အခန်း ၁၅၃

အခန်း ၁၅၃ ဒါဆိုလည်း ငါကပဲ အလင်းရောင် ဖြစ်ပေးမယ်

ဒီဇင်ဘာလ ခြောက်ရက်။

ကျန်းမန်သည် မီးခိုးရောင်နှင့် ဖိအားများသော ကောင်းကင်ကြီးကို ကြည့်ကာ ကျင့်ကြံခြင်းကို ရပ်နားလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်၏ အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဆက်လက် ကျင့်ကြံနေပါကလည်း ဘာမှ ထွက်ပေါ်လာမည် မဟုတ်ပေ。

အရင်က ထက်ဝက်စိုက်ထုတ်ရုံနှင့် နှစ်ဆ ရရှိခဲ့သော်လည်း ယခုမူ နှစ်ဆစိုက်ထုတ်ရုံနှင့် ထက်ဝက်သာ ရရှိမည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤနေရာရှိ ပတ်ဝန်းကျင်သည် လုံးဝ မှောင်မိုက်သည့်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားပြီဖြစ်ပြီး လူကို ရှေ့သို့ ဆက်သွားစေရန် တွန်းအားပေးနေသည်။

ထို့ကြောင့် မရပ်နားဘဲ ဆက်သွားနေ၍ မဖြစ်တော့ပေ။

"မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား"

ကျိရိဖေးက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် ယခုအချိန်တွင် ကျန်းမန်သည် စိတ်ဓာတ်ကျကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသင့်သည်။

သို့သော် ဘာကြောင့် နှမြောတသဖြစ်နေသည့် မျက်နှာထားနှင့်အတူ တက်ကြွနေရသနည်း။

ချင်းရီဟန်ကမူ ပို၍ပင် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမ စာအုပ်များထဲတွင် ဖတ်ဖူးသည်မှာ ကျင့်ကြံလေလေ စိတ်ထဲတွင် ပို၍ လေးလံမှုကို ခံစားရလေလေ ဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးက သူ့ကို ဝိုင်းရံဖိနှိပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေမည်။

အသက်ရှူရ ခက်ခဲစေပြီး ကျင့်ကြံခြင်းကို ထိခိုက်စေကာ ဘာလုပ်လုပ် အဆင်မပြေသလို ဖြစ်နေမည်။ ထို့နောက် ကျင့်ကြံခြင်းကို ရပ်နားလိုက်ရပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ကမောက်ကမဖြစ်ကာ စိတ်အာရုံ မတည်မငြိမ်ဖြစ်ပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာမည်။

ဒါကမှ ပုံမှန် လက္ခဏာရပ် ဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့်...

သူမရှေ့ရှိ လူသည် အနည်းငယ်မျှပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခြင်း မရှိဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကို မတတ်နိုင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဘယ်လို ပြောရမလဲ။

စိတ်ပျက်နေတာ…….

မိစ္ဆာနတ်ဘုရား၏ စွမ်းရည် ကြာမြင့်ချိန် တိုတောင်းလွန်းသဖြင့် စိတ်ပျက်နေသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် ရက်နှစ်ဆယ်ဆိုသည်မှာ အလွန်ကြာမြင့်သင့်ပြီ မဟုတ်လော။

"ထားလိုက်ပါတော့ လူဆိုတာ အရမ်းလောဘမကြီးသင့်ပါဘူး"

ကျန်းမန်က ပြောလိုက်သည်။

ကျိရိဖေးက ချင်းရီဟန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူကတော့ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

မင်းက ဘယ်သူ့ကို လှောင်နေတာလဲဟု ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။

တကယ်ကိုပဲ ထူးဆန်းလှသည်။ လူဆိုတာ အရမ်းလောဘမကြီးသင့်ဘူး ဟုတ်လား ဒီလို မိစ္ဆာနတ်ဘုရား နယ်ပယ်ထဲမှာ ဘယ်လိုလူမျိုးက ဒီလိုစကားမျိုးကို ပြောထွက်ရတာလဲ။

သူက လူရော ဟုတ်သေးရဲ့လား။

ကျန်းမန်ကတော့ ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

သူ့တွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။

မိမိသည် အခြားလူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ပင်……

ထိုလူသည် ညမအိပ်ဘဲ ကျင့်ကြံကာ ကြိုးစားပမ်းစား တိုးတက်ရန် အားထုတ်ခဲ့သည်။

သို့သော် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိကာ အဆင့်တက်လှမ်းရန် နီးကပ်လာသောအခါ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး စိတ်အာရုံသည် မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ကျန်းမန်သည် ထိုမြူခိုးများထဲတွင် လျှောက်လှမ်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုလူ လျှောက်လှမ်းခဲ့ဖူးသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း လျှောက်လှမ်းနေသကဲ့သို့ပင်။

ဖိအားများပြီး နာကျင်ရသည်။

သို့သော် သွားကြိတ်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းနေခဲ့သည်။

သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ၊ ယခုအချိန်တွင် ကျိုပုဖန်သည်လည်း ချွေးသံတရွဲရွဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူ၏ စိတ်အာရုံတွင် အလေးချိန် ပေါင်တစ်ထောင်ရှိသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး တစ်ခုက ဖိနှိပ်ထားသကဲ့သို့ လှုပ်ရှားရန်ပင် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သွားကြိတ်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်သွားနေခဲ့သည်။

အခုက ဘာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့တဲ့ အချိန်လဲ။

"ဘာလို့ ဒီလောက် လုပ်နေရတာလဲ"

ဘေးမှ အမျိုးသမီးက ခေါင်းခါလျက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်လောက်ပဲ တောင့်ခံတောင့်ခံ နောက်ဆုံး ရလဒ်က အတူတူပဲ မင်း ဒီနေရာမှာ ရပ်နေရင်တောင် ချောက်နက်ထဲ ရောက်သွားမှာပဲ"

"ဒီချောက်နက်ထဲကို ဘယ်လို ဝင်ရမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ကြည့်ချင်သေးလို့ပါ"

ကျိုပုဖန်က ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ နောက်ဆုံးကျရင် မင်း စိတ်အာရုံ ထိခိုက်ပြီး ချောက်နက်ထဲ ကျသွားမယ် နေရောင်ကို မမြင်ရတော့ဘူး တစ်သက်လုံး အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အထွတ်အထိပ်မှာပဲ ရပ်တန့်နေရလိမ့်မယ်"

အမျိုးသမီးက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"နောက်ဆုံးကျရင် မင်းကို မိသားစုက ရေတွင်းဟောင်း အမျိုးအစား လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲ ပို့ပြီး မိစ္ဆာနတ်ဘုရားတွေကို ဆွဲဆောင်ဖို့ သုံးလိမ့်မယ်"

"မင်းက မိသားစုဆီကနေ အရင်းအမြစ်တွေ အများကြီး ရထားပြီးပြီဆိုတော့ နောက်ဆုံးကျရင်လည်း မိသားစုအတွက် အကျိုးအမြတ် တစ်ခုခုတော့ ရှာပေးရမှာပေါ့"

"အစ်မက ဘာလို့ ကျွန်တော် ကျရှုံးမယ်လို့ ထင်နေရတာလဲ"

ကျိုပုဖန်က ခေါင်းမလှည့်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

ယခုအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် စတင်ယိမ်းယိုင်နေပြီး လမ်းပင် မလျှောက်နိုင်တော့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ရက်နှစ်ဆယ်လုံးလုံး ဆက်တိုက် ကျင့်ကြံနေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူ တကယ်ပဲ အနားယူချင်ခဲ့သော်လည်း တတိယနေရာ၊ စတုတ္ထနေရာ၊ ပဉ္စမနေရာတို့ အားလုံး ညမအိပ်ဘဲ ကျင့်ကြံနေကြသည်ကို တွေးမိသောအခါ သူ မရပ်နားရဲခဲ့ပေ။

ဒီလူတွေက အရမ်း ရူးသွပ်လွန်းသည်။ ဒီနေရာက ထက်ဝက်စိုက်ထုတ်ရုံနှင့် နှစ်ဆရနိုင်တာကို ဒီလူတွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လက်လွှတ်ခံမှာလဲ။

အထူးသဖြင့် လင်းချင်းရှန်းဆိုလျှင် အသက်စွန့်ပြီးကို နောက်မှ လိုက်မီအောင် ကြိုးစားနေမည်မှာ သေချာသည်။

သူသာ ရပ်လိုက်လျှင် ဒုတိယနေရာသည် အလွန် အန္တရာယ်ရှိသွားလိမ့်မည်။

ဆရာဂျီ၏ သင်ကြားမှုအောက်တွင် သူတို့လို အဆင့်မြင့်သူများကြား ကွာဟချက်က သိပ်မကြီးမားလှပေ။

"ဘာလို့ ကျရှုံးရမှာလဲ ဟုတ်လား"

အမျိုးသမီးက မျက်မှောင် အနည်းငယ်ုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက အတော်လေး ဉာဏ်ကောင်းတယ်လို့ ထင်ထားတာ အခုကြည့်ရတာ အတော်လေး ခေါင်းမာတဲ့ပုံပဲ"

"ငါက မင်း ကျရှုံးမယ်လို့ ထင်နေတာ မဟုတ်ဘူး"

"ရှေးခေတ်ကတည်းက ဒီလိုပဲ ဖြစ်ခဲ့တာ"

"ကျွန်တော့် ဂိုဏ်းတူတစ်ယောက် ပြောဖူးတဲ့ စကားတစ်ခွန်း ရှိတယ် ရှေးခေတ်ကတည်းက ဒီလိုပဲ ဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတိုင်း အမြဲတမ်း မှန်နေမှာလား"

ကျိုပုဖန်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးက တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်းက အဖြေအသစ်တစ်ခုကို ရေးချင်တယ်ပေါ့"

"အဲဒါကတော့ မတတ်နိုင်ဘူး"

ကျိုပုဖန်က ခေါင်းခါလျက် အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။

"မတတ်နိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ ရှေးခေတ်ကတည်းက ဖြစ်ခဲ့တာက မှန်တာပေါ့"

အမျိုးသမီးက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ကျိုပုဖန်က ပြုံးလိုက်ပြီး ပြန်လည် မတုံ့ပြန်ခဲ့ပေ။

အမှားအမှန်ဆိုတာကို သူ့စိတ်ထဲမှာ သေချာ သိနေသည်။

ထို့ပြင် တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ လာပြီး သက်သေပြလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

သူ အများကြီး ပြောနေစရာ မလိုပေ။

သို့သော် ကျိုပုဖန်၏ သဘောထားက အမျိုးသမီးကို မျက်မှောင်ကုတ်သွားစေခဲ့သည်။

သူမက ရှေ့ရှိ လူသည် အနည်းငယ် ခေါင်းမာလွန်းသည်ဟု ထင်လိုက်သည်။

ဒါပေမယ့်...

တစ်ဖက်လူက ဤမျှ တောင့်ခံနိုင်ခြင်းက သူမကို အံ့သြစေခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်သွားလေလေ ညမအိပ်သောသူများအနေဖြင့် ထိုဖိအားကို ပိုမိုခံစားရလေလေ ဖြစ်ပြီး စိတ်ထဲတွင် ဖွင့်ထုတ်၍မရသော ဒေါသများ ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။

နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ထဲ၌ အမြဲဖိနှိပ်ခံထားရပြီး စိတ်ကို လေးလံစေကာ ခြေလှမ်းလှမ်းရန်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်အာရုံ နှစ်ခုစလုံးသည် ချောက်နက်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားမည်ဖြစ်ပြီး အလင်းရောင်ကို မမြင်ရတော့ဘဲ အနာဂတ် လမ်းကြောင်းကိုလည်း မတွေ့ရတော့ပေ။

မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းသာလျှင် ထိုလူများ၏ အဓိက လမ်းစဉ် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျိုပုဖန်တွင် ထိုကဲ့သို့ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းမျိုး မရှိပေ။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အလင်းရောင်တစ်ခုက အမြဲတမ်း ထောက်ပံ့ပေးထားသကဲ့သို့ပင်။

"အစ်မ"

ရုတ်တရက် ကျိုပုဖန်က စကားပြောလာခဲ့သည်။

အမျိုးသမီးက မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူ ဘာပြောချင်သလဲဆိုတာကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် ကျိုပုဖန်က မေးလိုက်သည်။

"အစ်မ အလင်းရောင်ကို မြင်ဖူးလား"

အမျိုးသမီးက တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

ဤမေးခွန်းက ထူးဆန်းလွန်းပြီး တုံ့ပြန်ရန် အကြောင်းပြချက် မရှိပေ။

ကျိုပုဖန်ကလည်း အခြားဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

ရှေ့သို့ ဆက်သွားလေတော့သည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူသည် အဆုံးမရှိသော မှောင်မိုက်မှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝုန်း

ခြေအောက်တွင် ရုတ်တရက် ချော်သွားပြီး သူ ချက်ချင်း ဟန်ချက်ထိန်းလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ကျောက်ခဲများက ခြေရင်းမှ လိမ့်ဆင်းသွားခဲ့သည်။

ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် မသိမသာဖြင့် ချောက်ကမ်းပါး အစွန်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ရှေ့တွင် အောက်ခြေမရှိသော ချောက်နက်ကြီး ရှိနေသည်။

နောက်တွင်တော့...

ကျိုပုဖန် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

မှောင်မိုက်မှုက နောက်ဆုတ်မည့်လမ်းကို လျင်မြန်စွာ ဖုံးလွှမ်းလာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မကြာမီမှာပင် သူသည် မှောင်မိုက်မှုဖြင့် ရစ်ပတ်ခံရပြီး နောက်ဆုံးတွင် ချောက်နက်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဒါက အမှောင်ထုထဲက ထိုလက်ကြီးက သူ့အတွက် စီစဉ်ထားသော အနာဂတ်ပင် ဖြစ်သည်။

——

ဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲကြီး ကျွန်းစုများ၏ အပြင်ဘက်

ယခုအခါ ရောင်စုံတိမ်တိုက်သည် အလွန် တောက်ပနေပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် အမြဲတမ်း လှည့်ပတ်နေခဲ့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများက ကြာမြင့်စွာကတည်းက သတိထားမိခဲ့ကြသည်။

ပြိုင်ပွဲဝင်သူများပင်လျှင် ဤသို့ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သားရဲများ၏ တိုက်ခိုက်မှုများစွာ ရှိနေသဖြင့် သူတို့လည်း အလွယ်တကူ မချဉ်းကပ်ရဲကြပေ။

မိစ္ဆာလမ်းစဉ်များက အသေအချာ ပြင်ဆင်ပြီး လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်မှာ သိသာလှသည်။

ယခုအချိန်တွင် ဆရာမယန်သည် ရွှေအမြုတေ အဆင့်နှစ်ဦး၏ တားဆီးမှုကို ခံနေရသည်။

သူမသည် လက်ထဲရှိ ဝိညာဉ်ဓားကို အသုံးပြုကာ ပတ်ပတ်လည်တွင် ဓားအသိစိတ်များ ဖြာထွက်နေစေခဲ့သည်။

တိုက်ခိုက်မှုများက လျင်မြန်ပြီး စနစ်ကျလှသည်။

အားကောင်းသော စွမ်းအားများက ပတ်ဝန်းကျင် ပင်လယ်ပြင်ပေါ်သို့ မပြတ်တမ်း ကျရောက်နေပြီး လှိုင်းလုံးများကို ထကြွစေခဲ့သည်။

သူတို့သည် ဤနေရာတွင် တိုက်ခိုက်နေသည်မှာ ရက်နှစ်ဆယ်ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း အရှုံးအနိုင် မပေါ်သေးပေ။

အဓိကအားဖြင့် ခဏတိုက်ပြီးနောက် နောက်ဆုတ်ကာ အနားယူကြသည်။

နှစ်ဖက်စလုံးက အချိန်ဆွဲရန်အတွက်ဖြစ်ကြောင်း သိထားကြသဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာ မပြုလုပ်သရွေ့ အနားယူပြီးမှ ပြန်တိုက်ကာ တိုက်ပြီးမှ ပြန်အနားယူကြသည်။

တစ်ဖက်လူကို သတ်ဖြတ်ရန် အခွင့်အရေး မရှိလျှင် ဤအတိုင်း ဆက်လက် အချိန်ဆွဲနေကြမည် ဖြစ်သည်။

ဆရာမယန်က အတော်လေး ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ ဤသင်ခန်းစာတွင် သူမသည်လည်း မသိမသာဖြင့် အများကြီး သင်ယူနိုင်ခဲ့သည်။

အစပိုင်းက ဒါက အတွင်းဂိုဏ်း သင်ကြားမှုလို့ သူမ ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ထိုပါရမီရှင်သည် အတွင်းဂိုဏ်းလောက် ရိုးရှင်းမည်မဟုတ်ကြောင်း သိလာခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် တစ်ဖက်လူက အမြဲတမ်း အမြင့်ပိုင်းတွင် ထိုင်နေပြီး လှုပ်ရှားမည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှပင် မပြခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်လူက ရွှေအမြုတေ အဆင့် ဟုတ်ပါလေစဟု သူမ ပို၍ပင် တွေးလာမိသည်။

မဟုတ်လျှင် မိစ္ဆာနတ်ဘုရား၏ နည်းလမ်းများကို သူ ဘာကြောင့် လုံးဝ ဂရုမစိုက်ရသနည်း။

ထိုမျှမက ကျောင်းသားများကိုပင် လေ့ကျင့်ရန်အတွက် အထဲသို့ ပို့လိုက်သေးသည်။

အရေးကြီးသော အချိန်ရောက်လျှင် သူ ဝင်ပါလိမ့်မည်။

ပြီးတော့ ခြံဝင်းငယ် ပထမနေရာကိုလည်း စမ်းသပ်ကြည့်ဦးမည်။

ဤသို့တွေးလေ သူမ ပို၍ စိတ်အေးလေ ဖြစ်သည်။

သို့သော် အန်းကျစ်ရိုကမူ ထိုသို့ မတွေးပေ.

"ရှင်တို့ အခွင့်အရေးကောင်းကြီးကို လက်လွှတ်လိုက်တာပဲ သုံးရက်အတွင်းမှာ ဒီတိမ်တိုက်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့ရင် သူတို့ ဒီလောက် နာကျင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

"အခု ရက်နှစ်ဆယ်တောင် ရှိနေပြီဆိုတော့ လူရုပ်တောင် မပေါက်တော့လောက်အောင် နှိပ်စက်ခံရပြီး အဆင့်တက်လှမ်းချင်တဲ့ စိတ်ဆန္ဒတွေတောင် ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

အန်းကျစ်ရိုက နှမြောတသစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှိနေတဲ့ လူအယောက်ငါးဆယ်က ဒီမှာတင် ပျက်စီးသွားတော့မယ် ဝူယွင်ဂိုဏ်းအတွက်လည်း အတော်လေး ဆုံးရှုံးမှုကြီးတာပဲ"

ယခုအချိန်တွင် ဆရာမယန်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်လာပြီး ဘေးရှိ သစ်ကိုင်းပေါ်တွင် ရပ်လိုက်သည်။

ပုံမှန်အချိန်ဆိုလျှင် သူမသည် တစ်ဖက်လူနှင့် ငြင်းခုံချင်မည် မဟုတ်သော်လည်း ဤရက်ပိုင်းအတွင်း တစ်ဖက်လူက သူမ၏ ကျောင်းသားများကို အမြဲတမ်း အထင်သေးနေခဲ့သည်။

သူမကို ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။

သို့သော် တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းထားဆဲပင်။

"နတ်သမီးအန်းက ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး ဗဟုသုတလည်း အများကြီး ရှိတယ်ဆိုတော့ နတ်သမီးအန်း ကျင့်ကြံလာတဲ့ နှစ်တွေမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်ကို မြင်ဖူးလား"

အန်းကျစ်ရိုက မျက်မှောင် အနည်းငယ်ုတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် ဟုတ်လား"

သူမက မကျန်းမာသေးသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆွဲကာ နောက်သို့ မှီပြီး ဆရာမယန်ကို ကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာမယန် ဘာပြောချင်လဲဆိုတာကို ကျွန်မ သိပါတယ် ဒါပေမယ့် ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်ဆိုတဲ့ စကားလုံးက နည်းနည်း ကျယ်ပြန့်လွန်းပြီး တိတိကျကျ ရည်ညွှန်းထားတာ မရှိဘူး"

"ကျွန်မ ပါရမီရှင်တွေ၊ မိုးကောင်းကင်ရဲ့ သားတော်တွေကို အများကြီး မြင်ဖူးတယ် စာအုပ်စာတမ်း အများကြီးကို ဖတ်ဖူးပြီး မိစ္ဆာနတ်ဘုရားနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ စာအုပ်တွေကိုလည်း မြင်ဖူးတယ် အခုချိန်ထိ ညမအိပ်ဘဲ ကျင့်ကြံပြီးနောက်မှာ အမှောင်ချောက်နက်ကြီးထဲကနေ အောင်မြင်စွာ ခုန်ထွက်နိုင်ပြီး ရွှေအမြုတေ အဆင့်ကို ရောက်သွားတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိသေးဘူး"

"ရှိခဲ့ရင်တောင် တတိယလမ်းစဉ်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး ပထမလမ်းစဉ်နဲ့ပဲ ရွှေအမြုတေကို ဖွဲ့စည်းနိုင်တာမျိုးပဲ ရှိမယ်"

"လူငယ်တွေကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သာမန်မဟုတ်ဘူး ထင်တတ်ကြပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထူးခြားတယ်လို့ ယူဆတတ်ကြတယ် အဲဒါကြောင့် ပြန်ပြင်လို့မရတဲ့ အမှားတွေ လုပ်မိတတ်ကြတာ"

"ကျွန်မ ထင်တာကတော့ ကိုယ့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အောင်မြင်မှုလေးအတွက်နဲ့ အမှားလုပ်ဖို့ လွယ်တဲ့ လူငယ်တွေကို အလိုမလိုက်ဘဲ သတိထားသင့်တယ်"

ဆရာမယန်က တစ်ဖက်လူကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

အန်းကျစ်ရို၏ ဆိုလိုရင်းမှာ အလွန် ရှင်းလင်းလှသည်။

သူမလို စာသင်ပြနေသော ဆရာမတစ်ယောက်က ဂုဏ်သတင်းအတွက် ကျောင်းသားများကို တမင် ညမအိပ်ဘဲ ကျင့်ကြံခိုင်းခဲ့သည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ကို ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်သွားသည်။

တစ်ခဏရပ်ပြီးနောက် အန်းကျစ်ရိုက ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် ဒီလို အခြေအနေမျိုးက သာမန် ရွှေအမြုတေ အဆင့်တွေ သိနိုင်တာ မဟုတ်ဘူး တာဝန်ကြီးကြီးမားမားတွေမှာ ပါဝင်ဖူးမှ သိခွင့်ရပြီး ညမအိပ်ခြင်းက ဘယ်လောက် ပြဿနာပေးတယ်ဆိုတာ နားလည်နိုင်တာ"

"ဒါ့အပြင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်တွေက ဒီလို နေရာမျိုးကို လုံးဝ လာမှာ မဟုတ်ဘူး"

"အဲဒါကြောင့် ဒီလို အခြေအနေမျိုး မရှိနိုင်ဘဲ ဒီအခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်တွေကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်မှုတွေ ပိုပြီး ခံစားရစေမှာပဲ"

"အဲဒီကနေတစ်ဆင့် အနာဂတ်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်သလို ဖြစ်သွားမယ်"

ဆရာမယန်က တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

တစ်ဖက်လူကို ပြန်လည် မချေပတော့ပေ။

အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။

ရလဒ်ကို စောင့်ကြည့်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီတစ်ခါ ညမအိပ်ဘဲ ကျင့်ကြံတာက ဦးဆောင်တဲ့သူ ရှိလို့ ပုံမှန်အချိန်တွေနဲ့တော့ တူမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။

အလယ်ပိုင်း ကျွန်းစုများအတွင်း….

ချန်ယွီသည် မျက်မှောင် အကြီးအကျယ်ကြုတ်နေခဲ့သည်။

သူက ဤနည်းလမ်းသည် သုံးရက် သို့မဟုတ် ငါးရက်ဆိုလျှင် လုံလောက်ပြီဟု ထင်ခဲ့သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုဖိအားကြောင့် သတ္တမခြံဝင်းမှ လူများသည် ဘာမှပြောနိုင်မည် မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော် ဤလူများသည် ရက်နှစ်ဆယ်တိတိ တောင့်ခံနေခဲ့ကြပြီး မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ချန်ရစ်ခဲ့သော စွမ်းအားများကိုပင် စုပ်ယူကုန်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ဒါက သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော အရာပင်။

ဒီလူတွေက မကောင်းဆိုးဝါး ပူးနေတဲ့ ကျောင်းသားတွေများလား။

မတတ်နိုင်သောအဆုံး သူသည် သူတို့၏ တိုးတက်မှုကို အရှိန်မြှင့်ကာ ချောက်နက်ထဲသို့ ဦးတည်သွားစေရန် လုပ်ဆောင်ရတော့မည်။ အကျိုးသက်ရောက်မှုက အနည်းငယ် နိမ့်ကျသွားနိုင်သော်လည်း သူတို့၏ စိတ်အာရုံကို မှောင်မိုက်မှုထဲ ကျရောက်သွားစေရန် လုံလောက်ပြီး ထွက်ပြေးရန် ခက်ခဲသွားစေမည် ဖြစ်သည်။

အနာဂတ်တွင် အင်မော်တယ် ဝိညာဉ် ရှင်သန်ရေးအတွက်သာ ကြိုးစားနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

အဲဒီအခါကျရင် လူတိုင်းမှာ သာယာလှပတဲ့ အနာဂတ်တွေ ရှိလာလိမ့်မယ်။

——

မိစ္ဆာနတ်ဘုရား နယ်ပယ်ထဲတွင်….

ကျိုပုဖန်သည် ချောက်နက်ရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ်လျက် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

သူသည် မကြာမီမှာပင် ၎င်းထဲသို့ ပြုတ်ကျတော့မည်ဟု ခံစားနေရသည်။

ဘေးမှ အစ်မဖြစ်သူကလည်း ထိုသို့ပင် ပြောခဲ့ပြီး အနာဂတ်တွင် ရွှေအမြုတေ ဖွဲ့စည်းရန် ခက်ခဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။

"မင်း ငါ့ကို အကူအညီ မတောင်းဘူးလား ငါက မင်းကို ကူညီနိုင်ကောင်း ကူညီနိုင်မယ်လေ"

အမျိုးသမီးက ပြောလိုက်သည်။

ကျိုပုဖန်က ခေါင်းခါလျက် ပြောလိုက်သည်။

"အသုံးမဝင်ပါဘူး အရာအားလုံးက အစ်မပြောသလို ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင် တောင်းဆိုလည်း အလကားပဲ နောက်ဆုံးကျရင် အစ်မရဲ့ အထင်သေးတာကိုပဲ ခံရလိမ့်မယ်"

ထို့နောက် သူတို့သည် အသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

ဓားကိုင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး မြူခိုးများထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း ခြေလှမ်းများက တည်ငြိမ်နေပြီး မျက်လုံးများတွင် စိတ်ပျက်ခြင်း သို့မဟုတ် မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်း အလျင်းမရှိပေ။

"တတိယကတော့ တတိယပဲပေါ့ ဒီလောက်တောင် နောက်ကျနေတာကို"

ကျိုပုဖန်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ငါက ကျင့်ကြံချိန် ပိုကြာလို့"

ကျောက်ယောင်ယောင်က မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို ငါကရော ကျင့်ကြံချိန် ပိုကြာတယ်လို့ ပြောလို့ရမလား"

ဝေ့ပေချွမ် ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ့ဘေးတွင် လူတစ်ယောက် ပါလာခဲ့သည်။

အကျိုးအမြတ်ရှာတာ အောင်မြင်သွားတာပဲ။

သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ချောင်ချန်တို့လည်း ပေါ်လာခဲ့ကြသည်။

"ဘာလို့ စတုတ္ထက မလာဘဲ ပဉ္စမက ရောက်လာတာလဲ ဒါဆို ငါ ထိပ်ဆုံးငါးယောက်ထဲ ဝင်သွားပြီပေါ့"

ထို့နောက် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်လာကြပြီး ရောက်လာသည်နှင့် နှုတ်ဆက်ကြလေသည်။

အားလုံးက အဆင့်ကို လုနေကြသည်။

နောက်ဆုံး လူသန်ကြီး ဝင်လာသောအခါ သူက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ငါက လေးဆယ့်ကိုးလား နောက်ဆုံးတစ်ယောက်က ဘယ်သူလဲ"

"စတုတ္ထက မလာဘူး"

ဝေ့ပေချွမ်က သံသယဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အစပိုင်းက သူ့ကို ပိုစွမ်းတယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် အခု စတုတ္ထက ပထမနဲ့ အတူတူ နောက်ဆုံးမှ လာတယ်ဆိုတော့ စတုတ္ထက ပိုစွမ်းတယ်လို့ ခံစားရစေတယ်။

ယခုအချိန်တွင် လူတိုင်းသည် ချောက်ကမ်းပါး အစွန်းတွင် ရှိနေသော်လည်း မည်သူမျှ အောက်သို့ မဆင်းကြသေးပေ။

ထို့နောက် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော လူရိပ်တစ်ခု တွားသွားကာ ရောက်လာခဲ့သည်။

လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ကြသည်။

မြေပေါ်တွင် မှောက်လျက်ရှိနေသော လင်းချင်းရှန်းက ချောက်ကမ်းပါး အစွန်းရှိ လူများကို ကြည့်ကာ ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ကျင့်ကြံတာ အချိန်နည်းနည်း ပိုကြာသွားလို့ ဒီအခွင့်အရေးကောင်းကြီးကို ဖြုန်းတီးပစ်ဖို့ နှမြောလို့ လောဘကြီးသွားတာ အခုတော့ ဒီပတ်ဝန်းကျင်က ဖိအားတွေကြောင့် မတ်တပ်တောင် မရပ်နိုင်တော့ဘူး"

လူတိုင်း ထပ်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ကြပြန်သည်၊ ဒီလိုဆိုရင် သူတို့က အချိန်ဖြုန်းခဲ့တာပေါ့။

သို့သော် သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော ဖိအားများ ပြည့်နှက်နေသည်ကတော့ အမှန်ပင်။

ကျိုပုဖန်၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော အမျိုးသမီးကမူ မျက်မှောင်ကုတ်သွားခဲ့သည်။

ဤလူများ၏ မျက်လုံးများတွင် မကျေနပ်မှုများ ရှိနေသေးပြီး အရှုံးမပေးကြသေးပေ။

သူမ ဘယ်လိုမှ စဉ်းစား၍ မရခဲ့ပေ။

ခဏရပ်ပြီးနောက် သူမက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"လူအယောက်ငါးဆယ်မှာ လေးဆယ့်ကိုးယောက် ရောက်လာပြီ မင်းက ဒုတိယဆိုတော့ ပထမက ဘယ်သူလဲ"

သူမ၏ စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အလွန် ရှင်းလင်းသော ခြေသံတစ်သံ အဝေးမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ခြေလှမ်းများက တည်ငြိမ်ပြီး သက်သောင့်သက်သာရှိကာ မိမိအိမ်နောက်ဖေး ပန်းခြံထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ပင်။

"လာပြီ"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သတ္တမခြံဝင်းမှ လူအားလုံးသည် ခြေသံလာရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

...

ယခုအချိန်တွင် ကျန်းမန်သည် အလွန် မှောင်မိုက်သော လမ်းပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေခဲ့သည်။

ဤနေရာရှိ အရာအားလုံးက သူ့ကို ဖိနှိပ်ထားပြီး ရှေ့သို့ ဆက်သွားရန် တွန်းအားပေးနေသည်ဟု သူ ခံစားနေရသည်။

ချင်းရီဟန်က မတတ်နိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"မင်း တကယ်ပဲ ဘာမှမခံစားရဘူးလား"

"ခံစားရတာပေါ့"

ကျန်းမန်က အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။

"မြူခိုးတွေက ငါ့လမ်းကို ပိတ်ထားသလို ခံစားရတယ် ရှေ့ကို ဘယ်လောက်ပဲ ဆက်သွားသွား အဆုံးမရှိတဲ့ အမှောင်ထုပဲ"

"ဥပမာ အခုဆိုရင်..."

ကျန်းမန်သည် ချောက်ကမ်းပါးပေါ်တွင် ရပ်လျက် အောက်ဘက်ရှိ အဆုံးမရှိသော ချောက်နက်ကြီးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဥပမာ အခုဆိုရင် မြင်နေရတာက အဆုံးမရှိတဲ့ ချောက်နက်ကြီးပဲ မကြာခင် ပြုတ်ကျတော့မလို ဖြစ်နေပြီ"

"ဒီတစ်သက် အလင်းရောင်ကို မမြင်ရတော့ဘူး နေလည်း ဘယ်တော့မှ ထွက်လာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

ကျန်းမန်က ခဏရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီလို ခံစားချက်မျိုးပဲ"

ယခုအခါ ကျန်းမန်သည် လူတိုင်း၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ထိုအဆုံးမရှိသော ချောက်နက်ကြီးနှင့် ခြေတစ်လှမ်းသာ ကွာဝေးတော့သည်။

သူ မကြာမီ ၎င်းထဲသို့ ကျရောက်သွားတော့မည်ဟု ထင်ရသည်။

ချင်းရီဟန်တို့ကလည်း ကျန်းမန် အရင်က ဟန်ဆောင်နေခြင်းသာဖြစ်ပြီး မိမိမျက်နှာအတွက် ကြီးမားသော ဖိအားကို အမြဲတမ်း တောင့်ခံထားခဲ့ကာ ယခုအခါတွင်မူ ၎င်းထဲသို့ ပြုတ်ကျရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ဟု ထင်မြင်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ကျန်းမန်သည် မည်သူမျှ သတိမထားမိခင်မှာပင် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းထွက်လိုက်သည်။

အဆုံးမရှိသော ချောက်နက်ကြီးကို တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်းရီဟန်တို့ အံ့သြသွားကြသည်၊ တိုက်ရိုက် ခုန်ချတော့မလို့လား။

ကျိရိဖေးက မသိမသာဖြင့် လှမ်းဆွဲရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

သို့သော် ကျန်းမန် ချောက်နက်ထဲ ပြုတ်ကျသွားမည်ဟု သူတို့အားလုံး ထင်နေချိန်မှာပင်။

ကျန်းမန်သည် လေထဲတွင် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

သူသည် မတတ်နိုင်စွာဖြင့် အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ လက်လှမ်းလာသော လူနှစ်ဦးကို ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ မပြုတ်ကျပါဘူး အများကြီး ပြောပြနေလည်း မင်းတို့ ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး မြူခိုးတို့၊ အမှောင်ထုတို့ ဆိုတာက စိတ်အာရုံ အားနည်းမှုတစ်ခုပဲ"

"မဖြစ်နိုင်တာ စိတ်အာရုံ ကြံ့ခိုင်တဲ့ ပါရမီရှင်တောင် ဒီအမှောင်ထုထဲကနေ မထွက်နိုင်ဘူး"

ချင်းရီဟန်က မတ်တပ်ရပ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းမန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခုပဲ ရှိတော့တယ် သူက ပါရမီရှင် မပီသလို့ပဲ"

ထိုသို့ပြောရင်း ကျန်းမန်က လှည့်ကာ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်း လှမ်းသွားပြီးနောက် သူ၏ အသံက ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဒါက သိပ်ကြီးကျယ်တဲ့ ကိစ္စကြီး မဟုတ်ဘူး မင်းတို့ မျက်လုံးနဲ့ သေချာ ကြည့်ထားကြ"

သူ၏ ခြေလှမ်းများ ကျရောက်သွားသည်နှင့်အမျှ အလင်းရောင်တစ်ခု သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် အမှောင်ထုထဲတွင် ရှိနေသော မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုကို ခံစားနေရသည်။

၎င်းသည် ညမအိပ်ဘဲ ကျင့်ကြံခြင်းကြောင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော စိတ်အာရုံ၊ ရွှေအမြုတေ မဖွဲ့စည်းမီက ထွန်းတောက်ခဲ့မှု၊ ရွှေအမြုတေ စတင်ဖွဲ့စည်းချိန်က ကြောက်ရွံ့မှု၊ ရွှေအမြုတေ ဖွဲ့စည်းရန် ကျရှုံးခဲ့သော မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုတို့ကို ကျန်းမန် အားလုံး ခံစားနေရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ်ဖက်လူက သူ့ထံသို့ အဆက်မပြတ် ဖိအားပေးနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မကျေနပ်မှု၊ ရှက်ရွံ့မှု၊ အားနည်းမှု၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှု၊ အမှောင်ထု

ဤအရာအားလုံးကို ခံစားနေရင်း ကျန်းမန်က ၎င်းနှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံသကဲ့သို့ ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့လိုက်သည်။

"မင်း ကျရှုံးခဲ့တယ်ဆိုရင်လည်း အရာအားလုံးကို ငါ့ဆီ အပ်လိုက်"

"ချောက်နက်ထဲမှာ အလင်းရောင် မရှိဘူးဆိုရင် ငါက ဘာလို့ အလင်းရောင် မဖြစ်ပေးနိုင်ရမှာလဲ"

"နေမင်းကြီးက ဘယ်တော့မှ မထွက်လာတော့ဘူးဆိုရင် ငါက မင်းတို့အတွက် နေမင်းကြီး ဖြစ်ပေးမယ်လေ"

"လမ်းကြောင်း ပြတ်တောက်သွားရင် ငါ အရင်သွားမယ်"

"ရွှေအမြုတေ ဖွဲ့စည်းတာ ကျရှုံးခဲ့တယ် ဟုတ်လား ဒါဆို ငါက ရွှေအမြုတေ ဖွဲ့စည်းပြီး မင်းကို ပြမယ်"

"ငါ့ရဲ့ အလင်းရောင်က လူတိုင်းအပေါ် ကျရောက်စေရမယ်"