အခန်း ၄

ပြိုင်ဖက်ကင်းဓားသမား

အခန်း (၄) - ယန်ကျိုးမြို့မှ မီးရှူးမီးပန်းများ

ရန်ရှင်းကျိုးသည် ကာမရူးရဟန်းပေါင်ရှန်းနှင့် စတင်ရင်ဆိုင်ချိန်မှစ၍ သတ်ဖြတ်လိုက်သည့် အချိန်အထိမှာ အသက်ရှူစာဆယ်ကြိမ်ခန့်မျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

ရန်ရှင်းကျိုးနှင့် ပေါင်ရှန်းတို့ တိုက်ခိုက်နေစဉ်အတွင်း ပေါင်ရှန်း ဝင်ရောက်ခဲ့သော အိမ်တွင်းမှ ငိုကြွေးသံများမှာလည်း အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။ မြို့သူမြို့သားများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အပြင်သို့ ထွက်လာကြချိန်တွင် ရန်ရှင်းကျိုးမှာ ထိုနေရာတွင် မရှိတော့ပေ။ လမ်းမပေါ်တွင် ပေါင်ရှန်း၏ အလောင်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

“ငါတော့ ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲဆိုတာ သေချာစုံစမ်းမှဖြစ်တော့မယ်”

ရန်ရှင်းကျိုးသည် လူသတ်ပြီးနောက် မြို့သူမြို့သားများနှင့် ရင်မဆိုင်လိုသဖြင့် ပေါင်ရှန်း၏ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းကာ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် နံနက်ခင်း နေထွက်စပြုလာကာ လမ်းမပေါ်တွင် လမ်းသွားလမ်းလာများ တဖြည်းဖြည်း များပြားလာသည်။ သူသည် လမ်းသွားလမ်းလာများကို လေ့လာကြည့်ရာ သူတို့ပြောသော စကားမှာ ယခင်ဘဝက တရုတ်တောင်ပိုင်း ဒေသသုံးစကားများနှင့် ဆင်တူနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ လူတစ်ယောက်ကို မေးမြန်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူရောက်ရှိနေသော နေရာမှာ ကျန်းနန် ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

“ကောင်းကင်ဘုံက သနားညှာတာပေးတာပဲ၊ ငါ တကယ်ပဲ ကမ္ဘာမြေကို ပြန်ရောက်နေတာလား။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ဘယ်မင်းဆက်လဲ...”

အခြေအနေကို သေချာသိရပြီးနောက် ရန်ရှင်းကျိုး စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။

“ငါ ကမ္ဘာမြေကို ပြန်ရောက်လာတဲ့နေ့ ရှိလိမ့်မယ်လို့ တကယ် မထင်ထားဘူး”

သူသည် တယ်လီပြည်‌ထောင်စုသို့ ကူးပြောင်းရောက်ရှိသွားကတည်းက ကမ္ဘာမြေသို့ ပြန်လာရန် အချိန်တိုင်းစဉ်းစားနေခဲ့သည်။ တယ်လီပြည်တွင် ပျံနိုင်သည့် ဓားသမားများနှင့် အံ့မခန်း သိုင်းပညာရပ်များ ရှိသော်လည်း ရန်ရှင်းကျိုးမှာမူ ခေတ်သစ်လူ့အဖွဲ့အစည်းကိုသာ လွမ်းဆွတ်နေခဲ့သည်။

ပရမ်းပတာဖြစ်နေသော စစ်မက်ခေတ်တွင် လူတစ်ယောက်၏ ဘဝသည် အေးချမ်းသောခေတ်မှ ခွေးတစ်ကောင်၏ ဘဝလောက်ပင် တန်ဖိုးမရှိပေ။ အိုးပစ်အိမ်ပစ် ပြေးလွှားနေရကာ အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်နေရသည့် လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် နေထိုင်ခဲ့ဖူးမှသာ အေးချမ်းသော လူ့အဖွဲ့အစည်းကို တန်ဖိုးထားတတ်လိမ့်မည်။

“ဒါပေမဲ့ ဒါက ကမ္ဘာမြေဖြစ်နေရင်တောင် ရှေးခေတ်တရုတ်ပြည်ပဲ ဖြစ်မှာပါ။ ကြည့်ရတာ ဒီမှာလည်း သိပ်တော့ အေးချမ်းပုံမရဘူး၊ တယ်လီပြည်နဲ့ သိပ်တော့ မကွာလှပါဘူး။ ငါ့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေက အချည်းနှီး ဖြစ်သွားတာပဲ”

အစပိုင်းတွင် ပျော်ရွင်သွားသော်လည်း ရန်ရှင်းကျိုးက ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားသည်။ သူ အပျော်လွန်သွားသည်ကို သူကိုယ်တိုင် သိလိုက်ရသည်။ ကမ္ဘာမြေသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းက သူ၏ ယခင်ဘဝက ခေတ်သစ်လူ့အဖွဲ့အစည်းသို့ ပြန်ရောက်သွားခြင်းကို မဆိုလိုပေ။

လမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်လာရင်း အဝေးတွင် မြို့ရိုးတစ်ခုကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် မေးကြည့်ရာ ထိုမြို့မှာ ယန်ကျိုး မြို့ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

“ငွေအိတ်ကို ခါးမှာချိတ်၊ ကြိုးကြာငှက်ကို စီးလို့ ယန်ကျိုးမြို့ဆီသို့...”

ရန်ရှင်းကျိုးမှာ စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွလာကာ သူ့ဘာသာ တွေးလိုက်မိသည်။ “ရှေးဟောင်း ယန်ကျိုးမြို့ကို ရောက်လာတာပဲ၊ ဒီအခွင့်အရေးကိုတော့ လက်လွတ်မခံနိုင်ဘူး”

သူသည် လွတ်လပ်စွာ နေတတ်သူဖြစ်ပြီး ပါးနပ်ဖျတ်လတ်သူလည်း ဖြစ်သည်။ ယခု ယန်ကျိုးမြို့သို့ ရောက်နေကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပူနွေးလာတော့သည်။

“ယန်ကျိုးရဲ့ ကချေသည်မလေးတွေက ရှေးကတည်းက နာမည်ကြီးတာပဲ။ ငါတော့ အတွေ့အကြုံသစ်တစ်ခုလောက် ရှာပြီး ပျော်ပါးလိုက်ဦးမယ်”

မြို့ထဲသို့ ဝင်လာပြီးနောက်တွင် လမ်းမတစ်လျှောက် ပြည့်တန်ဆာရုံများနှင့် ပျော်တော်ဆက်ရုံများစွာ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုနေရာသည် စစ်မှန်သော ကာမဂုဏ်တို့ ထွန်းကားရာ၊ ရမ္မက်ဇောတို့ဖြင့် ဝိညာဉ်ကို ဖျော်ဖြေရာ နေရာတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ရန်ရှင်းကျိုးမှာ လက်ထဲတွင် ငွေရှိသဖြင့် ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေသည်။ သူသည် မြို့ထဲရှိ တယ်ယွဲ့ မဏ္ဍပ်ကို ရွေးချယ်ကာ ငွေတုံးတစ်တုံးကို ပစ်ပေး၍ သူ့အား ဖျော်ဖြေရန် မိန်းကလေး အတော်များများကို ခေါ်လိုက်သည်။ သူတို့၏ တူရိယာတီးခတ်သံနှင့် သီချင်းဆိုသံများကို နားထောင်ပြီး ဝူ ဒေသသုံး စကားသံလေးများကို ကြားရခြင်းမှာ ဝိညာဉ်ကိုပင် ကြည်နူးစေသည်။

“ခေတ်သစ်က မိန်းကလေးတွေကတော့ ဒီက ပျော်တော်ဆက်မလေးတွေကို လုံးဝ မမှီဘူးပဲ”

မိန်းကလေး အတော်များများကို ဖက်ထားရင်း ရန်ရှင်းကျိုးက အားရပါးရ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “အနည်းဆုံးတော့ ဒီက မိန်းကလေးတွေက ရုပ်ရည်ရော အတတ်ပညာပါ ပြည့်စုံကြတယ်။ ခေတ်သစ်မှာတော့ အများစုက ခန္ဓာကိုယ်ကိုပဲ ရောင်းစားကြတာ၊ အတတ်ပညာကို မရောင်းကြဘူး။ ကျင့်ဝတ်တွေက ပျက်စီးကုန်ပြီ၊ လူတွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကလည်း အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး”

သူသည် အကြာကြီး သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် ဝဝလင်လင် စားသောက်ကာ သူ့အား တစ်ညလုံး ပြုစုရန် မိန်းကလေး နှစ်ယောက်ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ အရုဏ်တက်ချိန် နိုးလာသောအခါ တစ်ကိုယ်လုံး လန်းဆန်းနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ အတွင်းအားကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရာတွင် စစ်မှန်သော ချီစွမ်းအင်များသည် သွေးကြောမျှင်များအတွင်း လှုပ်ရှား လှည့်ပတ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

“တောက်... အိပ်ပျော်နေရင်းနဲ့တင် ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက အဆင့်တက်သွားတာလား”

ရန်ရှင်းကျိုးသည် တယ်လီကမ္ဘာတွင် ရွှေပြားပေါ်ရှိ အမည်မဲ့ စိတ်စွမ်းအားကျင့်စဉ်ကို ရရှိကတည်းက ကြိုးစားပမ်းစား ကျင့်ကြံခဲ့သဖြင့် သူ၏ ကျင့်ကြံမှု အရှိန်အဝါမှာ အလွန် လျင်မြန်ခဲ့သည်။ သို့သော် လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်အတွင်း ကျင့်ကြံမှုမှာ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ သူသည် သိုင်းပညာ ကျင့်ကြံမှုတွင် အခက်အခဲနှင့် ရင်ဆိုင်နေရကာ တစ်နှစ်နီးပါး အဆင့်မတက်ဘဲ ဖြစ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

မထင်မှတ်ဘဲ ယခု ယန်ကျိုးမြို့တွင် သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိလိုက်ဘဲ သူ၏ စစ်မှန်သော ချီစွမ်းအင်မှာ အဆင့်တက်သွားခဲ့ချေပြီ။

“တကယ်ပါပဲ၊ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်က တင်းတလှည့် လျှော့တလှည့် ရှိရမှာပဲ။ တစ်နေကုန် စိတ်ကို တင်းကျပ်ထားဖို့ မသင့်တော်ဘူး။ တစ်ခါတလေ အနားယူဖို့ကလည်း တကယ်ကို လိုအပ်တာပဲ”

ရန်ရှင်းကျိုးသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း အဆက်မပြတ် စီးဆင်းနေသော ချီစွမ်းအင်များကို ခံစားရင်း အလွန် ဝမ်းသာသွားလေသည်။ သူသည် ကုတင်ပေါ်ရှိ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်ကို ပုတ်နှိုးလိုက်ပြီးနောက် အဝတ်အစားများ ဝတ်ကာ လမ်းပေါ်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ယခုမှာ နံနက်ခင်းဖြစ်သဖြင့် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ ဖွင့်လှစ်ထားပြီ ဖြစ်သည်။ ရန်ရှင်းကျိုးသည် ဆိုင် တစ်ဆိုင်ကိုရှာဖွေကာ အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်။ နံနက်စာ သုံးမျိုးနှင့် လက်ဖက်ရည်တစ်အိုးကို မှာလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်နားတွင် ထိုင်နေသည်။ “ဟဲဟဲ... ယန်ကျိုးက တကယ်ကို ကောင်းတဲ့ နေရာပဲ။ လှပတဲ့ မြင်ကွင်းတွေနဲ့ ပိုပြီး လှပတဲ့ မိန်းကလေးတွေ။ တကယ့်ကိုပဲ... ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ ငွေရှိဖို့တော့ လိုတယ်။ ငွေမရှိရင်တော့ ယန်ကျိုးမြို့မှာ ရှိနေရင်တောင် ခံစားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ဂဏန်းဥပေါက်မုန့် နှစ်လုံးကို စားပြီးနောက် သူ ထပ်မံ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ဒါမှ တကယ့် ဂဏန်းဥပေါက်မုန့်။ ငါ အရင်က စားခဲ့တဲ့ ပေါက်မုန့်တွေကတော့ ဒါနဲ့ယှဉ်ရင် အမှိုက်ပဲ”

သူ့ဘေးနားရှိ စားပွဲတွင် နံနက်စာ စားနေသော လူငယ်တစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး ရှိနေသည်။ အမျိုးသားမှာ ချောမောခန့်ညားပြီး ကျောတွင် ဓားတစ်လက်ကို လွယ်ထားသည်။ အမျိုးသမီးမှာမူ အနည်းငယ် ညိုသော်လည်း အလွန်လှပကာ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေသည်။ သူမသည် စားသောက်နေစဉ် ဘေးနားရှိ အမျိုးသားကို ခဏခဏ လှမ်းကြည့်နေသဖြင့် သူမသည် သူ့အပေါ် အလွန် သံယောဇဉ်ကြီးကြောင်း ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အမျိုးသမီးသည် ဂဏန်းဥပေါက်မုန့်ကို သူမ၏ တူဖြင့် ညှပ်ကာ အကာကို ကိုက်၍ အတွင်းမှ အရည်ကို စုပ်ယူရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရန်ရှင်းကျိုး၏ စကားသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဆက်မစားနိုင်တော့ပေ။

သူမသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရန်ရှင်းကျိုးကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် မကျေမနပ်ဖြစ်သော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

“ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ”

ဝတ်စုံဖြူနှင့် အမျိုးသားသည် သူ၏ ညီမငယ် မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး ရန်ရှင်းကျိုးကို လေသံနှိမ့်၍ အော်လိုက်သည်။

“ထွက်သွားစမ်း”

ရန်ရှင်းကျိုးဒေါသထွက်သွားသည်။

“ကောင်လေး... မင်း ဘယ်သူ့ကို ပြောနေတာလဲ”

ဝတ်စုံဖြူနှင့် လူငယ်က နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်ထဲမှ တူတစ်ချောင်းမှာ ရုတ်တရက် ရန်ရှင်းကျိုးထံသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။ ဖျပ် ဟူသော အသံနှင့်အတူ ဝါးတူမှာ မာကျောသော သစ်သားစားပွဲပေါ်တွင် စိုက်ဝင်သွားသည်။ လက်မဝက်ခန့်သာ စိုက်ဝင်သွားသော်လည်း ဝါးတူတစ်ချောင်းတည်းဖြင့် ဤကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်းမှာ အလွန်ပင် ချီးကျူးစရာ ကောင်းလှပေသည်။

“မင်းက ဘယ်သူ့ကို ခြောက်နေတာလဲ”

ရန်ရှင်းကျိုးက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး စားပွဲကို ခပ်ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်သည်။ အတွင်းအား၏ တွန်းကန်မှုကြောင့် စားပွဲတွင် စိုက်နေသော ဝါးတူမှာ ရုတ်တရက် ခုန်တက်လာပြီး ဝတ်စုံဖြူနှင့် လူငယ်ထံသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြန်လည်သွား‌တော့သည်။

ထိုလူငယ်မှာ ရန်ရှင်းကျိုးတွင် ကျင့်ကြံမှုရှိလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသဖြင့် လန့်သွားသည်။ သူ ဂရုမစိုက်မိသော အချိန်တွင် ရှေ့ရှိ ကြွေပန်းကန်လုံးမှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားတော့သည်။ အတွင်းရှိ ဟင်းရည်များနှင့် ခေါက်ဆွဲများမှာ လွင့်စင်သွားပြီး ထိုသူနှစ်ဦးအပေါ်သို့ စင်သွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ကြပြီး အမျိုးသမီးက လန့်အော်လိုက်သည်။

“အား... ပူလိုက်တာ”

ဝတ်စုံဖြူနှင့် လူငယ်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

“ညီမလေး... ဘာဖြစ်သွားသေးလဲ”

အမျိုးသမီးက ပြောလိုက်သည်။

“ကိုကို... ညီမလေး အခုမှ ဝယ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဟင်းရည်တွေ စင်ကုန်ပြီ။ ဒီအင်္ကျီကို ဝတ်လို့ မရတော့ဘူး”

သူမ လေသံမှာ ငိုသံပါနေလေသည်။ သူမက ရန်ရှင်းကျိုးကို လက်ညှိုးထိုးကာ

“ဒီလူက တကယ်ကို ဆိုးတာပဲ”

ဝတ်စုံဖြူနှင့် လူငယ်က အော်လိုက်သည်။

“ညီမလေး... အရင် နောက်ဆုတ်နေဦး”

သူသည် ရန်ရှင်းကျိုးထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာကာ လက်သီးဆုပ် ဂါရဝပြုရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်က ဝမ်ရှောင်ဖုန်းပါ၊ မိတ်ဆွေကို ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ”

ရန်ရှင်းကျိုးက “ဝမ်ရှောင်ဖုန်း မကြားဖူးပါဘူး”

ဝတ်စုံဖြူနှင့် လူငယ်ဒေါသထွက်သွား‌သော်လည်း ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော့်ရဲ့ အရည်အချင်းက နိမ့်ပါးလွန်းလို့ မိတ်ဆွေရဲ့ နားထဲကို မရောက်တာ သဘာဝကျပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မိတ်ဆွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ ပန်းကန်ကို ခွဲလိုက်တာကိုတော့ ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားလို့ မရဘူး”

ရန်ရှင်းကျိုးက ရယ်မောလိုက်သည်။ “မင်းက ဘာဖြစ်ချင်လို့လဲ”

ဝမ်ရှောင်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။ “အောက်ဆင်းခဲ့ပါ။ သိုင်းလောကထုံးစံအတိုင်း မိတ်ဆွေက ကျွန်တော့်ကို နိုင်ရင် မိတ်ဆွေ ထွက်သွားလို့ ရတယ်။ ကျွန်တော်က နိုင်ရင်တော့ မိတ်ဆွေ တောင်းပန်ရမယ်”

ရန်ရှင်းကျိုးက

“ကောင်းပြီလေ၊ ငါကလည်း မင်းဆီကနေ သင်ခန်းစာ ယူချင်နေတာနဲ့ အတော်ပဲ”

စစ်မှန်သော ချီစွမ်းအင်မှာ ယနေ့မှ အဆင့်တက်ထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ သိုင်းကွက်များကို စမ်းသပ်ရန် လူတစ်ယောက်ကို လိုလားနေခဲ့သည်။ သူသည် လှေကားမှ ဆင်းရန်ပင် စိတ်မရှည်တော့ဘဲ ပြတင်းပေါက်မှ တိုက်ရိုက် ခုန်ချလိုက်ကာ အော်လိုက်သည်။

“လာလေ”

သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်နှင့် ဝမ်ရှောင်ဖုန်းနှင့် သူ၏ ညီမငယ်တို့မှာလည်း ပြတင်းပေါက်မှ အတူတူ ခုန်ချလာကြပြီး သူ၏ ဝဲယာနှစ်ဖက်တွင် ရပ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဓားများကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြရာ ဓားသွားများမှာ ရန်ရှင်းကျိုး၏ နံဘေးနှစ်ဖက်သို့ ဦးတည်နေတော့သည်။

ရန်ရှင်းကျိုး လန့်သွားသည်။ ထိုသူနှစ်ဦးမှာ ဓားဆွဲထုတ်ပုံနှင့် ဓားဦးတည်ပုံတို့မှာ ကြိုတင် လေ့ကျင့်ထားသကဲ့သို့ တစ်ထပ်တည်း ကျနေသည်။ ထို့ကြောင့် စိတ်ထဲတွင် အန္တရာယ် အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး နောက်သို့ နှစ်လှမ်းခန့် ဆုတ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဘာလဲ... ဇနီးမောင်နှံ နှစ်ယောက်က အတူတူ တိုက်မလို့လား”

အသားညိုညိုနှင့် အမျိုးသမီးမှာ ရှက်သွားပြီး တံထွေးတစ်ချက် ထွေးလိုက်သည်။

“ဘယ်သူက ဇနီးမောင်နှံလဲ၊ ကျွန်မတို့က မောင်နှမဝမ်းကွဲတွေပါ”

ဝမ်ရှောင်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။ “မိတ်ဆွေ... ကျွန်တော်နဲ့ ညီမလေးက ပေါင်းစပ်ဓားသိုင်းကို လေ့ကျင့်ထားတာပါ။ ကျွန်တော်တို့က ရန်သူကို အမြဲတမ်း အတူတူ ရင်ဆိုင်လေ့ရှိတယ်။ ရန်သူက တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်ဖြစ်၊ တစ်ရာ ဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ပဲ ရင်ဆိုင်မှာ။ ဒါက မိတ်ဆွေကို အသာစီး ယူတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ထုံးစံပဲ။ ဒါကို မိတ်ဆွေ နားလည်ထားရမယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့က မောင်နှမဝမ်းကွဲတွေပဲ ရှိသေးတယ်၊ လက်မထပ်ရသေးဘူး”

ရန်ရှင်းကျိုးက ရယ်မောလိုက်သည်။ “မောင်နှမဝမ်းကွဲတွေက လက်ထပ်ဖို့ အကောင်းဆုံးပဲ။ မင်းတို့က မကြာခင် ဇနီးမောင်နှံ ဖြစ်လာမှာပဲလို့ ငါ ထင်တယ်။ ကြိုပြီး ခေါ်လိုက်တာကလည်း ဘာမှ မမှားပါဘူး”

ဝမ်ရှောင်ဖုန်းနှင့် အမျိုးသမီးငယ်တို့မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း မျက်နှာနီမြန်းသွားကြသည်။ သူတို့ ရှင်းပြရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရန်ရှင်းကျိုးက အေးစက်စွာ ပြုံးကာ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဓားဦးမှာ အမျိုးသမီးငယ်၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြေးဝင်သွားလေတော့သည်။

***