အခန်း ၈

ပြိုင်ဖက်ကင်းဓားသမား

အခန်း (၈) - သတ်ဖြတ်ရန် ရောက်ရှိလာခြင်း

ရန်ရှင်းကျိုးသည် သူ၏ အရင်ဘဝ၌ သိုင်းဝတ္ထု ဝါသနာအိုး တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ဂျင်းယုံ၊ ဂူလုံ၊ လျန်ယွီရှန်းနှင့် ဝမ်းရွေ့အန်း တို့၏ သိုင်းဝတ္ထုများကို အနည်းဆုံး လေးငါးကြိမ်စီ ဖတ်ဖူးလေသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဟွမ်ရိ၏ စိတ်ကူးယဉ် သိုင်းဝတ္ထုများ ခေတ်စားလာသောအခါတွင်လည်း သူ နှစ်သက်ခဲ့ပြန်သည်။ သို့သော် သူ အနှစ်သက်ဆုံးမှာ ဂျင်းယုံနှင့် ဂူလုံတို့၏ လက်ရာများ ဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် ဆရာကြီး ဂျင်းယုံ၏ ဝတ္ထုများကိုမူ အကြိမ်ပေါင်း မည်မျှ ဖတ်မိသည်ကိုပင် မမှတ်မိတော့ပေ။

ဂျင်းယုံ၏ ဝတ္ထုများထဲတွင် အကြမ်းတမ်းဆုံးမှာ နှောင်ကြိုးမဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် ဖြစ်သည်။ ဤဝတ္ထုထဲတွင် ဇာတ်လိုက်မှအပ ကျန်ရှိသော ဇာတ်ကောင်များထဲ၌ လူကောင်းဆိုသည်မှာ မရှိသလောက်ပင် ရှားပါးလှသည်။ လူတိုင်းသည် အသေထိုက်သူများဟု ပြော၍ မရသော်လည်း ထက်ဝက်ကျော်ကို သတ်ပစ်လိုက်လျှင်တောင် မမှားနိုင်ပေ။

ထိုလူများထဲတွင် ကျန်းနန်မှ ပန်းကြွေရေစီးသူရဲကောင်း လေးဦးကိုသာ စစ်မှန်သော သူရဲကောင်းများဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။ နှင်းတောင်ကြားထဲတွင် စိတ်ဓာတ် မပျက်ပြားမီ အချိန်အထိ ဟွားထယ်ကန်း ပင်လျှင် ကျန်းနန်၏ အစစ်အမှန် သူရဲကောင်း တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။

ရွှေတိုက်သည် ပန်းကြွေရေစီး ထဲမှ ရေ ဟူသော စာလုံးကို ကိုယ်စားပြုသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျန်းနန်၏ ထူးခြားသူ လေးဦးထဲတွင် စတုတ္ထမြောက် ဖြစ်ကာ တရားမျှတမှုကို မြတ်နိုးပြီး လောကတစ်ခွင်မှ သူရဲကောင်းများနှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့ရန် ဝါသနာပါသော နာမည်ကျော် သူရဲကောင်း တစ်ဦးဖြစ်သည်။

သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့ လေးဦးစလုံးမှာ သွေးဓားဘိုးဘေး ကို အတူတူ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးခဲ့ကြသည်။ သွေးဓားဘိုးဘေးက နေရာဒေသ အသာစီးရမှုကို အသုံးချကာ သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီကို အနိုင်ယူခဲ့သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့အားလုံးမှာ သွေးဓားအောက်တွင် အသက်ပျောက်ခဲ့ကြရသည်။

အမှန်စင်စစ် ကျင့်ကြံမှု အဆင့်အတန်းကို ပြောမည်ဆိုလျှင် ပန်းကြွေရေစီး သူရဲကောင်း လေးဦးသည် သွေးဓားဘိုးဘေးထက် မနိမ့်ပါးကြပေ။ သူတို့သည် ကျန်းနန် (မြစ်တောင်ဘက်) တွင်သာ အချိန်ကုန်ခဲ့ကြပြီး ကျန်းပေ (မြစ်မြောက်ဘက်) ၏ ပထဝီအနေအထားကို မကျွမ်းကျင်ခြင်းကြောင့်သာ သွေးဓားဘိုးဘေး၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဟွားထယ်ကန်း တစ်ဦးသာ စိတ်ဓာတ် ပျက်ပြားသွားကာ ဒူးထောက် အသနားခံခဲ့သဖြင့် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ မိစ္ဆာတစ်ဦးလိုမျိုး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ ရွှေတိုက်သည် ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်သော သူရဲကောင်း တစ်ဦးအဖြစ် တည်ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ရန်ရှင်းကျိုးသည် ထိုဝတ္ထုကို ဖတ်စဉ်က ဒေါသများ အလွန်ထွက်ခဲ့ရပြီး ဝတ္ထုထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ထိုလူယုတ်မာ အားလုံးကို သတ်ဖြတ်ပစ်လိုသည့် စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ဖူးသည်။

သူသည် ထိုဝတ္ထုကို အမှတ်ရလွန်းသဖြင့် ကာမရူးရဟန်း ပေါင်ရှန်းနှင့် ဝမ်ရှောင်ဖုန်းတို့ကို တွေ့စဉ်က ရင်းနှီးမှုကို ခံစားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူရောက်နေသော နေရာကို ချက်ချင်း မသိခဲ့ပေ။

ယခု ရွှေတိုက်က သွေးဓားဂိုဏ်း နှင့် သွေးဓားဘိုးဘေး အကြောင်းကို ပြောလိုက်မှသာ ရန်ရှင်းကျိုးမှာ အရာအားလုံးကို သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

“ဒါဆို ငါ တကယ်ပဲ ဝတ္ထုထဲကို ရောက်နေတာပေါ့။ နှောင်ကြိုးမဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် ထဲက ကမ္ဘာကို ရောက်နေတာပဲ”

ရန်ရှင်းကျိုးသည် ယင်းကို သိလိုက်ရသောအခါ အံ့ဩခြင်း၊ စပ်စုချင်ခြင်းနှင့်အတူ အနည်းငယ် စိုးရိမ်စိတ်တို့ပါ ရောယှက်လာတော့သည်။

“ဒါဆိုရင် ဒီကမ္ဘာက အစစ်လား၊ အတုလား။ ငါကကော ဘယ်သူလဲ။ ငါ ဘယ်ကနေ လာတာလဲ။ ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ”

ထိုစဉ် ဝမ်ရှောင်ဖုန်း၏ ကဲ့ရဲ့သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ “ခင်ဗျားက ပေါင်ရှန်းကို သတ်လိုက်တယ် ဟုတ်လား။ ကြွားတာလည်း လွန်ပါရော။ ကျန်းနန်က ပညာရှင်တွေ အများကြီး ကြိုးစားတာတောင် မဖမ်းနိုင်တဲ့သူကို ခင်ဗျား တစ်ယောက်တည်းနဲ့ သတ်နိုင်တယ် ဟုတ်လား”

ရန်ရှင်းကျိုးမှာ သတိပြန်ဝင်လာကာ ဝမ်ရှောင်ဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူသည် ရွှေတိုက်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “စီနီယာရွှေ... ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ ဆုံတွေ့ရတာက ရေစက်ပဲ။ မခွဲခွာခင် စီနီယာ့ကို ပြောစရာ တစ်ခု ရှိတယ်”

ရွှေတိုက်က စပ်စုလိုသော မျက်လုံးများဖြင့် “ညီလေး... မင်းက သွားတော့မလို့လား။ ပြောစရာ ရှိတာ ပြောပါဦး”

ရန်ရှင်းကျိုးက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး “စီနီယာ့ဘဝမှာ သွေးဓားနဲ့ မတွေ့ပါစေနဲ့။ နောင်မှာ သွေးဓားဂိုဏ်းက လူတွေ သိုင်းလောကမှာ ဒုက္ခပေးလာရင်တောင် စီနီယာ ရှေ့မထွက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။ မဟုတ်ရင် စီနီယာ့အတွက် အန္တရာယ် သိပ်များလိမ့်မယ်”

သူသည် ပြောရင်း ရွှေစိမ့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းလည်း အတူတူပဲ။ မိန်းကလေး တစ်ယောက်အနေနဲ့ သိုင်းလောက လောကကနေ ဝေးဝေးနေတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ မိန်းကလေးတွေက အမျိုးသားတွေနဲ့ မတူဘူး၊ အရာရာက အဆင်မပြေနိုင်ဘူး”

ရွှေတိုက်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ “ညီလေးရန်... သွေးဓားဂိုဏ်းက လူတွေမှာ အစွမ်းရှိတာ မှန်ပေမဲ့ ငါတို့ ကျန်းနန် သိုင်းလောကက သူတို့ကို ကြောက်စရာ မလိုပါဘူး။ မင်းရဲ့ စေတနာကိုတော့ ငါ နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သွေးဓားဂိုဏ်းက လူတွေ အရမ်းလွန်လာရင်တော့ ဒီအဖိုးကြီးက ငြိမ်နေလို့ မရဘူးလေ”

ရွှေစိမ့်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ပေါင်ရှန်းကို သတ်နိုင်တယ်လို့ ပြောနေပြီးတော့... ကြည့်ရတာ သွေးဓားဂိုဏ်းဆီမှာ အကြီးအကျယ် ရှုံးဖူးလို့ ဒီလောက် ကြောက်နေတာ ဖြစ်မှာပေါ့”

ရန်ရှင်းကျိုးက ရယ်မောလိုက်ပြီး ရှင်းပြမနေတော့ပေ။ သူသည် ရွှေတိုက်ကို ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

“စီနီယာ... ကျွန်တော် သွားပါပြီ”

သူသည် ဓားရှည်ကို သိမ်းကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ လမ်းလျှောက်ရင်း သူက လှမ်းအော်လိုက်သည်။ “စီနီယာရွှေ... ကျွန်တော် ကျင့်ကျိုး မြို့နားကို သွားပြီး လူသတ်ဖို့ အစီအစဉ် ရှိတယ်။ ကျင့်ကျိုးမြို့ကို ဘယ်လမ်းက သွားရမလဲ”

ရွှေတိုက်က အခန်းထဲမှ အမြန် ထွက်လာကာ မေးလိုက်သည်။ “ညီလေးရန်... ဘာလို့ ဒီလောက် အလောတကြီး သွားမှာလဲ။ ကျင့်ကျိုးမြို့က ဒီကနေ မိုင်တစ်ထောင်ကျော် ဝေးတယ်။ ဘာလို့ လူသတ်မှာလဲ။ တစ်ခုခု မှားနေလို့လား။ ကျင့်ကျိုးမှာ ငါ့ရဲ့ မိတ်ဆွေတွေ ရှိတယ်။ အခက်အခဲ ရှိရင် ငါ သူတို့ကို ကူညီခိုင်းလို့ ရတာပဲ”

ရန်ရှင်းကျိုးက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။ “လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ်တုန်းက မေနျန်းရှန်း ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်ဆီမှာ နှောင်ကြိုးမဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် ကျမ်းစာ ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ စီနီယာရွှေ... အဲဒါကို သိလား”

ရွှေတိုက်၏ မျက်နှာ အမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး အလန့်တကြား မေးလိုက်သည်။ “နှောင်ကြိုးမဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်....မေနျန်းရှန်း မင်း ဒါတွေကို ဘယ်လို သိတာလဲ”

လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များစွာက ရတနာသိုက်နှင့် ပတ်သက်နေသော နှောင်ကြိုးမဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် ကျမ်းစာကြောင့် သိုင်းလောကတွင် ကသောင်းကနင်း ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ကျမ်းစာပိုင်ရှင် မေနျန်းရှန်းမှာလည်း ပညာရှင်များ၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရကာ နောက်ဆုံးတွင် ထူးဆန်းစွာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး ကျမ်းစာမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ တပည့် သုံးဦးက ရရှိခဲ့သည်ဟု ကောလာဟလ ထွက်ခဲ့သော်လည်း ထိုတပည့် သုံးဦးမှာ မေနျန်းရှန်းလောက် ပါရမီ မရှိသကဲ့သို့ ကျင့်ကြံမှုမှာလည်း သာမန်မျှသာ ဖြစ်သဖြင့် လူတိုင်းက ဂရုမစိုက်တော့ခြင်းဖြစ်သည်။

နောင်တွင် မေနျန်းရှန်းမှာ ကျမ်းစာကို သူ၏ တပည့်များထံ မပေးဘဲ တင်ဒီယန်ဆိုသော လူတစ်ယောက်ထံ ပေးအပ်ခဲ့ကြောင်း သတင်းများ ထွက်ပေါ်ခဲ့သည်။ သို့သော် တင်ဒီယန်မှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသဖြင့် ကျမ်းစာ၏ သတင်းမှာ တိမ်မြုပ်သွားခဲ့ချေပြီ။

ယခု ရန်ရှင်းကျိုးက ဤကိစ္စကို ပြောလိုက်သဖြင့် ရွှေတိုက်မှာ အလွန် အံ့ဩသွားမိသည်။ ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော လူငယ်တစ်ယောက်က လွန်ခဲ့သော အနှစ်နှစ်ဆယ်က လျှို့ဝှက်ချက်ကို မည်သို့ သိနေသနည်း။

ရွှေတိုက်က အသေးစိတ် မေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရန်ရှင်းကျိုးမှာ အဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်ကာ သူ၏ အသံသာ လွင့်ပျံ့လာတော့သည်။

“ငါ ဒီလောကကို ရောက်လာတာ လူသတ်ဖို့ပဲ။ ငါ မသတ်ရင် ငါ့ရဲ့ စိတ်က ကြည်လင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အခုလောလောဆယ် သွေးဓားဘိုးဘေးကို မသတ်နိုင်သေးရင်တောင် မေနျန်းရှန်းရဲ့ တပည့် သုံးယောက်ကိုတော့ ငါ သေချာပေါက် သတ်ပစ်မယ်”

ရွှေတိုက်က အော်မေးလိုက်သည်။ “မေနျန်းရှန်းရဲ့ တပည့် သုံးယောက်က ဘယ်မှာလဲ။ ကျင့်ကျိုးမြို့မှာ ရှိနေလို့လား။ မင်းက သူတို့ကို ဘာလို့ သတ်ချင်ရတာလဲ”

ရန်ရှင်းကျိုးမှာမူ ပြန်မဖြေတော့ဘဲ အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

***