အခန်း ၅၇၉

အခန်း (၅၇၉) လက်ထပ်ကြစို့ (အပိုင်း ၃)

"ခုနက ဘာတွေ သဘောကျပြီး ရယ်နေတာလဲ..."

ဆုမိုက မေးလိုက်၏။

"အစ်မယွင် က အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ရယ်နေတော့... ကျွန်တော့် ဒေါသတွေတောင် အကုန် လွင့်ပြယ်သွားပြီ..."

"...ဟားဟားဟား"

ယန်ရှောင်ယွင်မှာ သူမ၏ ရယ်မောသံများကို ထပ်မံ၍ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။ ဆုမို ဒေါသထွက်လာတော့မည်ကို မြင်သောအခါ သူမက သူ၏ လက်ကို အလျင်အမြန် ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။

"ကဲပါ... ကဲပါ... ငါ မရယ်တော့ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ သိုင်းလောကထဲ အတူတူ ခရီးစထွက်ကတည်းက နင့်ရဲ့ တည်ငြိမ်မှုတွေက သာမန်လူတွေထက် အများကြီး သာလွန်နေတယ်လို့ ငါ အမြဲ ခံစားခဲ့ရတယ်"

"ခံစားချက် အားလုံးကို နင့်ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်တယ်လေ... ညသခင် လို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရရင်တောင် နင်က အေးအေးဆေးဆေးပဲ ကိုင်တွယ်နိုင်တာကိုး"

"အဲဒါက ခမ်းနားတဲ့ စစ်တုရင်ပွဲကြီး တစ်ပွဲကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ ကစားနေသလိုပဲ... တကယ့်ကို အံ့ဩဖို့ ကောင်းလွန်းပါတယ်... နင့်ရဲ့ ဗျူဟာတွေက သိုင်းလောကထဲမှာ နှစ်ပေါင်းရာချီ ကျင်လည်ခဲ့တဲ့ သူတစ်ယောက်လို ရင့်ကျက်လွန်းနေတယ်... လူငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ အတွေ့အကြုံနုနယ်မှုမျိုး လုံးဝ မရှိဘူးလေ"

"ဒီနေ့ နင် ရုတ်တရက်ကြီး အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ဒေါသထွက်သွားတဲ့ အချိန်ကျမှပဲ ငါ တကယ် ဝမ်းသာမိတော့တယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နင့်ဆီမှာ လူငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ သဘာဝလေးတွေ ကျန်ရှိနေသေးတယ် ဆိုတာ သိလိုက်ရလို့လေ... ပြီးတော့... နင့် ရင်ထဲမှာ ငါ့ကို ဂရုစိုက်တယ် ဆိုတာကိုပါ သိလိုက်ရတယ်... ဒါကြောင့်လည်း ဒီလို အချစ်ရေး ကိစ္စတွေကိုတောင် ငါ့ကို မဖုံးကွယ်ထားတာပေါ့... ဒါက တကယ့်ကို ဘယ်အရာထက်မဆို ရှားပါးလွန်းတဲ့ အရာလေးပဲ"

ဆုမို တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ဤအမျိုးသမီးလေးမှာ သူ၏ အကောင်းဆုံး အရာများကိုသာ အမြဲတစေ မြင်တွေ့တတ်ပေသည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်ခုံးတန်းများက တွန့်ကွေးနေဆဲပင်။

"ဘာ အချစ်ရေး ကိစ္စတွေလဲဗျာ... အားလုံးက ကျိလေ နန်းတော် ရဲ့ ယုတ်မာတဲ့ အကြံအစည်တွေချည်းပဲ"

"အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲ"

ယန်ရှောင်ယွင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"စစ်ထူလေး နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စကို နင် ဘယ်လို ဖြေရှင်းမလို့လဲ... ငါ့အမြင်တော့ ဒီကိစ္စကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဖြေရှင်းသင့်တယ်... သူက ငယ်ငယ်ကတည်းက ရွှမ်ဟူစံအိမ် ကနေ တစ်ခါမှ အပြင်မထွက်ဖူးဘူးလေ... သူ့ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာလည်း တခြား ယောကျ်ား တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး... မထွက်ခွာခင် နင့်ဆီကို တံဆိပ်ပြားလေး ချန်ထားရစ်ခဲ့တာက နင့်ကို ရွှမ်ဟူစံအိမ် ဆီ လာရှာစေချင်တဲ့ သူမရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကို ပြသနေတာပဲ... ဒီကိစ္စကို မဆုံးဖြတ်ဘဲ ဒီတိုင်း ပစ်ထားလို့ မရဘူး... မဟုတ်ရင် ပါဝင်ပတ်သက်နေတဲ့ သူတွေ အားလုံး နာကျင်ရလိမ့်မယ်"

ယန်ရှောင်ယွင် ပြောဆိုနေသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို ဆုမို မည်သို့ နားမလည်ဘဲ နေပါမည်နည်း။ ဆုထျန်းယန် ၏ တစ်သက်တာတွင် အဆိုးရွားဆုံး အမှားမှာ ပရောပရည် လုပ်ခဲ့သော်ငြားလည်း မည်သည့်အခါမျှ လက်မထပ်ခဲ့ခြင်းပင်။ ဆုမို အနေဖြင့်မူ မည်သူ့ကိုမျှ ပရောပရည် လုပ်ရန် မစဉ်းစားခဲ့သော်လည်း အချစ်ရေး အရှုပ်အထွေးများကြားသို့ ဘယ်ကနေဘယ်လို ရောက်ရှိသွားမှန်းပင် မသိခဲ့ချေ။

အကယ်၍ သူသာ ဆုံးဖြတ်ချက် ချရန် တွန့်ဆုတ်နေမည် ဆိုပါက သူ့အတွက် ကိစ္စမရှိသော်ငြားလည်း စစ်ထူလေး ၏ တစ်သက်တာ ပျော်ရွှင်မှုကိုမူ သူ မည်သို့မျှ နှောင့်နှေးကြန့်ကြာစေ၍ မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူ၏ မျက်ခုံးတန်းများက ချက်ချင်း တွန့်ကွေးသွားတော့၏။

"ကျွန်တော် အားလပ်ချိန် ရတဲ့အခါ... ရွှမ်ဟူစံအိမ် ဆီကို ကိုယ်တိုင် သွားပါ့မယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကိစ္စကို သေချာပေါက် အဖြေတစ်ခု ပေးရမှာပေါ့"

"အင်း..."

ယန်ရှောင်ယွင်က ပြုံးလိုက်သည်။

"အဲဒီလို ဖြစ်သင့်တာပေါ့ ရှောင်မိုရယ်... ငါက သဝန်တိုတတ်တဲ့ မိန်းမစားမျိုး မဟုတ်ပါဘူး... ဆု မိသားစု ရဲ့ မျိုးဆက်ကို ဆက်ခံရမယ့် တာဝန်ကြီးက ငါတို့ ပခုံးပေါ်ကို ကျရောက်နေပြီလေ... အကယ်၍ မိသားစုကို မတိုးချဲ့နိုင်ဘူး ဆိုရင် ငါ့ကိုယ်ငါ တကယ် ခွင့်လွှတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"...ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲဗျာ"

သူမ၏ စကားများကို နားထောင်ရင်း ဆုမို တစ်ယောက် အတော်လေး လွန်ကဲနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။ သို့သော် ယန်ရှောင်ယွင် ၏ လေးနက်သော မျက်နှာပေးကို မြင်သောအခါ သူ အသည်းယားသွားရလေသည်။ ထိုအတွေး ဝင်လာသည်နှင့် သူ၏ နှလုံးသားလေးမှာ နူးညံ့သွားတော့၏။ သူသည် ခေါင်းကို ငုံ့ကာ ယန်ရှောင်ယွင် ၏ နဖူးပြင်လေးကို ညင်သာစွာ နမ်းရှိုက်လိုက်လေသည်။

ယန်ရှောင်ယွင် ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားပြီး သူမ၏ လည်ပင်းကို အလိုအလျောက် ပုဝင်သွားစေလိုက်သည်။

"ရှောင်မို... ငါတို့ လက်မထပ်ရသေးဘူးနော်... အရမ်း မလောပါနဲ့..."

ဆုမို ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရုတ်တရက် အလင်းတန်း တစ်ချက် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်တော့၏။

"အစ်မယွင်... ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ကြစို့"

"ဟင်"

ယန်ရှောင်ယွင် တစ်ယောက် မှင်သက်သွားရသည်။ ထို့နောက် သူမ ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်ပြီး ဆုမိုကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"နင်... ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

"ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ကြစို့ လို့ ပြောတာပါ"

ဆုမို က ယန်ရှောင်ယွင် ကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း ငေးကြည့်နေလေသည်။

"ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်တော်တို့ ဝူရှန်းခန်းမ ဆီကို အတူတူ သွားကြမယ်... ပြီးရင် ဦးလေးယန် ကို အသိပေးပြီး... ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ကြမယ်"

"တကယ်လား"

ယန်ရှောင်ယွင် က ဆုမို ကို မော်ကြည့်လိုက်၏။ သူမ၏ နားကိုပင် သူမ မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရလေသည်။

ဆုမို သည် သူ၏ လက်ဖြင့် သူမ၏ နဖူးလေးကို ဖွဖွလေး ခေါက်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် က အစ်မယွင် ကို ဘာလို့ လိမ်ရမှာလဲ"

"အဲဒီ အကြည့်က ဘာသဘောလဲ"

"အစ်မယွင် ကိုယ်တိုင်ပဲ ဘယ်နှစ်ခါလောက် ပြောခဲ့ဖူးပြီလဲ"

"ဒီဘဝမှာ အစ်မယွင် က ကျွန်တော့် လူပါ ဆို... အကယ်၍ ကျွန်တော်သာ အစ်မယွင် ကို လက်မထပ်ဘူး ဆိုရင်... ကျွန်တော့်လို ဆွဲဆောင်မှု ရှိတဲ့ ယောကျ်ားကောင်း တစ်ယောက်ကို ဘယ်နှစ်ယောက်လောက်ကများ လိုချင်နေကြမလဲ ဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ"

ယန်ရှောင်ယွင် က ချက်ချင်းပင် ခေါင်းကို ဆက်တိုက် ညိတ်ပြလိုက်၏။

"ယောကျ်ားကောင်း တစ်ယောက်ရဲ့ ကတိစကား... တစ်ခွန်း ပြောပြီးရင် မြင်းလေးကောင် အားနဲ့တောင် ပြန်ဆွဲယူလို့ မရဘူးနော်"

ထိုစကား၏ လေးနက်မှုကို ပြသလိုသည့်အလား သူမသည် လက်ကိုပင် ရှေ့သို့ ဆန့်ထုတ်ပေးလာလေသည်။

ဆုမို ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားတော့၏။

"ကတိကို အတည်ပြုဖို့ လက်ဝါးချင်း ရိုက်ချင်နေတာလား"

"နင် နောင်တရသွားမှာ စိုးလို့လေ"

"..."

ဆုမို တစ်ခဏမျှ ဆွံ့အသွားရပြီး သူမနှင့် လက်ဝါးချင်း ရိုက်ကာ ကတိပြုလိုက်ရုံမှတစ်ပါး အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

ယန်ရှောင်ယွင် က နောက်ဆုံးတွင်မှ သက်သာရာရစွာဖြင့် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို ချလိုက်လေသည်။

"အကယ်၍ နင်သာ ငါ့ကို လက်မထပ်ရင်... ငါ အပျိုကြီး ဖြစ်သွားတော့မှာ"

"...အစ်မယွင် လည်း ဒီကိစ္စကို စိတ်ပူနေတာပဲလား"

"ဒါပေါ့... စိတ်ပူတာပေါ့"

ဤကိစ္စ ပြေလည်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ယန်ရှောင်ယွင် သည် ဆုမိုကို အောက်သို့ တွန်းလှဲလိုက်ပြီး သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ မှီတွယ် လဲလျောင်းလိုက်တော့၏။

"အခုတော့ ဒီနွေးထွေးမှုကို ငါ တရားဝင် ခံစားခွင့် ရှိသွားပြီပေါ့..."

"အစ်မယွင် ဒီလောက်တောင် လောနေမယ်မှန်း သိရင်... ကျွန်တော် စောစောကတည်းက ပြောလိုက်ပါတယ်"

ဆုမို တစ်ယောက် သဘောကျစွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"နင်သာ စောစောကတည်းက ပြောခဲ့ရင်... ငါ နင့်ကို စောစော လက်ထပ်ပြီးလောက်ပြီ"

ယန်ရှောင်ယွင် က သူမ၏ လက်ချောင်းလေးဖြင့် ဆုမို ၏ ဗိုက်ပေါ်တွင် စက်ဝိုင်းများ ရေးဆွဲနေလေ၏။

"ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စကို ငါ့ဘက်က အရင် စပြောလို့မှ မရတာ... ငါကပဲ အရမ်း လောနေသလို ဖြစ်သွားမှာပေါ့... ဟင်... နေပါဦး"

သူမက ရုတ်တရက် ခေါင်းကို စောင်းကာ ဆုမို ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ခုနက နင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ... ဘယ်သူတွေကများ နင့်လို ဆွဲဆောင်မှု ရှိတဲ့ ယောကျ်ားကောင်း တစ်ယောက်ကို လိုချင်နေကြသေးလို့လဲ"

"..."

ဆုမို က ခေါင်းကို ခါယမ်းပြလိုက်၏။

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး... အစ်မယွင် နားကြားမှားတာ နေမှာပါ"

"ငါ နားကြား မမှားပါဘူး"

ယန်ရှောင်ယွင် က ဆုမို ကို အနားသို့ ပိုတိုးလာစေရန် ဆွဲယူလိုက်ပြီး သူ၏ ပခုံးကို ခေါင်းအုံးအဖြစ် အသုံးပြုလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ လက်တစ်ဖက်ကို ဆုမို ၏ ချိုင်းအောက်သို့ လျှိုသွင်းလိုက်၏။

"အမှန်တိုင်း ပြောစမ်း... မဟုတ်ရင် ကလိထိုးပစ်မှာနော်..."

ဒါက ဘယ်လို ခြိမ်းခြောက်မှုမျိုးနည်း။ ပြိုင်ဘက်ကင်းပြီး ဘယ်တော့မှ အရှုံးမပေးတတ်သော သူ ဆုမို အနေဖြင့် ဤမျှ အသေးအဖွဲ ကလိထိုးခံရုံလေးဖြင့် အရှုံးပေးသင့်သည်လော။

ချက်ချင်းပင် သူသည် ဝေရူဟန် နှင့် အခြားသူများက သူ့အား ဝေဇီယီ နှင့် လက်ထပ်စေချင်နေကြသည့် ကိစ္စရပ်များကို အကုန်အစင် ဖွင့်ဟ ပြောပြလိုက်တော့သည်။

သူတို့ နှစ်ဦး လက်ထပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ ဖြစ်ရာ ယန်ရှောင်ယွင် အနေဖြင့် မည်သည့် ထူးဆန်းသော ဆုံးဖြတ်ချက်မျိုးကိုမျှ ထပ်မံ ချမှတ်တော့မည် မဟုတ်ချေ။ ထို့ပြင် သူက ဤအချက်ကိုပါ အလေးအနက်ထား၍ ရှင်းပြလိုက်၏။

"သခင်မလေးဝေ ကိုလည်း ကျွန်တော် သေချာ ရှင်းပြပြီးပါပြီ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အခြေအနေက စစ်ထူလေး နဲ့ ယှဉ်ရင် အများကြီး ပိုပြီး ရိုးသား ဖြူစင်ပါတယ် လို့လေ"

"ဒီလို ရှုပ်ထွေးမှုတွေ ရှိနေခဲ့တာကိုး..."

ယန်ရှောင်ယွင် က နောက်ဆုံးတွင်မှ သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

"ဒါကြောင့် နင် ခရီးမထွက်ခင်တုန်းက အချိန်ဆွဲနေခဲ့တာပေါ့... အမှား တစ်ခုခု လုပ်မိပြီး ငါ့ကို နာကျင်စေမိမှာ စိုးလို့များလား"

"အဲဒီလိုတော့လည်း မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ယောကျ်ား တစ်ယောက် အနေနဲ့ အိမ်ကနေ အဝေးကို ရောက်နေတဲ့ အချိန်မှာ အမြဲတမ်း သတိထားနေသင့်တယ်လေ"

"တစ်ခါမှတော့ မကြားဖူးပါဘူး... ဒါပေမဲ့ သခင်မလေးဝေ ကတော့..."

ယန်ရှောင်ယွင် မှာ တစ်ခဏမျှ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် အရာအားလုံးက တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။

အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းနေသော်လည်း နောက်ဆက်တွဲ စကားသံများ ထွက်ပေါ်မလာတော့သဖြင့် ဆုမို အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ... ဤမိန်းကလေးမှာ ဘယ်အချိန်ကတည်းက အိပ်မောကျသွားမှန်းပင် မသိလိုက်ရချေ။ သူသည်သာ အရက်မူးချင်ယောင် ဆောင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်ငြားလည်း အစ်မယွင် ကမူ ယနေ့ည အမှန်တကယ်ပင် သေရည်များကို အတော်လေး သောက်သုံးထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

--