အခန်း ၆

ပြိုင်ဖက်ကင်းဓားသမား

အခန်း (၆) - ရေပြင်ထက်မှ ရဲစွမ်းသတ္တိ

“ဒါတော့ မဖြစ်ဘူး။ ဒီမိစ္ဆာစိတ်စွမ်းအားကျင့်စဉ်က သိပ်ကို မာယာများလွန်းတယ်။ ကျင့်ကြံရတာ သက်သောင့်သက်သာ ရှိလွန်းတော့ ကျင့်လေလေ စွဲလမ်းလေလေပဲ။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်ကျင့်နေရင် ငါ့ရဲ့ မူလအတွင်းအားတွေ အလဟဿ ဖြစ်ကုန်တော့မှာပဲ”

ရန်ရှင်းကျိုးသည် ကျမ်းစောင်ထဲမှ စိတ်စွမ်းအားကျင့်စဉ်ကို လှည့်ပတ်ကျင့်ကြံကြည့်ပြီး စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်သွားမိသည်။

“ဒီလောကမှာ အလကားရတဲ့ ထမင်းထုပ်ဆိုတာ မရှိဘူး။ ငါ သတိထားမှ ဖြစ်မယ်။ ဒီကျင့်စဉ်ကို ကျင့်တာက ပြဿနာမရှိပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ မူလကျင့်စဉ်ကိုတော့ အပျက်စီးမခံနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုလောလောဆယ်တော့ ငါ့စိတ်ကို အနားပေးဖို့ တကယ်လိုအပ်နေပြီ”

သူသည် တွေးသည်နှင့် လုပ်တတ်သူဖြစ်သည်။ မြစ်ကမ်းနားတွင် မတ်တပ်ရပ်ရင်း လှိုင်းထန်နေသော ကျန့်ကျန်းမြစ်ကြီးကို ကြည့်ကာ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် အဝတ်အစားအားလုံးကို ချွတ်၍ ဓားရှည်တွင် ချည်နှောင်ကာ မြစ်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

[ဝုန်း...]

ရေထဲသို့ ခုန်ဆင်းပြီးနောက် သူသည် အားရပါးရ အော်ဟစ်လိုက်ကာ အဝတ်အစားများကို ခေါင်းပေါ်တွင် မြှောက်ကိုင်ထားရင်း ကျန့်ကျန်းမြစ်တစ်ဖက်ကမ်းသို့ ကူးခတ်သွားတော့သည်။ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော လှေသားများမှာလည်း အံ့အားသင့်ကာ ကြည့်နေကြသည်။

မြစ်နားတွင် တစ်သက်လုံး နေထိုင်လာကြသူများပင်လျှင် ယခုကဲ့သို့ ကျန့်ကျန်းမြစ်ကြီးကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဖြတ်ကူးရန် မလွယ်ကူပေ။ သူ၏ ရဲစွမ်းသတ္တိကို မြင်သောအခါ အနီးအနားရှိ လှေသားများမှာ ဝိုင်းဝန်းအားပေးကြလေသည်။

ထိုစဉ် လှေငယ်တစ်စင်းသည် ရန်ရှင်းကျိုး၏ ဘေးနားမှ ဖြတ်သွားသည်။ လှေဦးတွင် အဖိုးအိုတစ်ဦး ထိုင်နေကာ ဘူးသီးခြောက်ဘူးထဲမှ အရက်ကို တစ်ကိုယ်တည်း သောက်နေသည်။ လှိုင်းများကြားတွင် မြစ်ကို ဖြတ်ကူးနေသော ရန်ရှင်းကျိုးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အဖိုးအိုက ချက်ချင်းပင် စကားဆိုလိုက်သည်။

“လူငယ်လေး... မင်းလက်ထဲက အဝတ်အစားတွေကို ငါ့လှေပေါ် ပစ်တင်ပေးရဲသလား”

ရန်ရှင်းကျိုးက လှေပေါ်ရှိ အဖိုးအိုကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုသူ၏ မုတ်ဆိတ်မွှေးများမှာ ဖြူဖွေးနေပြီး ရုပ်ရည်မှာ ခန့်ညားတည်ကြည်လှသည်။ စကားပြောပုံမှာလည်း ရဲရင့်ပြတ်သားသည့် အငွေ့အသက်များ ပါရှိသည်။ သူသည် ခြေထောက်ကို ချိတ်ကာ လှေဦးတွင် ထိုင်နေပြီး ဓားရှည်တစ်လက်ကိုလည်း ဒူးပေါ်တွင် တင်ထားသည်။ ရှေ့တွင်ရှိသော စားပွဲငယ်လေးပေါ်တွင် မြည်းစရာ အနည်းငယ် ရှိနေကာ မြစ်ရေစီးကြောင်းအတိုင်း အေးအေးလူလူ လိုက်ပါလာသည့် ထိုအဖိုးအိုအသွင်မှာ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော သူရဲကောင်းတစ်ဦးလို့ပင် ထင်ချင်စရာကောင်းလှသည်။

“ဘာလို့ မလုပ်ရဲရမှာလဲ”

ရန်ရှင်းကျိုးက အဖိုးအိုကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ခဏလောက် ထိန်းသိမ်းပေးထားဖို့ စီနီယာ့ကို အပူကပ်ရတော့မှာပဲ”

သူသည် စကားပြောရင်း ရေထဲမှ ကိုယ်တစ်ပိုင်း ပေါ်လာကာ အဖိုးအို၏ လှေနားသို့ တိုးကပ်သွားသည်။ လှေနားသို့ ရောက်သောအခါ သူ၏ အဝတ်အစားများနှင့် ဓားရှည်ကို အဖိုးအိုထံသို့ ခပ်ဖွဖွလေး ပစ်တင်ပေးလိုက်သည်။

“စီနီယာ့ရဲ့ နာမည်ကို သိခွင့်ရှိမလား”

အဖိုးအိုက ရယ်မောလိုက်ပြီး ဒူးပေါ်မှ ဓားရှည်မှာ သူ၏ လက်ထဲသို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိသွားသည်။ ဓားအိမ်တွင် ကော်ဖြင့် သုတ်ထားသလို ရန်ရှင်းကျိုး ပစ်လိုက်သော အဝတ်အစားနှင့် ဓားမှာ ဓားအိမ်ပေါ်သို့ ကပ်ပါသွားပြီး အဖိုးအိုက အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းကာ လှေကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တင်လိုက်လေသည်။

သူ၏ အေးဆေးတည်ငြိမ်သော လှုပ်ရှားမှုများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရန်ရှင်းကျိုးမှာ အလွန်ပင် လေးစားသွားကာ အားရပါးရ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

“စီနီယာ့ရဲ့ အတွင်းအားနဲ့ ဓားသိုင်းက တကယ်ကို ထူးကဲလှပါတယ်”

ထိုအချိန်တွင် လှေငယ်မှာ ရေစီးကြောင်းအတိုင်း မျောပါသွားသဖြင့် ရန်ရှင်းကျိုးနှင့် ဝေးသွားတော့မည့်ဆဲဆဲ တွင် အဖိုးအိုက လက်ဝါးဖြင့် လှေကို ခပ်ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်ရာ လှေ၏ အရှိန်မှာ ချက်ချင်းပင် နှေးသွားသည်။ ထို့နောက် သူက တက်ကိုကိုင်၍ ဖြည်းညင်းစွာ ခတ်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။ “ငါ့နာမည်က ရွှေတိုက်ပါ။ ညီလေးကိုရော ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ”

“ကျွန်တော်က ရန်ရှင်းကျိုးပါ”

ရွှေတိုက်က ရယ်မောကာ “ရန်ရှင်းကျိုး... နာမည်ကောင်းပဲ။ လာ... လာ... ကျန့်ကျန်းမြစ် တစ်ဖက်ကမ်းကို ဘယ်သူ အရင်ရောက်မလဲ ပြိုင်ကြရအောင်”

ရန်ရှင်းကျိုးမှာ အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။ “ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်တော်လည်း ပြိုင်ဖက် ရှာနေတာနဲ့ အတော်ပဲ”

သူသည် ချက်ချင်းပင် ရေထဲသို့ ငုပ်လျှိုးကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကူးခတ်သွားတော့သည်။ အဖိုးအိုကလည်း တက်နှစ်ဖက်ကို အားယူခတ်ကာ သူ၏ နောက်မှ အမှီလိုက်လေသည်။

ရန်ရှင်းကျိုးသည် အစပိုင်းတွင် သူ၏ ရဲစွမ်းသတ္တိကို ပြသလို၍သာ ကူးခတ်နေခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အရှိန်မှာ သိပ်မပြင်းလှပေ။ ယခုမူ ပြိုင်ပွဲဖြစ်သွားသဖြင့် သူ လျှော့မပေးတော့ပေ။ သူသည် အတွင်းအားကို ချက်ချင်းပင် နှိုးဆွလိုက်ရာ ရေထဲတွင် ငါးကြီးတစ်ကောင်အလား ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။

လှေပေါ်မှ ရွှေတိုက်က အားရပါးရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “တော်လိုက်တဲ့ လူငယ်လေး၊ မင်းရဲ့ အတွင်းအားက တကယ် မဆိုးဘူးပဲ”

သူသည် စကားပြောရင်း လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အားယူခတ်လိုက်ရာ လှေငယ်မှာလည်း ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်မှ ပျံတက်တော့မည့်အလား ရန်ရှင်းကျိုးနှင့် အတူတူ တစ်ဖက်ကမ်းသို့ ပြေးလွှားသွားတော့သည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ ပြိုင်ပွဲမှာ မြစ်အတွင်းရှိ လူအားလုံးကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။ အဝေးမှ လူများမှာလည်း အားတက်သရော အော်ဟစ်အားပေးကြပြီး တချို့ကဆိုလျှင် ဘယ်သူနိုင်မလဲ သိချင်သဖြင့် လှေဖြင့် လိုက်ကြည့်ကြလေသည်။

ရွှေတိုက်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ရယ်သံနှင့်အတူ လှေ၏ အရှိန်မှာလည်း ပိုမို လျင်မြန်လာသည်။ သို့သော် သူ မည်မျှပင် မြန်အောင် ခတ်ပါစေ၊ ရန်ရှင်းကျိုးထက် ပိုမြန်ရန်မှာ ခက်ခဲလှပေသည်။ အစပိုင်းတွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရယ်မောကာ စကားပြောနိုင်သေးသော်လည်း အကွာအဝေး ဝေးလာသည်နှင့်အမျှ သူတို့၏ အတွင်းအားများမှာ ပိုမို နှိုးဆွခံလာရသည်။ နှစ်ဦးစလုံး စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ မိမိတို့၏ စစ်မှန်သော ချီစွမ်းအင် လှည့်ပတ်မှုအတွင်း၌သာ အာရုံစူးစိုက်နေကြတော့သည်။

ရန်ရှင်းကျိုးမှာ အစပိုင်းတွင် ချီစွမ်းအင်များ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေသလို ခံစားရသော်လည်း ရေထဲတွင် အတွင်းအားကို အရှိန်မြှင့် လှည့်ပတ်လိုက်သောအခါ ကိုယ်တွင်းရှိ စွမ်းအင်များမှာ ပိုမို လျင်မြန်လာသည်။ သူ၏ သွေးကြောများမှာ ဖောင်းကြွလာကာ ပေါက်ထွက်တော့မည့်အလား ခံစားနေရသည်။ သူ တောင့်မခံနိုင်တော့မည့် ဆဲဆဲတွင် ယခုလေးတင် ကျင့်ကြံထားသော မိစ္ဆာကျင့်စဉ်ကို သတိရသွားသည်။ သူသည် အသက်ရှူနှုန်းကို ချက်ချင်းပြောင်းကာ အခြား ကျင့်စဉ်လမ်းကြောင်းတစ်ခုသို့ ပြောင်းလဲ လှည့်ပတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအားများမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် သွေးကြောသစ်များအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားလေတော့သည်။

မှန်ကန်သော ကျင့်စဉ်နှင့် မိစ္ဆာကျင့်စဉ်တို့ တစ်လှည့်စီ အားဖြည့်ပေးနေသဖြင့် သူ၏ ချီစွမ်းအင်မှာ လုံးဝ ပြတ်တောက်မသွားဘဲ ရေပြင်ထက်တွင် အဆက်မပြတ် အရှိန်ဖြင့် ပြေးလွှားနိုင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ရွှေတိုက်သည် လှေငယ်ပေါ်တွင် အေးဆေးစွာ ထိုင်နေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ အံ့အားသင့်နေမိသည်။ သူ၏ ခန့်မှန်းချက်အရ ရန်ရှင်းကျိုးမှာ ငယ်ရွယ်သေးသဖြင့် အတွင်းအား ရှိသော်လည်း ကန့်သတ်ချက် ရှိလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတွင် မြန်နိုင်သော်လည်း တဖြည်းဖြည်း ချီစွမ်းအင် ကုန်ခမ်းသွားမည်ဟု သူ တွေးထားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှ သူက အမှီလိုက်ကာ တစ်ဖက်ကမ်းသို့ အတူတူ ဆင်းသက်ရန် စိတ်ကူးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤလူငယ်လေး၏ ရဲစွမ်းသတ္တိကို သူ သဘောကျသဖြင့် ဂုဏ်သိက္ခာ မထိခိုက်စေရန် အရှုံးအနိုင် မပေါ်စေဘဲ သရေကျအောင် လုပ်ပေးလိုခြင်းပင်။

သို့သော် ရန်ရှင်းကျိုး၏ အရှိန်မှာ လုံးဝ လျော့မသွားဘဲ မြစ်၏ တစ်ဝက်ကျော်အထိပင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကူးခတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရွှေတိုက်မှာ မျက်လုံးပြူးသွားတော့သည်။

“ဒီကောင်လေးက အသက် ၂၀ တောင် မပြည့်သေးဘူး။ သူ့အမေဗိုက်ထဲကနေ အတွင်းအား ကျင့်လာရင်တောင် ဒီလောက် နက်ရှိုင်းတဲ့ စွမ်းအားမျိုး မရှိနိုင်ဘူး။ သူ ဒါကို ဘယ်လိုများ လုပ်လိုက်တာလဲ”

ယခုမူ ရန်ရှင်းကျိုးကို မည်သို့ လျှော့ပေးရမည်နည်းဟု မစဉ်းစားနိုင်တော့ဘဲ သူ ကိုယ်တိုင် အမှီလိုက်နိုင်ပါ့မလားဟု စိုးရိမ်လာတော့သည်။ သိုင်းလောကလောကတွင် နာမည်ကျော်လှသော လဆန်းအေးဓားရွှေတိုက်သည် လူငယ်လေးတစ်ယောက်ကို ရှုံးသွားသည်ဟူသော သတင်း ထွက်သွားပါက ရယ်စရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် သူသည်လည်း အလေးအနက်ထားကာ သူ၏ အတွင်းအားအားလုံးကို အသုံးချ၍ တက်ကို အစွမ်းကုန် ခတ်တော့သည်။ လှေငယ်မှာ ပျံသန်းနေသည့်အလား ရန်ရှင်းကျိုး၏ နောက်သို့ အသည်းအသန် လိုက်ပါသွားလေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရန်ရှင်းကျိုးမှာ ထူးဆန်းသော အခြေအနေတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေသည်။ သူ၏ ခြေလက်များမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လှုပ်ရှားနေပြီး ချီစွမ်းအင်များမှာလည်း အဆက်မပြတ် စီးဆင်းနေသည်။ သူ၏ ချီစွမ်းအင်မှာ အကန့်အသတ်သို့ ရောက်တိုင်း အခြားကျင့်စဉ်တစ်ခုသို့ ပြောင်းလဲသွားသဖြင့် အမှန်နှင့် အမှား၊ ပုံမှန်နှင့် ပြောင်းပြန်တို့သည် အပေးအယူ တည့်စွာဖြင့် လည်ပတ်နေကြသည်။ သူ၏ စိတ်အာရုံမှာ တဖြည်းဖြည်း လွတ်လပ် ကြည်လင်လာကာ ပြင်ပလောကရှိ အရာအားလုံးကို မေ့လျော့သွားတော့သည်။

သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်မှ ကင်းကွာသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်၏ အထက်တွင် ဝဲပျံနေကာ တွေးတောခြင်းလည်းမရှိ၊ မတွေးတောခြင်းလည်းမဟုတ် သည့် ထူးဆန်းသော အခြေအနေသို့ ကျရောက်နေသည်။

ကျန့်ကျန်းမြစ်ရေပြင်မှ အဆုံးမဲ့ စွမ်းအင်များသည် သူ့ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်လာကာ သူ၏ အရှိန်အတွက် အရင်းအမြစ် ဖြစ်လာသည်။ ယခုအခါ ရန်ရှင်းကျိုးသည် ကျန့်ကျန်းမြစ်ရေပြင်နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားကာ အတွင်းနှင့် အပြင်မှာ နို့နှင့်ရေကဲ့သို့ တစ်သားတည်း ရောယှက်သွားတော့သည်။

ရန်ရှင်းကျိုးကို အမှီလိုက်ရန် ကြိုးစားနေသော ရွှေတိုက်မှာမူ ရုတ်တရက် ရန်ရှင်းကျိုး၏ တည်ရှိမှုကို မခံစားမိတော့ပေ။ ရန်ရှင်းကျိုးက သူ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရှိနေသော်လည်း သူ၏ အရှိန်အဝါကို လုံးဝ မခံစားရတော့ခြင်းပင်။

ရန်ရှင်းကျိုးက အစပိုင်းတွင် လှိုင်းတံပိုးများကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဟိတ်ဟန် အပြည့်ဖြင့် ကူးခတ်နေသော်လည်း ယခုမူ အလွန် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူ၏ ကူးခတ်ပုံမှာ မပြောင်းလဲသော်လည်း မကြာခင်က ခံစားခဲ့ရသော ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် အရှိန်အဝါများမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ချေပြီ။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် ရေပြင်ပေါ်မှ ရေလှိုင်းလေးတစ်ခုနှယ် တစ်ဖက်ကမ်းသို့ မည်သည့် အသံမျှ မထွက်ဘဲ အလိုအလျောက် စီးမျောသွားနေတော့သည်။

ရွှေတိုက်၏ မျက်နှာတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပိုမို နက်ရှိုင်းလာတော့သည်။ “ဒီကောင်လေးက ဘယ်သူလဲ။ သူ အခု ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးထဲကို ရောက်သွားတာလဲ”

***