိ ထိုးတက်သွားပြီး၊ ရတနာပစ္စည်းတိုင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းတန်းများသည် ဤနေရာတွင် တောက်ပသည့် နယ်ပယ်တစ်ခုကို ဖန်တီးထားကြသည်။

မိစ္ဆာတို့ဘက်တွင်မူ အဆိပ်ငွေ့များ၊ စိတ်ညှို့သော မှော်ငွေ့များ၊ ဓာတ်ငွေ့အိုင်များ၊ ရွှေရောင်

အလင်းတန်းများနှင့် အမည်မသိ ထူးဆန်းသော အငွေ့အသက်များ ရောယှက်နေသည်။

ဝါးအိမ်ဖွဲ့နေသည့် ပင့်ကူများ၊ တဟီးဟီးအော်နေသည့် ဆင်ကြီးများကိုလည်း ဝါးတားတား မြင်နေရသည်။

မိစ္ဆာရဟန်းသည် ပြင်ပတွင် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း အတွင်းစိတ်တွင်မူ ထိတ်လန့်စပြုနေသည်။

သူသည် ဤမျှလောက် ကြီးမားသည့် ပြဇာတ်မျိုးကို တကယ်တမ်း မရည်ရွယ်ခဲ့ပေ။

သို့သော် မည်သို့ဖြစ်သွားသည်မသိဘဲ အခြေအနေမှာ ပိုမိုကြီးမားလာခဲ့သည်။

သို့သော် ချက်ချင်းပင် သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ဂုဏ်ယူသွားကာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ထိုသို့ တွေးလိုက်သည်။

"ဒါက ငါ့ရဲ့ အကောင်းဆုံး လက်ရာပဲ"

ဤရှုပ်ထွေးမှုများ၏ နောက်ကွယ်တွင် သူသည် စွမ်းအားများစွာကို ပံ့ပိုးပေးထားခဲ့သည်။

နှစ်များတစ်လျှောက်တွင် သူသည် စိတ်ညှို့ခြင်းနှင့် အငြိုးအတေး ဝိညာဉ်များကို အသုံးပြုကာ မငြိမ်သက်ခြင်းမျိုးစေ့များကို စိုက်ပျိုးခဲ့ရာ ယခုအခါတွင်မူ ထိုမျိုးစေ့များမှာ အညှောင့်ပေါက်ကာ အရွက်ထွက်ပြီး ပွင့်လန်းလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သူ၏ အကြည့်မှာမူ ဆန့်ကျင်ဘက်စခန်းရှိ ဗလာနယ်သင်္ဘောပေါ်မှ လူငယ်တစ်ဦးထံသို့ ရောက်နေသည်။

ထိုလူငယ်သည်လည်း သူ့ကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုနေသည်။

သာမန်လောကထက် ကျော်လွန်သော တပ်မတော်များကြား၊ ကျင့်ကြံသူတို့၏ တိုက်ပွဲတွင် လူတိုင်းသည် ကိုယ်ပိုင်အကျိုးအမြတ် သို့မဟုတ် ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိကြပေမည်။

သို့သော် ဤနှစ်ဦးအတွက်မူ အကြည့်ချင်းဆုံနေသော သူတို့နှစ်ဦးသာလျှင် ရှိတော့သည်။

စုန်ယန်သည် ဗလာနယ်သင်္ဘော၏ အလယ်ဗဟို၌ ထိုင်ခုံတစ်ခုတွင် ထိုင်နေသည်။ သူ၏ ဆံပင်အနက်ရောင်များမှာ ဖြာကျနေပြီး သူ၏ ဘယ်ဘက်ခြေထောက်ပေါ်တွင်မူ လှပသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး ထိုင်နေသည်။

ထိုဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူသည် ပုံသဏ္ဌာန်မဲ့ ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စု၏ ဤအရှင်သခင်အား ဝိညာဉ်သစ်သီးကို နူးညံ့စွာ ခွံ့ကျွေးနေသည်။

သူမသည် ရယ်မောနေသော်လည်း သူမ၏ ရယ်သံတွင် တုန်ယင်မှုတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

စုန်ယန်သည် သူမ၏ ခါးကို ဖက်ထားရင်း "မကြောက်ပါနဲ့" ဟု အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးက "အရှင်သခင်ရဲ့ ရှေ့မှာ ကျွန်မ မကြောက်ပါဘူး" ဟု နူးညံ့စွာ ပြန်ဖြေသည်။

စုန်ယန်သည် သူမအား နှစ်သိမ့်ပေးရင်း သူကိုယ်တိုင်၏ စိုးရိမ်စိတ်ကိုလည်း ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့လည်း... ဒီလောက်ကြီးမားပြီး အသက်လုရတဲ့ ပြဇာတ်ကွက်ကြီးထဲမှာ... ဘယ်သူက မကြောက်ဘဲ နေနိုင်မှာလဲ...

ထိုသို့သော ကျင့်ကြံသူတို့၏ တိုက်ပွဲတွင် ပြောင်းလဲနိုင်သည့် အကြောင်းအရင်းများမှာ များပြားလှသည်။

မည်သူမျှ သူတို့ အသက်ရှင်မည်ဟု အာမခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ

အထူးသဖြင့် သူ၏ အကြည့်များသည် အနီးအနားရှိ ရေခဲနယ်မြေ တောအုပ်ကြီးသို့ ရောက်သွားသည်။

ရေခဲပြင်၏ ဗဟိုချက်မတွင် အကျိတ်နယ်မြေသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သည့် တံခါးပေါက်တစ်ခု ပွင့်နေပြီး ထိုနေရာမှတစ်ဆင့် ထူးဆန်းသော စွမ်းအင်လှိုင်းများ လွတ်လပ်စွာ ထွက်ပေါ်လာနေသည်။