အခန်း ၂၅၇

အခန်း (၂၅၇) ကျိရွှမ်းနျဲ့၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ၊ မဟာကျိုးအင်ပါယာမှ ပထမဆုံးအကြိမ် ထွက်ခွာခြင်း

"ဟင်"

ကျူယန်တောင်တန်း အထက်တွင်။

လူသားမျိုးနွယ်၏ သန့်ရှင်းသော ခန္ဓာကိုယ်၏ ကြွင်းကျန်ရစ်သော ဝိညာဉ်ဖြစ်သည့် ကျိရွှမ်းနျဲ့မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး လေးပြင်ကျယ်ခရိုင်မြို့ဘက်သို့ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ယခင်က သန့်ရှင်းသော အရှင်သခင် တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် ကြွင်းကျန်ရစ်သော ဝိညာဉ်တစ်ခုသာ ဖြစ်နေသော်ငြားလည်း နတ်ဘုရားဥပဒေသများ၏ မှေးမှိန်သော်လည်း အစစ်အမှန်ဖြစ်သော အငွေ့အသက်ကို အာရုံခံနိုင်သေးပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ…

သူသည် တစ်ခါက မဟာကျိုးအင်ပါယာ၏ ဧကရာဇ် ဖြစ်ခဲ့သည်။

လူသားများ၏ ကံကြမ္မာနှင့် နတ်ဘုရားများ၏ ကံကြမ္မာသည် မွေးရာပါ ယှက်နွယ်နေပေသည်။

ပြောစရာပင် မလိုချေ…

လီယွဲ့၏ ယုံကြည်သူ အများစုမှာ မဟာကျိုးအင်ပါယာမှ နိုင်ငံသားများ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့ သိမ်းပိုက်ထားသော နယ်မြေများ အားလုံးသည် မူလက မဟာကျိုးအင်ပါယာ နယ်မြေ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်သည်။

အဓိက ဧရိယာဖြစ်သော လေးပြင်ကျယ်ခရိုင်မြို့ သည် မဟာကျိုးအင်ပါယာ၏ ကံကြမ္မာကြောင့် အဆင့်တက်သွားသော ကံကြမ္မာ ခရိုင်မြို့ တစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။

လီယွဲ့၏ ပိုင်နက် တိုးချဲ့မှုကို အခြားသော အစွမ်းထက်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်များထံမှ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သော်လည်း သူ့ထံမှ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်ချေ။

"သူ ဆဋ္ဌမအဆင့် နတ်ဘုရားအဆင့်ကို တက်လှမ်းသွားပြီလား"

"အရမ်း မြန်တာပဲ"

ကျိရွှမ်းနျဲ့မှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့၏။

လွန်ခဲ့သော တစ်လက ကောင်းကင်မျိုးနွယ်စုဝင်များ ရောက်ရှိလာခြင်းကို သူ မသိခဲ့ချေ။

၎င်းသည် လီယွဲ့၏ ပိုင်နက်အတွင်း၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ သူသည် ပုံမှန်အားဖြင့် လီယွဲ့၏ ပိုင်နက်ကို စူးစမ်းလေ့လာမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ…

လီယွဲ့၏ ပိုင်နက် သည် သူ့အပေါ်သို့ ကျယ်ပြန့်လာပြီး ၎င်း၏ နယ်နိမိတ်အတွင်း သူ့ကို လုံးလုံးလျားလျား လွှမ်းခြုံထားပေသည်။

"ဆဋ္ဌမအဆင့် နတ်ဘုရားအဆင့်ကနေ သူရဲ့စွမ်းအားက အဆင့် (၁၀) ကန့်သတ်ချက်ကို ရောက်သွားပြီ..."

"ဒါပေမဲ့ အဲဒါက လုံလောက်ဖို့ အဝေးကြီး လိုသေးတယ်..."

"အပြင်ဘက်က နတ်ဆိုးတွေထဲမှာ အဆင့် (၁၁) တာအိုသတ်ဖြတ်ခြင်းအဆင့် က နတ်ဆိုးသခင် တစ်ပါး ရှိနေနိုင်တယ်..."

"ကမ္ဘာမြေ မျိုးနွယ်စု က အဲဒီ ဖုန်းရွှေဆရာကလည်း အဆင့် (၁၁)ကို တက်လှမ်းနေတယ်..."

"ငါ အချိန်အကြာကြီး ဆက်ပြီး မတောင့်ခံထားနိုင်တော့ဘူးလို့ စိုးရိမ်မိတယ်..."

"သူတို့က သုံးနှစ်လောက် တောင့်ခံထားနိုင်တယ်လို့ ပြောခဲ့ကြပေမဲ့ အခုတော့ ခြောက်လတောင် မခံနိုင်တော့မယ့်ပုံပဲ..."

"အချိန်က ဘယ်သူ့ကိုမှ မစောင့်ဘူး..."

ကျိရွှမ်းနျဲ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခါးသီးမှုများ ထင်ဟပ်နေခဲ့၏။

သူ သုံးနှစ်တိုင်တိုင် တောင့်ခံထားနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ထိုကမ္ဘာမြေ မျိုးနွယ်စု ဖုန်းရွှေဆရာက အဆင့် (၁၀)တွင်သာ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ပြိုင်ဘက်မှာ အဆင့် (၁၁)သို့ တက်လှမ်းသွားပြီဖြစ်ရာ သူတို့၏ စွမ်းအားမှာ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာခဲ့ပြီဖြစ်၍ အခြေအနေမှာ သဘာဝကျစွာပင် အလွန် ကွာခြားသွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူ ယခုအချိန်တွင် အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်နေပေသည်။

ဖွဲ့စည်းပုံ ပျက်စီးသွားသည်နှင့်…

လီယွဲ့ ဘာလုပ်သင့်သနည်း။

အကယ်၍ နတ်ဘုရား လီယွဲ့သာ ပျက်စီးသွားမည်ဆိုပါက သူ၏ မဟာကျိုးအင်ပါယာမှ လူအနည်းငယ်မျှသာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်ဖွယ် ရှိပေသည်။

တစ်ဖက်လူအတွက် သုံးနှစ် အချိန်ပေးနိုင်မည်ဟု မူလက သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

သုံးနှစ်အကြာတွင် တစ်ဖက်လူသည် ဆဋ္ဌမအဆင့်မြင့် နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ပြီး လူအားလုံးကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ…

သူ၏ ခိုင်မာသော ယုံကြည်ချက်ဖြင့်ပင် သူသည် အားကိုးရာမဲ့ဖြစ်နေကြောင်း ခံစားလိုက်ရ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ကြွင်းကျန်ရစ်သော ဝိညာဉ်တစ်ခုသာ ဖြစ်နေပေသည်။

"အဆင့် (၁၁) ဖုန်းရွှေဆရာ…"

"ငါ အများဆုံး သုံးလလောက်ပဲ တောင့်ခံထားနိုင်တော့မယ်..."

သုံးလကြာပြီးနောက်…

သူ လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်၏။

ထိုအခြေအနေတွင် ကျန်ရှိနေသော တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်စရာမှာ နောက်ဆုံးအစီအစဉ်ကို အသုံးပြုရန်သာ ဖြစ်သည်- အဆင့် (၆) နှင့် အထက် နိုင်ငံသား တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို စေလွှတ်လိုက်ရန်ပင်။

ကျန်ရှိနေသော လူအများစုကို ကူညီရန် သူ့တွင် စွမ်းအား မရှိခဲ့ချေ။

"လီယွဲ့နဲ့ ပတ်သက်လို့တော့..."

"မင်းလည်း ထွက်ပြေးနိုင်ဖို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

သူ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်သည့် အမူအရာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ၏ အကြည့်များက ကျူယန်တောင်တန်း အလွန်ရှိ ဧရိယာသို့ ရုတ်တရက် လှည့်သွားခဲ့၏။

ထိုနေရာတွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဖြူစင်သော အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်နောက်ပစ်ကာ လျစ်လျူရှုထားသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် သူသည် အောက်ဘက်ရှိ လူများကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ကောင်းကင်ယံတွင် မြင့်မားစွာ ရပ်နေခဲ့သည်။

"သူ ဘယ်လိုလုပ်…"

ကျိရွှမ်းနျဲ့ မှင်သက်သွားပေ၏။

လီယွဲ့က ဆဋ္ဌမအဆင့် နတ်ဘုရားအဆင့်ကို ယခုလေးတင် တက်လှမ်းခဲ့တာ… မဟာကျိုးအင်ပါယာကနေ သူ ဘယ်လိုလုပ် ထွက်ခွာရဲတာလဲ။

ထို့အပြင် သူသည် ကြေးဝါစစ်ရထားအတွင်းရှိ အဆင့် (၁၁) နတ်ဆိုးသခင်နှင့် အဆင့် (၁၁)သို့ တက်လှမ်းသွားသော ဖုန်းရွှေဆရာတို့ကို တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်နေရသည်။

သူ စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့၏။

သို့သော် သူသည် မဟာကျိုးအင်ပါယာ၏ စွမ်းအားကို အားကိုး၍သာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော ကြွင်းကျန်ရစ်သည့် ဝိညာဉ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူ မဟာကျိုးအင်ပါယာမှ ထွက်ခွာရန် နည်းလမ်းမရှိခဲ့ချေ။

အကူအညီမဲ့စွာ စောင့်ကြည့်နေရုံမှလွဲ၍ ဘာမျှ မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

"မင်း ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် သတိလက်လွတ် ဖြစ်ရတာလဲ..."

"ဆဋ္ဌမအဆင့် နတ်ဘုရားအဆင့်မှာတောင်မှ သူက အဆင့် (၁၀)ရဲ့ အမြင့်ဆုံး စွမ်းအားကိုပဲ ပိုင်ဆိုင်ထားတာ..."

"အကယ်၍ ခွေနျူ သွေးဆက်နဲ့ နတ်ဆိုးသခင်နဲ့ ရှီမိသားစု က ဖုန်းရွှေဆရာသာ ရောက်မလာဘူးဆိုရင် ပြဿနာ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး..."

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ…

"သာမန် ဆဋ္ဌမအဆင့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးဖြစ်တဲ့ မင်းက အဆင့် (၁၁) ဖြစ်တည်မှု နှစ်ခုကို ဘယ်လိုလုပ် ရင်ဆိုင်နိုင်မှာလဲ"

ကျိရွှမ်းနျဲ့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တင်းမာနေခဲ့၏။

ထိုနတ်ဆိုးသခင်သည် အဆင့် (၁၁) တာအိုသတ်ဖြတ်ခြင်းအဆင့် ၏ အလယ်အလတ်အဆင့်တွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"အလောင်းကောင် မျိုးနွယ်စု" ၏ ဖုန်းရွှေဆရာများမှာ ပို၍ပင် ခန့်မှန်းရခက်ပေသည်။

ဤသည်မှာ ဆဋ္ဌမအဆင့် နတ်ဘုရားတစ်ပါး လုံးလုံးလျားလျား ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိသောအရာ ဖြစ်သည်။

"ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ ပြန်မတိုက်နိုင်ဘူးဆိုရင် အချိန်မရွေး ထွက်ပြေးလို့ ရပါတယ်..."

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့အားလုံးက သူ့ရဲ့ ပိုင်နက် အတွင်းမှာ ရှိနေတာပဲ..."

"မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သူ အင်ပါယာနန်းတော်ဆီ ပြန်သွားနိုင်တယ်..."

"ဒါ့အပြင် နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာ ပျက်စီးသွားရင်တောင်မှ နတ်ဘုရားနယ်မြေ ထဲမှာ ပြန်လည် ရှင်သန်နိုင်တယ်..."

ဤသည်ကို တွေးလိုက်ချိန်တွင် သူ၏ စိတ်သည် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားခဲ့သော်လည်း သူ၏ အကြည့်များမှာ ကျူယန်တောင်တန်း အပြင်ဘက်သို့ စိုက်ကြည့်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

...

လီယွဲ့သည် မဟာကျိုးအင်ပါယာမှ ပထမဆုံးအကြိမ် ခြေလှမ်းထွက်လာခဲ့ပြီး လီဟော့ တာအိုနယ်မြေ အထက် ကောင်းကင်ယံတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။

"ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ဥပဒေသတွေက ပိုပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေပုံရတယ်..."

"ဒါ့အပြင် ကမ္ဘာကြီးက ပိုပြီး သိပ်သည်းတဲ့ ဝိညာဉ်ရေးရာ အလင်းတန်းတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပေမဲ့ ဤဝိညာဉ်ရေးရာ အလင်းတန်းကလည်း အတော်လေး ကြမ်းတမ်းတယ်..."

"မဟာကျိုးအင်ပါယာမှာ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကြား ဝိညာဉ်ရေးရာ အလင်းတန်းတွေ မရှိသလောက်ပဲ..."

"သန့်ရှင်းတဲ့ တောင်တွေနဲ့ မြစ်တွေမှာသာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က နူးညံ့တဲ့ ဝိညာဉ်ရေးရာ အလင်းတန်းကို ထုတ်လွှတ်နိုင်ပြီး သက်ရှိတွေကို မြန်မြန် ကျင့်ကြံနိုင်အောင် ကူညီပေးနိုင်တယ်..."

"ကြမ်းတမ်းတဲ့ အငွေ့အသက်က သာမန် သေမျိုးတွေရဲ့ ဘဝတွေအတွက် လုံးလုံးလျားလျား မသင့်တော်ဘူး..."

"အံ့ဩစရာ မရှိပါဘူး…"

"အင်ပါယာမင်းဆက်က အမြဲတမ်း ဖွဲ့စည်းပုံတစ်ခုနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေတာ... သူ့ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်က တောင်ကာကွယ်ရေး ဖွဲ့စည်းပုံ နဲ့ ဆင်တူတာအပြင် သူ့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး လုပ်ဆောင်ချက်က ကြမ်းတမ်းတဲ့ ဝိညာဉ်ရေးရာ အလင်းတန်းတွေ ဝင်ရောက်လာခြင်းကို တားဆီးဖို့ ဖြစ်ရမယ်..."

"ဒီလိုနည်းနဲ့မှ သာမန် သေမျိုးတွေ အသက်ရှင်နိုင်မှာ..."

"ဒီလိုနည်းနဲ့မှ ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်တွေ နေထိုင်ကြီးပွားဖို့ သင့်တော်တဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်မှာ..."

လီယွဲ့ နားလည်သွားပေ၏။

အင်ပါယာမင်းဆက်တွင် ဝိညာဉ်ရေးရာ အရာဝတ္ထုများစွာ အဘယ်ကြောင့် မရှိရသနည်း ဆိုသည်ကိုလည်း ဤအရာက သူ့ကို နားလည်စေခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤမျှ နည်းပါးလှသော ဝိညာဉ်ရေးရာ အလင်းတန်းများဖြင့် ထိပ်တန်း ဝိညာဉ်ရေးရာ အရာဝတ္ထုများကို မည်သို့ ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်မည်နည်း။

"မဟာကျိုးအင်ပါယာ သမိုင်းမှာ မင်းဆက်ကနေ ထွက်ခွာဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ အဆင့် (၉) ဘုရင်တွေ အများကြီး ရှိခဲ့တာ အံ့ဩစရာ မရှိပါဘူး..."

"အင်ပါယာမင်းဆက်က သာမန် သေမျိုးတွေကို ကာကွယ်ပေးပေမဲ့ အဆင့် (၉) အထက် ဖြစ်တည်မှုတွေအတွက်တော့ လှောင်ချိုင့်တစ်ခု ဖြစ်နေတာပဲ..."

သူက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

ထို့နောက်…

သူ အောက်ဘက်သို့ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

အောက်ဘက်ရှိ လူတိုင်းကလည်း သူ့ကို ကြည့်နေကြ၏။

၎င်းတို့သည် အဆင့် (၁၀) နတ်ဆိုး လေးကောင်ဖြစ်စေ၊ နတ်ဘုရား သတ်ဖြတ်ခြင်း မိသားစုကြီး ခြောက်ခုမှ အဆင့် (၁၀) ကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်စေ၊ ကြေးဝါစစ်ရထားအတွင်းရှိ အဆင့် (၁၁) ဖြစ်တည်မှုဖြစ်စေ၊ ဖုန်းရွှေဆရာ ရှီလော့ ဖြစ်စေ သူတို့အားလုံး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်နေပုံပေါ်သည်။

လီယွဲ့မှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးဖြစ်ကြောင်း သူတို့ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်ပေသည်။

နတ်ဘုရား၏ အငွေ့အသက်မှာ အလွန် ထူးခြားလှ၏။

သို့သော် သူတို့ လုံးလုံးလျားလျား မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

မဟာကျိုးအင်ပါယာ၏ ဖွဲ့စည်းပုံကိုပင် သူတို့ မချိုးဖျက်ရသေးချိန်တွင် ဤနတ်ဘုရားက သူ့ဘာသာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်လော။

"မင်းက လေထဲကနေ ထွက်ပေါ်လာတာပဲ..."

"ဒီဧရိယာက မင်းရဲ့ ပိုင်နက် ဖြစ်လာပြီလား..."

"ဒီလို ကျယ်ပြန့်တဲ့ ဧရိယာကို လွှမ်းခြုံနိုင်ဖို့ဆိုတော့ မင်းက ဆဋ္ဌမအဆင့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးလား..."

ဖုန်းရွှေဆရာ ရှီလော့က မျက်စိမှိတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

သူ၏ အသက်ရှူနှုန်းမှာ တည်ငြိမ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အချိန်တိုအတွင်း သူသည် အဆင့် (၁၀) ကန့်သတ်ချက်မှ အဆင့် (၁၁)သို့ တက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"အဆင့် (၁၁)ကို ရောက်ရှိချိန်မှာ…"

"သူ့ရဲ့ ဆင်းသက်လာတဲ့ ကမ္ဘာ က အရင်ကထက် များစွာ ပိုအားကောင်းလာလိမ့်မယ်..."

"ဆဋ္ဌမအဆင့် နတ်ဘုရားတစ်ပါး"

နတ်ဘုရား သတ်ဖြတ်ခြင်း မိသားစုကြီး ခြောက်ခုမှ အစွမ်းထက်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်များ တုန်ရီသွားကြပြီး အားလုံးမှာ အံ့အားသင့်သည့် အမူအရာများကို ဖော်ပြနေခဲ့ကြသည်။

သူသည် ဆဋ္ဌမအဆင့်နိမ့် နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်သော်ငြားလည်း အဆင့် (၁၀)၏ အမြင့်ဆုံး စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

သူတို့ ခြောက်ယောက်စလုံးမှာ အဆင့် (၁၀) ကန့်သတ်ချက်သို့ မရောက်ရှိခဲ့ကြချေ။

လူခြောက်ယောက် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြ၏။

သူတို့အားလုံး အနည်းငယ် ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

တော်သေးသည်…

သူတို့သည် "အလောင်းကောင် မျိုးနွယ်စု" မှ ဖုန်းရွှေဆရာ တစ်ဦးကို ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။

သို့သော် ပြိုင်ဘက်က အဆင့် (၁၁)သို့ တက်လှမ်းသွားပြီ ဖြစ်၏။

အဆင့် (၁၁) ဖုန်းရွှေဆရာသည် ဆဋ္ဌမအဆင့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးအနေဖြင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည့်သူ လုံးလုံးလျားလျား မဟုတ်ပေ။

"ပိတ်ဆို့စမ်း..."

ကြေးဝါစစ်ရထားအတွင်း၌။

ခွေနျူ ၏ သွေးဆက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော နတ်ဆိုးသခင်သည် မည်သည့် စကားမျှ အပို မပြောခဲ့ချေ။

၎င်း၏ မျက်လုံးများသည် နေနှင့် လကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး ၎င်း၏ ခြေတစ်ဖက်ကို ရုတ်တရက် မြှောက်ကာ ကြည်လင်နေသော အဖိုးတန် ပိတ်ပါးစတစ်စကို ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

ဤအဖိုးတန် မျက်နှာဖုံးသည် ကောင်းကင်ရှိ ကြယ်များ၏ တောက်ပမှုမှ ဖြစ်ပေါ်လာသကဲ့သို့ စူးရှတောက်ပစွာ လင်းလက်နေခဲ့သည်။

အံ့မခန်း တုန်ခါမှုများနှင့်အတူ ၎င်းသည် ချက်ချင်း ကျယ်ပြန့်သွားပြီး မိုင်ထောင်ချီ ဧရိယာကို ဖုံးအုပ်သွားခဲ့၏။

ချက်ချင်းပင်…

အလွန် အားကောင်းသော ချည်နှောင်ထားသည့် စွမ်းအားတစ်ခုက လီယွဲ့အပေါ် ကျရောက်လာခဲ့သည်။

အကယ်၍ ဤချည်နှောင်ထားသည့် စွမ်းအား မပျက်စီးပါက နတ်ဘုရားများသည် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ပိုင်နက် အတွင်း၌ လွတ်လပ်စွာ နေရာရွှေ့ပြောင်းနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"သူ့ကို သတ်လိုက်..."

"သူ ထွက်သွားနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"သူ့ရဲ့ နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်ကို အရင် တစ်ကြိမ် ဖျက်ဆီးလိုက်..."

ကြေးဝါစစ်ရထားအတွင်းမှ အေးစက်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်…

လျှပ်စီးကြောင်း တစ်ခုသည် ဧရာမ လှံကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လီယွဲ့ဆီသို့ တည့်တည့် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

"မင်းတို့အားလုံးမှာ အဆင့် ၁၁ ပစ္စည်း နောက်ထပ် တစ်ခု နှစ်ခုလောက် ရှိဦးမယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

လီယွဲ့သည် မိုင်တစ်ထောင်ခန့် ဖုံးလွှမ်းထားသော စူးရှတောက်ပသည့် ရတနာပိတ်ပါးစကို ကြည့်ကာ အလွန် ကျေနပ်သွားခဲ့ပေသည်။

ဤစူးရှတောက်ပသော မျက်နှာဖုံးသည် အဆင့် (၁၁) ရတနာ ဖြစ်သည်။

ဟူး…

သူ ညာဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။