အခန်း ၁၅၂

အခန်း ၁၅၂ ကျွန်တော် ချောက်နက်ထဲ ကျတော့မှာလား

ကျွန်းငယ်လေးမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ကျန်းမန်သည် ပြိုင်ပွဲကြီးကျွန်းစုများဆီသို့ တစ်ဦးတည်း ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

အပြင်ဘက်ရှိ သားရဲများသည်လည်း မဆင်မခြင် လှုပ်ရှားခြင်းမရှိဘဲ အပြင်ဘက်တွင်သာ ဆက်လက်စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။

ထိုသားရဲအုပ်သည် သူတို့ကြောင့် ဆွဲဆောင်ခြင်းခံခဲ့ရသော်လည်း ရွှေအမြုတေ အဆင့်၏ အရှိန်အဝါကို ခံစားမိသောကြောင့် မဆင်မခြင် မလှုပ်ရှားရဲကြပေ။

ဤနေရာရှိ ပြိုင်ပွဲကြီး၏ စွမ်းအားသည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်များ ခံနိုင်ရည်ရှိသောအရာ လုံးဝမဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

ကျန်းမန်သည် ရေပေါ်၌ မျောနေသော သစ်တုံးပေါ်တွင် ရပ်လျက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အဝေးမှ မျှော်ကြည့်နေခဲ့သည်။

လွယ်လွယ်နှင့် အကျိုးအမြတ်ရနိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ပတ်ပတ်လည်ကို လျှောက်ကြည့်ရမယ်"

လွယ်လွယ်နှင့် အကျိုးအမြတ်ရှာချင်လျှင် စွမ်းအားလှုပ်ခတ်မှု ကြီးမားသောနေရာသို့ သွားရမည် ဖြစ်သည်။

သာမန်တိုက်ခိုက်မှုအဆင့်က ရေထဲသို့ ပြုတ်ကျမည်မဟုတ်သလို မျောပါထွက်လာရန်လည်း ပို၍ခက်ခဲပေသည်။

"ဒါပေမယ့် နင်းစရာနေရာမရှိတာကလည်း တကယ်ပဲ ဒုက္ခများတယ်"

ထို့နောက် သူသည် ရေကူးနဂါး ကို အသုံးပြုကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် ခြေတစ်ဖက်က ရေပြင်ထက်သို့ ကျရောက်သွားကာ ရေစီးကြမ်း သိုင်း ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

ဝုန်း

အဝေးရှိ မျောနေသော သစ်တုံးသည် တိုက်ရိုက် လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီးနောက် ကျန်းမန်၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်လာခဲ့သည်။

ဤသို့ဖြင့် ကျန်းမန်သည် လှုပ်ခတ်မှုကြီးမားသော နေရာသို့ ဆက်လက်ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

အတော်အသင့်ဖြစ်ပြီဟု ထင်သောအခါ မျောနေသော သစ်တုံးကို ချလိုက်ပြီးနောက် ၎င်းအပေါ်တွင် ရပ်လိုက်သည်။

ယခုအခါ သူသည် မှော်ပညာရပ်များ အသုံးပြုမှုတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ရေပြင်ထက်တွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ရပ်နေနိုင်ခြင်းမရှိသေးပေ။

မျောနေသော သစ်တုံးကိုသာ အားကိုးရုံရှိသည်။

ထို့ပြင် မျောနေသော သစ်တုံးကို အသုံးပြုခြင်းသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကုန်ခမ်းမှု မရှိပေ။

ယခုပတ်ဝန်းကျင်သည် စွမ်းအင်ထွက်ရုံသာရှိပြီး ပြန်မဝင်နိုင်သော ပတ်ဝန်းကျင် ဖြစ်သည်။

ချွေတာနိုင်သမျှကိုတော့ သဘာဝအတိုင်း ချွေတာရမည် ဖြစ်သည်။

အစွန်းနားတွင် အချိန်အတော်ကြာ လျှောက်ကြည့်ပြီးနောက် ကျန်းမန်သည် နောက်ဆုံးတွင် ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။

ရှေ့တွင် ကျိုးပဲ့နေသော သစ်သားပုံတစ်ခု ရှိနေသည်။

သူသည် ကျိုးပဲ့နေသော သစ်သားများပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ရာ ရေပြင်ထက်တွင် မျောပါနေသော လူနှစ်ဦးကို တကယ်ပဲ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဒဏ်ရာများစွာ ရှိနေကြသည်။

ကျန်းမန်သည် မီးခိုးငွေ့အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူတို့၏ ဘေးတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် အမျိုးသမီးက သတိမေ့မြောနေပြီး အမျိုးသားကတော့ မျက်လုံးဖွင့်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

ကျန်းမန်ကို မြင်သောအခါ အမျိုးသားက တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ"

"လမ်းကြုံလို့ ကူညီပေးတဲ့ လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ"

ကျန်းမန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"အပြင်မှာ သားရဲတွေ ဝိုင်းထားတယ် မင်းတို့ ဆက်ပြီး မျောသွားရင် သားရဲတွေ စားတာ ခံရလိမ့်မယ်"

"ဝူယွင်ဂိုဏ်း တပည့်လား"

အမျိုးသားက ကျန်းမန်ကို မေးလိုက်သည်။

ကျန်းမန်သည် သစ်ကိုင်းပေါ်တွင် ရပ်လျက် ခေါင်းငြိမ့်ကာ အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ လေ့ကျင့်ရင်းနဲ့ ဒီလမ်းကို ဖြတ်လာတာပါ"

"ငါက ဝူယွင်ဂိုဏ်း အတွင်းဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးအကဲ တပည့်တစ်ယောက်ပဲ"

တစ်ဖက်လူက မထူးမခြား လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းမန်က အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲ တပည့်လို့ပဲ ပြောပြီး ဘယ်အကြီးအကဲလဲဆိုတာ မပြောဘူးဆိုတော့ မင်းရဲ့ အကြီးအကဲ ဆရာက နာမည်မရှိတဲ့သူပေါ့"

တစ်ဖက်လူက ဆွံ့အသွားခဲ့ပြီး အထင်သေးခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျန်းမန်သည် တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာထားကို ကြည့်ကာ မိမိခန့်မှန်းချက် မှန်သွားပြီဟု တွေးလိုက်သည်။

ဂျီဟောက်သည် တကယ်ကိုပဲ ဆရာကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူသည် မုန့်ချီဝေ မိသားစုမှ လူဖြစ်နေလျှင်ပင် ဤအချက်ကို ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်ပေ။

"အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်က ရွှေအမြုတေ အဆင့်ကို သွားပြီး ရန်စရဲတာမျိုး ငါ သိပ်မတွေ့ဖူးဘူး"

အမျိုးသားက ချီးကျူးသလို ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားသည် ရွှေအမြုတေ အဆင့်ရှိသော သူ့ကို ဒေါသထွက်လုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ကျန်းမန်သည် ထကာ ခုန်လွှားလျက် အမျိုးသမီး၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီးနောက် ထိုအမျိုးသားသည် ပင်လယ်ပြင်အတိုင်း အပြင်ဘက်သို့ မျောပါသွားလေသည်။

"ငါပဲ စပ်စုမိတာပါ"

ကျန်းမန်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူက အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင်ပေးမယ် မင်းပုံစံကြည့်ရတာ သိပ်ပြီး ချမ်းသာပုံမရဘူး"

ကျန်းမန်သည် မိမိကိုယ်ပေါ်ရှိ အဝတ်အစားများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။

ပြီးတော့ ပင်လယ်ပြင်ရှိ လှိုင်းလုံးများက ပိုမိုကြီးမားလာခဲ့ပြီး ၎င်းသည် သားရဲများ နီးကပ်လာနေသော လက္ခဏာပင် ဖြစ်သည်။

"သုံးထောင်"

ကျန်းမန်က ဂရုမစိုက်ဘဲ အမျိုးသမီးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး တစ်ဖက်လူကို မည်သို့ နှိုးရမည်လဲဟု တွေးနေခဲ့သည်။

အမျိုးသားသည် ဒီဘက်သို့ ဦးတည်လာနေသော သားရဲများ၏ တည်ရှိမှုကိုပင် ခံစားမိလိုက်သည်။

"ငါ အထဲမှာ နေသန့်စင်ကျောက် တစ်တုံး ရခဲ့တယ် အဲဒါ မင်းကို ပေးနိုင်တယ်"

သို့သော် ကျန်းမန်ကတော့ စကားမပြောသေးပေ။

"မင်း တကယ်ပဲ ဘာလိုချင်တာလဲ"

ပင်လယ်လှိုင်းများက အမျိုးသား၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်လာသောကြောင့် သူ အလွန် စိုးရိမ်လာခဲ့သည်။

ကျန်းမန်က ခေါင်းလှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ အခု ပစ္စည်းတောင်းရင် မင်းကို စော်ကားရာ ရောက်မလား"

"မရောက်ဘူး"

အမျိုးသားက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ ကျားကို ခွေးက အနိုင်ကျင့်သလို ဖြစ်နေပြီ။

ကျန်းမန်က ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"မတောင်းတော့ရင် ကောင်းမလား မသိဘူး ငါတို့ ဒီလိုနဲ့ ရန်ငြိုးဖွဲ့မိပြီး ငါ အတွင်းဂိုဏ်း ရောက်တဲ့အခါကျရင် မင်းက ငါ့ကို လိုက်ပြီး နှိပ်ကွပ်နေဦးမယ် မဟုတ်လား"

အမျိုးသားက အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ ကျားကို ခြေထောက်နဲ့ နင်းပြီး အနိုင်ကျင့်ခံနေရတာပဲ။

ထိုလူသည် လူကို အတော်လေး စော်ကားတတ်သူ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူက ခေါင်းငြိမ့်ကာ သဘောတူလိုက်ရသည်။

ဤသို့ဖြင့် ကျန်းမန်က သူ့ကို ဆွဲတင်ပေးလိုက်သည်။

အမျိုးသားက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်းနောက်ကွယ်မှာ ထောက်ပံ့ပေးတဲ့သူ ရှိတယ်မလား"

ကျန်းမန်က မိမိဘာသာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ဝိညာဉ်ဓား လိုချင်တယ်"

အမျိုးသားက အံ့သြသွားခဲ့သည် အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နေသန့်စင်ကျောက်က ပို၍ တန်ဖိုးကြီးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ သူသည် အထဲတွင် ဓားတစ်လက်ကို အလွယ်တကူ ကောက်ရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါနဲ့ မင်းကို ထောက်ပံ့ပေးတဲ့သူက ဘယ်သူလဲ"

ကျန်းမန်က တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

တစ်ဖက်လူကလည်း ထပ်မမေးတော့ပေ။ မပြောလည်း ဘာမှမဖြစ်ပေ။

ပြန်ရောက်မှ စုံစမ်းကြည့်လျှင် ရပေသည်။

အပြင်ဂိုဏ်းတွင် ကိစ္စများစွာကို လုပ်ဆောင်ခွင့်မရှိသော်လည်း အတွင်းဂိုဏ်းတွင်မူ များစွာ ဖြေလျှော့ပေးထားသည်။

"ဟိုလေ ငါ မျောပါသွားတော့မယ် ငါ့ကိုလည်း ဆွဲတင်ပေးပါဦးလား"

အမြဲတမ်း သတိမေ့နေခဲ့သော အမျိုးသမီးက စကားပြောလာခဲ့သည်။

ကျန်းမန်သည် ခေါင်းငုံ့ထားကာ မကြားချင်ယောင် ဆောင်နေခဲ့သည်။

သတိမေ့ချင်ယောင် ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ပင်လယ်လှိုင်းများ ရိုက်ခတ်မှုကို ခံစားမိသောအခါ အမျိုးသမီးက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ဆီမှာ မှော်ဝတ်စုံ တစ်ထည် ရှိတယ်"

ထိုကားကို ကြားမှ ကျန်းမန်သည် ကြားသွားပုံရပြီး တစ်ဖက်လူကို လှည့်ကြည့်ကာ စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ အခုပဲ လာကယ်မယ်"

ဤသို့ဖြင့် လူနှစ်ဦးစလုံးကို ကျန်းမန်က ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

သူတို့သည် ပင်လယ်ရေကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်ကြသည်။

"ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘာလို့ သားရဲတွေ အများကြီး နီးကပ်လာနေတာလဲ ပုံမှန်ဆိုရင် မရှိပါဘူး"

ကျန်းမန်သည် မှော်ဝတ်စုံနှင့် ဝိညာဉ်ဓားကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ဘာသံမှ မထွက်ခဲ့ပေ။

ဆရာဂျီသည် တကယ်ကို ထက်မြက်လှပေသည်။

သူတို့ နေရာအနှံ့ သားရဲများကို သွားရောက်ရန်စခဲ့ခြင်းမှာ သာမန်လက်တွေ့တိုက်ပွဲအတွက်သာ ဖြစ်သည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယနေ့အတွက် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ထို့ပြင် ရေကူးနဂါး မရှိလျှင် သူတို့သည် လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဆရာဂျီ၏ လက်တွေ့သင်ခန်းစာ တန်ဖိုးကတော့ ပိုမိုမြင့်မားလာနေဆဲ ဖြစ်သည်။

မှော်ဝတ်စုံ၏ အာနိသင်ကို ကျန်းမန် မသိရသော်လည်း ဤမှော်ဝတ်စုံက အဖြူရောင် ဖြစ်နေသည်။

အရည်အသွေးက ကောင်းမွန်လွန်းလှသည်။

သူ၏ အရှိန်အဝါကို ထုတ်ဖော်ပြသနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ဝိညာဉ်ဓားကတော့ အလွန် သာမန်ဆန်လှပြီး သာမန် ငွေဖြူရောင် ဓားတစ်လက်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဖြင့် ထိန်းချုပ်၍တော့ ရနိုင်ပေသည်။

သို့သော် အလွန် ကြွပ်ဆတ်နေသလိုမျိုး ခံစားရစေသည်။

"ဒီဓားက ဓားပျံစီးဖို့ပဲ သုံးလို့ရတာ တိုက်ခိုက်ဖို့ သုံးရင် လွယ်လွယ်နဲ့ ကျိုးသွားလိမ့်မယ်"

အမျိုးသား ကျိရိဖေးက စေတနာဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

"တိုက်ခိုက်လို့ မရဘူးလား"

ကျန်းမန် အံ့သြသွားသည်။

"သဘာဝကျကျ မရဘူးလေ ဒါက သာမန်အကျဆုံး ဝိညာဉ်ဓားပဲ တိုက်ခိုက်ရင် လွယ်လွယ်နဲ့ အပိုင်းပိုင်းပြတ်သွားလိမ့်မယ် ဓားပျံစီးရင်တောင် ပွန်းပဲ့မှုတွေ ရှိနိုင်တယ် ခဏခဏ စီးမယ်ဆိုရင် ငါးနှစ်လောက်နေရင် ဓားအသစ် လဲရလိမ့်မယ်"

ကျိရိဖေးက ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းမန် အံ့အားသင့်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ထပ်လောင်းပြောလိုက်သည်။

"ဒါကြောင့်ပဲ ဓားကျင့်ကြံသူတွေ နည်းရတာပေါ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အရင်းအမြစ်တွေ အများကြီး ကုန်လို့လေ"

"ကျင့်ကြံခါစမှာတော့ ဘာမှမဖြစ်ပေမယ့် နောက်ပိုင်း ဝိညာဉ်ဓား လိုအပ်လာတဲ့အခါ ကျရင် သိသာလာလိမ့်မယ်"

"ကိုယ်ပိုင် ဝိညာဉ်ဓား ရှိတယ် မဟုတ်လား"

ကျန်းမန်က အတော်လေး သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ကျိရိဖေးက မတတ်နိုင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မွေးမြူဖို့ အချိန်လိုတယ် မင်းဆီမှာ အရင်းအမြစ်တွေ အများကြီး ရှိရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့ ဒါပေမယ့် ဒီလောက် အရင်းအမြစ် အများကြီး ရှိရင် မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်က ပိုပြီး မြန်မြန် တိုးတက်လာလိမ့်မယ်"

"ကိုယ်ပိုင် ဝိညာဉ်ဓားရဲ့ တိုးတက်မှုက မင်းရဲ့ အရှိန်ကို မမီနိုင်တော့ဘူး"

"နောက်ဆုံး ရလဒ်ကတော့ ဓားအသိစိတ် တိုးတက်လာတဲ့အခါ အစွမ်းထက်တဲ့ ဓားတစ်လက် ဝယ်ပြီး အရင်သုံးလိုက်တာက ပိုကောင်းတယ်"

"မဟုတ်ရင် အဆင့်တူ အရင်းအမြစ်တူတဲ့ တခြား ဓားကျင့်ကြံသူတွေကို မင်း နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ပြီးတော့ ကိုယ်ပိုင် ဝိညာဉ်ဓားလည်း ကျိုးနိုင်တာမို့ ကုန်ကြမ်း ပစ္စည်းကို ဘယ်လို ရွေးချယ်မလဲဆိုတာက အရမ်း အရေးကြီးတယ်"

"လူတိုင်းက နောက်ပိုင်းကျမှပဲ အဲဒါကို လုပ်ကြတာ"

"ဂိုဏ်းကတော့ အတွင်းဂိုဏ်း နောက်ပိုင်းအဆင့် ရောက်မှ စဉ်းစားဖို့ ဒါမှမဟုတ် နောက်ထပ် စောင့်ဖို့ အကြံပြုထားတယ်"

ကျန်းမန် သက်ပြင်းချမိသည်၊ မှော်ကျင့်ကြံသူက ပိုကောင်းပါသေးသည်။

ပိုက်ဆံကုန် သက်သာသည်။

တိုက်ခိုက်မှုစွမ်းအားက အနည်းငယ် အားနည်းသော်လည်း ခရမ်းရောင်တိမ်တိုက် အလင်းတန်း ရှိလာလျှင်မူ ပြောရခက်ပေလိမ့်မည်။

ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ကျန်းမန်သည် ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

"မင်း အကျိုးအမြတ် သွားရှာဦးမလို့လား" ကျိရိဖေးက မေးလိုက်သည်။

ကျန်းမန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

"တစ်ယောက်ယောက် မျောပါသွားရင် အန္တရာယ်ရှိလို့ပါ"

တစ်ခဏမျှ လူနှစ်ဦးစလုံး ဆွံ့အသွားခဲ့ကြသည်။

အကြောင်းစုံမသိသောသူဆိုလျှင် သူ့ကို လူကောင်းတစ်ယောက်ဟု ထင်မိပေလိမ့်မည်။

အမှန်တရားမှာမူ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပေးမှသာ တစ်ဖက်လူသည် လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာခြင်းပင်။

သို့သော် ကျန်းမန် မထွက်ခွာမီမှာပင် ရုတ်တရက် ရောင်စုံတိမ်တိုက်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဒီအလင်းက ဘာလဲ"

ကျန်းမန် အတော်လေး အံ့သြသွားသည်။

"နိမိတ်ကောင်းလား"

"မဟုတ်ဘူး"

ဘေးမှ အမျိုးသမီးက ရောင်စုံတိမ်တိုက်ကို ကြည့်ကာ မစိုက်မပျက် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ စာအုပ်ထဲမှာ ဖတ်ဖူးသလိုပဲ ဒါက ရေတွင်းဟောင်း အမျိုးအစား မိစ္ဆာနတ်ဘုရားရဲ့ စွမ်းရည် ဖြစ်ရမယ်"

"ညမအိပ်တဲ့သူ များလေလေ စွမ်းအားက ပိုပြီး ကြီးမားလေလေပဲ"

"ကြီးမားတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတော့ မရှိပါဘူး"

"လူစုလူဝေး အုပ်စုတစ်စုပဲ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ညမအိပ်တဲ့သူ ရှိလို့ ဆွဲဆောင်မိရင်တောင် ကိစ္စမရှိဘူး ရွှေအမြုတေ အဆင့်အတွက် ဘာမှ သက်ရောက်မှု မရှိဘူး"

"ရေတွင်းဟောင်း အမျိုးအစား မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက အနှိပ်ကွပ်ခံရဆုံးပဲ ရောင်စုံတိမ်တိုက် စွမ်းရည်က ချီသန့်စင်ခြင်းနဲ့ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်တွေကိုပဲ ရည်ရွယ်တာ"

"ဒါပေမယ့် ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ ၎င်းက ယွန်းချန်ဌာနခွဲနဲ့ ဂိုဏ်းထဲမှာ ပေါ်မလာနိုင်ဘူး"

"ဘယ်သူမှလည်း ဂရုမစိုက်ကြဘူး"

"ဒီတစ်ခါ ပေါ်လာတာကတော့ မင်းတို့ကို ရည်ရွယ်ပုံပဲ"

"ဒါပေမယ့် အခုခေတ် လူတွေက ညမအိပ်ဘဲ မနေကြဘူးဆိုတော့ ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး"

"၎င်းက ရပ်တန့်မှာတောင် မဟုတ်..."

"ဟင်..."

"ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ"

မူလက မျောပါသွားတော့မည့် ရောင်စုံတိမ်တိုက်သည် တိုက်ရိုက် ရပ်တန့်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ တစ်ဖက်လူမှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

ပို၍ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ တိမ်တိုက်ပေါ်မှ အားနည်းသော အလင်းရောင်သည် ရုတ်တရက် တောက်ပလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဒီနေရာတွင် ညမအိပ်သောသူ ရှိနေသလော။

တစ်ယောက် နှစ်ယောက်တည်းလည်း မဟုတ်ချေ။

မဟုတ်လျှင် အလင်းရောင်က မည်သို့ကြောင့် ဤမျှ တောက်ပနေရမည်နည်း။

"အပြင်ဂိုဏ်း အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်လေး မင်း ကံဆိုးပြီပဲ မင်း အဆင့်တက်လှမ်းခြင်းရဲ့ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုကို သွားပြီး ကြုံတွေ့ရတော့မယ် ပတ်ဝန်းကျင်က ညမအိပ်တဲ့သူတွေကိုပဲ အပြစ်တင်လိုက်တော့"

အမျိုးသမီးက သနားကရုဏာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူမသည် ကျန်းမန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ရောင်စုံအလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာသည်ကို ထပ်မံ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

အပေါ်ရှိ တိမ်တိုက်နှင့် တစ်ထပ်တည်း တုံ့ပြန်နေခဲ့သည်။

အမျိုးသမီး

"..."

ညမအိပ်တဲ့သူက မင်းကိုး။

ထို့နောက် အလင်းရောင်က ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် လူသုံးဦးစလုံးသည် ပတ်ဝန်းကျင် မြင်ကွင်း ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့သည် သစ်တောတစ်ခုအတွင်း ရောက်ရှိနေခဲ့ကြပြီး ယခုအခါ ပြာလွင်သော မိုးကောင်းကင်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားကာ မီးခိုးရောင် ကောင်းကင်ကြီးဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

"ဒါက ရေတွင်းဟောင်း အမျိုးအစား မိစ္ဆာနတ်ဘုရားရဲ့ စွမ်းရည်လား"

ကျိရိဖေးက သိချင်စိတ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံဖူးတာပဲ"

ကျန်းမန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ ယခင်က သွားခဲ့ဖူးသော ရေတွင်းဟောင်း ဆဋ္ဌမမြောက် လျှို့ဝှက်နယ်မြေနှင့် ဆင်တူသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားနေရသည်။

သို့သော် သူ့အတွက်တော့ ဘာမှ အသုံးမဝင်ပေ။

သို့သော် ဖိအားက ပိုမိုပြင်းထန်လာပုံရသည်။

ထို့နောက် ကျန်းမန်သည် ဤနေရာ ပိတ်ဆို့သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ညမအိပ်သောသူများ အားလုံး ဤနေရာသို့ ဆွဲသွင်းခြင်း ခံလိုက်ရပုံရသည်။

ယခုအချိန်တွင် ကျိရိဖေးနှင့် သူ၏ဘေးမှ အမျိုးသမီးသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ လှုပ်ရှားလို့ရပြီပဲ ဒီစိတ်မကောင်းဆိုးဝါး အိပ်မက်က မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက အသေအချာ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ နည်းလမ်းပဲ ဒါက ဝင်လာတဲ့သူတွေကို အကောင်းဆုံး အခြေအနေနဲ့ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုကို ခံစားစေချင်တာ"

အမျိုးသမီး ချင်းရီဟန်က အတော်လေး အံ့သြစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ချန်ချင်ဂိုဏ်းမှ ချင်းရီဟန် ဖြစ်သည်။

"ဒီနေရာက အရမ်း ထူးဆန်းလို့လား"

ကျိရိဖေးက မေးလိုက်သည်။

ချင်းရီဟန်က ကျန်းမန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သူ့ကို မေးကြည့်ရင် သိလိမ့်မယ် အခု ဘယ်လို ခံစားရလဲဆိုတာ"

ကျိရိဖေးက ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းမန်က သူတို့ကို သတိကြီးစွာ ကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မခံစားရပါဘူး ဖိအား နည်းနည်း ရှိရုံပါပဲ"

"ဖိအား နည်းနည်း ရှိရုံပဲ ဟုတ်လား"

ချင်းရီဟန်က ခေါင်းခါလျက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ညမအိပ်ဘဲ ကျင့်ကြံတာ ဖြစ်ရမယ် ရေရှည် ညမအိပ်ဘဲ ကျင့်ကြံတာ နေမှာ မဟုတ်ရင် မင်းကိုယ်ပေါ်မှာ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ အလင်းရောင် ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ညမအိပ်ဘဲ ကျင့်ကြံတာက စိတ်အာရုံကို ထိခိုက်စေတယ် အခု ထုတ်မပြသေးပေမယ့် အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ အဆင့်တက်လှမ်းတဲ့ အခါကျရင် ပေါ်လာလိမ့်မယ်"

"ဒါပေမယ့် တချို့လူတွေက မူလကတည်းက အဆင့်မတက်နိုင်တာကို ညမအိပ်လို့ဆိုပြီး အပြစ်ပုံချကာ ဆင်ခြေပေးတာမျိုးလည်း ရှိနိုင်တာပေါ့"

"ညမအိပ်တာက စိတ်အာရုံကို ထိခိုက်စေတာ အမှန်ပဲ ရေတွင်းဟောင်း အမျိုးအစား မိစ္ဆာနတ်ဘုရားကလည်း ဒါကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး နည်းလမ်းတွေ သုံးနိုင်တာ"

"အတွင်းဂိုဏ်း ရောက်ပြီး အများကြီး ကြုံတွေ့ရတဲ့အခါ နားလည်သွားလိမ့်မယ်"

သူမက ခဏရပ်ကာ ကျန်းမန်ကို ဆက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း အခု ဘာမှမခံစားရသေးပေမယ့် ဒီနေရာမှာ ကြာကြာနေလေလေ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုကို ပိုပြီး ခံစားရလေလေပဲ"

"နောက်ကျရင် ဘာလုပ်ရမလဲ"

ကျန်းမန်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျင့်ကြံရမှာပေါ့"

ချင်းရီဟန်က ပွဲကြည့်သလိုမျိုး ကျန်းမန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အလင်းရောင်ကြောင့် ဝင်လာတဲ့သူတွေ အကုန်လုံးက ညမအိပ်ဘဲ ကျင့်ကြံကြရမယ်"

"ဒီနေရာမှာ ညမအိပ်ဘဲ ကျင့်ကြံရင် ထက်ဝက်စိုက်ထုတ်ရုံနဲ့ နှစ်ဆ ရလိမ့်မယ်"

"အစပိုင်းမှာတော့ တိုးတက်မှုရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားရစေပြီး နောက်ပိုင်းကျရင်တော့ မျှော်လင့်ချက်မဲ့စေလိမ့်မယ်"

"စိတ်မကောင်းဆိုးဝါးတွေ ပေါ်လာပြီးရင် နောက်ပိုင်း ပြန်ကောင်းဖို့ ခက်သွားလိမ့်မယ်"

"ကျင့်ကြံရင် ထက်ဝက်စိုက်ထုတ်ရုံနဲ့ နှစ်ဆ ရမှာလား"

ကျန်းမန်က မယုံနိုင်သလို မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် မင်း စမ်းပြီး ကျင့်ကြံကြည့်လို့ ရတယ် ဒါပေမယ့် ဖိအားတွေကြောင့် မင်း ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ချောက်နက်ထဲ ကျသွားလိမ့်မယ်"

ချင်းရီဟန်က အေးစက်စွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူသည် ညမအိပ်ဘဲ ကျင့်ကြံကာ ဤနေရာသို့ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ဝေးဝေးသွားနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ရွှေအမြုတေ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလျှင်ပင် အဆိုးရွားဆုံး နည်းလမ်းဖြင့်သာ တက်လှမ်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ပြောပြနေရန်ပင် မတန်ပေ။

ကျန်းမန်သည် တစ်ဖက်လူ၏ နောက်ကွယ်မှ စကားများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ "ဟုတ်တယ်" ဆိုသည်ကိုသာ ကြားလိုက်ရသဖြင့် တကယ်ပဲ ထက်ဝက်စိုက်ထုတ်ရုံနှင့် နှစ်ဆ ရရှိမည် ဖြစ်သည်။

ဤမျှ ကောင်းမွန်သော ကိစ္စမျိုး ရှိနေသေးသည်တကား။

ကျန်းမန်က အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် မိမိ၏ စိတ်အာရုံကို ဆက်လက် သန့်စင်လေတော့သည်။

စိတ်အာရုံအဆင့် ရှစ် သို့ အရောက် လှမ်းနိုင်ရန် ကြိုးစားခြင်း ဖြစ်သည်။

စိတ်အာရုံအဆင့် ရှစ် ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်အဆင့်ကလည်း နောက်ထပ် တစ်ဆင့် တိုးတက်ကာ အဆင့်ခုနစ် သို့ ရောက်ရှိမည် ဖြစ်သည်။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း နောက်ပိုင်းအဆင့်မှ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အထွတ်အထိပ်သို့ တက်လှမ်းမည့် အတားအဆီးသည်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားသင့်ပြီ မဟုတ်ပါလော။

ထို့နောက် သူသည် မိမိ၏ စိတ်အာရုံကို သန့်စင်ရန် စမ်းသပ်ကြည့်ခဲ့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်သည် ကျင့်ကြံခြင်းကို တကယ်ပဲ အထောက်အကူပြုနေသည်ကို အံ့သြစွာဖြင့် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ ဆေးလုံးစားသလောက် မပြင်းထန်သော်လည်း ပုံမှန်ကျင့်ကြံခြင်းထက်မူ များစွာ သာလွန်ပေသည်။

မိစ္ဆာနတ်ဘုရားသည် တကယ်ကိုပဲ သူ၏ ကျေးဇူးရှင်ကြီး ဖြစ်သည်။

ရေတွင်းဟောင်း ဆဋ္ဌမမြောက် လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက မိမိအား ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ခုနစ်သောင်း လက်ဆောင်ပေးခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား၏ လက်အောက်ငယ်သားကလည်း နောက်ထပ် နှစ်သောင်း ပေးခဲ့သည်။

ယခုလည်း ထပ်မံ ပေးဦးမည် ဖြစ်သည်။

ဤသို့ဆိုလျှင် ညမအိပ်ဘဲ အသေအချာ မကျင့်ကြံပါက မိစ္ဆာနတ်ဘုရား၏ ပျိုးထောင်ပေးမှုကို အားနာစရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

————

အခြားတစ်ဖက်တွင်…

ကျိုပုဖန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်၏ ဖိအားကို ခံစားမိသောအခါ မျက်မှောင် အနည်းငယ်ကြုတ် လိုက်မိသည်။

ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် တိုးတက်နိုင်သည်ကို သူလည်းပဲ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

သို့သော် ဤနေရာသည် ကောင်းမွန်သော နေရာတစ်ခု မဟုတ်ပေ။

ထို့ပြင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ခံစားချက်တစ်ခုလည်း ရှိနေသည်။

ဆက်လက် ကျင့်ကြံနေပါက သေချာပေါက် ချောက်နက်ကြီးဆီသို့ ဦးတည်သွားလိမ့်မည်။

"မိစ္ဆာနတ်ဘုရားရဲ့ နယ်ပယ်ပဲ မင်း မကျင့်ကြံလို့ မရတော့ဘူး"

ဘေးမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျို မိသားစုမှာ မင်းလို ညမအိပ်ဘဲ ကျင့်ကြံတဲ့သူ ရှိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး"

"စိတ်အာရုံကို ထိခိုက်စေတဲ့ အရာတွေကို နားမထောင်ဘဲ နေခဲ့တာလား"

ကျိုပုဖန် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

လွယ်လွယ်နှင့် အကျိုးအမြတ်ရှာရင်း မိမိ မိသားစုမှ လူတစ်ဦးကို ကောက်ရလိမ့်မည်ဟု သူလည်းပဲ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သို့သော် တစ်ဖက်လူ၏ စကားကို သူ မကျေနပ်ပေ။

"မင်းက မကျေနပ်သေးဘူး ဟုတ်လား"

အမျိုးသမီးက အေးစက်စွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးသွားတာနဲ့အမျှ မင်းက ရှေ့ကို အတင်းအကျပ် သွားရလိမ့်မယ် ပြီးရင် ပိုပြီး ဖိအားများလာကာ ခန္ဓာကိုယ်က ပိုပြီး ခံရခက်လာပြီး ချောက်နက်ထဲအထိ ရောက်သွားလိမ့်မယ်"

"အဲဒီအခါကျရင် မင်းနဲ့အတူ ညမအိပ်ဘဲ ကျင့်ကြံတဲ့သူတွေကို မြင်ရလိမ့်မယ်"

"အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းရဲ့ ကမ္ဘာမှာ မှောင်မိုက်မှုနဲ့ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုပဲ ရှိတော့မယ်"

"ဒီနေရာ ပျက်ပြယ်သွားပြီး မင်း ပြန်ရောက်တဲ့အခါကျရင် အသုံးမကျတဲ့သူ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

"မင်းကိုယ်တိုင်မှာ ပြဿနာရှိသလို မင်းကို ဒီနေရာ ခေါ်လာပြီး လေ့ကျင့်ပေးတဲ့သူက ပိုပြီး ပြဿနာကြီးတယ်"

"အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်ကို ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီနေရာမှာ သင်ခန်းစာ ပေးနိုင်ရတာလဲ"

"လူတိုင်းက ချောက်နက်ထဲ ကျသွားမှာလား"

ကျိုပုဖန်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"လူတိုင်းပဲ"

တစ်ဖက်လူက အသေအချာ ပြောလိုက်သည်။

ကျိုပုဖန် ထပ်ပြီး စကားမပြောတော့ပေ။

၎င်းအစား ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်လေတော့သည်။

ဤနေရာသည် ထက်ဝက်စိုက်ထုတ်ရုံနှင့် နှစ်ဆရရှိနိုင်သော နေရာကောင်းတစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် သူ မည်သို့ လက်လွှတ်နိုင်မည်နည်း။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုလူသည် သေချာပေါက် စတင်နေပြီ ဖြစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး အချိန်ဖြုန်းနေမည် မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။

အခြားလူများလည်း ဤသို့ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်。

ကျောက်ယောင်ယောင်သည် ဒုက္ခမပျက်ဘဲ ဒုက္ခခံကာ ဒုတိယနေရာကို လုယူရန် စိတ်မပျက်သေးသဖြင့် သူ အနားယူလိုက်ပါက တစ်ဖက်လူ၏ ကျော်တက်ခြင်းကို ခံရမည် မဟုတ်ပါလော။

လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဘေးမှ အမျိုးသမီးသည် ကျိုပုဖန် ဤမျှ အာရုံစိုက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် အံ့သြသွားခဲ့သည်။

လမ်းမှား လျှောက်မိသွားခြင်းကတော့ နှမြောစရာပင်။

ထို့ပြင် ကျောက်ယောင်ယောင်၊ လင်းချင်းရှန်း၊ ဝေ့ပေချွမ် စသည့်သူများလည်း အားလုံး ကျင့်ကြံနေကြသည်။

သူတို့၏ ဘေးတွင် လူရှိနေသူများ ရှိသကဲ့သို့ မည်သူမျှ မရှိသူများလည်း ရှိကြသည်။

ဤနေရာ၏ အခြေအနေကို အနည်းငယ်မျှသော လူများသာ သိရှိကြသည်။

အခြားသူများကမူ တိတ်ဆိတ်စွာ ကျင့်ကြံနေကြရုံသာ ဖြစ်သည်။

ကျင့်ကြံပြီးမှသာ စကားပြောမည် ဖြစ်သည်။

ကျန်းမန်သည်လည်း သဘာဝအတိုင်း ဤသို့ပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဘေးမှ လူနှစ်ဦးမှာမူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

ထို့ပြင် ဤမျှ ဖိအားများသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကျန်းမန်သည် မည်မျှကြာအောင် တောင့်ခံနိုင်ပြီး ပျင်းရိလာမည်လဲဟု ခန့်မှန်းနေခဲ့ကြသည်။

တစ်ရက်

လူနှစ်ဦးစလုံး အံ့သြခြင်း မရှိပေ။

နှစ်ရက်

ဆက်လက် ကြိုးစားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သုံးရက်

ဒါက စခါစသာ ရှိသေးသည်။

ငါးရက်

ဆယ်ရက်

ဆယ့်ငါးရက်

ချင်းရီဟန်သည် ကျန်းမန်က မိမိ၏ စိတ်အာရုံနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို မပြတ်တမ်း သန့်စင်နေသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်၏ အခြေအနေမှာ အဆင့်တက်လှမ်းတော့မည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်သည် တကယ်ကိုပဲ ပိုမိုမှောင်မိုက်လာခဲ့ပြီး ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူ ခံစားရမည့် ဖိအားသည် ပိုမိုကြီးမားလာရမည် ဖြစ်သည်။

မည်သို့ကြောင့် ဤမျှ အာရုံစိုက်ကာ ကျင့်ကြံနိုင်ရသနည်း။

ရက်နှစ်ဆယ်မြောက်သောနေ့

ဤနေ့တွင် ကျန်းမန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးကြောအင်အားများ ဖြာထွက်လာခဲ့သည်။

ခြေတစ်ဖက်က မြေကြီးထဲသို့ နင်းဝင်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်း ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်အဆင့် ခုနစ် ဖြစ်သည်။

အဆင့်တက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤသို့ဖြင့် ကျန်းမန်သည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီးနောက် ခံစားချက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်

"တကယ့်ကို နေရာကောင်းပဲ စိတ်မကောင်းစရာကတော့ ပျက်ပြယ်တော့မယ်လို့ ခံစားရတာပဲ"

ကျိရိဖေးက ချင်းရီဟန်ကို ကြည့်လိုက်သည်၊ ပိုပြီး စိတ်ဓာတ်ကျလာလိမ့်မယ်လို့ မင်း ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလားဟု မေးနေသကဲ့သို့ပင်။

တစ်ဖက်လူ၏ အေးစက်သော မျက်လုံးများက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး ငါ့ကို ဘာလို့ ကြည့်နေတာလဲဟု ပြောနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။