အခန်း ၃၆၅

အခန်း။ ၄၃၅

ဝိညာဉ်နယ်နိမိတ်သည် အနီးအနား၌ ရှိနေခြင်းပင်။

တန်ရှောင်ရွှမ်နှင့် ရဲ့ဝူကျန်း နှစ်ဦးစလုံးသည် တိုက်ပွဲအတွင်း တစ်စုံတစ်ဦးက အခွင့်ကောင်းယူကာ ဝိညာဉ်နယ်နိမိတ်ထဲမှ မိစ္ဆာရတနာကို ခိုးယူသွားမည်ကို စိုးရိမ်ကြသည်။

ထို့ကြောင့် စစ်မြေပြင်ကို ဤနေရာတွင်ပင် သတ်မှတ်ရန် အလိုအလျောက် သဘောတူညီခဲ့ကြသည်။

ဤသို့ဖြင့် ဝိညာဉ်နယ်နိမိတ်သည် သူတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ရှိနေမည်ဖြစ်ပြီး မည်သူမဆို ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားပါက ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်မည်ပင်။

သို့သော် ဤအချက်ကပင် တိုက်ပွဲကို ပိုမိုရှုပ်ထွေးသွားစေသည်။

စုန်ယန်သည် အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူ၏ ဆံပင်များကြားတွင် မျက်နှာကို နှစ်မြှုပ်ကာ သူမ၏ ရနံ့ကို နူးညံ့စွာ ရှူရှိုက်နေသည်။

သူ၏ မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသော လက်များက သူမကို နောက်ပြောင်ကျီစယ်နေသဖြင့် သူမမှာ တခစ်ခစ် ရယ်မောနေရသည်။

သူမ၏ ရယ်သံကြောင့် သူ၏ စိတ်အခြေအနေမှာလည်း ပေါ့ပါးလာသည်။

သူသည် သူ့ရှေ့ရှိ အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူကြောင့် စိတ်ရွှင်လန်းနေကာ ဗုဒ္ဓရှေ့မှ ပန်းကို ကြည့်၍ ပြုံးမိသည့်အလား သာယာနေသည်။

ထို့နောက် သူ၏ အကြည့်များသည် အဝေးတွင်ရှိနေသော မိစ္ဆာရဟန်းထံသို့ ရောက်သွားပြီး သူ၏ မျက်ဝန်း၌ အထင်အမြင်သေးခြင်းနှင့် မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်း အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

အနီရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော မိစ္ဆာရဟန်းမှာ ပိုးကောင်နှင့်တူသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်ထားကာ မလှုပ်မယှက်ဖြင့် အေးစက်စက် လှောင်ပြုံး ပြုံးနေသည်။

၎င်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ တင်းမာနေပြီး ချက်ချင်း အရှိန်ပြင်းစွာ ခုန်ပျံတိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေ၏။

တစ်ဖက်တွင်မူ စုန်ယန်မှာ လုံးဝ ပေါ့ပါးစွာဖြင့် အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူကို ကျီစယ်နေကာ အနီးအနားတွင် မည်သူမျှ မရှိသည့်အလား အေးဆေးစွာ ပျော်ပါးနေသည်။

သဘာဝအတိုင်းပင် ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုများနှင့် တောင်နှင့်ပင်လယ် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အမြဲတမ်း ပဋိပက္ခများ ရှိနေကြသည်။

တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စောင့်ကြည့်နေခြင်းမှာ စုန်ယန်နှင့် မိစ္ဆာရဟန်းတို့အတွက်သာ မဟုတ်ပေ။ လူအများမှာလည်း စစ်ကြောင်းနှစ်ဖက်မှ သူတို့၏ ရန်သူများကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

တန်ရှောင်ရွှမ်သည် ဗလာနယ်သင်္ဘော၏ ရှေ့ဆုံး၌ တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေပြီး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်နေသည်။

သူသည် ညဉ့်ဦးယံကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းပင်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ညဉ့်အချိန် ရောက်မှသာ ညဉ့်ဘုရင် ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုသည် သူတို့၏ အစွမ်းအစ အပြည့်အဝကို ထုတ်ဖော်နိုင်မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော် ယဲ့ဆွေယင်ကမူ သူတို့ကို ထိုကဲ့သို့ အခွင့်အရေးမျိုး ပေးမည်မဟုတ်ပေ။

သူသည် ဗီလမ်ပူအနီးသို့ ပျံသန်းသွားကာ စကားအနည်းငယ် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ဗီလမ်ပူမှာလည်း သည်းမခံနိုင်တော့သည့်အလား ရုတ်တရက် အနက်ရောင် လေဆင်နှာမောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ အထက်သို့ ပျံတက်သွားပြီး ထူးဆန်းသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုနဲ့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုတို့ကြားက အငြိုးအတေးတွေကို ဒီနေ့ပဲ အဆုံးသတ်ကြစို့"

တန်ရှောင်ရွှမ် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး "ငါတို့နယ်မြေကို ကျူးကျော်တယ်။ ငါတို့လူတွေကို သတ်ဖြတ်စားသောက်တယ်၊ ငါတို့မျိုးနွယ်မဟုတ်တဲ့ သူတွေက ပျက်စီးရမယ်။ မင်းတို့အားလုံး... သေရမယ်" ဟု ကြုံးဝါးလိုက်သည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် ကျင့်စဉ်ဖွဲ့စည်းမှုကို ချက်ချင်း အသက်သွင်းလိုက်ပြီး "စွမ်းရည်ရှိရင် ဝင်ခဲ့ကြစမ်း" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဝှီး... ဝှီး... ဝှီး... ဝှီး...

ကျင့်စဉ်ဖွဲ့စည်းမှုများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု အသက်ဝင်လာသည်။

လူသားမျိုးနွယ်စုသည် ရတနာများနှင့် ကျင့်စဉ်ဖွဲ့စည်းမှုများကို ပေါင်းစပ်အသုံးပြုရာ၌ ထူးချွန်ကြသည်။

မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုနှင့် အခြေအနေမရွေးဘဲ သွေးထွက်သံယို တိုက်ပွဲထဲသို့ မျက်စိစုံမှိတ် ဝင်တိုးခြင်းမှာ မိုက်မဲရာ ရောက်သည်။

"အရှင်သခင်... အရှင်က..."

လှပသော အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူ၏ လက်သည် စုန်ယန်၏ လည်ပင်းမှ ဖြည်းညှင်းစွာ လွှတ်လိုက်သည်။

သူမသည် သူ စစ်ပွဲထဲ ဝင်ပါသင့်ပြီဟု ထင်နေပုံရသည်။

စုန်ယန်ကမူ ပြုံးရယ်လျက် "မလိုသေးပါဘူး" ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ထိုင်ခုံတွင် သက်သောင့်သက်သာ လှဲလျောင်းကာ အနီးရှိ စားပွဲပေါ်မှ ထူးကဲသစ်သီးကို စားသုံးလိုက်သည်။

လူတိုင်းမှာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေရန်နှင့် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ကို မွေးမြူရန် ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းများ ရှိကြသည်။

စစ်တုရင်ကစားခြင်း၊ လက်ဖက်ရည်သောက်ခြင်း၊ ဓားသွေးခြင်း စသည်တို့အပြင် စုန်ယန်၏ နှစ်သက်ရာမှာမူ အမျိုးသမီးများပင်။

စိတ်ခံစားမှု (၇) ပါး၊ ကိလေသာ (၆) ပါးတို့၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သော စစ်မှန်သည့် ကိုယ်တိုင်မှာ အလိုလောဘသာ ဖြစ်သည်။

အလှတရားကို လောဘတက်ခြင်း၊ ဂီတကို လောဘတက်ခြင်း၊ ရနံ့ကို လောဘတက်ခြင်း၊ အစားအစာကို လောဘတက်ခြင်း၊ သက်သောင့်သက်သာရှိမှုကို လောဘတက်ခြင်း၊ ပျော်ပါးမှုကို လောဘတက်ခြင်း...

သတ္တဝါတို့၏ ပျော်ရွှင်မှုဟူသမျှက ဤမှတစ်ဆင့် ပေါ်ပေါက်လာခြင်းပင်။

အမျိုးသမီးများသည် သူ၏ ထိုကိလေသာ (၆) ပါးကို အပြည့်အဝ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်သည်။

စုန်ယန်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး လှပသော အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူထံမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ရနံ့ကို ထပ်မံရှူရှိုက်လိုက်ရာ တပ်မက်မှု အရှိန်အဟုန်တို့ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

မလုံလောက်သေးဘူးဟု ထင်မှတ်ကာ သူသည် အနီးအနားရှိ အခြားအမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

သူမသည် အခြားသော ရနံ့တစ်မျိုးနှင့် ချီးကျူးစကားများကို ဆောင်ယူလာကာ သူ့နောက်ဘက်မှနေ၍ တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်ပြီး ပခုံးများကို နှိပ်နယ်ပေးတော့သည်။

ဤအမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးသာလျှင် ဤရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စု ကျင့်ကြံသူသည် မကြာသေးမီက မီးကိုးကွယ်သူမိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သူ ဖြစ်ကြောင်း မသိခဲ့ပါက သူတို့သည် သူ့ကို စစ်မြေပြင်တွင် ပျော်ပါးနေသည့် အတွေ့အကြုံမရှိသော သူဌေးသားလေးတစ်ဦးဟုသာ ထင်မြင်မိပေလိမ့်မည်။

"အရှင်သခင်... အရှင်က တကယ်တော်တာပဲ..."

"အရှင်သခင်... ရပ်ပါဦး..."

ပျော်ပါးသံများကြားတွင် အဝေးတစ်နေရာမှ တိုက်ပွဲမှာ ပေါက်ကွဲထွက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်ကာ မိစ္ဆာများက ကျင့်စဉ်ဖွဲ့စည်းမှုကို စတင်တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

ဗလာနယ်ထဲတွင် ပိုးကောင်များ၏ အသံမြည်ဟည်းမှုမှာ ရုတ်တရက် ရွာသွန်းလာသော မိုးရေအလား ကျင့်စဉ်ဖွဲ့စည်းမှု အကာအကွယ်ကို ရိုက်ခတ်လာသည်။

အကာအကွယ်၏ မျက်နှာပြင်မှာ တည်ငြိမ်နေသော ရှေးဟောင်းရေတွင်းအလား ချက်ချင်းပင် လှိုင်းထသွားပြီး လူသားကျင့်ကြံသူများထံမှ အဆောင်များ ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ လေထဲတွင် မီးတောက်များအဖြစ် ပေါက်ကွဲသွားသည်။

သို့သော် ထိုပိုးကောင်များမှာ မီးကို လုံးဝ မကြောက်ရွံ့ဘဲ ဆက်လက်ထိုးဖောက်လာသည်။ အကာအကွယ်အတွင်းမှ ကျင့်ကြံသူများမှာလည်း သူတို့၏ ထူးကဲရတနာများကို ကိုင်စွဲကာ ထိုးထွက်လာပြီး ထိုပိုးကောင်များကို ခုခံတိုက်ခိုက်ကြသည်။

ကျင့်စဉ်ဖွဲ့စည်းမှု အကာအကွယ်ရှိနေသဖြင့် သူတို့သည် တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် ခုခံခြင်းကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုမှ ပိုးကောင်များသည် မည်သို့မျှ ထိခိုက်မှုမရှိကြပေ။

သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ ကောင်းကင်မှ ဧရာမလက်ဝါးကြီးဖြင့် ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စု ကျင့်ကြံသူတို့၏ ကျင့်စဉ်ဖွဲ့စည်းမှု အကာအကွယ်များကို ရိုက်ချလိုက်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသည်။

ထို့နောက် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုမှ မိစ္ဆာများနှင့် ကျင့်ကြံသူများ လှုပ်ရှားလာကြသည်။

တိုက်ပွဲမှာ ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။

ညဉ့်ဘုရင် ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုမှာမူ ညဉ့်ဦးယံကို စောင့်ဆိုင်းနေကြဆဲဖြစ်ရာ တိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်ခြင်း မရှိသေးပေ။

တန်ရှောင်ရွှမ်သည် သူ၏နေရာတွင် တည်ငြိမ်စွာ ရှိနေသည်။

သူသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ တုတ်ရှည်ကြီးတစ်ခုကို ကိုင်စွဲလိုက်ပြီး အလျား ပေတစ်ရာကျော်လောက်အထိ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထိုတုတ်ကျရောက်သည့်နေရာတိုင်းတွင် အသက်ပေါင်းများစွာ ပျက်သုဉ်းသွားရသည်။

သို့သော် နှစ်ချက်မျှ ဝှေ့ယမ်းပြီးသည်နှင့် အနက်ရောင် လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုက ၎င်းကို ဟန့်တားလိုက်သည်။

တန်ရှောင်ရွှမ် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ဗီလမ်ပူ၏ အကြည့်နှင့် ဆုံတွေ့သွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး အချင်းချင်း ရင်ဆိုင်လိုက်ကြသည်။

ကျန်ရှိနေသော ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများနှင့် မိစ္ဆာများမှာလည်း အုပ်စုလိုက် တိုက်ပွဲဝင်ကြသည်။

ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့်နှင့် အောက်ခြေအဆင့် ကျင့်ကြံသူများမှာမူ ရောယှက်နေသော တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခုအဖြစ် ရောက်ရှိသွားကြသည်။

မိစ္ဆာရဟန်းသည် လူအုပ်ကြားကို တိုးထွက်လာပြီး သူ၏အကြည့်ကို စုန်ယန်ထံသို့ စိုက်ထားလိုက်သည်။

သို့သော် စုန်ယန်မှာမူ စစ်ရေးအချက်အချာ စခန်း၌ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေဆဲဖြစ်ပြီး အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူများနှင့် ပျော်ပါးနေကာ ရယ်မောသံများပင် ထွက်ပေါ်နေသည်။

"အရှင်သခင်... အရှင်က ဆိုးလိုက်တာ..."

"အရှင်သခင်... နောက်တစ်ခါလား"

အချိန်များမှာ စက္ကန့်နှင့်အမျှ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ညဉ့်ဦးယံသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

လရောင်မှာ ကောင်းကင်မှ နှင်းပွင့်များ ကြွေကျနေသကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။

ညဉ့်ဘုရင် ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုမှာ နောက်ဆုံးတွင် လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။

သူတို့ ပါဝင်လာသည်နှင့် တိုက်ပွဲမှာ ပိုမို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လာသည်။

ကျင့်ကြံသူ အများအပြားမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာပြီး သေဆုံးမှုများမှာလည်း ပုံမှန်ဖြစ်လာသည်။

လူဦးရေ များစွာ သေဆုံးသွားကြသည်...

ဤည၌ စုန်ယန်သည် သွေးစွန်းနေသော စစ်မြေပြင်တွင် လှပသော အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးနှင့်အတူ ပျော်ပါးနေကာ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာလည်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြင့်တက်နေသည်။

မနက်ခင်း အရုဏ်တက်ချိန်တွင် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ လုံးဝ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားကာ မြေပြင်တွင် လဲကျသွားကြပြီး စုန်ယန်မှာမူ အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။

သူသည် သွေးနံ့နှင့် သေဆုံးခြင်း၏ ရနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်သည်။

သူသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ အခြေခံချီဖြည့်ဆည်းပေးသည့် ဆေးလုံးနှစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး အမျိုးသမီးများအား ခွံ့ကျွေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူတို့ကို ပုတ်ခတ်ကာ "ဂူရှာတောင်ကို ဒီစာလွှာလေး ပို့ပေးလိုက်ကြ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် စာလွှာကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် စာလွှာကို ယူကာ စစ်မြေပြင်မှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ထိုအခါမှသာ စုန်ယန်သည် ပျင်းရိစွာဖြင့် ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး ဗလာနယ်ထဲမှ သွေးရောင်တောက်နေသော ဝိညာဉ်ပေါင်းတစ်ထောင်အလံကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ဘယ်လက်ဖြင့် အလံကို ဖြန့်လိုက်ပြီး လက်ဖဝါးတွင် ဝိညာဉ်ဖြူဂူကျောက်စိမ်း(၈) ခု ထည့်သွင်းထားသော လက်အိတ်ကို စွပ်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ အမူအရာမှာ ပြတ်သားစွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"လာခဲ့ကြ"

သူသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

တစ်နေ့တာ တိုက်ပွဲအတွင်း စုဆောင်းမိထားသော ဝိညာဉ်များသည် ပြင်းထန်သော ဆွဲငင်အားကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ အလံဆီသို့ ဦးတည်လာကြသည်။

ထို့နောက် အလံအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကာ သူ၏ စွမ်းအားများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။