အခန်း ၂၄

ပြိုင်ဖက်ကင်းဓားသမား

အခန်း (၂၄) - လမ်းမထက်မှ မေးခွန်းထုတ်ခြင်း

"ငါ့သားလေး... မင်း သေရပုံက တော်တော်လေးကို သနားဖို့ကောင်းတယ်ကွယ်"

လင်ထွေးစိ၏ နာရေးစီတန်းလှည့်လည်မှု၏ ရှေ့တွင် နောက်ထပ် နာရေးစီတန်းမှုတစ်ခု ရှိနေသည်။ အနက်ရောင် သစ်သားခေါင်းတလားဘေးတွင် အဘွားအိုတစ်ဦးသည် ရင်ဘတ်ကို တဗုန်းဗုန်းထုကာ ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးနေလေသည်။

"ငါ့သားလေး... လောကထဲ သွားတဲ့အခါ ဘယ်တော့မှ လောဘမကြီးနဲ့ စပ်စုတာလည်း မလုပ်နဲ့လို့ အမေ အမြဲမှာခဲ့သားပဲ။ အခုတော့ ငါ့စကားကို နင်နားမထောင်လို့ သေသွားရပြီ။ အမေအိုကြီးမှာတော့ ဆံဖြူခေါင်းနဲ့ ဆံနက်ခေါင်းကို လိုက်ပို့နေရပါပေါ့လား"

ထိုအဘွားအိုမှာ အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာသည်။ ဆံပင်များ ဖြူဖွေးနေသော်လည်း အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်သည့် လက္ခဏာ မရှိပေ။ သူမ၏ ငိုကြွေးသံမှာ လမ်းမတစ်လျှောက်လုံးတွင် ဟိန်းထွက်နေတော့သည်။

ထိုအခိုက်၌ နာရေးစီတန်းလှည့်လည်မှု နှစ်ခုမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ထိပ်တိုက်တိုးမိကာ နှစ်ဖက်လုံး ရပ်တန့်သွားကြသည်။

"ငါ့သားလေးရယ်"

အဘွားအိုက ခေါင်းတလားဘေးတွင် ရပ်လျက် ဟစ်အော်ငိုကြွေးပြန်သည်။ "သိုင်းလောကက အဘိုးကြီး ရေ... နင်သေသွားတော့ ငါလည်း မရှင်ချင်တော့ဘူး။ နင် နောင်ဘဝကနေ သိနေရင် ကောင်းကောင်းကြည့်ထားစမ်း နင့်အမေက နင့်အတွက် ဘယ်လို လက်စားချေပေးမလဲဆိုတာကို"

စကားအဆုံးတွင် သူမသည် ဘေးရှိလူများကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး လင်ထွေးစိ၏ နာရေးအဖွဲ့အတွင်းရှိ ဒင်ဒီယန်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒင်ဒီယန်... ငါ့သားက လင်အိမ်တော်နားက ဖြတ်သွားတာပဲ ရှိတာ။ နင့်ရဲ့ အကုသိုလ်ကျိန်စာသင့်နေတဲ့ လျန်ချန် ကျမ်းစာကို သင်ဖို့လည်း စိတ်မကူးခဲ့ပါဘူး။ ဒါကို နင်က ဘာလို့ ငါ့သားကို သတ်ရတာလဲ"

ဒင်ဒီယန်၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားကာ လူအုပ်ထဲမှ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးထွက်လာကာ လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

"ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ငါ့လက်ထဲ သေသွားတဲ့သူတွေ အများကြီးပဲ။ ဘယ်သူက နင့်သားလဲဆိုတာ ငါ ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ။ နင်က ရှန်းရှီး က သရဲမယ်အို မဟုတ်လား။ ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် မတူးဖို့ ငါ အကြံပေးပါရစေ... မဟုတ်ရင်တော့ နင် ဒီနေ့ တကယ်ပဲ သရဲမ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

အဘွားအိုက စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ငါက သေဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ငါ့သား သေသွားပြီပဲ၊ ဒီနေ့ နင့်ကို လာရှာကတည်းက အသက်ရှင်ဖို့ မျှော်လင့်မထားဘူး။ ဒင်ဒီယန်... နင်က မိန်းမလိုက်စားတဲ့ ကလေကချေ၊ မကောင်းမှုတွေရဲ့ ကြံရာပါပဲ။ နင် ဖောက်ပြန်တာက ထားပါတော့၊ အခုတော့ ဒီလို အကျင့်ပျက်ခြစားတဲ့ အရာရှိရဲ့ နာရေးကိုတောင် လိုက်ပို့နေသေးတယ်။ နင့်ရဲ့ မိဘရင်းတွေ သေတုန်းကတောင် နင် ဒီလောက် စိတ်မပါခဲ့ပါဘူး။ ငါသာ နင်ဆိုရင်တော့ ဘိုးဘေးတွေကို မျက်နှာပူလို့ သေဖို့နေရာ အစောကြီးကတည်းက ရှာပြီးသားပဲ"

ဒင်ဒီယန်မှာ လင်ထွေးစိ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်မှာ ဆယ်နှစ်ကျော် ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် မိဘများ၏ သေခြင်း၊ ရှင်ခြင်းကို မသိရသည့်အပြင် သူတို့ကို သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် ထောင်ထဲမှ ထွက်ခွာဖို့လည်း မတွေးခဲ့မိပေ။ မည်သို့ပင် ရှင်းပြစေကာမူ သူသည် မသိတတ်သောသား ဟူသည့် တံဆိပ်ကပ်ခံရဖို့ ကံပါလာခဲ့ပြီးသားပင်ဖြစ်သည်။

အဘွားအို၏ နာကျင်စေသော စကားများကို ကြားရသောအခါ ဒင်ဒီယန်၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် တင်းမာသွားတော့သည်။

"ဒါ ငါ့မိသားစု ကိစ္စပဲ၊ အပြင်လူနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး"

အဘွားအိုက နောက်ထပ် ရိုင်းစိုင်းသော စကားများ ပြောမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။ သူနှင့် အဘွားအိုမှာ အနည်းဆုံး နှစ်လံခန့် ကွာဝေးသော်လည်း တစ်လှမ်းတည်းနှင့်ပင် သူမ၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ သူသည် လက်သီးတစ်ချက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ အဘွားအို၏ မျက်နှာတည့်တည့်သို့ ထိုးချလိုက်လေသည်။

အဘွားအိုမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ရုတ်တရက် နောက်သို့ လှန်ချလိုက်သဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်ဖြင့် ကျသွားသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် မြေကြီးနှင့် မထိမီမှာပင် ဘေးသို့ လိမ့်ထွက်လိုက်ကာ ဒင်ဒီယန်၏ နောက်ဆက်တွဲ ကန်ချက်ကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ ခေါင်းတလား သယ်လာသော လူတစ်စုသည် ဒင်ဒီယန် တိုက်ခိုက်သည်ကို မြင်လျှင် တစ်ပြိုင်နက် လက်နက်ကိုယ်စီ ဆွဲထုတ်၍ ဒင်ဒီယန်ကို ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

ဒင်ဒီယန်သည် အနည်းငယ်မျှ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိပဲ သူ၏ လက်သီး ခြေကန်ချက်များမှာ ပညာရှင်တစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါကို ထုတ်ဖော်နေသည်။ လက်သီးတစ်ချက် ဝှေ့လိုက်တိုင်း တစ်ယောက် လဲကျသွားပြီး ကန်ချက် တစ်ချက်တိုင်းတွင် လူတစ်ယောက်မှာ လွင့်ထွက်သွားရသည်။ ထိုနေရာရှိ သိုင်းပညာရှင် ဒါဇင်ဝက်ခန့်မှာ ဒင်ဒီယန်၏ နှစ်ချက်၊ သုံးချက်လောက် တိုက်ကွက်ကိုပင် မခံနိုင်ကြပေ။ ခဏအတွင်းမှာပင် လူအများအပြားကို သူ နှိမ်နင်းလိုက်နိုင်သည်။ ထိုအဘွားအိုပင် ဒင်ဒီယန်၏ ဆက်တိုက်ထိုးနှက်ချက် သုံးချက်အောက်၌ သွေးအန်ကာ သူမသား၏ ခေါင်းတလားဘေးတွင် ဒူးထောက်လဲကျသွားရတော့သည်။

"အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်တသိုက်"

ဒင်ဒီယန်က လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်နှင့် ဆုံသူတိုင်းမှာ ထိတ်လန့်သွားကာ မျက်လုံးချင်း မဆုံရဲကြပေ။ ရန်ရှင်းကျိုးနှင့် အခြားလူ အနည်းငယ်သာလျှင် တည်ငြိမ်စွာ ရှိနေကြသည်။

ဒင်ဒီယန်သည် ထိုအဖွဲ့ကို တိုက်ခိုက်နေစဉ်မှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို အကဲခတ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားမိ၏။ ထိုအဘွားအိုနှင့် အဖွဲ့ကို သူ ဂရုမစိုက်သော်လည်း လမ်းဘေးမှ အဘိုးအို၊ ဇနီးမောင်နှံ ငယ်ငယ်လေး၊ အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်ပါးပါး လူနှင့် လက်ပိုက်ကြည့်နေသော အဘိုးအိုတို့မှာ အားနည်းသူများ မဟုတ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။

ထိုလူများသည် အဝေးမှနေ၍ စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေကြပြီး တိုက်ခိုက်မည့် ပုံစံမရှိကြသေးပေ။ သို့သော် သူတို့ တိုက်ခိုက်လာပါက မိုးကြိုးမုန်တိုင်းတိုက်သလို ပြင်းထန်လိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း ဒင်ဒီယန် ကောင်းကောင်း သိလိုက်သည်။ တစ်ယောက် နှစ်ယောက်ဆိုလျှင် သူ ခုခံနိုင်သော်လည်း ထို့ထက် များလာပါက သူလည်း ထွက်ပြေးရုံမှတစ်ပါး အခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ပေ။

သို့သော် ယနေ့သည် လင်ထွေးစိ၏ နာရေးနေ့ ဖြစ်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ကို မြေမြှုပ်ရမည် ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက လင်ရွှမ်းဟွာ တစ်သက်လုံး စိတ်အေးရမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ယနေ့သည် အလွန်အန္တရာယ် များသော်လည်း သူ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်သည်ကို လုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

ရန်သူများကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်ရန်နှင့် နောက်ကွယ်မှ ပညာရှင်များကို တားဆီးရန် သူသည် အလွန်ပြတ်သားစွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ သူ၏ တိုက်ကွက်များမှာလည်း အလွန်ပြင်းထန်လှသည်။ သူနှင့် တိုက်ခိုက်သူများအနက် သိုင်းပညာ နက်နဲလှသော သရဲမယ်အို မှလွဲ၍ ကျန်လူအားလုံးမှာ အသက်မရှင်နိုင်ကြတော့ပေ။

"လင်ထွေးစိက သေသွားပြီ။ သိုင်းလောကသားတွေ လက်ချက်နဲ့ သေခဲ့ရတာပဲ။ ဘာလို့ အားလုံးက ဒီလောက်အထိ ရန်လိုနေကြတာလဲ"

"ငါ ဒင်ဒီယန်က ငါလုပ်သမျှအတွက် တာဝန်ယူတယ်။ အကယ်၍ တစ်ယောက်ယောက်က လျန်ချန် ကျမ်းစာကို လိုချင်တယ်ဆိုရင် မြို့ဝန်လင်ရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို မြေမြှုပ်ပြီးတာနဲ့ ငါ့ဆီကို လာတောင်းလို့ ရတယ်။ ဘာလို့ ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ အောက်တန်းကျတဲ့ နည်းလမ်းတွေကို သုံးပြီး တိုက်ခိုက်နေကြတာလဲ"

အနီးအနားမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"လူတစ်ယောက် သေသွားရုံနဲ့ အကြွေးတွေက ပျောက်ကွယ်မသွားဘူး"

ဒင်ဒီယန်က ထိုအသံလာရာသို့ ကြည့်လိုက်ရာ အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူတစ်ဦး လူအုပ်ကြားမှ တိုးထွက်လာပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ "ဒင်ဒီယန်... မင်းက လင်ထွေးစိကို မြေမြှုပ်ချင်တာလား။ အဲဒါကို တစ်လောကလုံးက သဘောတူလား မတူလား အရင်မေးကြည့်ဦး"

ထိုလူမှာ ဖြူလျော့နေပြီး ရောဂါဝေဒနာမှ မသက်သာသေးသည့်ပုံ ပေါ်နေသော်လည်း ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် ဒင်ဒီယန်က မေးလိုက်သည်။

"မင်း နာမည် ဘယ်သူလဲ... ဘာပြောချင်တာလဲ"

"ဒင်ဒီယန်... မင်း ငါ့ကို မမှတ်မိဘူးလား။ ငါက လင်းကျင်ယီလေ။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လကျော်က ငါ လင်ထွေးစိကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တုန်းက မင်းပဲ ငါ့ကို တားပြီး ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့တာ။ အဲဒီနောက်မှာ လင်ထွေးစိက ငါ့ရဲ့ ညှပ်ရိုးကို ဖောက်ပြီး မြို့တံခါးမှာ စံပြအနေနဲ့ ချိတ်ဆွဲထားခဲ့တယ်။ အကယ်၍ ညီအစ်ကို ရန်ရှင်းကျိုးသာ မကယ်ခဲ့ရင် ငါ့ခေါင်းက လင်ထွေးစိရဲ့ လက်ထဲမှာ ပြတ်သွားတာ ကြာလှပြီ"

ဤလူငယ်မှာ ရန်ရှင်းကျိုး ကယ်ထုတ်ခဲ့သော လင်းကျင်ယီ ပင် ဖြစ်သည်။ ကျင့်ကျိုးမှ လွတ်မြောက်ပြီးနောက် သူသည် ဒဏ်ရာများကို ကုသခဲ့သည်။ အရှင်း မသက်သာသေးသော်လည်း ယခုအခါ ကျန်းမာရေး ပြန်ကောင်းလာပြီ ဖြစ်သည်။ ယနေ့ လင်ထွေးစိ၏ နာရေးနေ့ဖြစ်ကြောင်း ကြားသောအခါ သူ မလာဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ လူအုပ်ကြီး၏ လုပ်ရပ်မှာ အောက်တန်းကျသည်ဟု ဒင်ဒီယန် ပြောသည်ကို ကြားရ၍ သူက ရှေ့သို့ ထွက်ကာ တုံ့ပြန်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒင်ဒီယန်... မင်းက စာတတ်ပေတတ် တစ်ယောက်ပဲ လူ့ကျင့်ဝတ်နဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားအကြောင်း သိသင့်တယ်။ ငါ မေးပါရစေ... ဒီ လင်ထွေးစိ ဆိုတာ တစ်ချိန်က လုံရှာဂိုဏ်းရဲ့ ခေါင်းဆောင် မကောင်းမှုပေါင်းစုံ လုပ်ပြီး လူပေါင်းများစွာကို သတ်ခဲ့တဲ့သူ။ အဲဒီနောက်မှာ သူက ကျင့်ကျိုးမြို့ဝန် ဖြစ်လာပြီး ပြည်သူတွေအပေါ် ပိုပြီး လောဘကြီးခဲ့တယ်၊ ပိုပြီး ဒုက္ခပေးခဲ့တယ်။ ဒီလိုလူမျိုးကို မသတ်သင့်ဘူးလား"

ဒင်ဒီယန် နှုတ်ဆိတ်နေသည်။ သို့သော် လင်းကျင်ယီက ဆက်ပြောသည်။

"လူတိုင်းက အောက်တန်းကျတဲ့ လုပ်ရပ်တွေ လုပ်နေတယ်လို့ မင်းပြောတယ်၊ ဒါဆို မင်းကိုယ်တိုင်ကော ဖြောင့်မတ်တယ်လို့ ထင်လား"

"မင်းက မေနျန့်ရှန်းရဲ့ ရတနာတွေနဲ့ နတ်ဘုရားအဆင့် သိုင်းပညာတွေကို ဆက်ခံခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ မင်းက ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကြောင့် အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စတွေကို လျစ်လျူရှုခဲ့တယ်။ ဒါဟာ သစ္စာမရှိတာပဲ။ မင်းမှာ မိဘတွေ အသက်ရှင်လျက် ရှိနေသေးပေမဲ့ မင်းက ထောင်ထဲမှာပဲ နေပြီး သူတို့ကို ပြန်မကြည့်ခဲ့ဘူး။ ဒါဟာ မိဘအပေါ် မသိတတ်တာပဲ။ လင်ထွေးစိက ပြည်သူတွေကို နှိပ်စက်နေတာကို မင်းက လျစ်လျူရှုခဲ့တယ်။ ဒါဟာ မကြင်နာတာပဲ။ လင်ထွေးစိကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့ သူရဲကောင်းတွေကို မင်းက အကြိမ်ကြိမ် တားဆီးခဲ့တယ်။ ဒါဟာ မတရားတာပဲ။"

လင်းကျင်ယီက ဟစ်အော်လိုက်သည်။

"သစ္စာမရှိ၊ မိဘအပေါ် မသိတတ်၊ အကြင်နာမရှိ၊ မတရားတဲ့ မင်းလို လူတစ်ယောက်ကများ သူတစ်ပါးကို အောက်တန်းကျတယ်လို့ စွပ်စွဲရဲသေးတယ်လား။ မင်းကိုယ်မင်း ပြန်မေးကြည့်စမ်း... သိုင်းပညာ တတ်တာကလွဲရင် မင်းက ဘယ်လို လူစားမျိုးလဲ"

***