အခန်း ၉

ပြိုင်ဖက်ကင်းဓားသမား

အခန်း (၉) - မြစ်ပြင်ထက်မှ ဓားပြများ

“ဒီအချိန်မှာ ငါ ဘာပြောပြော ယုံကြမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့စကားကို လူတွေ ယုံဖို့ဆိုရင် လောကကြီးကို ကိုင်လှုပ်နိုင်တဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်မှ ရမယ်”

ရန်ရှင်းကျိုးသည် အရက်ဆိုင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် သူ့ကို တားဆီးနေသော ရွှေတိုက်ကိုဖြစ်စေ၊ ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်နေသော ရွှေစိမ့်နှင့် ဝမ်ရှောင်ဖုန်းတို့ကိုဖြစ်စေ လှည့်ပင် မကြည့်တော့ပေ။ သူသည် လမ်းမေး၍ ကျန့်ကျန်းမြစ်ကမ်းနားရှိ ဆိပ်ကမ်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကာ ကျင့်ကျိုးမြို့သို့ သွားမည့် လမ်းကြောင်းကို စုံစမ်းလိုက်သည်။

ကျန့်ကျန်းမြစ်ကို ဆန်တက်သွားပါက ကျင့်ကျိုးမြို့အနီးသို့ ရောက်ရှိနိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် သူသည် မြစ်ဆန်တက်မည့် လှေတစ်စင်းကို ရှာဖွေကာ အတည်ပြုပြီးနောက် လှေပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။

ထိုလှေမှာ ကျင်းလင်မှ ဆန်တက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး ကျင့်ကျိုးမြို့အနီးသို့ ဖြတ်သန်းသွားမည့် လှေဖြစ်သည်။ ရန်ရှင်းကျိုးက လှေစီးခကို ရက်ရက်ရောရော ပေးချေလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အဝတ်အစားများကို ပညာရှိဝတ်စုံအဖြစ် လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်ရာ အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ပညာရှိတစ်ဦးအသွင် ပေါက်သွားတော့သည်။

လှေသမားများသည် ပညာရှိများကို အလွန်နှစ်သက်ကြသည်။ ဤကဲ့သို့ ခရီးသွားနေသော ပညာရှိလူငယ်လေးများသည် ငွေကြေးချမ်းသာပြီး လက်ဖွာတတ်ကြသလို ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အားနွဲ့ကြသဖြင့် အန္တရာယ်မရှိဟု ယူဆကြခြင်းပင်။ အကယ်၍ ထိုသူတို့တွင် ငွေကုန်သွားပါကလည်း ခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲ ကျွေး၍ အဆိပ်ခတ်သတ်ကာ ပစ္စည်းများကို သိမ်းယူရန် လွယ်ကူလှပေသည်။

ရှေးလူကြီးများ ပြောစကားတစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးသည်။ “လှေသမား၊ လှည်းသမား၊ ဇရပ်စောင့်နဲ့ အဝယ်တော်... သူတို့ဟာ အပြစ်မရှိရင်တောင် သတ်ပစ်လို့ ရတယ်” ဟူ၍ပင်။ သိုင်းလောကတွင် လှေနှင့် လှည်းလုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်သူများထဲတွင် လူကောင်းဟူ၍ ရှားလှပြီး လက်တွင် သွေးမစွန်းဖူးသူမှာလည်း မရှိသလောက်ပင်ဖြစ်သည်။

ရန်ရှင်းကျိုး လှေပေါ်တက်လာသောအခါ အသားညိုညိုနှင့် လှေသမားမှာ သူ့ကို အကဲခတ်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ “သခင်လေး... ကျုပ်က ဒီမြစ်ပေါ်မှာ ကျင်လည်လာတာ ကြာပါပြီ၊ ရေကူးတာလည်း အတော် ကျွမ်းကျင်ပါတယ်။ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ဘာပြဿနာမှ မရှိခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရေကြောင်းခရီးဆိုတော့ သိုင်းလောကသားတွေ၊ လူမိုက်တွေနဲ့ တွေ့ဖို့က ရှောင်လွှဲလို့ မရဘူး။ အဲဒီအခါကျရင်တော့ လက်ဖက်ရည်ဖိုးလေး ဘာလေး ပေးဖို့ လိုလိမ့်မယ်။ ဒါကိုတော့ ကျုပ် ကြိုပြောထားပါရစေ”

ရန်ရှင်းကျိုးက “ဒါဆိုရင်တော့ မစီးတော့ဘူး။ လှည်းခဖြစ်ဖြစ် လှေခဖြစ်ဖြစ် ကြိုတင် သဘောတူထားတဲ့အတိုင်းပဲ ဖြစ်ရမယ်။ လမ်းခုလတ်မှာ ဈေးတက်ရတယ်လို့ ဘယ်မှာ ရှိမှာလဲ။ ခင်ဗျားက လှေသမားပဲ၊ လမ်းခရီးက ကိစ္စအားလုံးကို ခင်ဗျားပဲ ကိုင်တွယ်ရမယ်။ ဒါက ကျုပ်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

လှေသမားက ချက်ချင်းပင် အပြုံးဖြင့် တောင်းပန်လိုက်သည်။ “သခင်လေး... စိတ်မဆိုးပါနဲ့ဦး။ ကျုပ်က နောက်လိုက်တာပါ။ ခင်ဗျား စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ပါနဲ့”

သူက ဤသို့ ပြောလိုက်သော်လည်း ရန်ရှင်းကျိုးမှာမူ သံသယ ဖြစ်သွားသည်။ “ငါ လူယုတ်မာ လှေသမားနဲ့ တွေ့နေတာလား မသိဘူး” ဟု တွေးကာ ခရီးတစ်လျှောက်လုံး သတိကြီးစွာ ထားလေတော့သည်။

ဆိပ်ကမ်းတစ်ခုသို့ ရောက်တိုင်း သူကိုယ်တိုင် ကမ်းပေါ်တက်၍ စားစရာနှင့် သေရည်ကို ဝယ်ယူသည်။ လှေသမား ပြင်ဆင်ပေးသော အစားအစာကို လုံးဝ မစားဘဲ သူကိုယ်တိုင် ဝယ်လာသည်ကိုသာ စားသည်။ အိပ်စက်သည့် အခါတွင်လည်း ဓားကို ပွေ့ပိုက်၍ အိပ်ကာ မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို အမြဲ ဖွင့်ထားလေသည်။

ဤလှေပေါ်တွင် ကုန်သည်များနှင့် ပညာရှိများ အပါအဝင် ခရီးသည် အတော်များများ ပါရှိသော်လည်း အမျိုးသမီး တစ်ဦးမျှ မပါပေ။ ဤမင်းဆက်တွင် အိမ်ပြင်မထွက်သော အမျိုးသမီးကိုသာ မိန်းမကောင်းဟု ယူဆကြသည်။ အိမ်ပြင်ထွက်၍ သိုင်းလောကထဲသို့ ရောက်သွားပါက အိမ်ထောင်ဖက် ရှာရန်ပင် ခက်ခဲသွားတတ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ရန်ရှင်းကျိုးက ရွှေစိမ့်ကို သိုင်းလောကထဲ မဝင်ရန် တားမြစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လှေပေါ်တွင် လင်းကျင်ယီ အမည်ရှိသော ရဲရင့်သည့် ပညာရှိတစ်ဦးနှင့် လုံတယ်ရွှေ အမည်ရှိ အထည်ကုန်သည်တစ်ဦးတို့သည် ရန်ရှင်းကျိုးကဲ့သို့ပင် မိတ်ဆွေဖွဲ့ရသည်ကို ဝါသနာပါသူများ ဖြစ်သဖြင့် အချင်းချင်း စကားပြော၍ တည့်သွားကြသည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ သူတို့ သုံးဦးမှာ အလွန်ပင် ရင်းနှီးသွားကြသည်။ လင်းကျင်ယီနှင့် လုံတယ်ရွှေတို့မှာလည်း သိုင်းလောကအတွေ့အကြုံရှိသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် ရန်ရှင်းကျိုးအား သေရည် သောက်ရန် ဖိတ်ခေါ်လေ့ရှိသော်လည်း ကမ်းပေါ်မှ ဝယ်လာသော စားစရာများကိုသာ စားကြပြီး လှေသမား ပြင်ပေးသည်ကို လုံးဝမစားကြပေ။ ကြည့်ရတာ သူတို့သည်လည်း လှေသမားကို မယုံကြည်ကြပုံရသည်။

စကားပြောကြည့်ရာမှ လုံတယ်ရွှေမှာ ချွမ်းကျန့် ဒေသသို့ အထည်များ သွားရောက်ရောင်းချမည် ဖြစ်ကြောင်းနှင့် လင်းကျင်ယီမှာမူ ကျန်းလင် မြို့ရှိ မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ဦးထံ အလည်သွားမည် ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ရန်ရှင်းကျိုးသည် အားလပ်ချိန်များတွင် သူ၏ မူလကျင့်စဉ်နှင့် သွေးဓားဂိုဏ်း၏ ကျင့်စဉ်တို့ကို ပေါင်းစပ်၍ တိတ်တဆိတ် ကျင့်ကြံနေသည်။ ဆယ်ရက်ခန့် ကြာသောအခါ သူ၏ အတွင်းအားမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာသဖြင့် သူကိုယ်တိုင်ပင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားမိသည်။ တယ်လီပြည်တွင်ရှိစဉ်က ကျင့်စဉ်ကို တစ်လခန့် ကျင့်လျှင်ပင် ဤမျှ တိုးတက်မှု မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် ယခု ဤကမ္ဘာတွင် အမှန်နှင့် အမှား ကျင့်စဉ်နှစ်ခုကို တစ်လှည့်စီ ကျင့်ကြံလိုက်သောအခါ တိုးတက်မှု အဟုန်မှာ အံ့မခန်း မြန်ဆန်လှသည်။

သွေးဓားဂိုဏ်း၏ ကျမ်းစာထဲမှ သိုင်းကွက်များကို သာမန်လူတစ်ယောက်ဆိုလျှင် တစ်ကွက်ရရန်ပင် နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ရမည် ဖြစ်သော်လည်း ရန်ရှင်းကျိုးအတွက်မူ အလွန်ပင် လွယ်ကူနေသည်။ ဆယ်ရက်မပြည့်မီမှာပင် ကျမ်းစာထဲမှ စိတ်စွမ်းအားကျင့်စဉ်နှင့် သွေးဓားသိုင်းကွက်အားလုံးကို သူ အလွတ်ရသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မူရင်းဝတ္ထုထဲတွင် တိယွမ် သည် ဤကျင့်စဉ်ကို တတ်မြောက်ရန် ရင် နှင့် ဒူ သွေးကြောများ ပွင့်သည်အထိ စောင့်ခဲ့ရသော်လည်း ရန်ရှင်းကျိုးမှာမူ သွေးကြောမပွင့်သေးဘဲနှင့်ပင် ကျွမ်းကျင်သွားခဲ့ချေပြီ။ ပါရမီ အနေအထားအရဆိုလျှင် သူသည် တိယွမ်ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေခြင်းပင်။

တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်မှာ သွေးဓားကျမ်းစာထဲ၌ ဓားသိုင်းသာ ပါရှိပြီး ဓားရှည်သိုင်း မပါဝင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရန်ရှင်းကျိုးသည် ဓားရှည်ကိုသာ အသုံးများသဖြင့် ဓားမြှောင် သိုင်းကို မကျွမ်းကျင်သေးပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ကမ်းပေါ်သို့ တက်သည့် အချိန်တွင် ဓားမြှောင်တစ်လက်ကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။

သူက ဓားမြှောင်ကို ကိုင်ပြီး လှေပေါ်သို့ ပြန်တက်လာသောအခါ လူတိုင်း အံ့ဩသွားကြသည်။ လင်းကျင်ယီက “ညီလေးရန်... မင်းရဲ့ ခါးမှာ ဓားရှည်တစ်လက် ရှိနေတာပဲ၊ ဘာလို့ ဒီလို ဓားမြှောင်ကြီးကို ထပ်ဝယ်ရတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ရန်ရှင်းကျိုးက ရယ်မောကာ “ကျွန်တော့်ရဲ့ ဓားရှည်က သွေးတောင် မသောက်ဖူးပါဘူး၊ အပျော်ကိုင်ထားတာပါ။ အခု သိုင်းလောကက အန္တရာယ် များလာပြီဆိုတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ ဓားတစ်လက် ထပ်ဝယ်လိုက်တာပါ” ဟု ဖြေလိုက်သည်။

ထိုခေတ်က ပညာရှိများသည် ဓားရှည်ကို အလှအပအဖြစ် ဆောင်ထားလေ့ ရှိကြသည်။ သိုင်းလောကသားများမှာ ထိုသူတို့ကို ကြည့်ရုံဖြင့် ပညာရှင် ဟုတ်၊ မဟုတ် ခွဲခြားနိုင်သည်။ ရန်ရှင်းကျိုးက သူ၏ ဓားမှာ အလှပြထားခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဝန်ခံလိုက်သောအခါ လင်းကျင်ယီနှင့် လုံတယ်ရွှေတို့မှာ ရယ်မောကာ ထိုကိစ္စကို မေ့ပစ်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် နောက်တစ်နေ့တွင်မူ လုံတယ်ရွှေသည်လည်း ဓားတစ်လက်ကို ဝယ်ယူ၍ အခန်းထဲတွင် ထားလိုက်လေသည်။

ခရီးစဉ်မှာ အေးအေးလူလူပင် ရှိနေသဖြင့် ရန်ရှင်းကျိုးက သူ သတိထားလွန်းသွားသည်ဟုပင် ထင်မှတ်နေမိသည်။ သို့သော် ထိုနေ့တွင် လှေငယ်မှာ မြစ်လယ်၌ အရှိန်ဖြင့် ခုတ်မောင်းနေစဉ် လှေကြီးနှစ်စင်းမှာ ဘေးဘက်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး လမ်းပိတ်လိုက်ကြသည်။

သံဓားများကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဗလကောင်းကောင်း လူတစ်စုမှာ ခရီးသည်တင်လှေပေါ်သို့ ခုန်တက်လာကြကာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

“ဓားပြတိုက်တာဟေ့ မင်းတို့မှာ ရှိတဲ့ ရွှေတွေ၊ ငွေတွေနဲ့ ရတနာတွေ အကုန်ထုတ်ပေးစမ်း”

“မဟုတ်ရင်တော့ တစ်ချက်တည်းနဲ့ နှစ်ပိုင်းပိုင်းပြီး မြစ်ထဲက ငါးစာ ကျွေးပစ်မယ်”

လုံတယ်ရွှေမှာ အလွန် ထိတ်လန့်သွားကာ အခန်းထဲတွင် ကွေးကွေးလေး ပုန်းနေတော့သည်။ လင်းကျင်ယီမှာမူ တည်ငြိမ်စွာပင် ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ထွက်လာကာ ပြုံးလိုက်သည်။ “မိတ်ဆွေတို့က ဘယ်စခန်းကလဲ။ ခင်ဗျားတို့က မြစ်ပေါ်မှာ အသက်မွေးနေကြသလို ကျုပ်ကလည်း သိုင်းလောကသား တစ်ယောက်ပါပဲ...”

“စကားများလိုက်တာ”

အနီးရှိ လူမိုက်တစ်ဦးမှာ သူ၏ စကားကို နားမထောင်တော့ဘဲ လက်ထဲမှ သံဓားကို မြှောက်၍ လင်းကျင်ယီအား အညှာအတာ ကင်းကင်းဖြင့် ပိုင်းချလိုက်တော့သည်။ ဤဓားချက်သာ ထိမှန်ပါက လင်းကျင်ယီမှာ အူထွက်သွားမည်မှာ သေချာသည်။

လှေပေါ်ရှိ လူများ အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြစဉ်မှာပင် လင်းကျင်ယီ၏ မျက်နှာ အမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် သူ၏ လက်ဖဝါးကို အသာအယာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ကာ သူ့ထံသို့ ကျရောက်လာသော ဓားကျောကို လက်ဖြင့် ညှပ်ဖမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လူမိုက်၏ လက်ထဲမှ ဓားမှာ သူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ရွှပ်...

သူသည် ဓားရိုးကို ကိုင်ကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြန်လည် ပိုင်းချလိုက်ရာ သူ့ကို တိုက်ခိုက်သော လူမိုက်မှာ နေရာမှာပင် နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားတော့သည်။ ဓားကို ကိုင်လိုက်သည်နှင့် လင်းကျင်ယီ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အရှိန်အဝါမှာလည်း ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။

သူသည် တစ်ယောက်ကို သတ်ပြီးနောက် ရပ်မနေဘဲ ဆက်လက် လှုပ်ရှားတော့သည်။ လှေပေါ်သို့ ခုန်တက်လာသော လူမိုက် ငါးဦးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အသတ်ခံလိုက်ရပြီး မြစ်ထဲသို့ ကန်ချခံလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် လင်းကျင်ယီသည် ရပ်မနေဘဲ ဓားပြလှေပေါ်သို့ တက်သွားသည်။ ဓားပြများ သတိမထားမိခင်မှာပင် လူအများအပြားမှာ အသက်ပျောက်သွားကြတော့သည်။ ဓားပြလှေပေါ်တွင် အစွမ်းရှိသော ပညာရှင်အချို့ ပါဝင်သော်လည်း လင်းကျင်ယီ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ လျင်မြန်လွန်းသဖြင့် မည်သို့မျှ မတုံ့ပြန်နိုင်ဘဲ အသတ်ခံလိုက်ရခြင်းပင်။

ကျန်ရှိနေသော ဓားပြများမှာ အလွန် ထိတ်လန့်သွားကြကာ မြစ်ထဲသို့ ခုန်ဆင်း၍ အသက်လု ထွက်ပြေးကြတော့သည်။ လင်းကျင်ယီ တစ်ယောက်တည်းသာ သွေးစွန်းနေသော ဓားကို ကိုင်ကာ လှေကြီးပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။

“အားရစရာ ကောင်းလိုက်တာ”

ရန်ရှင်းကျိုးက အောက်မှနေ၍ လက်ခုပ်တီးကာ ချီးကျူးလိုက်သည်။ “အစ်ကိုလင်း... တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ။ အစ်ကို သတ်တာကို ကြည့်ရတာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ တကယ့်ကို အားရစရာပဲဗျာ”

***