အခန်း ၁၀
Vol. 1 Ch. 10
ပြိုင်ဖက်ကင်းဓားသမား
အခန်း (၁၀) - ကျင့်ကျိုးမြို့အပြင်ဘက်
ရန်ရှင်းကျိုးက အားတက်သရော လက်ခုပ်တီး၍ အားပေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းကျင်ယီမှာ အနည်းငယ် ကြောင်အသွားသည်။ သူသည် လှေပေါ်မှ ငုံ့ကြည့်ကာ ရန်ရှင်းကျိုးကို မေးလိုက်သည်။
“ညီလေးရန်... ငါ မင်းကိုပါ သတ်ပစ်လိုက်မှာ မကြောက်ဘူးလား”
ရန်ရှင်းကျိုးက ရယ်မောကာ ပြန်ဖြေသည်။ “အစ်ကိုက ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ သတ်ရမှာလဲ။ ကျွန်တော်က ပစ္စည်းဥစ္စာမရှိတဲ့ ပညာရှိတစ်ယောက်ပဲလေ။ ပြီးတော့ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ကျွန်တော်တို့ အတူတူ သောက်စားလာကြတာပဲ၊ ဒါကို သံယောဇဉ်လို့ ခေါ်လို့ ရပါတယ်။ အစ်ကိုက ကိုယ့်မိတ်ဆွေကိုတောင် သတ်မှာတဲ့လား”
လင်းကျင်ယီက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။ “မဆိုးဘူး မင်းက ငါ အခုမှ ရတဲ့ မိတ်ဆွေပဲ၊ ဒါကြောင့် ငါ မင်းကို သတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့... ငါ အလွတ်မပေးနိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက်တော့ ရှိသေးတယ်”
သူသည် စကားပြောရင်း လှေကြီးပေါ်မှ ငှက်ကြီးတစ်ကောင်အလား ခုန်ဆင်းလိုက်ကာ ရန်ရှင်းကျိုး၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပြောလိုက်သည်။ “ညီလေးရန်... သိုင်းလောက လောကမှာ လှည့်လည်တဲ့အခါ ထက်မြက်တဲ့ လက်နက်တစ်ခုတည်းကို အားကိုးလို့ မရဘူး။ မင်းလက်ထဲက ဓားက ဘယ်လောက်ပဲ မြန်မြန်၊ ရန်သူကို မထိဘူးဆိုရင်တော့ မီးထိုးတံ တစ်ချောင်းထက် မပိုဘူး”
ယင်းသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် လှေ၏ နောက်ဘက်သို့ လျှောက်သွားကာ လှေသမားကို ဆွဲခေါ်လာပြီး အော်လိုက်သည်။
“လှေပေါ်တက်ကတည်းက မင်းပုံစံက တစ်ခုခု မှားနေတယ်လို့ ငါ ခံစားမိသားပဲ။ အဲဒီဓားပြတွေကို မင်းပဲ လမ်းပြခေါ်လာတာ မဟုတ်လား”
အသားညိုညိုနှင့် လှေသမားမှာ အလွန် ထိတ်လန့်သွားကာ လက်များကို ယမ်းခါပြီး ငြင်းဆိုတော့သည်။ “သခင်လေး... ကျုပ်က ရိုးရိုးသားသား လုပ်စားနေတဲ့သူပါ။ ဒီမြစ်ပေါ်က သူရဲကောင်းတွေကို ကျုပ် လုံးဝ မသိပါဘူး။ ကျုပ်က သူတို့ကို ရှောင်နေရတာပါ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပူးပေါင်းမှာလဲ...”
ရန်ရှင်းကျိုးက ရှေ့သို့ လှမ်းလာကာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် ခုနက ဟိုလူမိုက်ကြီးတွေကို ခင်ဗျား လက်ဟန်ခြေဟန်တွေ ပြနေတာက ဘာသဘောလဲ”
သူသည် စကားပြောရင်း လက်နှစ်ဖက်ကို စုလိုက်ကာ အပြင်ဘက်သို့ ဖြန့်ထုတ်ပြပြီး တစ်ခုခုကို ကိုင်ထားသည့် အမူအရာ ပြလိုက်သည်။ “ဒီလက်ဟန်က ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ မြစ်ပေါ်က သူရဲကောင်းတွေကို ခင်ဗျားက တောင်းပန်နေတာလား”
လှေသမားမှာ ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူ ဆင်ခြေပေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လင်းကျင်ယီက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ “အဲဒါ လုံရှာဂိုဏ်းရဲ့ လက်ဟန်ပဲ မင်းက လုံရှာဂိုဏ်းကလား။ မင်းတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် အခု ဘယ်မှာလဲ”
လှေသမားမှာ တုန်ရင်သွားကာ မျက်လုံးပြူး၍ လင်းကျင်ယီကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ခင်ဗျား... ခင်ဗျားက လုံရှာဂိုဏ်းအကြောင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ။ ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ”
လင်းကျင်ယီက အော်လိုက်သည်။ “စကားမများနဲ့ မြို့တော်ဝန် လင်ထွေးစိ အခု ဘယ်မှာလဲ”
လှေသမားက ပြန်ဖြေသည်။ “သခင်လေး... ကျုပ်တို့ လုံရှာဂိုဏ်းဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ်က သွေးဓားဘိုးဘေးကြောင့် ပြိုကွဲသွားခဲ့တာပါ။ ဂိုဏ်းချုပ်ကလည်း သတင်းအစအန ပျောက်သွားတာ ဘယ်သူမှ ရှာမတွေ့တော့ဘူး။ အခုတော့ ကျုပ်တို့ ညီအစ်ကို အနည်းငယ်ပဲ မြစ်ပေါ်မှာ အသက်မွေးနေကြတာ။ ကျုပ် မျက်စိကန်းပြီး ခင်ဗျားကို လာစိန်ခေါ်မိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ ဒီတစ်ခါတော့ လုံရှာဂိုဏ်းလည်း အစတုံးသွားပါပြီ”
လင်းကျင်ယီက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကာ “အစတုံးသွားတယ် ဟုတ်လား... အဲဒါတော့ မဟုတ်သေးပါဘူး”
သူသည် ဓားကို ကိုင်ကာ လှေသမားကို လှေပဲ့ပိုင်းသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး ရန်ရှင်းကျိုးကို ပြောလိုက်သည်။ “ညီလေးရန်... ငါ ဒီလူ့ကို မေးစရာလေးတွေ ရှိလို့။ မင်း ခဏရှောင်နေပေးပါ။ တချို့အရာတွေကို အများကြီး သိထားတာက မင်းအတွက် မကောင်းဘူး”
ရန်ရှင်းကျိုးက “ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်တော် နားမထောင်ပါဘူး” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
သူသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားကာ အပြင်တွင် ဘာဖြစ်နေသည်ကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ လင်းကျင်ယီနှင့် လုံရှာဂိုဏ်းကြားတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ပတ်သက်မှု ရှိနေပုံရသည်။ သူ ခန့်မှန်းကြည့်ရသလောက် မေးမြန်းပြီးသည်နှင့် လှေသမား၏ သက်တမ်းမှာလည်း ကုန်ဆုံးပေလိမ့်မည်။
ခဏအကြာတွင် အပြင်ဘက်မှ လှေသမား၏ အသနားခံသံများ ကြားလိုက်ရသော်လည်း ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် လင်းကျင်ယီသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာကာ ရန်ရှင်းကျိုးနှင့် အခြားသူများကို ပြောလိုက်သည်။ “အားလုံးပဲ... ဒီလှေသမားဟာ ဓားပြတွေနဲ့ ပူးပေါင်းနေတဲ့သူမို့လို့ ငါ သတ်လိုက်ပြီ။ မင်းတို့ထဲမှာ လှေခတ်တတ်တဲ့သူ ရှိရင် ထွက်ခဲ့ကြပါ။ ငါတို့ ကမ်းစပ်အထိ အတူတူ သွားကြမယ်၊ ကမ်းရောက်ရင်တော့ တစ်ယောက်တစ်လမ်းစီ သွားကြတာပေါ့”
လုံတယ်ရွှေက ညည်းတွားလိုက်သည်။ “ကျွန်တော့် ကုန်ပစ္စည်းတွေ လှေပေါ်မှာ အများကြီး ကျန်သေးတယ်၊ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ”
လင်းကျင်ယီက သူ၏ အင်္ကျီအတွင်းမှ ငွေတုံးတစ်တုံးကို ထုတ်၍ လုံတယ်ရွှေထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ “ဒါက ခင်ဗျားရဲ့ ဆုံးရှုံးမှုအတွက် လျော်ကြေးလို့ မှတ်လိုက်ပါ။ ကမ်းရောက်တာနဲ့ အမြန်ဆုံး လူစုခွဲကြတာ ပိုကောင်းမယ်။ မဟုတ်ရင် အာဏာပိုင်တွေကို သွားတိုင်ရင် ခင်ဗျားတို့ပဲ ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်။ ဒီဒေသက အရာရှိတွေဟာ ဓားပြတွေထက်တောင် ပိုပြီး ကောက်ကျစ်တယ်လို့ ငါ ကြားထားတယ်။Report လုပ်ရင်လည်း ဘာမှ ထူးလာမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ပြဿနာပဲ ပိုတက်လိမ့်မယ်”
ဤကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သော ပညာရှင်က ပြောနေသဖြင့် မည်သူမျှ မငြင်းရဲကြပေ။ လူအချို့ ထွက်လာကာ လှေကို ခတ်လိုက်ကြရာ ဖြည်းညင်းစွာဖြင့် မြစ်ကမ်းစပ်သို့ ကပ်သွားတော့သည်။
ခဏအကြာတွင် ခရီးသည်တင်လှေမှာ ဆိပ်ကမ်းတစ်ခုသို့ ဆိုက်ကပ်သွားသည်။ လုံတယ်ရွှေနှင့် ပစ္စည်းနှမြောနေသူ အချို့မှအပ ကျန်လူများ အားလုံး ကမ်းပေါ်သို့ ဆင်းလိုက်ကြသည်။
ယင်းကို မြင်သောအခါ လင်းကျင်ယီက ကဲ့ရဲ့လိုက်သည်။ “အစိုးရ အရာရှိတွေဟာ ဓားပြတွေထက် ပိုပြီး လောဘကြီးတယ်ဆိုတာ သူတို့ မသိကြဘူး။ အခု မထွက်ရင် နောင်ကျရင် အရေခွံ အခွာခံရပြီးမှ ထွက်ရလိမ့်မယ်”
ရန်ရှင်းကျိုးမှာ အစအဆုံး တည်ငြိမ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းကျင်ယီက သူ့ကို ပို၍ အထင်ကြီးသွားသည်။ သူသည် ရန်ရှင်းကျိုးကို လက်သီးဆုပ် ဂါရဝပြုကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ “ညီလေးရန်... ငါတို့ ဆုံတွေ့ရတာ တကယ်ကို ဝမ်းသာပါတယ်။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ငါ့မှာ ဖြေရှင်းရမယ့် ရန်ငြိုးအကြီးကြီး တစ်ခု ရှိနေတယ်။ အခု ငါ့ရန်သူရဲ့ သတင်းကို ရပြီဆိုတော့ ငါ ခဏလေးတောင် မစောင့်နိုင်တော့ဘူး။ ငါ့ရန်သူကို သတ်ပြီးလို့ ငါ အသက်ရှင်နေသေးရင် ငါတို့ တစ်နေ့မှာ ပြန်ဆုံပြီး သေရည် အတူတူ သောက်ကြတာပေါ့”
ရန်ရှင်းကျိုးက သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ “အစ်ကိုလင်း... အစ်ကို့မှာ ဘယ်လို ရန်ငြိုးတွေ ရှိနေလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိပေမဲ့ တကယ် လက်စားချေချင်တယ်ဆိုရင် စိတ်မလောတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖုံးကွယ်ပြီး ရန်သူ့ရဲ့ အလေ့အထကို အရင် စုံစမ်းပါ။ ပြီးမှ အစီအစဉ်ဆွဲပါ။ ရှေးက လူသတ်သမား ယွီရန် ကို ကြည့်ပါ၊ သူဟာ သူ့မျက်နှာကို ဖျက်ဆီးပြီး မီးသွေးခဲတွေကို မြိုချကာ နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ ရန်သူကို သတ်နိုင်ခဲ့တာ။ စိတ်လောရင် အမှားပါတတ်တယ်၊ ဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်တာကမှ အောင်မြင်နိုင်မှာပါ”
လင်းကျင်ယီ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ချက် တုန်လှုပ်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။ “မှန်တယ် မင်းပြောတာ မှန်တယ်၊ ငါ စိတ်လောနေမိပြီ”
သူသည် ရန်ရှင်းကျိုးကို ဦးညွတ် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်သွားကာ ရန်ရှင်းကျိုးကို လက်ပြ၍ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
ရန်ရှင်းကျိုးက ရယ်မောကာ သူ၏ ဓားနှင့် ဓားရှည်ကို ကိုင်၍ အနီးရှိ မြို့ကလေးသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ထိုမြို့ရှိ ဇရပ်တစ်ခုတွင် တစ်ည အိပ်စက်အနားယူလိုက်သည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် သူ လှေမစီးတော့ဘဲ လမ်းမေး၍ ကျင့်ကျိုးမြို့သို့ အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။
သူ လင်းကျင်ယီကို ပြောခဲ့သကဲ့သို့ပင် လူသတ်လိုလျှင် စိတ်ရှည်ရမည်။ စိတ်လောလေ ပြဿနာ တက်လေပင်။ အမှောင်ထဲမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း စောင့်ဆိုင်းပြီး အရေးကြီးသော အချိန်တွင်မှ ပြင်းထန်သော ထိုးနှက်ချက်ကို ပေးကာ အဝေးသို့ ထွက်ပြေးခြင်းမှာ လူသတ်ခြင်း၏ အစစ်အမှန် နည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။
သူသည် လေနက်စခန်း ၏ ဂိုဏ်းချုပ် ဓားပြခေါင်းဆောင် တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ လူသတ်နည်းကို ဆရာမပါဘဲ တတ်မြောက်ထားသလို အရင်ဘဝက စာအုပ်များနှင့် ဗဟုသုတများကို ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် သူသည် လူသတ်နည်းမျိုးစုံကို ကြံစည်နိုင်သည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အလျင်မလိုဘဲ မြင်ကွင်းများကို ကြည့်ရှုရင်း ညဘက်တွင် အတွင်းအားနှင့် သွေးဓားသိုင်းကို ကျင့်ကြံသည်။ သွေးဓားသိုင်းပညာမှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှသည်။ ထိုးချက် ပိုင်းချက်တိုင်းမှာ ထင်မှတ်မထားသော ထောင့်ချိုးများမှ ထွက်ပေါ်လာတတ်သဖြင့် ရန်ရှင်းကျိုးမှာ အံ့ဩမဆုံး ဖြစ်နေသည်။
ရက်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ လမ်းလျှောက်ရသည်မှာ ငြီးငွေ့လာသဖြင့် မြင်းတစ်ကောင် ဝယ်ယူ၍ ခရီးဆက်ခဲ့သည်။ မြင်းမှာ ကြည့်ကောင်းသော်လည်း တစ်နေ့လျှင် မိုင်တစ်ရာကျော်သာ ခရီးပေါက်သည်။ ရေရှည်ပြေးရလျှင် လူ၏ ဇွဲကို မမှီပေ။ သို့သော် ရန်ရှင်းကျိုးမှာ အလျင်မလိုသဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း သွားရသည်မှာလည်း ပျော်စရာ တစ်မျိုးပင်။
ထိုနေ့တွင် ကျင့်ကျိုးမြို့သို့ နီးကပ်လာသောအခါ ရန်ရှင်းကျိုးက အေးစက်စွာ ပြုံး၍ တွေးလိုက်သည်။
“ဒီတစ်ခါ မြို့ထဲဝင်ရင်တော့ အကွက်ချပြီး လူအတော်များများကို သတ်ရမယ်”
သူသည် တွေးတောရင်း မြင်းကို အရှိန်မြှင့်ကာ ကျင့်ကျိုးမြို့တံခါးသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။
သူရောက်ရှိချိန်တွင် မြို့တံခါးဝမှာ ရုန်းရင်းဆန်ခက်ဖြစ်နေသည်။ အတွင်းမှ အကျဉ်းသားတင်လှည်း တစ်စီး ထွက်လာသည်။ လှည်းပေါ်တွင် လူတစ်ယောက် ပါလာကာ အကျဉ်းသားဝတ်စုံမှာ သွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသည်။ ကြည့်ရတာ သူသည် ပြင်းထန်သော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုများကို ခံထားရပုံရသည်။ သူ၏ ခေါင်းမှာ ငိုက်စိုက်ကျနေကာ သတိလစ်နေပုံရသည်။
မြို့တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ စစ်သားအချို့က အကျဉ်းသားကို ဆွဲထုတ်၍ တံခါးဘက်ရှိ သစ်သားတိုင်တွင် ချည်နှောင်လိုက်ကြသည်။ အရာရှိတစ်ဦးက အော်ပြောလိုက်သည်။ “ဒီလူဟာ မြို့တော်ဝန်ကို လုပ်ကြံဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့သူပဲ သူက ရူးသွပ်နေပြီး သေထိုက်တဲ့သူပဲ အကယ်၍ ဒီလူက ဘယ်သူလဲ၊ ဘယ်ကလဲဆိုတာ သိတဲ့သူရှိရင် အာဏာပိုင်တွေကို ချက်ချင်း သတင်းပေးပါ။ သတင်းပေးတဲ့သူကို မြို့တော်ဝန်က ဆုလာဘ်တွေ အများကြီး ပေးလိမ့်မယ်”
အကျဉ်းသားကို ဆွဲထုတ်လာစဉ် ရန်ရှင်းကျိုး သတိထားမိသည်မှာ ထိုလူ၏ ခြေလက်များတွင် ထိပ်တုံး ခတ်ထားရုံသာမက သူ၏ ပခုံးရိုးများကိုပါ သံကြိုးများဖြင့် ထိုးဖောက် ချည်နှောင်ထားခြင်းပင်။ ဤသည်မှာ အလွန် အန္တရာယ်များသော ဓားပြများကိုသာ ပေးလေ့ရှိသည့် ပြစ်ဒဏ်ပင် ဖြစ်သည်။
ရန်ရှင်းကျိုးက တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ ဤကဲ့သို့သော ဓားပြများမှာ အများကြီး ရှိသဖြင့် သူနှင့် မသက်ဆိုင်ဟု ယူဆခြင်းပင်။
သူ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် သစ်သားတိုင်တွင် ချည်နှောင်ခံထားရသော အကျဉ်းသားက ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းမော့လာသည်။ သူ၏ လေသံမှာ ဗလုံးဗထွေး ဖြစ်နေသော်လည်း အေးစက်စွာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ “မြို့တော်ဝန် လင်ထွေးစိ၊ တင်ဒီယန် ခင်ဗျားတို့ သေချင်းဆိုးနဲ့ သေရမယ်”
ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရန်ရှင်းကျိုး၏ ကိုယ်လုံးမှာ ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားသည်။ သူသည် အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ချည်နှောင်ခံထားရသော အကျဉ်းသားမှာ ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့ထားသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း သူတို့ ခွဲခွာခဲ့သည်မှာ ရက်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသဖြင့် သူ မမှတ်မိစရာ အကြောင်းမရှိပေ။
ဤသူမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ လွန်ခဲ့သော ဆယ်ရက်မပြည့်မီက ခွဲခွာခဲ့သော လင်းကျင်ယီ ပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။
ရန်ရှင်းကျိုး၏ မျက်မှောင်များမှာ ချက်ချင်း မြင့်တက်သွားသည်။ သူသည် မြင်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ကာ လင်းကျင်ယီ၏ ရှေ့သို့ ရောက်သွားပြီး ခေါ်လိုက်သည်။
“အစ်ကိုလင်း... ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ”
***