အခန်း ၅၈၁

အခန်း (၅၈၁) ရွှမ်ထျန်း ရတနာတံဆိပ်တော် (အပိုင်း ၂)

“လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ ရဲ့ စစ်ရထားဘီးမှာ နင့်ကို အသေအချာ ချည်နှောင်ထားချင်နေတာလေ... နင့်ကို သူတို့ရဲ့ လက်ရုံးတစ်ဆူ အဖြစ် အသုံးချချင်ကြသလို ငါတို့ဘက်ကလည်း တချို့ ကိစ္စတွေအတွက် သူတို့ကို အသုံးချချင်ခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား... ဒါပေမဲ့ နင့်ရဲ့ တိုးတက်မှု အရှိန်အဟုန်က ဒီလောက်အထိ မြန်ဆန်လိမ့်မယ်လို့ သူ လုံးဝ တွက်ဆမထားခဲ့တာတော့ အသေအချာပဲ... အခု အခြေအနေကို သူ့အကျိုးအတွက် အသုံးချဖို့ ဆိုရင်တောင် သူ တကယ် ရဲလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ဘူး... မဟုတ်ရင် တခြားသူတွေက နင်နဲ့ သခင်မလေးဝေ ရဲ့ ပတ်သက်မှုကို မေးတဲ့အခါ သူက သမင်ကို မြင်းလို့ ပြောပြီး အမှန်တရားကို လိမ်ညာပစ်မှာ သေချာတယ်လေ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီ စကားတစ်ခွန်းသာ ထွက်လာခဲ့ရင် မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် ရာထူးလုပွဲက ရင်ခုန်စရာတောင် မလိုတော့ဘဲ အဖြေက ထွက်ပြီးသား ဖြစ်သွားမှာပဲ မဟုတ်လား... ဒါပေမဲ့ အဆုံးမှာတော့ သူက ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် မဆုံးဖြတ်ရဲခဲ့ဘူး... အဲဒီအချက်ကပဲ သူ့အပေါ် ငါ့ရဲ့ အမြင်ကို နည်းနည်းတော့ ပြောင်းလဲစေခဲ့တယ်”

ဆုမိုက သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြုံးလိုက်၏။

“အစ်မယွင် ကတော့ ဝေရူဟန်ကို မြေခွေးအိုကြီးလို့ပဲ အမြဲ ပြောနေတာပဲ... လူမှုဆက်ဆံရေး ကိုင်တွယ်တဲ့ နေရာမှာတော့ ဝေရူဟန်က ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ထက် အများကြီး ပိုပြီး ဝါရင့်တာတော့ အမှန်ပဲ... ကဲပါ... အခုတော့ ဒါတွေ ခဏ ထားလိုက်ပါဦး... ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်ခဲ့ပါဦး အစ်မယွင်...”

သူသည် ယန်ရှောင်ယွင် ၏ လက်ကို ဆွဲကာ စာကြည့်ခန်း အတွင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့၏။ ယန်ရှောင်ယွင် မှာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော်လည်း သူ၏ နောက်သို့သာ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ နှစ်ဦးသည် ဆုထျန်းယန် ၏ မူလ အိပ်ခန်းဆောင် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် မြေအောက် လှိုဏ်ခေါင်း တံခါးကို ဖွင့်လှစ်ကာ တစ်ဦးနောက်တစ်ဦး ဆင်းသက်လာခဲ့ကြလေသည်။ စားပွဲခုံ ရှိရာသို့ ရောက်ရှိသောအခါ ယခင် နည်းလမ်းအတိုင်းပင် လျှို့ဝှက် အကန့်ကို ဖွင့်လှစ်လိုက်၏။

ဆုမိုသည် ထိုအထဲမှ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

“ဒါက ဘာလဲ...”

ယန်ရှောင်ယွင် မှာ ထိုအရာကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အမည်ကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားတော့၏။

“လျှို့ဝှက်သတင်းသေတ္တာ မဟုတ်လား...”

“အတိအကျပဲ...”

ဆုမိုက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ဒီတစ်ခေါက် ဇီယန်ဂိုဏ်း ဆီ သွားခဲ့တုန်းက ဆရာအဘိုးက ပြောခဲ့တယ်လေ... ဒီပစ္စည်းက ငါတို့ ဆု မိသားစု မျိုးဆက်တွေ အစဉ်အဆက် စောင့်ရှောက်လာခဲ့ရတဲ့ အရာတဲ့... အခုတော့ ဒါက ကျွန်တော့် လက်ထဲကို ရောက်လာခဲ့ပြီပေါ့...”

“ဒါဆိုရင် ဘာလို့ သွမ့်ဆုန်ကို ပေးလိုက်ရတာလဲ...”

ယန်ရှောင်ယွင်က သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်မူ ဆုမို တစ်ယောက် မည်သို့ ရှင်းပြရမည်ကို မသိဘဲ ဆွံ့အသွားရလေသည်။

လီကျန်းယွမ် သည် ယန်ရီဇီ အား နေ့စဉ်နှင့်အမျှ လူယုတ်မာ၊ လူသေးလူမွှား ဟု ကင်ပွန်းတပ်ကာ ဆဲဆိုနေရခြင်းမှာလည်း ဤအရာကြောင့်ပင် မဟုတ်ပါလော။

ဆုထျန်းယန် ချန်ရစ်ခဲ့သော စာထဲတွင် အတိအလင်း ရေးသားထားခဲ့၏။ အကယ်၍ ဆုမို အနေဖြင့် ဤတာဝန်ကို မထမ်းဆောင်နိုင်ပါက ဇီယန်ဂိုဏ်း သို့ ဤပစ္စည်းကို ပြန်လည် ပေးအပ်ရမည် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း ဆုမို အနေဖြင့် တာဝန်ကို မထမ်းဆောင်နိုင်ပါက ဤအရာကိုလည်း ကာကွယ်နိုင်စွမ်း ရှိမည် မဟုတ်ချေ။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဆုမို ထံသို့ ဘေးအန္တရာယ်များ ရောက်ရှိမလာစေရန် သူတို့က လိုလားနေကြခြင်း ဖြစ်၏။

ယန်ရီဇီ သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်များအတွင်း သူ၏ ပြောင်းလဲမှုများနှင့် ပတ်သက်၍ ဇီယန်ဂိုဏ်း အား အမြဲတစေ လှည့်ဖြားခဲ့သော်လည်း အမှန်တရားကိုမူ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ထုတ်ဖော် မပြောခဲ့ချေ။ ရွှမ်ကျီတောင်ကြား တွင် သူက ဓားတစ်လက်တည်းဖြင့် အမိန့်တော် သုံးရပ်ကို အကောင်အထည် ဖော်ခဲ့ပြီးနောက်တွင်မှ သူ၏ အစွမ်းအစများကို ဖုံးကွယ်ထားရန် မဖြစ်နိုင်တော့ခြင်းပင်။

သို့တိုင်အောင် ယန်ရီဇီ ကမူ ထိုကိစ္စကို လူသိရှင်ကြား ဝန်ခံခဲ့ခြင်း မရှိပါချေ။ ထို့ကြောင့် ဇီယန်ဂိုဏ်း အနေဖြင့် ထိုသတင်းကို သံသယ ဖြစ်နေခဲ့ကြပြီး ရွှမ်ကျီတောင်ကြား အတွင်း၌ တစ်စုံတစ်ရာသော လျှို့ဝှက်ချက် ရှိနေလိမ့်မည်ဟုသာ မှတ်ယူကာ ဆက်လက် မတွေးတောခဲ့ကြပေ။ သို့သော် သွမ့်ဆုန် သည် ဟောက်ရန်ကျောင်းတော် တွင် ဆုမိုနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ချိန်၌မူ ဤအမှန်တရားကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်တော့ချေ။

သို့ရာတွင် သွမ့်ဆုန် သည် ဤ လျှို့ဝှက်သတင်းသေတ္တာ နှင့် ဆု မိသားစုကြားရှိ ပတ်သက်မှုကို မသိရှိခဲ့ဘဲ လီကျန်းယွမ် ၏ အမိန့်ကိုသာ မျက်စိမှိတ် နာခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယန်ရီဇီ ပြောသမျှ အမှန်လော အမှားလော ဆိုသည်မှာ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်နှင့် မသက်ဆိုင်ခဲ့ပါချေ။ အဆုံးတွင်မူ သွမ့်ဆုန် ပြန်လည် သတင်းပို့ပြီးနောက်တွင်မှ လီကျန်းယွမ် သည် မိမိကိုယ်ကို လှည့်ဖြားခံလိုက်ရမှန်း သိရှိသွားတော့၏။

'လူသေးလူမွှား' ဟူသော အခေါ်အဝေါ်မှာ ထိုနေရာမှ စတင် ပေါ်ပေါက်လာခြင်းပင်။ သို့သော် ဤကဲ့သို့သော စကားများကို ယန်ရှောင်ယွင် အား မည်သို့ ပြောပြနိုင်ပါမည်နည်း။ သူသည် စကားလမ်းကြောင်းကိုသာ အသာအယာ လွှဲပြောင်းလိုက်၏။

“အဲဒီနောက်ကွယ်မှာ ရှုပ်ထွေးတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေ ရှိသေးတယ်... နောက်ကျရင်တော့ အစ်မယွင် ကို ကျွန်တော် အသေးစိတ် ပြောပြပါ့မယ်...”

ယန်ရှောင်ယွင်က ဆုမိုကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ဤကဲ့သို့ ပြောဆိုလိုက်လျှင် နောက်ပိုင်းတွင် အသေးစိတ် ရှင်းပြလေ့ မရှိကြောင်းကို သူမ ကောင်းစွာ သိရှိထား၏။ သို့ရာတွင် သူမက ထပ်မံ၍ မေးမြန်းခြင်း မပြုတော့ဘဲ လျှို့ဝှက်သတင်းသေတ္တာ ကိုသာ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်ရှုနေတော့သည်။

“နင် အရင်က ပြောဖူးတယ်လေ... ဇူချိုယန် ဆီကနေ ငါတို့ ရခဲ့တဲ့ မှတ်စုထဲမှာ လျှို့ဝှက်သတင်းသေတ္တာ ကို ဖြေရှင်းနိုင်မယ့် နည်းလမ်းတွေ ပါနိုင်တယ် ဆို...”

“နင် စမ်းမကြည့်ရသေးဘူးလား...”

“အခုပဲ စမ်းကြည့်တော့မလို့ပါ...”

ဆုမိုက ပြုံးလျက် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်၏။

“ဒီကို လာတဲ့ လမ်းခရီး တစ်လျှောက်မှာ ဒါကို စမ်းသပ်ကြည့်ချင်စိတ်တွေ တဖွဖွ ဖြစ်နေခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ အချိန်ရော နေရာရောက အဆင်မပြေခဲ့ဘူးလေ... အခု အိမ်ပြန်ရောက်ပြီ ဆိုတော့မှပဲ စမ်းကြည့်ဖို့ အခွင့်အရေး ရတော့တယ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယန်ရှောင်ယွင် မှာလည်း စိတ်ဝင်တစား ရှိလာတော့သည်။

ဆုမိုသည် မှတ်စုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး စာကြောင်း တစ်ကြောင်းချင်းစီအလိုက် အကွက်များကို စတင် ညှိယူနေလေ၏။ သို့သော် ဤပစ္စည်းမှာ ဧရာမ ရူဘစ်ကုဗတုံးကြီး တစ်ခုနှင့် အလားသဏ္ဌာန် တူလှပေသည်။

အဖြေကို သိရုံမျှဖြင့် မလုံလောက်ဘဲ စာလုံး တစ်လုံးချင်းစီကို တိကျသော နေရာများသို့ ရွှေ့ပြောင်းပေးရမည် ဖြစ်၏။ ဤတာဝန်မှာ လွယ်ကူသော အလုပ်တစ်ခုတော့ လုံးဝ မဟုတ်ပါချေ။

ဆုမိုသည် အစပိုင်းတွင် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် စတင်ခဲ့ပြီး ယန်ရှောင်ယွင် ကလည်း ဘေးမှနေ၍ စိတ်ပါဝင်စားစွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သို့သော် အချိန်များ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ ယန်ရှောင်ယွင် မှာ စတင်၍ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်လာတော့၏။ အချိန်အတော်ကြာသည့်တိုင်အောင် ဆုမို အနေဖြင့် ထူးခြားသော တိုးတက်မှု တစ်စုံတစ်ရာ မရရှိသေးပေ။ ဤပစ္စည်းကို ဖြေရှင်းရာတွင် စာကြောင်း တစ်ကြောင်းချင်းစီအလိုက် ပြီးပြည့်စုံအောင် လုပ်ဆောင်၍ မရဘဲ တစ်ခုလုံးကို ခြုံငုံကြည့်ရှုနိုင်ရန် လိုအပ်ပေသည်။

သတ်မှတ်ထားသော ခြေလှမ်း အရေအတွက် အတွင်း၌ စာလုံး တစ်လုံးချင်းစီမှာ ၎င်းတို့၏ တိကျသော နေရာများသို့ ရောက်ရှိသွားမှသာလျှင် နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်မှုကို ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်၏။ ခြေလှမ်း တစ်လှမ်းမျှ မှားယွင်းသွားသည်နှင့် ရလဒ်မှာ လုံးဝ ခြားနားသွားပေလိမ့်မည်။ (၂) နာရီခန့် အချိန်ယူ ကိုင်တွယ်ပြီးနောက်တွင်မှ ဆုမိုသည် ထိုအရာ၏ သဘောတရားကို စတင် သဘောပေါက်လာတော့၏။

သူသည် ဘေးသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ယန်ရှောင်ယွင် မှာ နေရာလွတ် တစ်ခုတွင် သူမဘာသာ တရားထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သေချာသည်မှာ သူမသည် ဤမျှ ရှည်လျားလှသော အချိန်ကို သည်းခံ စောင့်ကြည့်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ခြင်းပင်။ ဆုမိုသည် သူမကို မနှောင့်ယှက်တော့ဘဲ မီးအလင်းရောင်ကို အသုံးပြုကာ လျှို့ဝှက်သတင်းသေတ္တာ ကိုသာ ဆက်လက် ကိုင်တွယ်နေတော့၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ လုပ်ငန်းစဉ်မှာ ချောမွေ့စွာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ယခင်က စာလုံးပေါင်း (၆၀၀) ကို သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အမြဲ မှတ်သားထားပြီး စာလုံး တစ်လုံးချင်းစီမှာ မည်သည့် အချိန်တွင် အတိအကျ နေရာကျမည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိနေခဲ့၏။

နောက်ဆုံးတွင် နောက်ထပ် (၁) နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် ဆုမို၏ လက်ချောင်းများဖြင့် ညင်သာစွာ တွန်းပို့လိုက်ချိန်တွင် 'ချောက်' ခနဲ မြည်သံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ လျှို့ဝှက်သတင်းသေတ္တာ ပေါ်ရှိ စာလုံးပေါင်း (၆၀၀) စလုံးမှာ ၎င်းတို့၏ နေရာအသီးသီးသို့ အတိအကျ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

“ပြီးပြီ...”

ဆုမိုသည် တိုးညင်းစွာ အာမေဍိတ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ယန်ရှောင်ယွင် မှာ ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ၏ နံဘေးသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာကာ လျှို့ဝှက်သတင်းသေတ္တာ ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

“တကယ်ကြီး အောင်မြင်သွားတာလား...”

“အောင်မြင်သွားပြီလေ...”

ဆုမိုက လျှို့ဝှက်သတင်းသေတ္တာ ကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

“ကြည့်လိုက်ဦး... စာကြောင်းတိုင်းက သူ့နေရာနဲ့သူ အတိအကျ ဖြစ်သွားပြီ... စာလုံးပေါင်း (၆၀၀) တိတိပဲ... တစ်လုံးမှ မကျန်ဘူး...”

ယန်ရှောင်ယွင်က ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း ဘယ်ညာ လှည့်ပတ် ကြည့်ရှုပြီးနောက်တွင်မူ…

--