အခန်း ၁၅၄

အခန်း ၁၅၄ ကျွန်မ ကျန်းမန်ကို မိစ္ဆာနတ်ဘုရားနဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်မှုနဲ့ တိုင်ကြားချင်တယ်

ချောက်နက်ကြီးသည် အောက်ခြေမမြင်ရလောက်အောင် နက်ရှိုင်းပြီး အဆုံးမရှိသော မှောင်မိုက်မှုက ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

သို့သော် ချောက်နက်ကြီး၏ အထက်တွင် တောက်ပသော အလင်းရောင်တစ်ခုက ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်လာခဲ့သည်။

မှောင်မိုက်မှုကို ခွဲထုတ်ကာ အလင်းရောင်များ ကျရောက်လာခဲ့သည်။

သိပ်သည်းလှသော အမှောင်ထုတွင် အက်ကွဲကြောင်းများ ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဖိအားများက တစ်စစီ ပြိုကွဲသွားပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများက မျှော်လင့်ချက်အဖြစ် လင်းလက်လာခဲ့သည်။

ကျိုပုဖန်က အစ်မဖြစ်သူကို လှည့်ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အလင်းရောင် ပေါ်လာပြီ အစ်မ မြင်လား ကျွန်တော်က အဖြေအသစ်တစ်ခုကို မရေးနိုင်တာ မှန်ပေမယ့် ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ ပထမနေရာကတော့ ကျွန်တော်တို့ကို ခေါ်ပြီး အဖြေအသစ်တစ်ခုကို ရေးနိုင်တယ်"

"ရှေးခေတ်ကတည်းက ဒီလိုပဲ ဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတိုင်း အမြဲတမ်း မှန်နေမှာလား"

"ခေတ်သစ်ကို လူသစ်တွေက ရေးဆွဲရတာပဲလေ"

"ရှေးခေတ်က အဖြေတွေကိုလည်း လူသစ်တွေကပဲ ဖျက်ဆီးပစ်ရမှာပဲ"

"ကျွန်တော် မရေးနိုင်ပေမယ့် ကျွန်တော် အဲဒီထဲမှာ ပါဝင်ခွင့်ရတယ်"

ယခုအချိန်တွင် လင်းချင်းရှန်းက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းထွက်ကာ ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မူလက ညမအိပ်ရင် မှောင်မိုက်မှုကိုပဲ မြင်ရမှာ ဒါပေမယ့် ကျန်းမန် ရောက်လာတော့ အလင်းရောင် ရောက်လာပြီ"

"လမ်းကို သူက လင်းထိန်စေခဲ့ပြီ"

"ငါတို့ရဲ့ နေမင်းကြီးက ဘယ်တော့မှ ကျဆင်းမှာ မဟုတ်သလို လမ်းကြောင်းကလည်း ဘယ်တော့မှ ပြတ်တောက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဘယ်သူကမှ အပြင်ကို မထွက်နိုင်ဘူးဆိုရင် အဲဒါ ကိုယ့်ပြဿနာပဲ"

ထို့နောက် လင်းချင်းရှန်းက ကောင်းကင်ယံသို့ ပြေးတက်သွားခဲ့သည်။

ကျိုပုဖန်လည်း ထိုနည်းတူပင်ဖြစ်ပြီး လူရိပ်များက သွားကြိတ်ကာ အဆုံးမရှိသော အမှောင်ထုဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။

လူကို မျက်စိမှိတ်စေသော မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုကို ဖောက်ထွင်းရန် ဖြစ်သည်။

လူရိပ်များက နောက်ဆုံးတွင် အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သော်လည်း သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှု မရှိတော့ပေ။

ကျရှုံးခြင်းသည် ဤလမ်းကို မလျှောက်နိုင်သောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ...

သူတို့ ညမအိပ်ဘဲ ကြိုးစားမှုက မလုံလောက်သေးသောကြောင့်ပင်။

"ဟားဟား ဒီတစ်ခါတော့ ငါက ပထမပဲ"

ဝေ့ပေချွမ်က ဘယ်အချိန်ကတည်းက ပထမနေရာသို့ ရောက်သွားမှန်း မသိပေ။

ထို့နောက် ကျိုပုဖန်၊ လင်းချင်းရှန်းတို့က ဆက်တိုက် ပြေးထွက်သွားခဲ့ကြသည်။

အန်းရုံက ရှေ့ရှိ လူများကို ကြည့်ကာ ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီးနောက် နောက်သို့ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

လူတစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပြုတ်ကျသွားသည်ကို ကြည့်ကာ မထီမဲ့မြင်ပြုလိုက်သည်။

"အမှိုက်ကောင်တွေ"

အားလုံး

"..."

ထိုအထဲမှ လူနှစ်ဦးက သွားကြိတ်ကာ ပြေးတက်လာပြီး အန်းရုံကို ကျော်တက်သွားခဲ့သည်။

"ဒီနေ့ အန်းရုံနဲ့ ချောင်ချန် ငါ့ကို အမှိုက်လို့ ဆဲတာ ငါ မှတ်ထားလိုက်ပြီ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ထိုသူက အလျင်အမြန် ပြေးတက်သွားခဲ့သည်။

အန်းရုံ

"..."

ရှေ့ရှိ ချောင်ချန်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"

အပြင်ဘက်တွင် အန်းကျစ်ရိုက ရောင်စုံတိမ်တိုက်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ရှင်တို့က သူတို့ကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားတော့မလို့လား"

ဆရာမယန်က တစ်ဖက်လူကို ဂရုမစိုက်ပေ။

သူမက တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့ပြီး အရင်က သိပ်ဂရုမစိုက်တတ်သော ဂျီဟောက်က ခေါင်းမော့ကာ စတင်အာရုံစိုက်လာသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် မကြာမီ ပြီးဆုံးတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သူမ နားလည်လိုက်သည်။

တကယ်ပဲ ကောင်းကင်ယံရှိ ရောင်စုံတိမ်တိုက်က ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။

နာကျင်စွာ ရုန်းကန်နေရသကဲ့သို့ပင်။

ထို့နောက် မသဲကွဲသော နေမင်းကြီးတစ်စင်းက ရောင်စုံတိမ်တိုက်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် အလင်းတန်းများက တိမ်တိုက်ကို ဖောက်ထွက်လာခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဝုန်းခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ တိမ်တိုက်တစ်ခုလုံး ပြိုကွဲပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

အတင်းအကျပ် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

တိမ်တိုက် ပြိုကွဲသွားသည်နှင့်အမျှ နေမင်းကြီးနှင့် အလင်းရောင်သည်လည်း ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

အန်းကျစ်ရို မျက်မှောင် အကြီးအကျယ်ုတ်လိုက်သည်၊ ဒီလို ပျောက်ကွယ်သွားသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလို့ သူမ မှတ်မိနေသည်။

ဆရာမယန်က တစ်ဖက်လူကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း မျှော်လင့်ထားတာနဲ့ လွဲသွားပြီလား"

အန်းကျစ်ရိုက တိတ်ဆိတ်နေပြီး သံသယဝင်နေခဲ့သည်။

"မင်း စောစောက ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်ဆိုတာ အရမ်း ကျယ်ပြန့်လွန်းတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား စောစောက နေမင်းကြီးကို မြင်လိုက်လား အဲဒါက တိကျတဲ့ ညွှန်းဆိုမှုပဲ"

ဆရာမယန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

သူမလည်း မသေချာသော်လည်း အခြေအနေကို အနည်းငယ် ပြန်လည်ထိန်းချုပ်ချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အမြင့်ပိုင်းတွင် ထိုင်နေသော ဂျီဟောက်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။

"အားလုံးပေါင်း ကိုးယောက် လူငါးဆယ်မှာ ကိုးယောက် အပြင်ကို ထွက်နိုင်တယ်ဆိုတာ လမ်းကြောင်းသစ်တစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်လိုက်တာပဲ"

ထို့နောက် သူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ချောက်နက်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသော လူများအားလုံးကို အလင်းရောင်လက်ကြီး တစ်ခုက ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် အပြင်သို့ ပစ်ချပေးလိုက်သည်။

သူတို့ ပို၍ ဒဏ်ရာမရစေရန် ကာကွယ်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် စာအုပ်တစ်အုပ် ဂျီဟောက်ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး စာအုပ်က အလိုအလျောက် ပွင့်လာကာ စာမျက်နှာလွတ်တစ်ခုတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

ယခုအချိန်တွင် ဂျီဟောက်က စာရေးရန် စတင်လိုက်သည်။

"ရေတွင်းဟောင်း အချည်အနှောင်သည် အနားယူခြင်းမှလွဲ၍ ခံရသူကိုယ်တိုင် အတင်းအကျပ် ချိုးဖျက်နိုင်သည့် ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသည်။

အတင်းအကျပ် ချိုးဖျက်ရန် အခြေခံအချက် သုံးချက် ရှိသည်။

တစ်၊ စိတ်ထား ကြံ့ခိုင်ခြင်း၊ မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုရှိခြင်းနှင့် မာနကြီးခြင်းတို့အပြင် အပြစ်ကင်းစင်သော စိတ်ထား ရှိရမည်။

နှစ်၊ ခြံဝင်းကိုးခု၏ ပထမဆုံး စာမေးပွဲတွင် ရမှတ် ကိုးဆယ့်ရှစ်မှတ် ရရှိထားသူ။

သုံး၊ သတ္တမခြံဝင်းတွင် ရှိစဉ် အခြေခံ အရင်းအမြစ်များဖြင့် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနိုင်သူ။

ဤအချက်သုံးချက်က မဖြစ်မနေ ဆက်စပ်မှု ရှိချင်မှ ရှိလိမ့်မည်။

လက်ရှိ ခန့်မှန်းချက်အရ ရေတွင်းဟောင်း အချည်အနှောင်ကို ချိုးဖျက်ရန် လိုအပ်သည်မှာ မယိမ်းယိုင်သော စိတ်အာရုံပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် စိတ်အာရုံ ကြံ့ခိုင်ရုံသက်သက်ဖြင့် မလုံလောက်နိုင်ဘဲ တိကျသော အကြောင်းရင်းကိုမူ အတည်မပြုနိုင်သေးပေ။

သို့မဟုတ်ပါက လိုအပ်သော စိတ်အာရုံမှာ ရှေးခေတ်ကတည်းက ရှားပါးသောအရာ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ထို့အပြင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်တွင် ညမအိပ်ဘဲ ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် စိတ်အာရုံကို ထိခိုက်စေခြင်းကလည်း အတင်းအကျပ် ချိုးဖျက်နိုင်သည့် ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသည်။

ညမအိပ်ဘဲ ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် စိတ်အာရုံကို ထိခိုက်စေခြင်းသည် စိတ်အာရုံပေါ်တွင် အမှတ်အသားများ ချန်ထားခဲ့သကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး ညမအိပ်လေ အမှတ်အသားက ပို၍ ထင်ရှားလေ ဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ်စုံတစ်ဦးက အမှောင်ထုကို ခွဲထွက်သွားသည်ကို ကိုယ်တိုင် မျက်မြင် တွေ့ရှိလိုက်ရခြင်းသည် ထိုအမှတ်အသားများကဲ့သို့ပင် စိတ်အာရုံထဲတွင် ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။

ထိုအမှတ်အသားများနှင့် မတူညီသည်မှာ ဤအမှတ်အသားသည် အလင်းရောင်ကဲ့သို့ စိတ်အာရုံကို လွှမ်းမိုးကာ အမှောင်ထုကို ခွဲထွက်နိုင်စေခြင်း ဖြစ်သည်။

ချီသန့်စင်ခြင်းနှင့် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ကျင့်စဉ်များတွင် 'ဘယ်သောအခါမှ မကျဆင်းသော နေမင်း' ဟု အမည်ရသော စိတ်ကူးပုံဖော်ခြင်း ကျင့်စဉ် အသစ်တစ်ခုကို ထည့်သွင်းရန် အကြံပြုအပ်ပါသည်။

ဤနည်းဖြင့် ချီသန့်စင်ခြင်းနှင့် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်များတွင် ညမအိပ်ဘဲ ကျင့်ကြံခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော စိတ်အာရုံ ထိခိုက်မှုများကို ဖြေရှင်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရွှေအမြုတေ အဆင့်အပေါ် သက်ရောက်မှုကိုမူ အတည်မပြုနိုင်သေးပေ။

နေမင်း စိတ်ကူးပုံဖော်ခြင်း ကျင့်စဉ် အသေးစိတ်မှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်သည်။"

လက်ထဲရှိ စုတ်တံကို ချလိုက်ပြီး ဂျီဟောက်က စာအုပ်ပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။

ကျန်းမန် ဖန်တီးခဲ့သော နေမင်းကို ၎င်းထဲသို့ ရိုက်နှိပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူ ဆက်ရေးလိုက်သည်။

"အောင်မြင်သော သာဓကများမှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်သည်..."

ဤအရာများကို ရေးပြီးနောက် ဂျီဟောက်သည် စာအိတ်တစ်ခု ထုတ်ကာ မိသားစုထံသို့ စာတစ်စောင် ရေးလိုက်သည်။

ကျန်းမန်အတွက် မိသားစု၏ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက် ပါရမီရှင် အမျိုးသမီး တစ်ဦးကို ရှာဖွေပေးသင့်သည်ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

အိမ်ပါသမက် ကိစ္စကိုတော့ စွန့်လွှတ်၍ မဖြစ်သေးပေ။

သေချာသည်မှာ သူသည် ရတနာတစ်ခု ထပ်မံ တောင်းဆိုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထိုသို့ဖြင့် သူ၏ စိတ်ထဲရှိ ခန့်မှန်းချက်ကို အတည်ပြုရန် ဖြစ်သည်။

သူသည် ဤနေရာတွင် စောင့်ကြပ်နေရင်း ပိုမို အစွမ်းထက်လာအောင် ကြိုးစားကာ ကျန်းမန်ကို စောင့်ကြည့်နေရမည် ဖြစ်သည်။

အခြားသူများ အခွင့်ကောင်းယူသွားမည်ကို ကာကွယ်ရန် ဖြစ်သည်။

ထိုလူငယ်၏ အလင်းရောင်က အရမ်းကို တောက်ပလွန်းလှသည်။

——

အလယ်ပိုင်း ကျွန်းစုများ။

အခန်းထဲတွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသော ချန်ယွီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရုတ်တရက် နာကျင်သော အမူအရာ ပေါ်လာပြီး ရင်ဘတ်ကို ကြီးမားသော လက်ကြီးတစ်ခုဖြင့် ထုရိုက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ထို့နောက် မျက်လုံးများ ပွင့်လာကာ မျက်လုံးပြူးထွက်တော့မတတ် ဖြစ်သွားပြီး သွေးတစ်ပွက် အန်ချလိုက်သည်။

ဖူး

ချန်ယွီ၏ မျက်နှာက ဖြူရော်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး အားအင်ကုန်ခမ်းသွားခဲ့သည်။

သူသည် အင်မော်တယ် ဝိညာဉ် နည်းလမ်းဖြင့် ကျန်းမန်တို့ကို စမ်းသပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းမန်တို့ကို သူ၏ ရွှေအမြုတေ ဖွဲ့စည်းခဲ့စဉ်က လမ်းကြောင်းအတိုင်း တစ်ခေါက် ပြန်လျှောက်ခိုင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့ကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့စေရန် ဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့်...

ကျန်းမန်က အမှောင်ထုကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး အလင်းရောင်များပင် ချန်ထားခဲ့သည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

နောက်မှလူများလည်း အစုလိုက်အပြုံလိုက် လိုက်ပါလာကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လူအများအပြား အမှောင်ထုထဲမှ ထွက်လာနိုင်ခဲ့ကြသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ဤလူများသည် သူ၏ ရွှေအမြုတေ ဖွဲ့စည်းချိန်က မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုကို ခံစားခဲ့ရလျှင် အနည်းဆုံး ကိုးယောက်က ရွှေအမြုတေ အောင်မြင်စွာ ဖွဲ့စည်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဒါတောင်မှ သူတို့က သတ္တမခြံဝင်းက လူတွေမို့ စိတ်ဓာတ်မခိုင်မာလို့ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ပထမခြံဝင်းကဆိုလျှင်...

အခြားသူများ၏ အောင်မြင်မှုနှုန်းနှင့် ဘာမှ ကွာခြားမည် မဟုတ်ပေ။

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

ချန်ယွီ မယုံနိုင်ပေ။

သို့သော် အမှန်တရားက ထိုသို့ပင် ဖြစ်နေသည်။

အကယ်၍ အကယ်၍သာ သူသည် ထိုအချိန်က ကျန်းမန်ကို တွေ့ခဲ့လျှင်...

နောက်ဆုံးတွင် သူ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး မျက်နှာထားကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး အကယ်၍ဆိုတာ မရှိဘူး ငါ ကိုယ့်အလုပ်ကို ဆက်လုပ်ဖို့ လိုအပ်သေးတယ်"

"သူတို့ အောင်မြင်တာက ကံကောင်းလို့ ဒီခေတ်မှာ မှန်ကန်တဲ့လူနဲ့ တွေ့လို့ပဲ"

"ငါလည်း အတူတူပဲ ငါက အင်မော်တယ် ဝိညာဉ်နဲ့ တွေ့ခဲ့ရုံပဲလေ"

"တကယ်တော့ အခြေခံအားဖြင့် ဘာမှ သိပ်မကွာပါဘူး"

"ဒီဘက်မှာ ကျရှုံးသွားလည်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး လူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်ရုံသက်သက်ပဲဟာ"

ထို့နောက် သူ ဆက်မတွေးတော့ဘဲ ဒဏ်ရာများကို စတင် ကုသလေတော့သည်။

နောက်ကိစ္စများကို ရင်ဆိုင်ရန် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုကျန်းမန်ကတော့ ဤကိစ္စ၏ အဓိက သော့ချက်ပင် ဖြစ်သည်။

သူ့ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်နိုင်လျှင် နေမင်းကြီးသည် ထပ်မံ ကျဆင်းသွားပေလိမ့်မည်။

နည်းလမ်းများစွာ ရှိသည်ဖြစ်ရာ အနည်းငယ် စမ်းသပ်ကြည့်သင့်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ့ကို အရည်အချင်းပြည့်မီသော စစ်တုရင်ရုပ်တစ်ခု ဖြစ်လာစေရန် ဖြစ်သည်။

————

ကျွန်းငယ်လေး၏ အစွန်းတွင် ကျန်းမန်သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ယခုအခါ သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး နေရာ မပြောင်းလဲသေးပေ။

ပင်လယ်ရေက သူ၏ ခြေမျက်စိအထိပင် ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဒီရက်နှစ်ဆယ်လုံး သူက ဒီနေရာမှာပဲ ရပ်နေခဲ့တာလား ဒါမှမဟုတ် မိစ္ဆာနတ်ဘုရား နယ်ပယ်ထဲကို တကယ်ပဲ ဝင်သွားခဲ့တာလား မသိပေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အလင်းရောင်များ ထွက်လာခဲ့သည်ဆိုတော့ တကယ်ပဲ စိတ်အာရုံက တည်ဆောက်ထားသော ကမ္ဘာ ဖြစ်ရမည်။

သို့သော် ရက်နှစ်ဆယ်အတွင်း တိုးတက်လာမှုကတော့ အစစ်အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူသည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း နောက်ပိုင်းအဆင့်၊ ခန္ဓာကိုယ်အဆင့် ခုနစ်၊ စိတ်အာရုံအဆင့် ခုနစ် သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့်...

အပြင်ထွက်လာချိန်တွင် သူ၏ ခေါင်းက ကွဲထွက်တော့မတတ် နာကျင်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်၏ အရေပြား နေရာတိုင်းက အော်ဟစ် ညည်းတွားနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

သူ အာရုံခံကြည့်လိုက်သောအခါ စိတ်အာရုံကို ကိုယ်စားပြုသော ကြယ်ပွင့်သည် မှေးမှိန်နေသည်ကို အံ့သြစွာ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုယ်စားပြုသော ဘူးသီးတွင်လည်း အက်ကွဲကြောင်းများ အပြည့်ဖြစ်နေသည်။

ကျင့်ကြံမှုကို ကိုယ်စားပြုသော ဘူးသီးပင်လျှင် ကွဲကြေလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

ဤသို့ ကြည့်ရလျှင် အမှောင်ချောက်နက်ကြီးကို ဖောက်ထွက်ရန်အတွက် ကြီးမားသော တန်ဖိုးပေးဆပ်ရမည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် အမှောင်ချောက်နက်ကြီးသည် သာမန် စိတ်အချည်အနှောင်နှင့် မတူဘဲ စိတ်အာရုံသက်သက်သာ လိုအပ်သည် မဟုတ်ပေ။

"ကိုးပုံသေ တစ်ပုံရှင် အခြေအနေပဲ"

အနည်းငယ် မှားယွင်းသွားသည်နှင့် အထဲတွင် တကယ် သေသွားနိုင်သည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့မဟုတ် ထိုလူ၏ ရွှေအမြုတေ ဖွဲ့စည်းမှုထဲတွင် သေသွားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ဒီလူ အဆင့်တက်လှမ်းဖို့ ကျရှုံးသွားတာ အံ့သြစရာ မရှိတော့ဘူး။

"မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ချောက်နက်ကြီးကို ဖောက်ထွက်လာတာလဲ"

ချင်းရီဟန်က အံ့သြစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

၎င်းသည် သူမဖတ်ဖူးသော စာအုပ်များနှင့် လုံးဝ မတူညီပေ။

ဤသို့သော မှတ်တမ်းမျိုး တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။

ကျန်းမန်က မြေပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေဆဲဖြစ်သော ချင်းရီဟန်ကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အရှုံးမပေးတဲ့ စိတ်ထား၊ သေရဲတဲ့ သတ္တိ၊ လောကကြီးမှာ ပထမဆုံး လုပ်ရဲတဲ့ ရဲရင့်မှု ပြီးတော့... ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီ"

ချင်းရီဟန်သည် ကြားရုံနှင့်ပင် ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။

ဒါတွေ မင်းဆီမှာ ရှိလို့လားဟု သံသယဝင်နေသကဲ့သို့ပင်။

သူမကတော့ သဘာဝကျကျ မမြင်နိုင်ပေ။

ကျိရိဖေးကတော့ တကယ့်ကို အံ့သြမိသည်၊ ဒီလူ... တကယ်ကိုပဲ ဟန်လုပ်လွန်းတယ် ဒါပေမယ့် တကယ်လည်း စွမ်းဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်။

ကျန်းမန်က နေရာတစ်ခုရှာပြီး ထိုင်ကာ အနားယူလေတော့သည်။

"မင်း တခြားလူတွေ မျောပါသွားလား မသွားလား သွားမကြည့်တော့ဘူးလား"

ကျိရိဖေးက မေးလိုက်သည်။

ကျန်းမန်က သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ် နာကျင်လွန်းလို့ လမ်းမလျှောက်နိုင်တော့ဘူးဆိုတာကို သူ သဘာဝကျကျ ထုတ်ပြောမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့နောက် သူသည် တစ်ဖက်လူနှင့် ဆေးပင်များနှင့် ဝင်္ကပါများအကြောင်း ဆွေးနွေးခဲ့သည်။

ကျိရိဖေးက တစ်ဖက်လူတွင် မေးခွန်းများစွာ ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှင်းပြပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျန်းမန်က ဓားပျံစီးခြင်းအကြောင်း ထပ်မေးလိုက်သည်၊ အတွေ့အကြုံ မရှိသောကြောင့် အခြားသူများ၏ တန်ဖိုးရှိသော အတွေ့အကြုံများ လိုအပ်သည် မဟုတ်ပါလော။

ကျိရိဖေးကလည်း အမှန်အတိုင်း ပြောပြခဲ့သည်။

ဆရာမယန် ဓားပျံစီးကာ ရောက်လာသည်အထိပင် ဖြစ်သည်။

"ငါတို့ရဲ့ ပထမက အမြင်တွေကို ထပ်ပြီး ချိုးဖျက်လိုက်ပြန်ပြီပဲ"

ဆရာမယန်က မျက်နှာတွင် အပြုံးများဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမက ကျန်းမန်ကို ဓားပျံဖြင့် ပင့်တင်လိုက်သည်။

ကျိရိဖေးကို နှုတ်ဆက်ချိန်တွင် ကျန်းမန်က ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာ ပစ်ပေးခဲ့သည်။

ကျိရိဖေး နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။

ချင်းရီဟန်က ပြောလိုက်သည်။

"သတိမထားမိဘူးလား စောစောက သူက မင်းကို အသုံးချပြီး သင်ယူနေတာ သူ ဒဏ်ရာရထားတယ် ချောက်နက်ကြီးကို ဖောက်ထွက်လာတာက သူ့ကို အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရစေခဲ့တယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျိရိဖေး အံ့သြသွားခဲ့သည်။

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားခံလိုက်ရတာကို သိပြီလား"

ချင်းရီဟန်က မေးလိုက်သည်။

ကျိရိဖေးကတော့ "အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရထားတာတောင် သူက ဆက်ပြီး သင်ယူနေတာလား" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် ချင်းရီဟန် ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် ချွေးစေးများ ထွက်လာခဲ့သည်။

ဒီလူ...

——

ကျန်းမန်သည် ကျိုပုဖန်ကို မြင်သောအခါ သူသည် မြေကြီးပေါ်တွင် လူးလှိမ့်ကာ အော်ဟစ်နေပြီး မိမိထက်ပင် ဆိုးရွားနေသေးသည်။

သူ၏ ဘေးမှ အမျိုးသမီးမှာမူ မျက်နှာတွင် အံ့သြမှုများ အပြည့်ဖြစ်နေသည်။

ယောက်ျားကြီးတန်မဲ့ ဒီလောက်တောင် အော်ဟစ်နေနိုင်တယ်လို့ တွေးနေပုံရသည်။

သို့သော် ကျန်းမန်က မကြာမီမှာပင် လင်းချင်းရှန်းတို့က ပို၍ပင် အော်ဟစ်နေကြသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

ကျောက်ယောင်ယောင်၊ အန်းရုံ စသည့်သူများကတော့ တိုက်ရိုက် သတိမေ့သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ခန္ဓာကိုယ် ကျင့်ကြံသူ ချောင်ချန် တစ်ယောက်သာ သွားကြိတ်ထားပြီး မျက်နှာကြီး ရှုံ့မဲ့နေခဲ့သည်။

ကျန်းမန် တစ်ယောက် ဘာမှမဖြစ်သည်ကို သူတို့အားလုံး အလွန် သိချင်နေကြသည်။

"စိတ်အာရုံနဲ့ ဖိထားလိုက်ရင် ရပြီလေ"

ကျန်းမန်က သူတို့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ မသုံးတတ်ဘူးလား"

ထို့နောက် သူတို့ ဆက်ပြီး အော်ဟစ်နေကြပြန်သည်။

ဆရာမယန်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဆရာဂျီ ပြောတာတော့ မင်းတို့ အကုန်လုံး လှုပ်လို့မရအောင် ဖြစ်နေရမှာ သာမန် စိတ်အာရုံနဲ့ ဒီလို နာကျင်မှုကို ဖိနှိပ်ထားလို့ မရဘူးမလား"

ကျန်းမန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

"အဲဒါကြောင့် သာမန်လူတွေဖြစ်တဲ့ သူတို့တွေ အော်ဟစ်နေကြတာလေ"

ဆရာမယန်

"..."

ထို့နောက် လူအားလုံးကို ဆယ်ယူကာ ကျွန်းပေါ်တွင် ထားလိုက်သည်။

ဂျီဟောက်က လူတိုင်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဒီတစ်ခါ ရောင်စုံတိမ်တိုက်အကြောင်း ပြောကြရအောင် မင်းတို့ ဝင်သွားခဲ့တဲ့ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား နယ်ပယ် အကြောင်းပေါ့"

"ဒီအရာတွေက ဘယ်သူ့ကို ရည်ရွယ်ပြီး လာတယ်လို့ မင်းတို့ ထင်လဲ"

"သေချာပေါက် ငါတို့ပဲပေါ့"

ချောင်ချန်က ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

အန်းရုံက ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

"ဒီအရာက ညမအိပ်တဲ့သူတွေကို ရည်ရွယ်ပြီး လာတာဆိုတော့ အလယ်ပိုင်း ကျွန်းစုတွေမှာ သူတို့ရဲ့ သူလျှိုတွေ ရှိနေမှာ သေချာတယ်"

"အတော်လေး စဉ်းစားတတ်တာပဲ"

ဂျီဟောက်က ခေါင်းငြိမ့်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် မင်းတို့ရဲ့ သတင်းကို တခြားလူတွေ သိသွားတာ သိသာတယ် ဒါပေမယ့် အလယ်ပိုင်း ကျွန်းစုတွေထဲ ဝင်လာတဲ့လူတွေက မင်းတို့ ညမအိပ်တာကို တွေ့သွားတာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ"

"ဒါဆို ဒီတစ်ခါ ရောင်စုံတိမ်တိုက်ရဲ့ နောက်ဆုံး ရည်ရွယ်ချက်က ဘယ်သူ့ကို ဦးတည်ထားတာလဲလို့ မင်းတို့ ထင်လဲ"

"ငါတို့ မဟုတ်ဘူးလား"

လူတစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာတော့ ဟုတ်သလိုပဲ ဒါပေမယ့် ဘာအတွက်လဲ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်တွေဖြစ်တဲ့ မင်းတို့တစ်စုရဲ့ တန်ဖိုးက ဘယ်မှာလဲ"

ဂျီဟောက်က လူတိုင်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

လူတိုင်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားကြသည်။

ထို့နောက် ဂျီဟောက်က ဆက်ပြောသည်။

"မင်းတို့ရဲ့ တန်ဖိုးက လူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်ဖို့ပဲ မဟုတ်ရင် မင်းတို့ အကုန်လုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရင်တောင် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားအတွက် ဘယ်လောက် အထောက်အကူ ဖြစ်မှာလဲ"

"စည်းရုံးသိမ်းသွင်းဖို့တောင် သိပ်သိသာလွန်းတယ်"

"ဒါကြောင့် သူတို့ရဲ့ တကယ့် ပစ်မှတ်က ပြိုင်ပွဲကြီးထဲက လူတွေပဲ ဖြစ်ရမယ်"

"ဒါမှမဟုတ် တစ်ယောက်ယောက်အတွက် အခွင့်အရေး ဖန်တီးပေးဖို့ အထူးသဖြင့် မင်းတို့ အကျိုးအမြတ်ရှာခဲ့တဲ့ လူတွေပေါ့"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့လည်း မင်းတို့နဲ့အတူ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား နယ်ပယ်ထဲကို ရောက်သွားမှာမို့လို့ပဲ"

"တချို့အချိန်တွေမှာ ရန်သူတွေက အဲဒီလောက် ဉာဏ်မကောင်းပေမယ့် အဲဒီလောက်လည်း မတုံးအဘူး"

"ဒါပေမယ့် ငါတို့ရဲ့ တာဝန်က မသင်္ကာဖြစ်ပြီး သက်ဆိုင်ရာ လူတွေကို အကြောင်းကြားဖို့ပဲ"

"ကျန်တာက ငါတို့နဲ့ မဆိုင်တော့ဘူး"

"ပြန်သွားပြီး နှစ်ရက်လောက် အနားယူလိုက် ပြီးရင် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်တွေ အလယ်ပိုင်း ကျွန်းစုတွေကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်တာကို ကြည့်ကြတာပေါ့"

"ရက်အနည်းငယ် လေ့ကျင့်ပြီးရင် ဂိုဏ်းကို ပြန်ရတော့မယ်"

ထို့နောက် ဂျီဟောက်သည် သာမန်မဟုတ်သော ဓားပျံစီးခြင်း နည်းလမ်းဖြင့် လူအားလုံးကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

အန်းကျစ်ရို တစ်ယောက်တည်းကိုသာ ကျွန်းငယ်လေးပေါ်တွင် ဆက်လက် ထားရစ်ခဲ့သည်။

အန်းကျစ်ရိုက တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

ဒီလူတွေကို တကယ်ပဲ နားလည်ဖို့ ခက်ခဲလွန်းတယ်လို့ သူမ ထင်လိုက်သည်။

လမ်းကြုံနေတာကို ငါ့ကို ဘာလို့ ပြန်မပို့ပေးရတာလဲ။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး မပေးလို့လား။

သို့သော် တစ်ဖက်လူ ပြောသည်မှာ အကြောင်းပြချက် ရှိသည်။ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်တွေပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား လူတွေပဲ ဖြစ်ဖြစ် အင်တိုက်အားတိုက် တိုက်ခိုက်တာရော၊ ရေတွင်းဟောင်း စွမ်းရည်နဲ့ တိုက်ခိုက်တာရော။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် တစ်စုအတွက်တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။

တခြားကိစ္စ တစ်ခုခု လုပ်ဖို့ သေချာတယ်။

ပြိုင်ပွဲကြီးရဲ့ အင်မော်တယ် စံအိမ်တော်နဲ့ ပတ်သက်နိုင်တယ်။

————

ဝူယွင်ဂိုဏ်း

ဥပဒေထိန်းသိမ်းရေး ခန်းမ အချုပ်ထောင်

သုံးလနီးပါး အချိန်အတွင်း ဟော့ပင်းကျီသည် နေ့စဉ် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်၊ ကျန်းမန် အိပ်ပျော်သွားပြီး သူမ၏ တက်လမ်း ဖြစ်လာမည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါမှ သူမ ပုံမှန်အတိုင်း အပြင်ထွက်ပြီး သူမ၏ ဘဝကို ဆက်လက် ဖြတ်သန်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သုံးလကြာသည်အထိ တစ်ဖက်လူက လုံးဝ အိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။

ဒါက သူမကို လက်ခံနိုင်စွမ်း မရှိဖြစ်စေခဲ့သည်။

အမှောင်ထုထဲမှာ နေရတာ သူမ လုံလောက်ပြီဖြစ်ပြီး ဒီလို ဆက်မနေချင်တော့ပေ။

သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကယ်တင်ဖို့ လိုအပ်ပြီး တစ်ခုခု လုပ်ဖို့ လိုအပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမက အချုပ်ခန်း တံခါးဝသို့ ရောက်လာပြီး အပြင်ဘက်သို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါ နင်တို့ တာဝန်ခံကို တွေ့ချင်တယ်"

သူမ အကြိမ်အနည်းငယ် အော်ပြီးနောက် လူတစ်ယောက် နီးကပ်လာကာ "ဘာကိစ္စလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ငါ သူ့ကို တွေ့ချင်တယ် ငါ့မှာ အရေးကြီးတဲ့ သတင်း ရှိတယ်"

ဟော့ပင်းကျီက ပြောလိုက်သည်။

"ဘာသတင်းလဲ" တစ်ဖက်လူက တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"မိစ္ဆာနတ်ဘုရားရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါသိတယ် ငါ တိုင်ကြားချင်တယ်" ဟော့ပင်းကျီက ပြောလိုက်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်

ဥပဒေထိန်းသိမ်းရေး ခန်းမမှ မီးရှို့မှု အမှုကို စစ်ဆေးရန် ကူညီပေးနေသော ရန်ချန်းသည် အကြောင်းကြားစာ လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

သူ အနည်းငယ် အံ့သြသွားပြီး "သူမကို ခေါ်လာခဲ့လိုက်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ့ရှေ့ရှိ ယွီဝမ်ရိ ကို ကြည့်ကာ "ညီမလေး ဒီဘက်က နည်းနည်း အချိန်ဆိုင်းသွားပြီ အခုလေးတင် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ အမှုတစ်ခုကို စစ်ဆေးရမှာမို့လို့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယွီဝမ်ရိက ခေါင်းခါလျက် "ရပါတယ် ရှင်တို့ ကျွန်မကို ဆက်ပြီး ချုပ်ထားလို့ ရပါတယ် ကျွန်မ အပြင်မထွက်ဘူး"

"တကယ်တော့ အပြင်ဘက်ကလည်း အဲဒီလောက် အန္တရာယ် မများပါဘူး မင်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတဲ့လူက ဂိုဏ်းထဲမှာ မရှိတာ သုံးလနီးပါး ရှိနေပြီ လူတိုင်းလည်း မေ့လောက်ပါပြီ"

ရန်ချန်းက စေတနာဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း ကျွန်မ အပြင်မထွက်ဘူး"

ယွီဝမ်ရိက ဒီနေရာလေး အတော်ကောင်းသည်ဟု ထင်နေသည်။

"ဦးလေးရှန်းကလည်း အပြစ်မယူပါဘူး မင်း ဂိုဏ်းအတွက် ဆုံးရှုံးမှုကို လျော်ပေးလိုက်ရင် ရပါပြီ"

ရန်ချန်းက ပြောလိုက်သည်။

"နည်းနည်း ထပ်စောင့်ပါဦးမယ် ကျွန်မ ကျန်းမန် ပြန်လာတာကို စောင့်ပြီးမှ အခြေအနေကြည့်ပြီး ထွက်မယ်"

ယွီဝမ်ရိက တစ်ဖက်လူ နားမလည်သည်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီသုံးလအတွင်း သူ ဘာတွေသွားလုပ်နေလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ တကယ်လို့များ အတွင်းဂိုဏ်းက လူတွေကို သွားရန်စမိရင် ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ"

"သူ ပြန်လာလို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ရန်မစထားဘူးဆိုတာ သေချာမှ ကျွန်မ အပြင်ထွက်မယ်"

ရန်ချန်း ဆွံ့အသွားခဲ့ပြီး ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို မတွေးဖူးသကဲ့သို့ပင်။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူတို့က လေ့ကျင့်ရေး သွားကြတာဆိုတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ သွားရန်စလောက်တဲ့အထိတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။

အတွင်းဂိုဏ်းနှင့် အပြင်ဂိုဏ်းသည် အပြန်အလှန် ဆက်သွယ်မှု အလွန်နည်းပါးပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင် အပြင်ဂိုဏ်းမှ ယွန်းရှာတောင်ထွတ် တစ်ခုတည်းသာ အပြင်သို့ ထွက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

မကြာမီမှာပင် ဟော့ပင်းကျီကို ခေါ်လာခဲ့ကြသည်။

သူမက ယွီဝမ်ရိကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရှောင်နေဖို့ လိုမလို မေးနေသကဲ့သို့ပင်။

ရန်ချန်းက ခေါင်းအနည်းငယ် ခါလျက် ပြောသည်။

"ရပါတယ် မင်း ပြောပါ"

"ကျွန်မ ကျန်းမန်ကို တိုင်ကြားချင်တယ် သူက မိစ္ဆာနတ်ဘုရားနဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်နေတယ်" ဟော့ပင်းကျီက ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။