အခန်း ၅၇၆
Vol. 39 Ch. 576
အခန်း (၅၇၆) အလွန်တရာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ (အပိုင်း ၃)
ဇီယန် အာမခံဌာန တွင် အလုပ်လုပ်ရသည်မှာ အလွန်အမင်း ချမ်းသာကြွယ်ဝလှသည် မဟုတ်သော်ငြားလည်း မည်သူကမျှ အနိုင်မကျင့်ရဲသော ဘဝတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားရပေသည်။
ယခင် အဖြစ်အပျက်များအပြီးတွင် တာဝန်ခံဟယ် အနေဖြင့် သူ၏ လက်ရှိဘဝမှာ အမှန်တကယ် တန်ဖိုးဖြတ်မရနိုင်လောက်အောင် ပြည့်စုံ ကျေနပ်ဖွယ် ကောင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားမိလေ၏။
အတိတ်က တာဝန်ခံဟယ် မှာ ယခုအခါ စာရင်းကိုင်ဟယ် ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။ ထို့နောက် သေရည်များ သောက်သုံးကာ မူးယစ်နေသော ဟူစန်းတောက် သည် သူ၏ ဇနီးနှင့်တကွ ဓားပြစခန်းမှ သက်ကြီးရွယ်အို၊ ကလေးသူငယ်များကို ဦးဆောင်ကာ ဆုမို အား လာရောက် ဂါရဝပြု ကြလေသည်။
ဆုမို မရှိခိုက် အချိန်အတွင်း သိုင်းလောက၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အကြောင်းအရာများ၊ လက်ခံခဲ့ရသော အာမခံ ခရီးစဉ်များ အကြောင်းကို ဝိုင်းဝန်း ပြောဆိုကြတော့သည်။
သေရည် သုံးခွက် လှည့်ပြီး ဟင်းလျာ ငါးပွဲ ချအပြီးတွင်မူ လူတိုင်းမှာ အားရပါးရ သောက်စား ရယ်မောကြပြီး သန်းခေါင်ယံ အချိန်၌ ပျော်ရွှင်စွာ လူစုခွဲသွားကြတော့၏။
...
...
အရက်နံ့များ မွှန်နေသော ဆုမို ကို ယန်ရှောင်ယွင် က တွဲကူကာ အခန်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
သူမသည် သူ့ကို ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်စေပြီး မျက်နှာသစ်ရန် ရေသွားခပ်မည် ပြုစဉ် ဆုမို က သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ရုတ်တရက် ဆွဲဖမ်းလိုက်လေ၏။
တစ်ခဏတာ လန့်ဖျတ်သွားပြီးနောက် သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အတင်းအကြပ် ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရသည်။
သူမက သက်ပြင်း သဲ့သဲ့လေး ချလိုက်ပြီး ရုန်းကန်ရန်ပင် ပျင်းရိနေသဖြင့် သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင်သာ မှီတွယ်လျက် နှလုံးခုန်သံနှင့် ဝင်သက်ထွက်သက် များကို ခံစားနေလိုက်ရာ စိတ်ထဲတွင် များစွာ ငြိမ်းချမ်းသွားရပေသည်။
ဆုမို တစ်ယောက် ငြိမ်သက်သွားသဖြင့် အိပ်ပျော်သွားပြီဟု ထင်မှတ်ကာ သူမသည် သူ၏ မျက်နှာကို ငေးကြည့်ရန် ခေါင်းကို အသာအယာ မော်ကြည့်လိုက်၏။
သို့သော် ဆုမို ကလည်း သူမကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို အံ့ဩဖွယ် တွေ့လိုက်ရသည်။
သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အရက်ရှိန်ကြောင့် မူးယစ်နေခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ တောက်ပ ကြည်လင်နေလေသည်။
သူမ၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိသွားသောအခါ သူသည် မသိနားမလည်သယောင် ဟန်ဆောင်ကာ သူ၏ လက်များကို အယောင်ယောင်အမှားမှားဖြင့် သူမအပေါ် အခွင့်အရေးယူရန် ကြိုးပမ်းလာတော့၏။
ယန်ရှောင်ယွင် မှာ ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ အဆော့သန်သော လက်ကို ခပ်နာနာလေး ဆိတ်ပစ်လိုက်သည်။
“တုန်းချန် ကို တစ်ခေါက်လောက် သွားပြီးတာနဲ့ နင် က ဒီလောက်တောင် အရှက်မရှိ ဖြစ်လာရတာလား”
သူမသည် ကိုယ်ကို လှည့်ကာ ဆုမို ကို အပေါ်သို့ ပြန်ဆွဲထူလိုက်၏။
“ငြိမ်ငြိမ်နေနော်... မဟုတ်ရင် ငါ ကိုက်ပစ်လိုက်မှာ”
“အစ်မယွင်...”
ဆုမို က ယန်ရှောင်ယွင် ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“အစ်မယွင် ကို နောက်ဆုံးကျရင် ကျွန်တော် ပြောပြရမယ့် ကိစ္စတစ်ခု ရှိတယ်”
“...ဘာကိစ္စလဲ”
ယန်ရှောင်ယွင် တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး သူ၏ အတည်ပေါက် မျက်နှာပေးကြောင့် အနည်းငယ် စိုးရိမ် ထိတ်လန့်သွားရ၏။
သူမ၏ အတွေးများက ထိန်းမရသိမ်းမရ လွင့်မျောသွားတော့သည်။
သူမကိုများ လက်ထပ်ခွင့် တောင်းတော့မလို့လား။ သို့မဟုတ်... တုန်းချန် မှာ မိန်းမကိစ္စ တစ်ခုခုများ ရှုပ်လာခဲ့လို့လား။ အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင်...
သူမ တစ်ယောက် စိုးရိမ် ထိတ်လန့်မှုများနှင့် ရှက်သွေးဖြာမှုများ ရောယှက် ခံစားနေရစဉ် ဆုမို ၏ လေးနက်သော အသံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။
“ဒီခရီးစဉ် တစ်လျှောက်လုံး ကျွန်တော် မျက်နှာ မသစ်ခဲ့ရဘူး”
“ဟင်”
“ကျွန်တော် တကယ်ကို မသစ်ချင်ခဲ့တာပါ”
သူက မိမိ၏ မျက်နှာကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်၏။
ယန်ရှောင်ယွင် မှာ အစပိုင်းတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသော်လည်း အကြောင်းစုံကို နားလည်သွားသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ ခရမ်းချဉ်သီး တစ်လုံးအလား နီရဲသွားတော့သည်။
“နင်... နင်... ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို လုပ်ရက်ရတာလဲ”
ဆုမို တုန်းချန် သို့ မထွက်ခွာမီက သူမသည် စိတ်လိုက်မာန်ပါဖြင့် သူ၏ ပါးကို နမ်းရှိုက်ခဲ့ဖူးလေသည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် သူ မျက်နှာမသစ်ကြောင်း ဦးလေးဖူ က ပြောပြခဲ့ဖူး၏။ ဤမျှ အချိန်တွေ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤကိစ္စကို အသုံးချကာ သူ့ကို စနောက်လိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မှတ်ထားမည်နည်း။
သူမမှာ အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့သွားပြီး သူမ၏ နီမြန်းနေသော မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ရန် စောင်တစ်ထည်လောက် ယူ၍ ခေါင်းမြီးခြုံထားချင်စိတ် ပေါက်သွားရသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် စောင်ကို ဘယ်က သွားရှာရမည်နည်း။
အထူးသဖြင့် ဆုမို က သူမကို မျက်နှာပြောင်တိုက်ကာ အပြုံးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ ပို၍ အမြင်ကပ်သွားပြီး သူ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲယူကာ လက်ကောက်ဝတ်ကို ကိုက်ချလိုက်တော့၏။
သို့သော် အဆုံးတွင်မူ သူ့ကို နာကျင်စေရန် မရက်စက်နိုင်သဖြင့် ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်လေသည်။
“နံနေတာပဲ... ကိုက်လို့တောင် မရဘူး”
“အစ်မယွင် ပိုပြီး သက်တောင့်သက်သာ ကိုက်လို့ရအောင် ကျွန်တော် သွားဆေးလိုက်ရမလား”
“နင် အဲဒီလို ဆက်စနေမယ် ဆိုရင် ငါ နင့်ကို စကားမပြောဘဲ နေတော့မှာနော်...”
ယန်ရှောင်ယွင် ၏ မျက်နှာလေးမှာ ရှက်သွေးဖြာနေဆဲဖြစ်ပြီး စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။
“ဘာလို့ အရက်မူးချင်ယောင် ဆောင်နေရပြန်တာလဲ... အခု အိမ်ရောက်ပြီဆိုတော့ သေချာ အနားယူတော့လေ”
ဆုမို က သူမ၏ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းလိုက်၏။
“အခုလောလောဆယ်တော့ မဖြစ်နိုင်သေးဘူး ထင်တယ်... ထျန်းချွီမြို့ က ကိစ္စတွေက အရပ်တစ်ပါးဆီ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီလေ... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက အခုဆို တော်တော်လေးကို ကြီးမားတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး ဖြစ်နေပြီ... အစပိုင်းမှာတော့ ပြဿနာတွေက ရှောင်လွှဲလို့ မရအောင် လာနေဦးမှာပဲ”
“ဘယ်လို နတ်ဆိုးတွေ သရဲတွေကများ လာပြီး အနှောင့်အယှက် ပေးဦးမလဲ မသိဘူး”
“ဒီနေ့ တံခါးဝကို ရောက်လာတဲ့ သူတွေကတော့ အများစုက မိတ်ဖွဲ့ချင်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လာကြတာပါ... ညဘက် လာခေါက်တဲ့ သူတွေလည်း ရှိကောင်း ရှိနိုင်တယ်... သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ကောင်းလား ဆိုးလား ဆိုတာကိုတော့ ခန့်မှန်းရ ခက်တယ်”
“တုန်းဟွမ် ရဲ့ နံပါတ်တစ် ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ် ကို ကျွန်တော့် ခေါင်းပေါ် မတင်ထားချင်ပေမဲ့လည်း ရှောင်လွှဲလို့မှ မရတော့တာ... ထာဝရည မိစ္ဆာသခင် နဲ့ ကစားရမယ့် ကစားပွဲ ကလည်း မပြီးဆုံးသေးဘူးလေ”
ကိစ္စရပ်၏ ကြီးလေးမှုကို နားလည်သွားသော ယန်ရှောင်ယွင် က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
“ညသခင် ကများ ဒီကိစ္စကို ကြီးကျယ်အောင် လုပ်လိမ့်မယ်လို့ နင် ထင်လား”
ဆုမို က တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းပြလိုက်၏။
“သူ လုပ်ချင်ရင်တောင် လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး”
“ကျွန်တော် ပြန်မလာခင် ကတည်းက ဂိုဏ်းကြီး ခုနစ်ဂိုဏ်း က ခေါင်းဆောင်တွေက ထျန်းချွီမြို့ ဆီကို ထွက်ခွာသွားကြပြီလေ... သူတို့က ထာဝရည တောင်ကြား ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ဗျူဟာတွေ ချမှတ်ဖို့ ထျန်းချွီမြို့ မှာ သိုင်းလောက စုဝေးပွဲ တစ်ခု ကျင်းပဖို့ စုဝေးနေကြတာ”
“ဒီကိစ္စက ပုံပေါ်နေပြီ ဆိုတော့... ညသခင် အသက်ရှင်နေရင်တောင် အာရုံစိုက်ဖို့ အချိန်မရလောက်အောင် အလုပ်ရှုပ်နေမှာ သေချာတယ်... သူက တုန်းဟွမ် တစ်ခွင်ကို ပစ်မှတ်ထားနေတာ ဆိုတော့ သူ့ရဲ့ အခြေခံ အုတ်မြစ်တွေကို ဖျက်ဆီးခံရမှာကို လုံးဝ လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး... သိုင်းပညာ ဘယ်လောက်ပဲ မြင့်မားနေပါစေ လူတစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဘာတွေများ လုပ်နိုင်မှာလဲ”
“လောလောဆယ်တော့ ကျွန်တော့်ကို အာရုံစိုက်ဖို့ သူ့မှာ အချိန်မရှိတာ သေချာတယ်... ဒါ့အပြင် ဝူရှန်းခန်းမ ရဲ့ အစီအစဉ်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူ ရမ်းတမ်းပြီး မလှုပ်ရှားရဲဘူး”
“ဒီလူက အရမ်းကို ပါးနပ်တယ်... ဝမ်လျန် အိမ်တော် မှာတုန်းက သူ့ကို စမ်းသပ်ဖို့ ရန်ရှုံးဖေး ရဲ့ နာမည်ကို ကျွန်တော် သုံးခဲ့တယ်လေ... ကျွန်တော် သတိထားမိလိုက်တဲ့ ရန်ရှုံးဖေး နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခု ရှိနေတယ် ဆိုတာကို သူ သေချာပေါက် သိသွားပြီ”
“ဒါပေမဲ့ အဲဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော် ဘယ်လောက်အထိ သိထားလဲ ဆိုတာကိုတော့ သူ မသိဘူးလေ... ရမ်းတမ်းပြီး လှုပ်ရှားလိုက်ရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ သံသယတွေကို ပိုကြီးသွားစေလိမ့်မယ်... သူ မသေသေးဘူး ဆိုတာကို ကျွန်တော် သံသယ ဝင်သွားအောင် လုပ်သလို ဖြစ်သွားမှာပေါ့”
“အခုတော့ သူ ဒီကိစ္စကို ဆက်ပြီး မကိုင်တွယ်ရဲတော့ဘူး... ကိစ္စတွေကို ဒီအတိုင်း ဖြစ်လာမယ့်အတိုင်း လွှတ်ထားပြီး သူ့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ပြန်ကောင်းလာမယ့် အချိန်ကိုပဲ စောင့်နေရမှာ”
ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ ယန်ရှောင်ယွင် က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
“ဒါဆိုရင်... အခုအချိန်က ဝူရှန်းခန်းမ ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပဲ ဖြစ်ရမယ်... အနည်းဆုံးတော့ အဲဒီမှာ ရှိနေတဲ့ ညသခင် ရဲ့ လက်ပါးစေ တစ်ယောက်ကို ဖယ်ရှားပစ်နိုင်တာပေါ့”
“အတိအကျပဲ”
ဆုမို က ပြုံးလိုက်သည်။
“အဲဒါက ဒီကစားပွဲ ရဲ့ စိတ်ဝင်စားစရာ အကောင်းဆုံး အပိုင်းပဲ... သူက သေဘေးကနေ သီသီလေး လွတ်မြောက်လာခဲ့တာ ဆိုတော့ သူ အသက်ရှင်နေသေးတယ် ဆိုတာကို ကျွန်တော် သိနေမလား ဆိုပြီး စိုးရိမ်နေမှာ အသေအချာပဲ... သူက သေချာပေါက် သတိထားပြီး အမှန်တရားကို အတည်ပြုဖို့ ကြိုးစားလိမ့်မယ်... ကျွန်တော် လုပ်ရမယ့် အရာက ညသခင် ကို သူ သေသွားပြီလို့ ကျွန်တော် ထင်နေတယ်လို့ ယုံကြည်သွားအောင် လုပ်ဖို့ပဲ... အဲဒီအခါကျရင် သူက အတင့်ရဲပြီး ရမ်းတမ်း လုပ်ဆောင်လာလိမ့်မယ်... အဲဒီနည်းနဲ့ သူ့ရဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို ဖမ်းမိဖို့ ဆိုတာက...”
ထိုသို့ ပြောနေစဉ်မှာပင် ဆုမို သည် တံခါးဝဆီသို့ ရုတ်တရက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် တွန့်လိုက်လေ၏။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း အမိုးပေါ်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
“အာမခံခေါင်းဆောင် ဆု က ပြိုင်ဘက်ကင်း သိုင်းပညာတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ယူချွမ် ဂိုဏ်းချုပ် ကို လက်ဝါး တစ်ချက်တည်းနဲ့ အနိုင်ယူခဲ့တယ် လို့ ကြားဖူးတယ်... ထာဝရည မိစ္ဆာသခင် ကိုလည်း လက်သီးတွေနဲ့ သတ်ပစ်ခဲ့ပြီး အခုခေတ်မှာ လောကရဲ့ နံပါတ်တစ် သိုင်းပညာရှင်ကြီး အဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရတယ် ဆို...”
“ကျွန်တော် ဝမ်ချုံ ပါ... ဒီနေ့ ဖိတ်ကြားမခံရဘဲ ရောက်လာခဲ့ရတာက ခေါင်းဆောင်ဆု နဲ့ သိုင်းပြိုင်ဖို့ အလေးအနက် တောင်းဆိုချင်လို့ပါ... အား”
အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ လေးလံသော အရာတစ်ခု ပြုတ်ကျသွားသည့် အသံက ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာ၏။
ထို့နောက် အနည်းငယ် မူးယစ်နေသော လျူမို ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
“ငါတို့ ခေါင်းဆောင် က မင်းလိုကောင်မျိုးကို တွေ့ဖို့ အချိန်မရှိဘူးကွ... ငါ့ရဲ့ တုတ်ချက် တစ်ချက်ကိုတောင် မဖမ်းနိုင်ဘဲနဲ့ ငါတို့ အာမခံဌာန ထဲ လာပြီး ဆူညံရဲတယ်ပေါ့လေ... ရှောင်ရှောင်... သူ့ကို ခြံတံတိုင်းပေါ်ကနေ အပြင်ဘက်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်စမ်း”
“ဟုတ်ကဲ့”
ကြည်လင် ပြတ်သားသော မိန်းကလေး အသံလေး ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် လေးလံသော အရာဝတ္ထုတစ်ခု လေထဲတွင် ပျံသန်းသွားသည့် အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။
ဆုမို မှာ မနေနိုင်ဘဲ ယန်ရှောင်ယွင် ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“သူ အဲဒီလောက်နဲ့တော့ သေမသွားလောက်ပါဘူးနော်…”
--