အခန်း ၅၈၃

အခန်း (၅၈၃) ရိချိီ ချန်းချိုး

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံ အချိန်တွင် လူတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာပြီး ဇီယန် အာမခံဌာနထံ အကူအညီ လာရောက် တောင်းခံနေခြင်းလော။

ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့မှာ မြေအောက် လျှို့ဝှက်ခန်းအတွင်း ရောက်ရှိနေကြသဖြင့် ထိုအသံကို ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ မကြားရချေ။ ဆုမိုက သဲ့သဲ့မျှ ကြားလိုက်ရသော်ငြားလည်း ယန်ရှောင်ယွင်မှာမူ လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ပေ။ သူမသည် ရွှမ်ထျန်း ရတနာတံဆိပ်တော်ကို မည်သည့်နေရာတွင် ဝှက်ထားရမည်နည်း ဆိုသည်ကိုသာ စဉ်းစားခန်း ဝင်နေဆဲပင်။

ဆုမိုသည် သူမ၏ လက်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး ကျောက်စားပွဲပေါ်ရှိ ယန္တရားကို ပိတ်ကာ လျှို့ဝှက်ခန်း အတွင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့၏။ ကြမ်းပြင်မှ ကျောက်ပြားကို မူလနေရာသို့ ပြန်လည် အစားထိုးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့၏ အထက် ခေါင်မိုးပေါ်မှ တိုက်ခိုက်နေသော အသံများကို ကြားလိုက်ရတော့သည်။

"ဘယ်သူတွေလဲ"

ယခုမှသာ ယန်ရှောင်ယွင် တစ်ယောက် ဖိတ်ကြားမခံရသော ဧည့်သည်များ ရောက်ရှိနေကြောင်း သတိပြုမိသွား၏။ စကားများများ ဆိုမနေတော့ဘဲ ဆုမိုသည် သူမကို တံခါးအပြင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားကာ လေထဲသို့ တစ်ချက် ခုန်ပျံလိုက်ရုံဖြင့် ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ အနက်ရောင်ဝတ် လူတစ်စုနှင့် လျူမို၊ ဖုဟန်ယွမ် တို့ အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ပို၍ တိကျစွာ ဆိုရသော် ထိုသူများမှာ ဖုဟန်ယွမ်နှင့် အခြားသူများ၏ ဖိနှိပ် ရိုက်နှက်မှုကို ခံနေရခြင်းပင်။

ခရမ်းရွှေရောင် တူကြီး တစ်စုံ ဖြစ်စေ၊ ထျန်းရွှမ်း ကောင်းကင်နှင်းခဲ အတွင်းအား ဖြစ်စေ အလွယ်တကူ ရင်ဆိုင်နိုင်သော အရာများ မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ ဟူစန်းတောက် ၏ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သော စူးရှလှသည့် ဓားအလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားသည်ကိုလည်း မြင်တွေ့ရ၏။

ကျန်းရှောင်ရှောင် ကမူ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရပ်ကာ အထက်သို့ မော်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ လက်ထဲရှိ ခြေတစ်ချောင်းထောက် ကြေးနီတူကြီးကို ဝှေ့ယမ်းရင်း အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်နေလေသည်။

"ငါ ရိုက်ဖို့ တစ်ကောင်လောက် အောက်ချပေးကြပါဦးဟ"

သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာ ဖွဲ့စည်းပုံမှာ အလွန်အမင်း လေးလံလွန်းလှသဖြင့် ခေါင်မိုးပေါ်သို့ တက်ရောက် တိုက်ခိုက်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စပင်။ အကယ်၍ သူမသာ ခေါင်မိုးပေါ်သို့ တက်သွားပါက တိုက်ခိုက်ရန်ပင် အခွင့်အရေး မရလိုက်မီ သူမ၏ အလေးချိန်ကြောင့် ခေါင်မိုး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားပေလိမ့်မည်။ ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး ကြုံတွေ့ရတိုင်း သူမသည် အဆောက်အအုံကို အရင်ဆုံး ဖြိုချပစ်လေ့ ရှိသော်ငြားလည်း၊ ယခု နေရာများမှာ အာမခံဌာန၏ အဆောက်အအုံများ ဖြစ်နေသဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် ပြန်လည် တည်ဆောက်ရမည်မှာ သူမပင် ဖြစ်၏။ အချိန်ကုန် လူပန်း ဖြစ်ရုံသာမက ထမင်းစားချိန်ကိုပါ ထိခိုက်နိုင်သဖြင့် လောလောဆယ်တွင် အောက်မှနေ၍ ဒေါသထွက်နေရုံမှတစ်ပါး အခြား မတတ်နိုင်ချေ။

ထိုအချိန်အတွင်း ဆုမို၏ အကြည့်များက အခြား လူတစ်ယောက်ထံသို့ ကျရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုလူမှာ ခေါင်မိုးစွန်းတွင် လဲကျနေပြီး အသက်ရှူသံများမှာလည်း ပိုးမျှင်ကြိုးလေး တစ်ပင်အလား အလွန်အမင်း အားနည်းနေ၏။ သေချာစွာ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုသူ၏ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်းကို သူ မှတ်မိသွားတော့သည်။

"သူရဲကောင်း ကျိ လား"

စိတ်အာရုံ တစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် သူနှင့် ယန်ရှောင်ယွင် တို့သည် ထိုသူ၏ အနီးသို့ လေထဲမှ ပျံဝဲ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

"အရှင် တစ်ကောင် ချန်ထားခဲ့"

ယန်ရှောင်ယွင် သည် ထို သူရဲကောင်း ကျိ ၏ နံဘေးတွင် အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ တိုးညင်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့ လွှားခနဲ ခုန်ထွက်သွားတော့၏။ နဂါးချောက်နက် တျန်ယွမ် လှံ သည် သူမ၏ လက်ထဲတွင် မရှိနေသော်ငြားလည်း သူမ မိသားစု၏ လက်ချည်းသက်သက် ဖမ်းဆီး တိုက်ခိုက်သည့် သိုင်းကွက်များဖြင့် ရန်သူကို ကောင်းစွာ ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

"ပြေးကြဟေ့"

ထိုအနက်ရောင်ဝတ် လူစု၏ စိတ်ထဲတွင် လှပသော အတွေး တစ်ခု ဝင်လာခဲ့၏။ သူတို့မှာ အင်အားချင်း မယှဉ်နိုင်တော့ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လှည့်ကာ ထွက်ပြေးရန် ဟန်ပြင်လိုက်ကြသည်။

"ဟားဟားဟား... ဇီယန် အာမခံဌာန ကို မင်းတို့ သဘောကျ ဝင်ထွက်သွားလာလို့ ရမယ်များ ထင်နေတာလား"

တိတ်ဆိတ်နေသော ညဉ့်ယံအတွင်းမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ အနက်ရောင်ဝတ် လူအနည်းငယ်က မော်ကြည့်လိုက်သောအခါ ခုနလေးတင် သူတို့နှင့် တိုက်ခိုက်နေသော ဖုဟန်ယွမ် မှာ မည်သည့်အချိန်က သူတို့၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေမှန်း မသိလိုက်ရချေ။

သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ ပြောင်းပြန်လှန်လိုက်ပြီး အားပြင်းပြင်းဖြင့် ရှေ့သို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ အရိုးကွဲမတတ် အေးစိမ့်လှသော ထျန်းရွှမ်း ကောင်းကင်နှင်းခဲ အတွင်းအား များက သူတို့ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် လွင့်စင်လာတော့၏။

မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် ထိုလူများ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ အစစ်အမှန်ချီ လှည့်ပတ်မှုများမှာ ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားပြီး ပြတ်တောက်သွားကာ ဟန်ချက်ညီအောင်ပင် မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့ချေ။ အသက်တစ်ခါ ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့၏ ခြေအောက်တွင် လေဟာနယ်သာ ရှိနေတော့သည်။ သို့သော် မြေပြင်ပေါ်သို့ မကျဆင်းမီ တောက်ပသော မျက်လုံးသေးသေးလေးများကို မှေးထားသည့် ဧရာမ ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် ပုံရိပ်ကြီး တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူမသည် ခြေတစ်ချောင်းထောက် ကြေးဝါတူကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ရိုက်ချရန် အသင့် အနေအထားဖြင့် ဝှေ့ယမ်းကာ သူတို့ ဆင်းသက်လာမည့် အချိန်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းမှာ တကယ့်ကို ထိတ်လန့် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသဖြင့် ထိုလူများမှာ ကြက်သေသေသွားကြတော့၏။ လူသုံးယောက် အောက်သို့ ပြုတ်ကျလာပြီး ထိုအထဲမှ နှစ်ယောက်မှာ ချက်ချင်းပင် လက်ဝါးရိုက်ချက်များကို အသုံးပြုကာ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် လူစုခွဲလိုက်ကြသည်။ အချင်းချင်း တွန်းကန် အားယူလိုက်ခြင်းဖြင့် ထိုဘေးအန္တရာယ်မှ သီသီလေး လွတ်မြောက်သွားကြ၏။

သို့သော် နောက်ဆုံး တစ်ယောက်မှာမူ ကံဆိုးမသွားလေပြီ။ လေထဲမှ ပြုတ်ကျလာစဉ် ကူရာမဲ့စွာ လက်ပစ်ခြေပစ် ဖြစ်နေခဲ့ပြီး သူ၏ နားထဲတွင်မူ ခြေတစ်ချောင်းထောက် ကြေးနီတူကြီး၏ လေခွင်းသံက လျင်မြန်စွာ နီးကပ်လာတော့၏။ လေထုကြီးကို ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်ပြီးနောက် ဒိုင်း ခနဲ မြည်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပထမဆုံး သူ၏ လက်မောင်း နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ကြေးဝါလူစွမ်းကောင်း ရုပ်တုကြီး၏ ရိုက်နှက်မှုကြောင့် စိစိညက်ညက် ကျေသွားရ၏။ နောက်တစ်ခဏတွင်မူ ကြေးဝါလူစွမ်းကောင်း ရုပ်တု၏ အေးစက်လှသော အထိအတွေ့က သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်လာတော့သည်။ ဧရာမ ခွန်အားကြီးက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကို ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားပြီး လေထဲတွင် လည်ထွက်ကာ လွင့်စင်သွားလေသည်။ အဆက်မပြတ် လည်ပတ် လွင့်စင်သွားပြီးနောက် ဖုန်း ခနဲ အသံနှင့်အတူ နံရံတစ်ခုကို ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်မိသွားတော့၏။

လူတစ်ကိုယ်လုံး နံရံထဲသို့ နစ်ဝင်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှနေ၍ အက်ကွဲကြောင်းများမှာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပင့်ကူအိမ်အလား ဖြာထွက်သွားလေသည်။ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ကျန်းရှောင်ရှောင် မှာ လေကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

"တောင့်ခံထားစမ်း"

သတိလစ်လုမတတ် ဖြစ်နေသော ထိုလူမှာ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားတော့၏။

‘မင်းက ငါ့ကို တောင့်ခံထားရမယ် လို့ ပြောနေတယ်... ငါ့ကို ဒီလောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ပြီးတော့မှ’

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကျိတ်၍ ကြိမ်းဝါးလိုက်မိသည်။ ထိုစဉ် ကျောက်ခဲများ အက်ကွဲ ပဲ့ကျသံများကို ကြားလိုက်ရပြီး ကျန်းရှောင်ရှောင် မှာ အနားသို့ ရောက်ရှိလာကာ နံရံကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ရင်း စကားဆိုလိုက်၏။

"တောင့်ခံထားနော်... နံရံကြီး မပြိုကျသွားစေနဲ့"

သူမ ပြောနေသည်မှာ သူ့ကို မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ထိုသူမှာ ပို၍ပင် ဒေါသ ပေါက်ကွဲသွားရတော့သည်။ ဒေါသလွန်ကဲမှုကြောင့် သွေးတစ်ပွက်ကို အန်ချလိုက်ပြီး သတိလစ် မေ့မြောသွားလေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လေထဲတွင် လူစုခွဲသွားခဲ့သော အနက်ရောင်ဝတ် နှစ်ဦးမှာ မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်မိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မျက်နှာချင်းဆိုင် အရပ်နှစ်ခုသို့ အပြေးအလွှား ထွက်ပြေးရန် ကြိုးပမ်းကြသည်။ သို့သော် သူတို့အထဲမှ တစ်ယောက်မှာ မော်ကြည့်လိုက်သောအခါ အမျိုးသမီး တစ်ဦးက သူ၏ အရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ဖယ်စမ်း"

စကားပြောရင်း သူသည် အတင်းအကြပ် ဝင်တိုက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ယန်ရှောင်ယွင် သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ကို ဖမ်းဆီးရန် လက်လှမ်းလိုက်၏။ ထိုလူက ကာကွယ်ရန် သူ၏ လက်မောင်းများကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သော်လည်း ယန်ရှောင်ယွင် ၏ လက်ချောင်းထိပ်ဖျားများနှင့် ထိမိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ လက်များမှာ ကျဉ်တက်သွားပြီး လက်တစ်ဖက်လုံး ချက်ချင်းပင် အားအင်ကုန်ခမ်းကာ တွဲလောင်းကျသွားတော့သည်။

ယန်ရှောင်ယွင် ၏ လက်ချောင်းများက ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်မောင်းမှတစ်ဆင့် လက်ကောက်ဝတ်ဆီသို့ လျှောဆင်းသွား၏။ ထို့နောက် လက်ခုံကို ပြောင်းပြန် လိမ်ချိုးလိုက်ရာ ထိုသူမှာ လက်တစ်ဖက် ကျိုးသွားသည့် နာကျင်မှုကြောင့် အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်ရတော့သည်။ တန်ပြန် တိုက်ခိုက်သည့် အနေဖြင့် သူသည် ကျန်ရှိနေသော လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ အလွန်တရာ အဆိပ်ပြင်းလှသော သိုင်းကွက်တစ်ခုကို အသုံးပြုလိုက်၏။

သို့ရာတွင် သူသည် သူ၏ ပြိုင်ဘက်ကို အလွန်အမင်း အထင်သေးလွန်းနေခဲ့ပေသည်။

ယန်ရှောင်ယွင် ၏ ဘယ်ဘက်လက်က လက်ချောင်းများကို စုစည်းကာ လှံသွား တစ်ခုအလား ဖန်တီးလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ထိုးနှက်လိုက်ရာ သူမ၏ ခွန်အားများက ထိုသူ၏ လက်မောင်းကို ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားတော့၏။ ထိုလူမှာ နောက်တစ်ဖန် အော်ဟစ်လိုက်ရပြန်ပြီး သူ၏ လက်နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ခွန်အား လုံးဝ ကင်းမဲ့ကာ တွဲလောင်း ကျနေလေပြီ။

မော့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင်မူ သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ သွေးကြောကွက် အမြောက်အမြားမှာ ယန်ရှောင်ယွင် ၏ လက်ချက်ဖြင့် ခုနစ်ချက် ရှစ်ချက်ခန့် ဆက်တိုက် အပိတ်ခံလိုက်ရလေပြီ။

သူမသည် ထိုသူကို ထပ်မံ ကြည့်ရှုမနေတော့ဘဲ သူမ၏ အကြည့်များကို အခြား အနက်ရောင်ဝတ် တစ်ဦး ရှိရာဆီသို့ ကျော်လွန် ရွှေ့ပြောင်းလိုက်သည်။

ထိုသူမှာမူ လျူမို ၏ ခရမ်းရွှေရောင် တူကြီး တစ်စုံဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် အပြင်းအထန် အရိုက်ခံနေရလေ၏။

"မင်းက အာမခံဌာန ထဲကို လာပြီး ပြဿနာ ရှာရဲတယ်ပေါ့လေ... ငါ့လက်ထဲကနေ ထွက်ပြေးကြည့်စမ်းပါလားကွ..."

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ယန်ရှောင်ယွင် က ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

"အဘိုးကြီးလျူ... သူ့ကို အသေ မရိုက်ပစ်လိုက်နဲ့ဦး"

--