အခန်း ၅၈၂

အခန်း (၅၈၂) ရွှမ်ထျန်း ရတနာတံဆိပ်တော် (အပိုင်း ၃)

“ဘာလို့ အခုထိ မပွင့်သေးတာလဲ...”

“...”

ဆုမိုသည် မျက်တောင်ကို အသာအယာ ခတ်လိုက်၏။ အမှန်တကယ်ပင် စာလုံးပေါင်း (၆၀၀) ကို အစီအစဉ်တကျ ရိုက်နှိပ်ပြီးသည့်တိုင်အောင် သေတ္တာမှာ ပွင့်မလာသေးပေ။

“ဇောက်ထိုးများ ဖြစ်နေတာလား...”

ယန်ရှောင်ယွင် က မရေရာသော ခန့်မှန်းချက် တစ်ခုကို ထုတ်ဖော် ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို ဖြစ်မှာလဲ...”

ဆုမိုက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ လျှို့ဝှက်သတင်းသေတ္တာ ကို တစ်ဖက်သို့ လှန်လိုက်၏။ မျက်နှာပြင်တစ်ခုက အပေါ်သို့ မော်တက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချောက် ခနဲ မြည်သံ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ထိုမျက်နှာပြင်ထက်တွင် ‘ကြက်ခြေခတ်’ ပုံသဏ္ဌာန် အက်ကြောင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာပြီးနောက် ပွင့်ချပ်လေးလွှာ အလား အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ ဖြန့်ထွက် ပွင့်အာသွားလေ၏။

နောက်ဆုံးတွင်မှ ဖုံးကွယ်ထားသော ရုပ်လုံးအစစ်အမှန်မှာ အထင်းသား ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

“တကယ်ကြီး ဇောက်ထိုး ဖြစ်နေတာပဲ...”

ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင် တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ အထဲမှ ပစ္စည်းကို ထုတ်ယူလိုက်ကြ၏။ အထဲတွင်မူ မမျှော်လင့်ဘဲ နောက်ထပ် သေတ္တာငယ်လေး တစ်လုံး ရှိနေပြန်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုသေတ္တာလေးတွင် သော့ခတ်ထားခြင်း မရှိပေ။ ဆုမိုသည် ယန်ရှောင်ယွင် ကို အနည်းငယ် နောက်သို့ ဆုတ်ခိုင်းလိုက်ပြီးနောက် လက်ချောင်းတောက်သိုင်း ကို အသုံးပြုကာ သေတ္တာအဖုံးကို အသာအယာ တောက်၍ ဖွင့်လိုက်တော့၏။

မည်သည့် လျှို့ဝှက်လက်နက်မှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အေးချမ်း တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင် တို့သည် ရှေ့သို့ တိုးကာ သေတ္တာအတွင်းသို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အထဲတွင် ရှိနေသည်မှာ ရွှေရည်စိမ်ထားသော ကျောက်စိမ်းတုံး တစ်တုံး ဖြစ်၏။

“ဒါက ဘာကြီးလဲ...”

ဆုမိုသည် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီး ထိုပစ္စည်းကို လက်ဖြင့် လှမ်းယူလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ လေးထောင့်ကျကျ အောက်ခြေရှိပြီး အပေါ်ဘက်တွင် နဂါးရုပ်ကို အနုစိတ် ထွင်းထုထားသော သေးငယ်သည့် အရာလေးတစ်ခုပင်။

၎င်းမှာ တံဆိပ်တုံး တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။ ဆုမိုသည် တံဆိပ်တုံးကို လှန်ကာ အောက်ခြေရှိ စာသားများကို ကြည့်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ မှင်သက် ဆွံ့အသွားကြရတော့၏။ တံဆိပ်တုံး၏ အောက်ခြေတွင် စာလုံး ရှစ်လုံးကို အထင်းသား တွေ့မြင်နိုင်ပေသည်။

‘ကောင်းကင်ဘုံမှ အာဏာကို အပ်နှင်းသည်၊ ထာဝစဉ် တည်တံ့၍ သာယာဝပြောစေ၏’

“ဧကရာဇ်ရဲ့ ကျောက်စိမ်း တံဆိပ်တော်...”

ဆုမို တစ်ယောက် ခဏတာ မှင်သက်သွားစဉ်မှာပင် ယန်ရှောင်ယွင် က အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်တော့၏။

“ရွှမ်ထျန်း ရတနာတံဆိပ်တော်...”

ယန်ရှောင်ယွင် ၏ အသံကြောင့် ဆုမို သတိပြန်ဝင်လာသည်။ အမှန်တကယ်ပင် ‘ကောင်းကင်ဘုံမှ အာဏာကို အပ်နှင်းသည်၊ ထာဝစဉ် တည်တံ့၍ သာယာဝပြောစေ၏’ ဟူသော စာလုံး ရှစ်လုံးပင် ဖြစ်၏။ သို့သော် ၎င်းကို ဧကရာဇ်၏ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တော် ဟု မခေါ်ဘဲ ရွှမ်ထျန်း ရတနာတံဆိပ်တော် ဟု ခေါ်ဆိုကြလေသည်။

၎င်းကို တစ်လောကလုံးအား ပေါင်းစည်း အုပ်စိုးခဲ့သည့် တာ့ရွှမ် မင်းဆက် ၏ အာဏာစက် ထူထောင်ပြီးနောက် ပေ့ချွမ် အရပ်မှ ထူးဆန်းသော ကျောက်တုံး တစ်တုံးဖြင့် သွန်းလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ၎င်းသည် မင်းဆက် တစ်ခုလုံး၏ အစဉ်အဆက် အမွေခံ အထိမ်းအမှတ် ပစ္စည်းအဖြစ် တည်ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် တာ့ရွှမ် မင်းဆက်ကြီး ရုတ်ချည်း ပြိုလဲသွားချိန်တွင် ၎င်း၏ ကံကြမ္မာ အရှိန်အဝါများမှာ သိုင်းလောကအတွင်းသို့ ပြန်လည် စီးဝင်သွားခဲ့ရ၏။

ထိုအချိန်မှစ၍ ရွှမ်ထျန်း ရတနာတံဆိပ်တော် မှာလည်း အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အမှန်စင်စစ် ယနေ့ မတိုင်မီအထိ ဆုမိုရော ယန်ရှောင်ယွင် ပါ ဤပစ္စည်းမှာ တာ့ရွှမ် မင်းဆက် ၏ လက်နက်တိုက် အတွင်း၌သာ ဝှက်ထားလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြ၏။ အခြားနည်းဖြင့် ဆိုရသော် ‘တာ့ရွှမ် ကို ရသူသည် လောကကြီးကို အစိုးရသည်’ ဟူသော စကားမှာ အဘယ်ကြောင့် ပေါ်ပေါက်လာရမည်နည်း။

တာ့ရွှမ် မင်းဆက် ၏ အမွေခံ ပစ္စည်းကို ရရှိသူသည် မြင့်မြတ်သော နေရာမှနေ၍ အမိန့်ပေးနိုင်ပြီး လူအများအပြားကို စုစည်းနိုင်မည်သာ။ ထိုအချိန်မှစ၍ လောကရှိ သိုင်းဂိုဏ်း အသီးသီးကို နှိမ်နင်းကာ နောက်ထပ် ပေါင်းစည်းထားသော မင်းဆက်သစ် တစ်ခုကိုပင် ထူထောင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော်... ဤပစ္စည်းမှာ ဆု မိသားစု အတွင်း၌ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ တိတ်တဆိတ် ကိန်းဝပ်နေခဲ့လိမ့်မည်ဟု မည်သူကများ စိတ်ကူးယဉ် ရဲပါမည်နည်း။

ရွှမ်ထျန်း ရတနာတံဆိပ်တော် ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဆုမို၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းစုံက ဝဲဂယက် တစ်ခုလို လှည့်ပတ်နေတော့၏။ ယန်ရှောင်ယွင် မှာလည်း အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ တစ်ခဏအကြာတွင် သူမက ဆုမိုထံ အကြည့်ပို့လွှတ်လိုက်၏။

“ဒါ... ဒါတွေက ဘယ်လိုတောင် ဖြစ်ကုန်တာလဲ ရှောင်မို...”

“အစ်မယွင်... ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ပဲ သိထားရမယ်”

ဆုမိုက လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် စကားဆိုလိုက်သည်။

“ဒီနေ့ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အရာတွေကို တခြား ဘယ်သူမှ မကြားပါစေနဲ့... လုံးဝ မသိပါစေနဲ့...”

“ဒါပေါ့... ငါ နားလည်ပါတယ်...”

နက်နဲသော ယန္တရား (လျှို့ဝှက် ယန္တရား) တစ်ခုတည်းကပင် တစ်လောကလုံးကို အဆုံးမဲ့သော စစ်မီးများ တောက်လောင်စေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ အကယ်၍ ရွှမ်ထျန်း ရတနာတံဆိပ်တော် က ဆုမို ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေကြောင်းသာ သတင်းထွက်သွားပါက တုန်းဟွမ် တစ်ခွင်တည်းတင် မကဘဲ တစ်လောကလုံးမှာ မီးဟုန်းဟုန်း တောက်သွားပေလိမ့်မည်။

လောဘတက်နေသူများ အတွက်မူ ဤပစ္စည်းမှာ အိပ်မက်တစ်ခု ဖြစ်နေနိုင်သော်လည်း ဆုမို အတွက်မူ ၎င်းမှာ အလွန်တရာ ပူလောင်လှသော သံပူတံကြီး တစ်ခုနှင့် အလားသဏ္ဌာန် တူလှပေသည်။ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်နေသော သံပူတံကြီးပင်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လီကျန်းယွမ် ပြောပြခဲ့သော စကားများကို ဆုမို ပြန်လည် သတိရမိလိုက်၏။

ဆုချန်ယွီ သည် မြေကမ္ဘာပေါ်ရှိ ငရဲဘုံ ကဲ့သို့သော နေရာတစ်ခုသို့ သွားရောက်ကာ တစ်နှစ်ခွဲခန့် ပျောက်ကွယ်နေခဲ့ပြီးနောက်မှ ဤသေတ္တာကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဤသေတ္တာကို ဖွင့်နိုင်ပါက ကျင်းလုံ အဖွဲ့ ၏ ဇာစ်မြစ်ကို သိရှိရမည်ဖြစ်ပြီး လောကကြီးကို တုန်လှုပ်သွားစေမည့် လျှို့ဝှက်ချက်ကြီးကို ဖော်ထုတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူက ပြောခဲ့ဖူး၏။ ယခုအခါ ထို တုန်လှုပ်ဖွယ် လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဆုမို နှင့် ယန်ရှောင်ယွင် တို့ သိရှိသွားခဲ့ကြပြီ။

ရွှမ်ထျန်း ရတနာတံဆိပ်တော် ကိုယ်တိုင်ကပင် လောကကြီးကို တုန်လှုပ်စေမည့် လျှို့ဝှက်ချက်ကြီး ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။ ကျင်းလုံ အဖွဲ့ ၏ ဇာစ်မြစ်နှင့် ပတ်သက်၍မူ ဆုမို၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးအချို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ တာ့ရွှမ် မင်းဆက်ကြီးမှာ တစ်ညတွင်းချင်းပင် ဆန်းကြယ်စွာ ပြိုလဲသွားခဲ့ပြီး နောက်ကွယ်တွင် အခြား လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိမရှိ မည်သူမျှ မသိနိုင်ကြချေ။

ခမ်းနားလှသော အင်ပါယာကြီး ပြိုကွဲသွားခဲ့လျှင်ပင် မည်သည့် အစအနမျှ မကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားရန်မှာ မဖြစ်နိုင်လှပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ကျင်းလုံ အဖွဲ့ ဆိုသည်မှာ အဆိုပါ အင်ပါယာကြီး၏ ကျန်ရစ်သော အကြွင်းအကျန် အင်အားစုများပင် ဖြစ်နေနိုင်၏။ ကျင်းလုံ အဖွဲ့ ၏ အင်အားမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှပြီး အကယ်၍ သူတို့တွင် စိုးရိမ်စရာ တစ်စုံတစ်ရာသာ မရှိခဲ့ပါက လောကရှိ မည်သည့် ဂိုဏ်းစနစ်ကမျှ သူတို့ကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ဆုချန်ယွီ က ပြောခဲ့ဖူးလေသည်။

သူတို့သည် စိုးရိမ်စိတ်များကြောင့် လူလုံးထွက်ပြရန် မဝံ့ရဲကြခြင်းပင်။ သူတို့ ဘာကိုများ စိုးရိမ်နေကြသနည်း။ တာ့ရွှမ် မင်းဆက် ပြိုလဲခဲ့ရသည့် နက်နဲလှသော လျှို့ဝှက်ချက်များနှင့်များ ပတ်သက်နေလေသလား။ သေချာသည်မှာ ဤအရာများမှာ ဆုမို အနေဖြင့် လျစ်လျူရှုထားနိုင်သော ကိစ္စရပ်များ ဖြစ်၏။

သို့သော်... ဆု မိသားစုဟောင်းနှင့် ဤအရာများကြားတွင် မည်သို့သော ပတ်သက်မှုများ ရှိနေသနည်း။ ဆုချန်ယွီ သည် အသက်နှင့်ရင်းကာ ဤသေတ္တာကို ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဆု မိသားစုအတွင်း အစဉ်အဆက် လက်ဆင့်ကမ်းခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက်တွင် ဇူချိုယန် ဆိုသူမှာ မည်သူနည်း။ သူ၏ နောက်ခံက မည်သို့ ရှိသနည်း။

လျှို့ဝှက်သတင်းသေတ္တာ ကို ဖွင့်နိုင်မည့် လျှို့ဝှက်စာအုပ်မှာ အဘယ်ကြောင့် သူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်နေရသနည်း။ လျှို့ဝှက်သတင်းသေတ္တာ ကိုယ်တိုင်ကပင် ရှီးကျိုး မှ လာခြင်း ဖြစ်ရာ ထိုလူသည် ရှီးကျိုး နှင့် ပတ်သက်မှုများ ရှိနေနိုင်သလော။ ရွှမ်ထျန်း ရတနာတံဆိပ်တော် ကို လျှို့ဝှက်သတင်းသေတ္တာ အတွင်း၌ မည်သူက ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သနည်း။ ရှီးကျိုး တွင် မည်သည့် အမှန်တရားများကိုများ ဖုံးကွယ်ထားကြသနည်း။

ဆုမို၏ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်မှုဖြင့်ပင် ယခုအခိုက်အတန့်၌ သူ၏ စိတ်အာရုံများမှာ ရှုပ်ထွေး နောက်ကျိနေတော့၏။ ယန်ရှောင်ယွင် ထံ အကြည့်ပို့လွှတ်လိုက်သောအခါ သူမသည်လည်း ဆုမိုထက် မပိုကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ဆုမိုသည် အကူအညီမဲ့သော အပြုံးလေးဖြင့် ရွှမ်ထျန်း ရတနာတံဆိပ်တော် ကို မူလ သေတ္တာငယ်လေးအတွင်းသို့ ပြန်လည် ထည့်သွင်းလိုက်၏။

ထို့နောက် ထိုသေတ္တာငယ်လေးကိုပါ လျှို့ဝှက်သတင်းသေတ္တာ အတွင်းသို့ ထပ်မံ ထည့်သွင်းလိုက်ပြန်သည်။ သူသည် လျှို့ဝှက်သတင်းသေတ္တာ ကို ပြန်လည် ပိတ်လိုက်ရာ ချောက် ဟူသော အသံလေး ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

“ကျွန်တော်တို့... ဘာမှ မသိသလိုပဲ နေကြမလား အစ်မယွင်...”

ဆုမိုက ယန်ရှောင်ယွင် ထံ အကြည့်ပို့လွှတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ ယန်ရှောင်ယွင် က ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ထိုပစ္စည်းကို စားပွဲ၏ လျှို့ဝှက် အကန့်အတွင်းသို့ ပြန်လည် ထိုးထည့်လိုက်၏။ သို့သော် သူမ၏ မျက်ခုံးတန်းများမှာမူ တင်းကြပ်စွာ တွန့်ကွေးနေဆဲပင်။

“ဒါကို ဒီမှာ ထားခဲ့ရတာ မလုံခြုံသလို ခံစားနေရတုန်းပဲ... ငါတို့ တခြား ဝှက်စရာ နေရာများ ရှိဦးမလား...”

သူမက အကူအညီ တောင်းခံသည့် အကြည့်ဖြင့် ဆုမို ကို မော်ကြည့်လိုက်သည်။ ဆုမိုက တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်၏။

“တကယ်လို့ မလုံခြုံဘူးလို့ ထင်ရင်... ကျွန်တော့်ရဲ့ အခန်းထဲမှာ ကျင်းတစ်ကျင်းလောက် တူးရတော့မှာပဲ...”

ယန်ရှောင်ယွင် က ထိုကိစ္စကို ပြန်လည် တွေးတောကြည့်ပြီးနောက် ဆု မိသားစု ၏ ဤ ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် အမွေရခဲ့သော ပညာမှာ သိပ်ပြီး အားကိုးရမည့်ပုံ မပေါ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ဆုမိုသည် စက္ကူစကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး သူ၏ သန့်စင်သော ယန်အတွင်းအား ကို အသုံးပြုကာ ချက်ချင်းပင် မီးရှို့ဖျက်ဆီးလိုက်တော့၏။ ၎င်း၏ အကြောင်းအရာများကိုမူ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အလွတ် မှတ်သားထားပြီး ဖြစ်လေသည်။

သူသည် ယန်ရှောင်ယွင် ကို တစ်စုံတစ်ရာ ပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အဝေးဆီမှ တိုးညင်းသော အသံတစ်သံ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရ၏။

ညဉ့်နက်သန်းခေါင် အချိန်၌ ဇီယန် အာမခံဌာန ထံသို့ မည်သူများ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာပြန်သနည်း။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ် လာရောက်သူမှာမူ ဆုမို ကို စိန်ခေါ်ရန် လာခြင်း မဟုတ်ပုံရပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆုမိုသည် ထိုသူ၏ အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်သံကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေရသောကြောင့်ပင်။

“ခေါင်းဆောင်ဆု... ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦးဗျို့…”

--