အခန်း ၅၇၂

အခန်း (၅၇၂) အားလပ်ချိန်လေးကို ခိုးယူခြင်း (အပိုင်း ၂)

သို့သော် သူ အနားသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ တံခါးစောင့်မှာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားပြီး စကားပင် မပြောနိုင်တော့ချေ။

"ဇီ... ဇီယန် အာမခံဌာန က... ခေါင်းဆောင်... ခေါင်းဆောင်ဆု လား"

သူ၏ အသံမှာ တိုးမနေခဲ့ပေ။ ထိုအသံကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်း ရရှိသွားလေသည်။

"ဘယ်မှာလဲ... သူ ဘယ်မှာလဲ"

"ခေါင်းဆောင်ဆု ဘယ်မှာလဲ"

"တုန်းဟွမ် တစ်ခွင်ရဲ့ နံပါတ်တစ် ပြိုင်ဘက်ကင်း သိုင်းပညာရှင်ကြီးလေ"

"သူ ပြန်ရောက်လာပြီလား"

မေးခွန်းပေါင်းများစွာ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသောအခါ ဆုမို၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး အခြေအနေ မဟန်တော့ကြောင်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်၏။ သူသည် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် လီ ကို အမြန် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ဖုဟန်ယွမ် နှင့် ဟူစန်းတောက် တို့ကို ဂရုစိုက်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ရွှီလု ကိုပင် သူ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ယန်ရှောင်ယွင်၏ လက်ကို အလျင်စလို ဆွဲကိုင်လိုက်တော့သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ"

ထိုစကားတစ်ခွန်းကို တံခါးစောင့်အား လှမ်းပြောလိုက်ခြင်းပင်။

တံခါးစောင့်မှာ မှင်သက်နေဆဲ။ ဘာတွေဖြစ်သွားမှန်း မသိလိုက်မီမှာပင် ဆုမိုသည် လေထဲသို့ ခုန်တက်သွားပြီး သူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ နင်းကာ အားယူလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ထိုသို့ အားယူတွန်းကန်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် 'ခရမ်းရောင်ချီ အရှေ့အရပ်မှ ပေါ်ထွန်းခြင်း' ကိုယ်ဖော့ပညာကို ချက်ချင်း အသုံးပြုလိုက်တော့သည်။

လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် ခရမ်းရောင် အလင်းတန်း တစ်ချက် ဝေဝါးသွားသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့ မော်ကြည့်လိုက်သော အချိန်တွင်မူ ထိုပုံရိပ်လေးမှာ မြို့ရိုးပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် လေထဲသို့ ပျံဝဲသွားပြီး မြို့တွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားတော့သည်။

"ဝါး... တုန်းဟွမ် ရဲ့ နံပါတ်တစ် သိုင်းပညာရှင် ဆိုတဲ့အတိုင်း ကိုယ်ဖော့ပညာကလည်း တကယ့်ကို ပြိုင်ဘက်ကင်းပါလား"

အချို့မှာ သူတို့၏ မျက်လုံးများကို လက်ဖြင့် ကွယ်ကာကြည့်ရင်း မိမိတို့၏ နိမ့်ကျမှုကို ဝန်ခံနေကြလေသည်။

"ခေါင်းဆောင်ဆု... ခဏစောင့်ပါဦး... ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့ သိုင်းပြိုင်ပြီး အရည်အချင်းကို စမ်းသပ်ကြည့်ချင်လို့ပါ"

အန္တရာယ်ကို မမှုဘဲ သူ့ကို အသုံးချကာ နာမည်ကျော်ကြားလိုသူ အချို့ပင် ရှိနေခဲ့သေး၏။

"သူ ဘယ်မှာလဲ... အတိအကျ ဘယ်နေရာကို ရောက်သွားတာလဲ"

သူ၏ တည်နေရာကို မရှာဖွေနိုင်သော မျက်စိလျှမ်းနေသည့် သိုင်းသမားများလည်း ရှိနေကြပြီး သူတို့မှာ ထပ်ခါတလဲလဲ မေးမြန်းနေရုံမှတစ်ပါး အခြား မတတ်နိုင်ကြချေ။

သို့သော်ငြားလည်း ဆုမိုသည် 'ခရမ်းရောင်ချီ အရှေ့အရပ်မှ ပေါ်ထွန်းခြင်း' ကို အရင်ဆုံး အသုံးပြုခဲ့ပြီးနောက် 'နတ်ဘုရား အသွင်ပြောင်းခြင်း' ကို ဆက်လက် ဖော်ဆောင်လိုက်ရာ မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် လူအုပ်ကြီးကြားမှ အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

...

...

လေပြေညင်းများက ဆံကေသာများကို ဖြတ်သန်း တိုက်ခတ်သွားပြီး အဝတ်အစား စွန်းများကို တဖျပ်ဖျပ် လွင့်ခါသွားစေသည်။

ယန်ရှောင်ယွင်မှာ ဆုမို၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပါလာပြီး သူမကိုယ်တိုင် မည်သည့် အားအင်မျှ စိုက်ထုတ်ရန် မလိုအပ်ဘဲ လေထဲတွင် သူ ခေါ်ဆောင်ရာသို့သာ လွတ်လပ်စွာ လိုက်ပါနေရလေသည်။

အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ အမိုးကြွေပြားများနှင့် အရိပ်များ အားလုံး အနောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်ကို မြင်တွေ့ရပြီး သူမ၏ ရင်ထဲတွင် သာယာကြည်နူးမှုများ ရုတ်ချည်း ဖြစ်ပေါ်လာတော့၏။

သို့သော် အထက်သို့ မော်ကြည့်လိုက်သောအခါ မိုးပျံတိုက်ကြီးများက အလျင်အမြန် နီးကပ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဆုမိုက သူ၏ ခြေဖျားလေးများဖြင့် ခေါင်မိုးစွန်းများကို ညင်သာစွာ ထောက်ကာ အထက်သို့ ပျံတက်သွားပြီး အကြိမ်အနည်းငယ် ခုန်လွှားပြီးနောက် အဆောက်အအုံ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ယန်ရှောင်ယွင်က ဆုမိုကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားဆဲဖြစ်ပြီး သူမကို အောက်ချပေးရန် သူကလည်း မရည်ရွယ်ထားချေ။

တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ အတူရှိနေပြီးနောက် ယန်ရှောင်ယွင်သည် မချိတင်ကဲဖြင့် ဆုမိုအား လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်ကာ အပြုံးလေးဖြင့် မေးလိုက်၏။

"အိမ်ကို မပြန်ဘဲ... ဘာလို့ ငါ့ကို လင်းကျွယ် တိုက်ကြီး ရဲ့ အပေါ်ဆုံးထပ်ကို ခေါ်လာရတာလဲ ရှောင်မို"

လင်းကျွယ် တိုက်ကြီးသည် တည်းခိုခန်း တစ်ခု ဖြစ်၏။ လော့ရှားမြို့ တွင် အကောင်းဆုံး ဟုတ်မဟုတ် ဆိုသည်မှာ ငြင်းခုံစရာ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်သော်လည်း လော့ရှားမြို့ တစ်မြို့လုံးတွင် အမြင့်မားဆုံး အဆောက်အအုံ ဖြစ်ကြောင်းကတော့ သေချာလှပေသည်။

ဤနေရာမှနေ၍ လော့ရှားမြို့ တစ်မြို့လုံး၏ ရှုခင်းများကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် အပြည့်အဝ ငေးမောကြည့်ရှုနိုင်ပေသည်။

ဆုမိုက ပြုံးလျက် ဖြေကြားလိုက်သည်။

"အခု ချက်ချင်း ပြန်သွားရင် သေချာပေါက် လူအုပ်ကြီး ဝိုင်းတာကို ခံရမှာ အသေအချာပဲလေ အစ်မယွင်... ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့အတွက် တိတ်ဆိတ်တဲ့ အချိန်လေးကို ခိုးယူပြီး ဒီမှာ ခဏလောက် ပုန်းနေကြတာပေါ့"

"ငါ မျက်နှာတောင် မသစ်ရသေးဘူး"

ယန်ရှောင်ယွင်က ဆုမို၏ နှာခေါင်းကို သူမ၏ လက်ချောင်းလေးဖြင့် ဖွဖွလေး ပွတ်ဆွဲကာ တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်၏။

"ဦးလေးဖူ တော့ တော်တော်လေး စိတ်တိုနေလောက်ပြီ"

"ဦးလေးဖူ ကျန်းမာရေးကော ကောင်းရဲ့လား"

ဆုမိုက အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

"သူ အရမ်းကို ကျန်းမာ တက်ကြွနေပါတယ်"

ယန်ရှောင်ယွင်က ပြုံးလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ နင်က အပြင်ထွက်သွားတာ အရမ်းကြာနေတော့ သူက နင့်အတွက် အမြဲတမ်း စိတ်ပူနေတာ... ငါပါ နင့်အတွက် စိတ်ပူသွားမှာ စိုးလို့ သူက ငါ့ရှေ့မှာတော့ အဲဒီအကြောင်း တစ်ခွန်းမှ မဟရဲဘူးလေ"

"ဒီခရီးစဉ်က ဒီလောက်အထိ ကြာသွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်လည်း မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါဘူး"

ဆုမိုက ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းလိုက်သည်။

"ဒီခရီးစဉ် တစ်လျှောက်လုံး ကျွန်တော် ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာတွေကို အစ်မယွင် ကို ပြောပြမယ်လေ"

သူ ပြန်ရောက်လာသည့် သတင်းက လော့ရှားမြို့ တစ်မြို့လုံးသို့ တောမီးအလား လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားမည်မှာ အသေအချာပင်။ အာမခံဌာန ၏ ဝင်ပေါက်တွင်လည်း လူတွေ ကြိတ်ကြိတ်တိုး စည်ကားနေလောက်ပြီ ဖြစ်၏။ ယခုအချိန် ပြန်သွားပါက မည်သို့မျှ အေးချမ်းနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ ထို့ကြောင့် ယန်ရှောင်ယွင်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဤနေရာ၌ ခေတ္တ ပုန်းကွယ်နေရင်း သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ဇာတ်ကြောင်းများကိုသာ မျှဝေပြောဆိုနေခြင်းက ပိုကောင်းပေမည်။

ယန်ရှောင်ယွင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ကြ၏။ သူမ၏ ဦးခေါင်းလေးကို သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ညင်သာစွာ မှီတင်ထားပြီး သူ၏ ခရီးသွား မှတ်တမ်းများကို တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေလေသည်။

ဆုမိုသည် အရာအားလုံးကို အသေးစိတ် ပြန်လည် ပြောပြနေခဲ့၏။ ခရီးစဉ် မည်သို့ စတင်ခဲ့ကြောင်း၊ မည်သူများနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ကြောင်း၊ မည်သည့် အဖြစ်အပျက်များ ကြုံတွေ့ခဲ့ရကြောင်းနှင့် မည်သို့ ဆုံးဖြတ်ချက်များ ချမှတ်ခဲ့ကြောင်း အစရှိသည်တို့ကို တစ်ခုမကျန် ပြောပြနေတော့သည်။

သေချာသည်မှာ သူသည် ဝေဇီယီ သို့မဟုတ် စစ်ထူလေး အကြောင်းကိုမူ လုံးဝ ထည့်သွင်း ပြောဆိုခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ အနည်းဆုံးတော့ ယခုအချိန်တွင် မပြောသေးခြင်းပင်။

ဝေဇီယီ အကြောင်းမှာ အနည်းနှင့်အများ ဆိုသလို အဆင်ပြေနိုင်သေးသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ထိုကိစ္စက ဝေရူဟန် ၏ တစ်ဖက်သတ် စွဲလမ်းမှုသက်သက်သာ ဖြစ်၏။ နောက်ပိုင်းတွင် တတိယ နန်းဆောင်သခင်မ နှင့် ဒုတိယ နန်းဆောင်သခင်မ တို့ ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ခဲ့ပြီး သွမ့်ဆုန်ပင်လျှင် သူတို့ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့သော်ငြားလည်း အဆုံးတွင်မူ ထိုအရာက ယခုကိစ္စနှင့် တူညီမည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် စစ်ထူလေး အကြောင်းကို ပြောပြရန်မှာ အလွန် ရှုပ်ထွေးလှပြီး ဤကိစ္စကို ယန်ရှောင်ယွင် အား မည်သို့ စကားစရမည်ကို ဆုမို အမှန်တကယ် မသိခဲ့ပါပေ။

ဟယ် မိသားစု တည်းခိုခန်း အကြောင်း ရောက်လာသောအခါ ယန်ရှောင်ယွင် က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စကားဆိုလိုက်၏။

"တာဝန်ခံဟယ် ရောက်လာတာ ကြာပါပြီ... နင့်ရဲ့ စာထဲက ညွှန်ကြားချက်တွေအတိုင်း ငါ အကုန်လုံး လုပ်ပေးထားပြီးပြီ"

"ဒီလူက သိုင်းလောက ရဲ့ အန္တရာယ်များပြီး အမြဲပြောင်းလဲနေတဲ့ လှိုင်းတံပိုးတွေ ကြားထဲမှာတောင် တည်းခိုခန်း တစ်ခုကို အောင်မြင်အောင် ဖွင့်နိုင်တယ် ဆိုတော့... သဘာဝကျကျပဲ သူက ရိုးသားပြီး အူကြောင်ကြောင် နိုင်တဲ့သူမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့"

"ဒါပေမဲ့ ဒီအဖြစ်အပျက်တွေ အပြီးမှာတော့ သူက နင့်အပေါ် အပြည့်အဝ သစ္စာရှိသွားပြီ"

"ငါ သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေတာ အချိန်အတော်လေး ကြာပြီ... အခု သူက စာရင်းကိုင် အခန်းကို တဖြည်းဖြည်း လွှဲပြောင်း ယူနေပြီ... ဦးလေးဖူ ကလည်း သူ့ကို တော်တော်လေး သဘောကျနေတယ်"

"သူ့မိသားစု ကိုလည်း သေချာ စောင့်ရှောက်ပေးထားပါတယ်... သူတို့ အခုထိ အခြေတကျတော့ မဖြစ်သေးဘူး... နင် ပြန်လာတဲ့အထိ စောင့်ပြီး သူ့ကို အာမခံဌာန ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာပဲ နေရာချပေးရမလား လို့ ငါ တွေးထားတာ"

"အင်း... အစ်မယွင် ရဲ့ အစီအစဉ်က အရမ်းကောင်းပါတယ်"

ဆုမိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"သူ့ရဲ့ မိသားစုထဲမှာ ဟိုလူယုတ်မာတွေကြောင့် ဒဏ်ရာရပြီး ကိုယ်လက်အင်္ဂါ ချို့ယွင်းသွားတဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိတယ်လေ... ဦးလေးဖူ ကို သူတို့ရဲ့ နေ့စဉ် လိုအပ်ချက်တွေကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်ကြည့်ရှုပေးဖို့ ပြောရမယ်"

"ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ"

ထို့နောက် ဆုမိုသည် မြစ်ကြောင်း တစ်လျှောက် သူ တွေ့ရှိခဲ့ရသော အခြေအနေများကို ယန်ရှောင်ယွင် အား ဆက်လက် ပြောပြလေ၏။

ရေငရဲမင်း ချီရှောက်မင် က မြစ်ကြောင်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ တစ်ခုကို တည်ထောင်လိုသည့် အကြောင်း။

ဝမ်ချန်ရှင်း ၏ ဓားက တုန်းချန်၌ ဓားအိမ်မှ ကျွတ်လာပြီး ထိုကြီးမားသော လုပ်ရပ်ကြီး သုံးခုကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည့် အကြောင်း။

ယန်ရှောင်ယွင်က တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသောအခါ သူတို့ နှစ်ဦး အတိုချုံး ဆွေးနွေးလေ့ ရှိကြသည်။

တစ်ယောက်က ပြော၊ တစ်ယောက်က နားထောင်ရင်း အချိန်ရတိုင်း တိုးတိုးလေး ဆွေးနွေးကြသဖြင့် ထိုနေ့ရက်လေးမှာ ဤသို့ပင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေသည်။

နေမင်းကြီး အနောက်ဘက်သို့ ဝင်ရောက်သွားချိန်တွင် ဆုမိုသည် သူ၏ ခရီးစဉ် ဇာတ်ကြောင်း တစ်ခုလုံးကို ပြောပြ၍ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ယန်ရှောင်ယွင်မှာ အလွန်အမင်း အထင်ကြီး လေးစားသွားတော့သည်။

"ထျန်းချွီမြို့ မှာ ယူချွမ် ဂိုဏ်းချုပ် ကို နင်က လက်ဝါး တစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်ပစ်ခဲ့တာ... ပြီးတော့ လျူယင်မြို့ မှာလည်း ထာဝရည မိစ္ဆာသခင် ကို လက်သီးတွေနဲ့ ထိုးကြိတ်ပြီး အနိုင်ယူခဲ့သေးတယ်…”

--