အခန်း ၇

ပြိုင်ဖက်ကင်းဓားသမား

အခန်း (၇) - လဆန်းအေးဓား

ကျန့်ကျန်းမြစ်ကမ်းနားသို့ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ရန်ရှင်းကျိုးသည် အလိုအလျောက် နိုးထလာခဲ့သည်။

သူ၏ စိတ်အာရုံမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုကြည်လင်နေသည်။ ကိုယ်တွင်းရှိ စစ်မှန်သော ချီစွမ်းအင်မှာ ပြဒါးရှင်အလား လေးလံသော ထုထည်ရှိနေကာ ရှစ်ပါးသော ထူးခြားသွေးကြောများ အတွင်းတွင် ဖြည်းညင်းစွာ စီးဆင်းနေသည်။ တန်ရှီးယန်အတွင်းတွင်လည်း စွမ်းအင်များ ပြည့်လျှံနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်မွေးဖွားလာသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရန်ရှင်းကျိုးသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ဖြစ်ပေါ်လာသော ထူးခြားသည့် အပြောင်းအလဲများကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ရော၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ လက်ရှိခန္ဓာကိုယ်၏ အထွတ်အထိပ် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူ အသေအချာ သိလိုက်ရလေသည်။

သူ၏ နောက်ဘက်တွင်မူ ရေပြင်ကို ခတ်လိုက်သည့် တက်သံများမှာ လေထုကို ဖြတ်သန်းကာ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ရန်ရှင်းကျိုး လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရွှေတိုက်သည် လှေကို အရှိန်ဖြင့် ခတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ လှေငယ်မှာ ငါးကြီးတစ်ကောင်အလား လှိုင်းများကို ဖိနှိပ်ကာ ရန်ရှင်းကျိုး၏ နောက်သို့ အသည်းအသန် လိုက်ပါလာနေခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရန်ရှင်းကျိုးမှာ သူ့ထက် အတောင်သုံးဆယ်ခန့် ရှေ့ရောက်နေသဖြင့် အဖိုးအိုမှာ အသည်းအသန် ဖြစ်နေသည်။

ထိုအရာကို မြင်သောအခါ ရန်ရှင်းကျိုးက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။ “ဦးကြီးရွှေ... ကျွန်တော် ခဏလောက် စောင့်ပေးရမလား”

ရွှေတိုက်က “မလိုပါဘူး” ဟု ရယ်မောကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“မလို” ဟု ပြောလိုက်သည့် အချိန်မှာပင် သူ၏ လှေမှာ အတောင်နှစ်ဆယ်ခန့် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ “ပါဘူး” ဟု အဆုံးသတ်လိုက်သည့် အချိန်တွင်မူ လှေငယ်မှာ ရန်ရှင်းကျိုး ဘေးနားသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကာ အရှိန်မှာလည်း ချက်ချင်းပင် နှေးသွားတော့သည်။

ရန်ရှင်းကျိုးက ရယ်မောရင်း ဖြည်းညင်းစွာ ကူးခတ်လိုက်ရာ သူတို့နှစ်ဦးမှာ မြစ်ကမ်းနားသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရောက်ရှိသွားကြလေသည်။

ယခုအခါတွင်မူ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ အရှုံးအနိုင်ကို ဂရုမစိုက်ကြတော့ဘဲ တစ်ဦး၏ ကျင့်ကြံမှုကို တစ်ဦးက လေးစားနေကြတော့သည်။ အထူးသဖြင့် ကျန်းနန်ဒေသ၏ နာမည်ကျော် သူရဲကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်သည့် ရွှေတိုက်မှာ သူ့ ဘဝသက်တမ်းတစ်လျှောက် ပါရမီရှင် လူငယ်များစွာကို တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် သူ၏ ရှေ့မှ ရဲရင့်ပြတ်သားသော ရန်ရှင်းကျိုးနှင့် ယှဉ်လျှင်မူ ထိုလူငယ်များမှာ အတော်လေး ကွာခြားနေသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဘယ်သူရဲကောင်းက ဒီလောက် တော်တဲ့ တပည့်မျိုးကို သင်ပေးထားတာလဲ မသိဘူး”

ရွှေတိုက်က စိတ်ထဲမှ ချီးကျူးနေမိသည်။ သူသည် ကိုယ်လုံးတီးဖြင့် ကမ်းပေါ်သို့ တက်လာသော ရန်ရှင်းကျိုးကို ကြည့်ကာ လှေပေါ်ရှိ အဝတ်အစားများကို ပစ်ပေးလိုက်ရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။ “ညီလေးရန်... မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက တကယ်ကို ထူးကဲလှပါတယ်”

ရန်ရှင်းကျိုးက အဝတ်အစားများကို လှမ်းဖမ်းလိုက်ကာ “စီနီယာရွှေနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ ကျွန်တော်က အဝေးကြီး လိုပါသေးတယ်” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ရွှေတိုက်က “ငါ ငယ်ငယ်တုန်းကဆိုရင် မင်းရဲ့ အခုအခြေအနေကို လုံးဝ မမှီဘူး။ ညီလေးရန်... ငါတို့က တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောဆိုလို့ ရတဲ့သူတွေပဲ။ အနီးအနားမှာ သွားပြီး သေရည် အတူတူ သောက်ကြမလား”

ရန်ရှင်းကျိုးက “ဒါက ကျွန်တော် လိုနေတဲ့ အရာပါပဲ၊ ကျွန်တော်ကပဲ အားနာလို့ မပြောရဲ ဖြစ်နေတာ”

ရွှေတိုက်က အားရပါးရ ရယ်မောကာ “သွားကြစို့... ဟိုးရှေ့မှာ ငါးစွပ်ပြုတ် ကောင်းကောင်းရတဲ့ ဆိုင်တစ်ဆိုင် ရှိတယ်။ အဲဒီက အိမ်လုပ်အရက်ကလည်း တကယ်ကို အရသာ ရှိတာ။ အရင်က ငါ့ရဲ့ အစ်ကိုကြီးတွေနဲ့ အဲဒီမှာ ခဏခဏ သောက်လေ့ရှိတယ်”

ရန်ရှင်းကျိုးမှာ အကြာကြီး ရေကူးထားသဖြင့် ဆာလောင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သွားရည်ပင် ယိုလာကာ “ဒါဆိုရင်တော့ စီနီယာပဲ လမ်းပြပါတော့” ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။

နှစ်မိုင်ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် အရက်ဆိုင် အလံတစ်ခု လွင့်ထူထားသော ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဆိုင်အကူလေးမှာ ရွှေတိုက်ကို မြင်သည်နှင့် ပြာပြာသလဲ ဂါရဝပြုကာ “သူရဲကောင်းရွှေ... ရောက်လာပြီပဲ” ဟု ဆီးကြိုလေသည်။

ရွှေတိုက်က “ဆိုင်အကူလေး... မင်းတို့ဆိုင်က နာမည်ကြီး ဟင်းလျာတွေနဲ့ သေရည်အိုး အပြင်းစား တစ်လုံး ချပေးစမ်း။ ငါ့မိတ်ဆွေကို ဧည့်ခံမှာမို့လို့ အထူး ဂရုစိုက်ပေးဦး”

သူသည် စကားပြောရင်း လက်ဖျားဖြင့် ခါလိုက်ရာ ငွေတုံးငယ်လေး တစ်တုံးမှာ လွင့်ထွက်သွားပြီး ဆိုင်ကောင်တာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ “ချက်ပြုတ်တဲ့သူကိုလည်း မြန်မြန်လုပ်ပေးဖို့ ပြောလိုက်ဦး”

ဆိုင်ရှင်က ရယ်မောကာ “သူရဲကောင်းရွှေကတော့ မှာစရာ မလိုပါဘူး။ ဒီဆိုင်ကို ရောက်တိုင်း သူရဲကောင်းကို အမြန်ဆုံး ပြင်ဆင်ပေးနေကျပါပဲ”

ရန်ရှင်းကျိုးနှင့် ရွှေတိုက်တို့မှာ အနီးရှိ သီးသန့်အခန်းတစ်ခုသို့ ဝင်ထိုင်လိုက်ကြသည်။ ရန်ရှင်းကျိုးက ရွှေတိုက်ကို စပ်စုလိုသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ “စီနီယာရွှေ... ကြည့်ရတာ ဒီဒေသမှာ စီနီယာက တော်တော် နာမည်ကြီးပုံပဲနော်”

ရွှေတိုက်က ရယ်မောကာ “ငါ ကျန်းနန်မှာ နေလာတာ ကြာပါပြီ။ မြစ်တောင်ဘက် ဒေသမှာတော့ နာမည် အနည်းငယ် ရှိပါတယ်။ သိုင်းလောက လောကက မိတ်ဆွေတွေက လဆန်းအေးဓားဆိုပြီး နာမည်ပြောင်လေး ပေးထားကြတာပေါ့။ ပြောရတာတောင် ရှက်ဖို့ကောင်းပါတယ်၊ အသက် ၆၀ ပြည့်တော့မယ့်တိုင်အောင် သူရဲကောင်းဆန်တဲ့ အလုပ်မျိုး သိပ်မလုပ်နိုင်သေးဘဲ သူရဲကောင်း လို့ ခေါ်ခံနေရတာက တကယ်ကို မထိုက်တန်ပါဘူး”

သူ၏ နာမည်ပြောင်ဖြစ်သော လဆန်းအေးဓား မှာ သိုင်းလောကတွင် အလွန် နာမည်ကြီးလှသည်။ သူသည် သိုင်းလောက၏ ထိပ်တန်းပညာရှင် တစ်ဦးဖြစ်ကာ ထိုနာမည်ကို ကြားသည်နှင့် မည်သူမဆို လေးစားမှုကို ခံစားရစမြဲ ဖြစ်သည်။ မြစ်မြောက်ဘက်ရှိ သူရဲကောင်းများပင်လျှင် ရွှေတိုက်၏ အရှိန်အဝါကို သိကြသည်။

ရွှေတိုက်သည် ယခုအချိန်တွင် သူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ထုတ်ဖော်ပြောခြင်းမှာ ကြွားဝါလို၍ မဟုတ်ပေ။ အမှန်စင်စစ် သူသည် ရန်ရှင်းကျိုးကို အထင်ကြီးသွားသဖြင့် မိမိ၏ အထောက်အထားကို ဖုံးကွယ်ထားပါက သဘောထားသေးသိမ်ရာ ရောက်မည် စိုးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“လဆန်းအေးဓား”

ရန်ရှင်းကျိုးသည် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်ကာ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်သည်။ “စီနီယာရွှေ... ကျွန်တော် စီနီယာ့နာမည်ကို ကြားဖူးသလိုလို ရှိပေမဲ့ အသေးစိတ်တော့ မမှတ်မိတော့ဘူး။ ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး”

ရွှေတိုက်မှာ အနည်းငယ် ကြောင်သွားသည်။ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်အတွင်း သိုင်းလောကရှိ ပညာရှင်များ၊ အထူးသဖြင့် ကျန်းနန်ဒေသမှ လူများထဲတွင် သူ၏ နာမည်ကို မကြားဖူးသူ ရှားလှသည်။ သို့သော် သူ၏ ရှေ့မှ ရန်ရှင်းကျိုးမှာမူ သူ၏ နာမည်ကို ကြားသော်လည်း မည်သို့မျှ မထူးခြားဘဲ အမူအရာမှာလည်း ဟန်ဆောင်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ယင်းက ရွှေတိုက်ကို ပို၍ စိတ်ဝင်စားသွားစေကာ “ညီလေးရန်... မင်းရဲ့ ဆရာက ဘယ်သူလဲ။ ငါ သိုင်းလောကမှာ ကျင်လည်လာတဲ့ နှစ်တွေမှာ မင်းလို ပါရမီရှင် လူငယ်မျိုး တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး”

သာမန်လူတစ်ယောက်သာ ရွှေတိုက်ထံမှ ဤကဲ့သို့ ချီးကျူးစကား ကြားရပါက ပျော်လွန်း၍ တုန်လှုပ်နေပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ရန်ရှင်းကျိုးမှာမူ ရွှေတိုက်၏ ဂုဏ်သတင်းကို လုံးဝ မသိသဖြင့် မည်သို့မျှ မခံစားရပေ။ သူက ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်ပြီး ရွှေတိုက်အတွက် သေရည်တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်ကာ “စီနီယာကလည်း ကျွန်တော့်ကို မြှောက်လွန်းနေပါပြီ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပညာလေးက ဘယ်မှာ ပါရမီရှင်လို့ ခေါ်လို့ ရမှာလဲ။ လာ... လာ... ဒီနေ့ စီနီယာနဲ့ ဆုံရပြီး ကျန့်ကျန်းမြစ်ကို အတူတူ ဖြတ်ကူးရတာက ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အပျော်ဆုံးနေ့ပါပဲ။ တစ်ခွက်လောက် သောက်ကြစို့”

လေနက်စခန်း တွင် ရှိနေစဉ်က သူသည် နေ့ညမပြတ် စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ရသည်။ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန်အတွက်သာ နေ့ညမအား ကျင့်ကြံနေခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ စိတ်မှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ယခု ဤကမ္ဘာသစ်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါမှသာ သူ၏ စစ်မှန်သော ပင်ကိုယ်စရိုက်မှာ လွတ်လပ်သွားခဲ့ချေပြီ။ မြစ်ထဲတွင် ရေကူးခြင်းက သူ၏ စိတ်ထဲမှ ဖိစီးမှုအားလုံးကို လွင့်စင်သွားစေသဖြင့် သူသည် ရွှေတိုက်ကို မြင်မြင်ချင်း ခင်မင်သွားခဲ့ခြင်းပင်။

သူတို့နှစ်ဦး အားရပါးရ စားသောက်နေစဉ် ဆိုင်အပြင်ဘက်မှ မြင်းခွာသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ မြင်းခွာသံမှာ အနီးသို့ ရောက်လာကာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံ ပေါ်ထွက်လာသည်။ “ဆိုင်အကူ... ငါ့မြင်းတွေကို သေချာကြည့်ထားပေးဦး။ ငါးစွပ်ပြုတ် နှစ်ပွဲနဲ့ ဟင်းလျာ အနည်းငယ် ပြင်ပေးစမ်း။ ဘာ... ဖေဖေလည်း ဒီမှာ စားနေတာလား”

အမျိုးသမီး၏ အသံမှာ မြင့်တက်သွားကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ကိုကို... ဖေဖေလည်း ဒီမှာ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ ဒီရက်ပိုင်း ချွမ်းကျန့် ဒေသက သွေးဓားဂိုဏ်းက လူတစ်စုဟာ နေရာတိုင်းမှာ ဒုက္ခပေးနေပြီး ငါတို့ ကျန်းနန်အထိတောင် ရောက်လာကြပြီ။ ဒါကို ဖေဖေ့ကို ပြောမှ ဖြစ်မယ်”

ထို့နောက် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံ ပေါ်ထွက်လာသည်။ “သွေးဓားဂိုဏ်းဆိုတာ ဘာကောင်တွေမို့လို့လဲ၊ လူပြက်တွေပါပဲ။ ငါနဲ့သာ တွေ့လို့ကတော့ တစ်ယောက်ချင်းစီကို ဓားနဲ့ ပိုင်းသတ်ပစ်မယ်။ ငါတို့ ခေါင်းလောင်းဓား စုံတွဲရဲ့ စွမ်းအားကို သူတို့ သိစေရမယ်”

အပြင်ဘက်မှ လူနှစ်ဦးမှာ စကားပြောရင်း အခန်းထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။ အမျိုးသမီးက တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ခေါင်းလေးပြူကြည့်ရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဖေဖေ... ဖေဖေက ဒီစီနီယာနဲ့ သောက်နေတာလား။ ဟင်... မျိုးရိုးရန်၊ ရှင် ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ”

ရန်ရှင်းကျိုးသည် အပြင်ဘက်မှ စကားသံကို ကြားကတည်းက သူတို့ ဘယ်သူလဲဆိုသည်ကို သိထားပြီးဖြစ်သည်။ ယခု အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်သောအခါ သူမ၏ အသားမှာ အနည်းငယ် ညိုသော်လည်း ရုပ်ရည်မှာ အလွန်ပင် လှပနေသည်။ သူမမှာ ယနေ့နံနက်က သူနှင့် ရန်ဖြစ်ခဲ့သည့် အမျိုးသမီးပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။

သူက မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

“မင်းက စီနီယာ ရွှေတိုက်ရဲ့ သမီးလား”

ရွှေတိုက်က အော်လိုက်သည်။ “စိမ့်လေး... မယဉ်ကျေးမလုပ်နဲ့။ ဒါက လက်ခံနိုင်စရာ မရှိဘူး။ ရှောင်ဖုန်းကော အပြင်မှာ ရှိလား၊ သူ့ကိုလည်း ခေါ်လိုက်ဦး”

ရွှေစိမ့်ကို ဆူပူပြီးနောက် သူက ရန်ရှင်းကျိုးကို ကြည့်ကာ စပ်စုလိုက်သည်။ “ညီလေး... မင်းက ငါ့သမီးကို သိနေတာလား”

ရန်ရှင်းကျိုးက ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဒီနေ့မနက်ကပဲ ဆုံခဲ့ကြတာပါ။ အဲဒီတုန်းက သူတို့ မောင်နှမနှစ်ယောက်နဲ့ တစ်ကွက်လောက်ဖလှယ်ခဲ့ကြသေးတယ်။ ဟားဟား... ဒီမိန်းကလေးက စီနီယာ့သမီး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး”

သူသည် နှုတ်ခမ်းဆူနေသော ရွှေစိမ့်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “စီနီယာ့သမီးရဲ့ ဓားသိုင်းက မဆိုးပါဘူး၊ ကျင့်ကြံမှုလည်း ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သိုင်းလောက အတွေ့အကြုံကတော့ အလွန် နိမ့်ပါးလွန်းသေးတယ်။ နောင်ကို သူတစ်ယောက်တည်း လျှောက်မသွားတာ ကောင်းမယ်၊ မဟုတ်ရင် အန္တရာယ် သိပ်များလိမ့်မယ်”

ရွှေစိမ့်က အော်လိုက်သည်။ “ကျွန်မက ကျွန်မဘာသာ လျှောက်သွားတာ ရှင့်အလုပ်လား။ ရှင့်ရဲ့ သိုင်းပညာက မြင့်လို့လား။ မကြာခင် တကယ့် ပညာရှင်ဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ ရှင် သိစေရမယ်”

ရန်ရှင်းကျိုးက ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ သေရည်တစ်ခွက်ကို မော့သောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရွှေစိမ့်ကို မေးလိုက်သည်။ “မင်း ခုနက ပြောတဲ့ သွေးဓားဂိုဏ်းဆိုတာ ဘာလဲ။ ဘာတွေ ဖြစ်နေလို့လဲ။ အဲဒီနာမည်က ငါ့နားထဲမှာ ဘာလို့ ဒီလောက် ရင်းနှီးနေတာလဲ”

ရွှေစိမ့်က ရန်ရှင်းကျိုးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တံခါးဘက်သို့ လှည့်ကာ အော်လိုက်သည်။ “ကိုကို... မြန်မြန်ဝင်လာခဲ့၊ ဖေဖေ ခေါ်နေတယ်”

ဝမ်ရှောင်ဖုန်းက အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး ရွှေတိုက်ကို ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ “ဦးလေး... ဦးလေးလည်း ဒီမှာ ရှိနေတာလား။ ကျွန်တော်နဲ့ စိမ့်လေး ဦးလေးကို ပြောစရာ ရှိလို့ပါ”

သူက ရန်ရှင်းကျိုးကို တစ်ချက် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် ရွှေတိုက်ကို ဆက်ပြောပြသည်။ “သွေးဓားဂိုဏ်းက လူအချို့ ချွမ်းကျန့် ဒေသကနေ ကျွန်တော်တို့ ကျန်းနန်ကို ရောက်လာကြပြီလို့ သိရပါတယ်။ သူတို့က အပြစ်မဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးတွေကို ဒုက္ခပေးနေကြတာ။ သိုင်းလောကသား အချို့ သူတို့ကို ဖမ်းဖို့ ကြိုးစားကြပေမဲ့ အသတ်ခံလိုက်ရတယ်။ သူတို့ထဲမှာ ကာမရူးကိုယ်တော် ပေါင်ရှန်း ဆိုတဲ့သူက အတော်လေး လက်ရဲဇက်ရဲ ရှိတယ်။ ကျိကျန်းဂိုဏ်းက ပညာရှင်တွေ ဝိုင်းတိုက်ကြတာတောင် လေးယောက်ကို သတ်ပြီး တစ်ယောက်ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ပြီး ထွက်ပြေးသွားနိုင်ခဲ့တယ်။ အခုတော့ အားလုံးက ဦးလေးတို့လို သူရဲကောင်းတွေကို အကူအညီ တောင်းနေကြတာပါ”

ရွှေတိုက်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ “သွေးဓားဂိုဏ်းမှာ လက်ရည်ကောင်းတဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ပေါင်ရှန်းအကြောင်းကို ငါလည်း ကြားဖူးတယ်၊ သူက တကယ်ကို တော်တဲ့သူပဲ။ အင်း... သူ့ရဲ့ ဆရာ သွေးဓားဘိုးဘေးကလည်း မိစ္ဆာပညာရပ်တွေမှာ အတော်လေး ကျွမ်းကျင်တယ်လို့ ကြားတယ်။ ငါ တစ်ချိန်ချိန်မှာ သူ့ကို တွေ့ရဦးမယ် ထင်တယ်”

သူက ဝမ်ရှောင်ဖုန်းကို ထိုင်ခိုင်းပြီး အကျိုးအကြောင်း မေးမြန်းနေစဉ် ရန်ရှင်းကျိုးက ရယ်မောလိုက်သည်။ “မင်းတို့ပြောတဲ့ ပေါင်ရှန်းဆိုတာ သင်္ကန်းအအဝါရောင် ဝတ်ထားတဲ့ အရပ်ရှည်ရှည် ရဟန်းကို ပြောတာလား”

ဝမ်ရှောင်ဖုန်းက “မှန်တယ်၊ အဲဒီလူရဲ့ ပုံစံက အဲဒီအတိုင်းပဲ။ ညီလေးရန်... မင်း အဲဒီလူကို တွေ့ခဲ့လို့လား။ သူ အခု ဘယ်မှာလဲ”

ရန်ရှင်းကျိုးက တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်သည်။ “သူကတော့ ငါ့လက်ချက်နဲ့ သေသွားပြီ”

သူသည် ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါမှ တစ်ချက် ရယ်လိုက်မိသည်။ “သွေးဓားဂိုဏ်း ပေါင်ရှန်း သွေးဓားဘိုးဘေး ပြီးတော့ ခေါင်းလောင်းဓား စုံတွဲနဲ့ လဆန်းအေးဓား ရွှေတိုက် ဟဲဟဲ... ငါ ဘာလို့ ဒီလောက် ရင်းနှီးနေရတာလဲလို့ တွေးနေတာ။ ငါ တကယ်ပဲ နှောင်ကြိုးမဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကမ္ဘာထဲကို ရောက်နေတာပဲ”

***