အခန်း ၃၆၈

အခန်း။ ၃၆၈

"မိစ္ဆာမိခင်... သူ့ကို ဝိညာဉ်နယ်နိမိတ်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်စမ်း"

"မင်းရဲ့ မိစ္ဆာမိခင် ကြိုးကွင်းက မိစ္ဆာကလေးငယ်တွေကိုတောင် ချုပ်နှောင်နိုင်တာပဲ။ ဒီကောင်လေးကတော့ သေချာပေါက် မိမှာပဲ"

"အဲဒီနောက်ကျမှ ငါဝင်လာခဲ့မယ်။ ဒီကောင်လေးကို အရင်ဆုံး စုပ်ယူပြီးမှ နောက်ဆက်တွဲတွေကို စီစဉ်တာပေါ့"

ရေခဲမှန်တောအုပ်ကြီးပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာသော မိစ္ဆာရဟန်းကအလောတကြီး အသံလွှင့်လိုက်သည်။

ရေခဲမှန် ဝိညာဉ်နယ်နိမိတ်မှာ ပွင့်ဟနေပြီဖြစ်ရာ မိစ္ဆာမိခင် စုယောင်သည် အကျိတ်နယ်ပယ်၏ ဟင်းလင်းပြင်အက်ကွဲကြောင်းမှတစ်ဆင့် ပြင်ပမြင်ကွင်းကို လှမ်းမြင်နေရသည်။

သူမက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး

"ဒီကောင်လေးက တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ။ သူ့ရဲ့ မှော်အတတ်တွေအားလုံးက လက်ရှိခေတ်စနစ်က ပုံစံမျိုး မဟုတ်ဘဲ ရှေးဟောင်းလက်ရာတွေ ဖြစ်နေတယ်။ မဟုတ်သေးဘူး... ဒါက အနည်းဆုံး ဝေးကွာလှတဲ့ အတိတ်ကမ္ဘာဦးခေတ်က မှော်အတတ်ပဲ။ ကောင်းပြီ... ငါ သူ့ကို ဆွဲသွင်းပေးမယ် မင်းပဲ အရင်ဆုံး သွားစားသောက်လိုက်တော့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မိစ္ဆာရဟန်း၏ အတွေးများ လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက်

"မင်း ငါ့ကိုပါ တစ်ခါတည်း ဆွဲသွင်းလိုက် မဟုတ်ရင် ငါ့ရဲ့ အထောက်အထား လုံးဝ ပေါ်သွားလိမ့်မယ်။ မင်းငါ့ကိုပါ ဆွဲသွင်းလိုက်ရင်တော့ နောက်မှ ဆင်ခြေတစ်ခုခုပေးပြီး ရှင်းပြလို့ ရတာပေါ့" ဟု ဆိုပြန်သည်။

မိစ္ဆာမိခင် စုယောင်သည် အဝေးကကောင်းကင်ယံရှိ ဗီလမ်ပူကို စိုက်ကြည့်ရင်း လှောင်ပြုံးပြုံးကာ "အမိုက်လေး မင်း ဘာအမှားမှ မလုပ်မိဘူးလို့ ထင်နေတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဘာလဲ..."

"အပေါ်က ပိုးကောင်က ဝိညာဉ်သူငယ်အဆင့် နောက်ဆုံးပိုင်းကို ရောက်နေတာ။ အတွေးသုံးပါးဖြင့် ကောင်းကင်ကို အရည်ပျော်စေခြင်း၊ နယ်ပယ်သန္ဓေသား ပြည့်စုံခြင်း၊ ကောင်းကင်ကို ခိုးယူပြီး နေ့ရက်ကို လဲလှယ်ခြင်း အဲ့တာတွေကိုတောင် သူလုပ်နိုင်တယ်။ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းလေးနဲ့ သူ့မျက်စိကို ကွယ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား"

"ဗီလမ်ပူက... ဝိညာဉ်သူငယ်အဆင့် နောက်ဆုံးပိုင်းလား"

မိစ္ဆာရဟန်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး "မဖြစ်နိုင်တာ၊ အဲဒီလိုဆိုရင် အရင်က ဘာလို့ ခေါင်းဆောင်ဘုရင်ရဲ့ ဝိညာဉ်နယ်နိမိတ်ထဲ မဝင်ခဲ့တာလဲ" ဟု တီးတိုးရေရွတ်မိသည်။ ခဏတာအတွင်း သံသယများစွာ စိတ်ထဲ ပေါ်ပေါက်လာသော်လည်း မိစ္ဆာရဟန်းတွင် တွေဝေစဉ်းစားနေရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။

"ဒီကောင်လေးကို အရင်ဆွဲသွင်း ငါအရင်ဆုံး စားမယ်" ဟု သူ အရေးတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

တန်ရှောင်ရွှမ်သည် အောက်ဘက်ရှိ ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲမှုစွမ်းအားကို မြင်လိုက်ရချိန်

တွင် လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ချောင်းများကို ကျစ်လျစ်စွာ စုစည်းကာ သူ၏ ဘဝနှင့်ဆက်နွယ်သော လျှို့ဝှက်ရတနာဖြစ်သည့် ပုံသဏ္ဌာန်ရာချီရှင်ခြင်းသေခြင်းတံတိုင်းကို ဗီလမ်ပူထံသို့ ဦးတည်၍ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

သူသည် မည်သူ့ကိုမျှ ကယ်တင်ရန် ဗီလမ်ပူကို အခွင့်အရေး ပေးမည်မဟုတ်ပေ။

ယဲ့ဆွေယင် သေသည်ဖြစ်စေ မသေသည်ဖြစ်စေ ထိုအဆင့်မြင့် အင်အားစုများအကြား ရှိနေသော ဟန်ချက်မှာ ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်သည်။

အောင်ပွဲ၏ အလေးချိန်သည် ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုဘက်သို့ သိသိသာသာ စောင်းသွားပြီဖြစ်ရာ နောက်ဆက်တွဲ စစ်ကူများ မရောက်လာသေးသော်လည်း ဤအရာမှာ သေချာပေါက် ဖြစ်လာမည့် အဆုံးသတ်ရလဒ်ပင်။

"လာခဲ့စမ်း မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက်က ငါပဲ"

တန်ရှောင်ရွှမ်၏ မျက်ဝန်းများမှ လျှပ်စီးတန်းများ တဖျတ်ဖျတ် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဗီလမ်ပူကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်သော်လည်း သူ၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရာ၌ ဗီလမ်ပူသည် တုပ်တုပ်မျှ မလှုပ်ရှားပေ။

နောက်တစ်ခဏတွင် ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ကြီးမားလှသော အနက်ရောင် လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲ၍ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လေပြင်းများသည် တိုက်ခတ်သံနှင့်အတူ မွှေနှောက်ကာ တိုက်ခတ်လာပြီး နေရောင်ခြည်ကို ဖုံးလွှမ်းကာ တန်ရှောင်ရွှမ်၏ ပုံသဏ္ဌာန်ရာချီရှင်ခြင်းသေခြင်းတံတိုင်းကို လွင့်စင်သွားစေသည်။

ထိုစွမ်းအားသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျင့်ကြံသူများ၏ အသက်ဓာတ်ကို ငြိမ်းသတ်ပစ်လိုက်သလို ပေါက်ကွဲနေသော သတ်ဖြတ်ခြင်း အနှစ်သာရလှံနှင့် အပ်ချောင်းများကိုပါ လွင့်စင်၍ ပြန့်ကျဲသွားစေသည်။

ယဲ့ဆွေယင်သည် ဗီလမ်ပူ၏ အစွမ်းအစကို အံ့ဩခြင်း မရှိပေ။

ဤအချိန်တွင် ဖိအားများ ရုတ်တရက် လျော့နည်းသွားသဖြင့် "ငါ... အသက်ချမ်းသာ ရပြီ" ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

ထို့နောက် "ဗီလမ်ပူ ကိုယ်တိုင် ဝင်ပါလာပြီဆိုတော့ ငါ့အသက် ဘေးကင်းပြီ" ဟု ပိုမိုစိတ်လှုပ်ရှားသွားကာ ဒဏ်ရာရနေသော အတောင်ပံများကို ဖြန့်၍ လျင်မြန်စွာ နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

သို့သော် စုန်ယန်ကမူ သူ့ကို ထွက်ပြေးခွင့် ပေးရန် အဆင်သင့်မရှိချေ။

သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို အမြန်စုစည်းလိုက်ရာ နောက်ထပ် သွေးရောင်တောက်နေသော သတ်ဖြတ်ခြင်း အနှစ်သာရ လှံရှည်တစ်ချောင်း ပေါ်လာပြီး ယဲ့ဆွေယင်၏ နောက်ကျောဆီသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ပြေးဝင်သွားသည်။

ဤလှံသည် ဝိညာဉ်ပေါင်းတစ်ထောင်အလံအတွင်းမှ ဧရိယာအကျယ်ကြီးကို တိုက်စားပြီးမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ရာ ယခင်က ယာယီဖန်တီးထားသော လှံထက် ပိုမိုတည်ငြိမ်ကာ စွမ်းအားကြီးမားလှသည်။

လေထုထဲတွင် သွေးရောင်မြူခိုးများ လှိုင်းထသွားပြီး ဝိညာဉ်များ ပေါက်ကွဲကာ အကြောင်းအကျိုးတရားများ ပျက်စီးကုန်သည်။

ကျန်ရှိနေသော ဝိညာဉ်ဝဲဂယက်များမှာ ကောင်းကင်သို့ တိတ်ဆိတ်အေးစက်စွာ လွင့်မျောသွားကြသည်။

စုန်ယန်၏ အကြည့်မှာ အေးစက်စက်ရှိလှပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မှာ ပြတ်သားလွန်းလှသည်။

သူသည် တစ်စုံတစ်ဦးကို သတ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်လျှင် လမ်းခုလတ်၌ တစ်ဝက်တစ်ပျက်နှင့် မရပ်တန့်သလို မည်သည့်အတားအဆီးကြောင့်မျှလည်း တွန့်ဆုတ်မည့်သူ မဟုတ်ပေ။

"သေစမ်း"

သူသည် ညာလက်ဖြင့် လှံကို နင်းခြေတွန်းထုတ်လိုက်သည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ဘယ်လက်ဖြင့် ဝိညာဉ်ပေါင်းတစ်ထောင်အလံကို သိမ်းဆည်းကာ လက်ချောင်းများကို ကျုံ့ဆန့်လိုက်သည်။

ယဲ့ဆွေယင်သည် အသက်ဘေးမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်လာပြီးခါမှ ရုတ်တရက် ထပ်မံရောက်ရှိလာသော လှံရှည်ကို မြင်လိုက်ရရာ ဘာမှမတွေးနိုင်တော့ဘဲ ဗီလမ်ပူရှိရာဘက်ကို မော့ကြည့်ကာ "ငါ့ကို ကယ်ကြပါဦး ကယ်ပါဦး" ဟု စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်တော့သည်။

တန်ရှောင်ရွှမ်၏ မျက်ဆံများ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ အံကြိတ်လျက် "တန်ဟန် နောက်ဆုတ်လိုက်။ ဒီပိုးကောင်မိခင်က အရမ်းကို နက်နက်နဲနဲ ပုန်းနေတာ။ သူက ဝိညာဉ်သူငယ်အဆင့် နောက်ဆုံးပိုင်းမှာ ရှိနေတာ

"နောက်ကျသွားပြီ"

အေးစက်စက် လေသံနှင့်အတူ ဗီလမ်ပူသည် ရပ်နေသောနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ယဲ့ဆွေယင်၏ ဘေးသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာသည်။

သူ၏ လက်ချောင်းများကို ဖြန့်လိုက်ရာ အနက်ရောင် လေဆင်နှာမောင်းငါးခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်း လှံရှည်ကို လွှမ်းခြုံ၍ ချုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

လူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် "ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကပါ ဒီလူကို ကူညီနေသလိုပဲ ဘယ်သူမှ တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး" ဟူသော ခံစားချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ယဲ့ဆွေယင် မသေတော့ပေ။

အပြန်အလှန်အားဖြင့် ပုံသဏ္ဌာန်မဲ့ ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုမှ ပညာရှိလူငယ်လေးမှာမူ ကြီးမားသော ဘေးဒုက္ခနှင့် ကြုံတွေ့ရတော့မည်ပင်။

ဝိညာဉ်သူငယ်အဆင့် နောက်ဆုံးပိုင်း၏ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်သော အရှိန်အဝါကို လုံးဝ မဖုံးကွယ်ထားတော့သဖြင့် အဆင့်နိမ့် ကျင့်ကြံသူများမှာ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ပင် လုံးဝ ပျက်ပြားသွားကြရသည်။

"သတ်မယ်လို့ ပြောရင် သတ်မှာပဲ"

"မြက်ပင်ကို အမြစ်ပါမကျန်အောင် မနှုတ်ရင် ဒီလက်စားချေတဲ့ သံသရာက ဘယ်တော့မှ ပြီးဆုံးမှာလဲ"

စုန်ယန်၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်မှာ အနည်းငယ်မျှ လျော့ကျသွားခြင်း မရှိပေ။

ထိုနေ့က သူ၏ စစ်မှန်သော ရင်တွင်းခံစားချက်များကို နားလည်လိုက်ချိန်မှစ၍ သူသည် သူ၏ စွဲလမ်းမှုများကို ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

ထိုစွဲလမ်းမှုများမှာ ဆင်းရဲဒုက္ခ၏ ပင်လယ်အစွန်းတွင် အခြားသူများ၏ စွဲလမ်းမှုများနှင့်အတူ စုစည်းနေခဲ့ရာမှ ယခုအခါ သူ့ထံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စွဲလမ်းမှုကို ပိုမိုရူးသွပ်သွားစေသည်။

အကယ်၍ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စွဲလမ်းမှုကသာ ဒီသတ္တဝါအားလုံးရဲ့ စွဲလမ်းမှုတွေကို မကျော်လွန်နိုင်ဘူးဆိုရင် သူတစ်ပါးရဲ့ အာဃာတစွဲလမ်းမှုတွေကို စုပ်ယူပြီးတဲ့နောက် ငါနဲ့ တစ်ခြားသူကို ဘယ်လိုလုပ် ခွဲခြားနိုင်တော့မှာလဲ...။

ငါ... ဒီလိုပဲ ပြတ်ပြတ်သားသား လုပ်မှဖြစ်မယ်။

မဟုတ်ရင်တော့ စောစောနဲ့ နောက်ကျတာပဲ ကွာမယ်။

တစ်ချိန်ချိန်မှာ ငါ့ကိုယ်ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာတောင် မသိဘဲ လုံးဝ ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်...

ခံစားချက်တွေကလည်း နက်ရှိုင်းလွန်းသလို တပ်မက်မှုတွေကလည်း နက်ရှိုင်းလွန်းတယ်... သတ်ဖြတ်ချင်တဲ့စိတ်တွေကလည်း နက်ရှိုင်းလွန်းနေရော……

"သေစမ်း..."

ယဲ့ဆွေယင်ဘေးရှိ ဗီလမ်ပူကို ရင်ဆိုင်ရင်း ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စောင့်ရှောက်မှုကို ရရှိထားသော ဝိညာဉ်သူငယ်အဆင့် နောက်ဆုံးပိုင်း ကျင့်ကြံသူကို ရင်ဆိုင်ရင်း သတ်ဖြတ်ခြင်း လှံရှည်မှာ အနက်ရောင် လေဆင်နှာမောင်းငါးခုအတွင်း၌ ပုန်းကွယ်နေသည်။

သတ်ဖြတ်ခြင်း ဝိညာဉ်ပေါက်ကွဲမှု၏ စွမ်းအားမှာ အမှုန့်ချေမည့် သွေးနီရောင် လျှပ်စီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လေဆင်နှာမောင်းထဲတွင် နှလုံးသားတစ်ခုကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်နေသည်။

စုန်ယန်၏ အကြည့်မှာ ယဲ့ဆွေယင်ကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ ဖြန့်ထားသော လက်ချောင်းများက ရိပ်ခနဲ အရိပ်များကို ဖန်တီးနေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဒြပ်စင်ငါးပါး ချီစွမ်းအင်များ စုစည်းလာပြီး အလွှာလိုက် ထပ်တင်ထားသော ထူးကဲချီစွမ်းအင်များမှာ တစ်ခဏအတွင်း ဆယ့်တစ်လွှာအထိ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဒြပ်စင်ငါးပါး ဝိညာဉ်ဖြူဂူကျောက်စိမ်းအားလုံး ပွင့်ဟလာသည်။

သူ၏ လက်ဖဝါး ကျရောက်မည့်နေရာတွင် ဝဲဂယက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ချီစွမ်းအင်အားလုံးကို သူ့ထံသို့ ရူးသွပ်စွာ ဆွဲယူနေတော့သည်။

၎င်းက ထူးကဲတောင်တန်းကို ပိုမိုခိုင်မာစေကာ ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစေသည်။

"မင်း ရူးနေတာလား။ ငါ့ကို သတ်ဖို့ပဲ အတင်းအကျပ် လုပ်နေရအောင် ငါတို့ကြားမှာ ဘာရန်ငြိုးတွေ ရှိလို့လဲ"

ညဉ့်ဘုရင် ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စု၏ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးအနေဖြင့် ယဲ့ဆွေယင်သည် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာအတွင်း လူပေါင်းစုံကို တွေ့ဖူးခဲ့သည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့ စစ်မှန်သော ရူးသွပ်မှုမျိုး ရှိသည့် ပညာရှိလူငယ်မျိုးကိုမူ သူ ဘယ်သောအခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။