အခန်း ၂၆၅

အခန်း (၂၆၅) မဟာသူတော်စင်အရှင်၏ လက်နက်၊ မရဏမြူခိုးမျိုးနွယ်စု

ဘုံး...

ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော သစ်သားလှေအိုကြီးပေါ်၌ အဆုံးအစမဲ့သော မြူခိုးမည်းများ လိမ့်တက်လာပေ၏။

ထိုမြူခိုးမည်းများကြားမှ မူလအရွယ်အစား၏ ငါးပုံတစ်ပုံခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည့် ကျိုးပဲ့နေသော ဓားမည်းတစ်လက် ထွက်ပေါ်လာကာ ရှေးဟောင်းဆန်ပြီး လူသူကင်းမဲ့သော အငွေ့အသက်များကို သယ်ဆောင်လျက် ဧရာမလက်ဝါးကြီးဆီသို့ ခုတ်ပိုင်းသွားလေ၏။

ဆိုးရွားစွာ ပျက်စီးနေသော ဤဓားမည်းကြီးသည် ချိုင့်ခွက်နေပြီး မျက်နှာပြင်ပေါ်၌ လက်သီးရာတစ်ခု ထင်ဟပ်နေသည်။

ဤသည်က ဓားမည်းကြီး ငါးပုံတစ်ပုံသာ ကျန်ရှိရခြင်းမှာ လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် တစ်စစီ ရိုက်ချိုးခံလိုက်ရခြင်းကြောင့်များလားဟု တွေးတောစရာ ဖြစ်စေ၏။

သို့သော် ငါးပုံတစ်ပုံသာ ကျန်ရှိနေသည့်တိုင်...

ဓားမည်းကြီးထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အငွေ့အသက်သည် ခုတ်ဖြတ်၍မရနိုင်သော အရာမရှိသကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အစွမ်းထက်နေဆဲပင်။

ဤဓားသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကိုပင် တစ်ချက်တည်းဖြင့် နှစ်ခြမ်းခွဲနိုင်စွမ်း ရှိပေမည်။

ထိုအငွေ့အသက်သည် အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသဖြင့် ဝင်စားခြင်းလမ်းစဉ်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော လီယွဲ့ပင် မျက်ခွံများ တုန်လှုပ်သွားသည်အထိ ခံစားလိုက်ရသည်။

၎င်းသည် အဆင့်(၁၃)၏ စွမ်းအားထက် များစွာ သာလွန်နေပေ၏။

သူ ခံစားမိသည်က...

ကျန့်ရှန်းခံတပ်ရှိ အဆုံးအစမဲ့ သွေးပင်လယ်ကြီးထဲတွင် သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ပုံရိပ်နှင့် ပတ်သက်၍ အနည်းငယ် ခံစားမိနေသကဲ့သို့ပင်။

"ဒါက ပျက်စီးနေတဲ့ ဧကရာဇ်ရတနာများ ဖြစ်နေမလား..."

လီယွဲ့က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဧကရာဇ်ရတနာ...

ခေတ်အဆက်ဆက်တွင် ၎င်းကို မဟာဧကရာဇ်၏ လက်နက်၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဧကရာဇ်ရတနာ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး ရှေးဟောင်းပစ္စည်း နှင့် နတ်ဘုရားရုံးတော်၏ ရတနာ ဟူ၍ ခေါ်ဆိုခဲ့ကြသည်။

အမည်နာမများ ကွဲပြားသော်ငြား...

၎င်းတို့အားလုံးမှာ အရာအားလုံးကို ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်းရှိသည့် တူညီသော အဆင့်ရှိ အမြင့်မြတ်ဆုံး ရတနာများပင် ဖြစ်ကြ၏။

"ဆိုးဆိုးရွားရွား ပျက်စီးနေတဲ့ သူတော်စင်အရှင်တွေရဲ့ မဟာရတနာ..."

"ဒါကိုတောင် မင်းက ထုတ်သုံးရဲသေးတယ်ပေါ့..."

"မင်းတို့ရဲ့ မြူခိုးမျိုးနွယ်စုမှာ ပစ္စည်းကောင်းတွေ မကျန်တော့ဘူးလား..."

လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော ယောက်ျားတစ်ဦး၏ အသံက ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

ဧရာမလက်ဝါးကြီးက ခပ်ဖွဖွလေး တောက်ထုတ်လိုက်၏။

ထိုခဏ၌ပင်...

မူလအရွယ်အစား၏ ငါးပုံတစ်ပုံသာ ရှိတော့သော ဓားမည်းကြီးသည် လွင့်ထွက်သွားပြီး ဗလာနယ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

ထို့နောက်...

ကျယ်ပြောလှသော ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသကဲ့သို့ ရှိသော ဧရာမလက်ဝါးကြီးသည် ပျက်စီးနေသော သစ်သားလှေအိုကြီးကို လျှပ်တစ်ပြက် ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

ဧရာမလက်ဝါးကြီးထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် အလင်းရောင်ကြောင့် လိမ့်တက်နေသော မြူခိုးမည်းများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် ပျက်စီးနေသော သစ်သားလှေပေါ်ရှိ ပေပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသော အတောင်ပံများ ပါရှိသည့် ဧရာမပုံရိပ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပေ၏။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်၌...

ထိုဧရာမပုံရိပ်ကြီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး မယုံကြည်နိုင်စရာ တစ်ခုခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ဒါ... မင်းပဲ..."

"မင်း ဘယ်လိုလုပ် အသက်ရှင်နေသေးတာလဲ..."

"မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

"ငါတို့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ မှတ်တမ်းတွေအရဆိုရင် မင်း သေဆုံးသွားခဲ့ပြီလေ..."

"ဒါကို ငါတို့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဘိုးဘေးသုံးပါးကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့တာ..."

သူ၏အသံက တုန်ရီနေသည်။

လှုပ်ရှားလိုက်သောသူအား သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေပေ၏။

ဤအချက်က သူ့ကို ကြီးစွာသော ထိတ်လန့်မှုနှင့် အကြောက်တရားများကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ဘုန်း...

ဧရာမလက်ဝါးကြီး၏ ပိုင်ရှင်သည် ထပ်မံ၍ စကားမပြောတော့ဘဲ ညင်သာစွာ ဆုပ်နယ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင်...

ပျက်စီးနေသော သစ်သားလှေကြီးသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အက်ကွဲသံကြီး ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် ရုတ်တရက် ပြိုကျသွားလေ၏။

သစ်သားလှေပေါ်ရှိ အေးစက်သော သံချပ်ကာများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အတောင်ပံများ ပါရှိသည့် ပုံရိပ်များသည် အသံတစ်ချက်မျှပင် မထွက်နိုင်ဘဲ သွေးမြူများအဖြစ် ကြိတ်ချေခံလိုက်ရကာ သေဆုံးသွားကြသည်။

လီယွဲ့ကိုပင် ထိတ်လန့်စေခဲ့ပြီး ပေဆယ်ချီ ရှည်လျားသော အတောင်ပံများရှိသည့် ဧရာမပုံရိပ်ကြီးပင်လျှင် အလွယ်တကူ ကြိတ်ချေခံလိုက်ရပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ်ပါ လုံးလုံးလျားလျား ပျက်စီးသွားလေ၏။

ဝှီး...

ဧရာမလက်ဝါးကြီး ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းသွားသည်။

ဝင်စားခြင်း သံသရာ၏ အလွန်တွင် ဗလာနယ်သာ ရှိပေ၏။

ပျက်စီးနေသော သစ်သားလှေနှင့် မရဏမြူခိုးမျိုးနွယ်စုတို့သည် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မတည်ရှိခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်ရစ်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ။

"မဟာသူတော်စင်အရှင်ရဲ့ ရတနာ..."

"ဒဏ္ဍာရီတွေအရ သူတော်စင်တွေကို အဓိက အဆင့်သုံးဆင့် ခွဲခြားထားတယ်..."

"ဒုတိယသူတော်စင်၊ သူတော်စင်၊ မဟာသူတော်စင်..."

"မဟာသူတော်စင်ဆိုတာ အရန်ဧကရာဇ်အဆင့်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်လာဖို့ ခြေတစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တာ..."

"ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပျက်စီးနေတဲ့ မဟာသူတော်စင်အရှင် ရတနာတစ်ခုတောင် ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် အစွမ်းထက်နေတာပဲ..."

"ဒါပေမဲ့ သူက ယွမ်ရဲ့ လက်ချောင်းတစ်ချက် တောက်လိုက်ရုံနဲ့ လွင့်ထွက်သွားတယ်..."

"ပြီးတော့ ပျက်စီးနေတဲ့ သစ်သားလှေပေါ်က ဧရာမပုံရိပ်ကြီးလည်း အလွယ်တကူ ကြိတ်ချေခံလိုက်ရတယ်..."

အကယ်၍များ...

"ယွမ် ဆိုတာ တကယ်ပဲ သတ်ဖြတ်ခြင်းစာရင်းထဲက ယွမ်ဧကရာဇ်များ ဖြစ်နေမလား..."

လီယွဲ့သည် ထိုကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ပွဲကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရချိန်တွင် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ထို့နောက်...

ကျိုးပဲ့နေသော မဟာသူတော်စင်အရှင်၏ ရတနာ လွင့်စင်သွားသည့် အရပ်ဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်ကာ သူ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

အကယ်၍ သူသာ ဤပျက်စီးနေသော မဟာသူတော်စင်အရှင်၏ ရတနာကို ရရှိပြီး နတ်ဘုရားဆိုင်ခန်းသို့ ရောင်းချနိုင်ပါက ဆဋ္ဌမအဆင့်မြင့် နတ်ဘုရားအဖြစ်သို့ ချက်ချင်း စတင်တက်လှမ်းနိုင်မည် ဖြစ်ပြီး ပဉ္စမအဆင့် နတ်ဘုရားအဖြစ် တက်လှမ်းရန်ပင် လုံလောက်သော နတ်ဘုရားစွမ်းအားများကို ရရှိနိုင်ပေမည်။

နှမြောစရာပင်...

ဝင်စားခြင်း သံသရာ၏ အလွန်တွင် သူ ခြေချနိုင်သော နေရာ မရှိချေ။

ဝင်စားခြင်း သံသရာမှ ထွက်ခွာပြီး ဗလာနယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် တွေးလိုက်ရုံမျှဖြင့် သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားပေ၏။

ခဏအကြာတွင်...

သူသည် ထာဝရနတ်ဘုရားမြို့တော် သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်တွင် ထာဝရနတ်ဘုရားမြို့တော်သည် အတိတ်ကကဲ့သို့ လူသူကင်းမဲ့ကာ တိတ်ဆိတ်နေသော ထာဝရနတ်ဘုရားမြို့တော် မဟုတ်တော့ကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ဤနေရာတွင် နတ်ဘုရားများစွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေပြီ။

"ကြယ်ငါးပွင့် နတ်ဘုရားများ..."

"ကြယ်တာရာပြာ၊ ယောင်ကွမ်ဂြိုဟ်၊ ပေတိုဂြိုဟ်၊ ဇီဝေကြယ်၊ တီယန်ရှူဂြိုဟ်..."

"ဒီခေတ်က ဤကြယ်ငါးပွင့်ရဲ့ ခေတ်ပဲ..."

"ယခုအချိန်တွင် ကြယ်ငါးပွင့် နတ်ဘုရားများအကြား အဋ္ဌမအဆင့် နတ်ဘုရားများ ပိုများလာပြီ..."

လီယွဲ့က လမ်းမကြီးပေါ်တွင် ဖြတ်သန်းသွားလာနေသော နတ်ဘုရားများကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

မျက်စိတစ်ဆုံး လမ်းမကြီးပေါ်တွင် နတ်ဘုရား တစ်ရာကျော်မျှ ရှိပေ၏။

ထာဝရနတ်ဘုရားမြို့တော် တစ်ခုလုံးတွင် နတ်ဘုရားပေါင်း ငါးထောင်ထက်မနည်း ရှိနိုင်ပေသည်။

ထို့အပြင် ထာဝရမြို့တော်ထဲသို့ မဝင်ရောက်သော နတ်ဘုရားများလည်း ရှိသေး၏။

ကြယ်ငါးပွင့် နတ်ဘုရားများအနက် အဋ္ဌမအဆင့် နတ်ဘုရား အရေအတွက်သည် တစ်သိန်းကျော်သွားပြီဟု ခန့်မှန်းရသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ နတ်ဘုရားများသည် အချိန်အများစုကို ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင် နတ်ဘုရားနယ်မြေတွင်သာ ကုန်ဆုံးလေ့ရှိကြသည်။

"ငါ့ရဲ့ ကြယ်တာရာပြာက နတ်ဘုရားတွေကို ကြည့်ရအောင်..."

အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသဖြင့် သူသည် ကြယ်တာရာပြာ နတ်ဘုရား အဆင့်သတ်မှတ်ချက် စာရင်း ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်၏။

ရုတ်တရက်...

သူ့ရှေ့တွင် စာရင်းတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

...

[ပထမနေရာ - အရှင်လီယွဲ့- နတ်ဘုရားအဆင့် မဖော်ပြထားပါ - ဤသုံးလပတ်အတွက် ဆုလာဘ် - အဆင့်(၆) ကောင်းချီးပေး နတ်ဘုရားပေလိပ် ၁၀၀၊ အဆင့်(၇) ကောင်းချီးပေး နတ်ဘုရားပေလိပ် ၃၀၊ အဆင့်(၈) ကောင်းချီးပေး နတ်ဘုရားပေလိပ် ၅ခု၊ နတ်ဘုရားစွမ်းအား သန်း ၅၀]

[ဒုတိယနေရာ - အရှင် ဆူလီမန် - အဋ္ဌမအဆင့် နတ်ဘုရား - ဤသုံးလပတ်အတွက် ဆုလာဘ် - အဆင့် ၄ ကောင်းချီးပေး အဆောင်လက်ဖွဲ့ ၂၀၊ အဆင့် ၅ ကောင်းချီးပေး အဆောင်လက်ဖွဲ့ ၅ ခု၊ နတ်ဘုရားစွမ်းအား ၃၀၀,၀၀၀]

[တတိယနေရာ - အရှင် ယွန်ဝူချီ - နတ်ဘုရားအဆင့် မဖော်ပြထားပါ - ဤသုံးလပတ်အတွက် ဆုလာဘ် - အဆင့် ၄ ကောင်းချီးပေး နတ်ဘုရားပေလိပ် ၂၀၊ အဆင့် ၅ ကောင်းချီးပေး နတ်ဘုရားပေလိပ် ၅ ခု၊ နတ်ဘုရားစွမ်းအား ၃၀၀,၀၀၀]

...

"ထိပ်ဆုံး တစ်သောင်းက အဋ္ဌမအဆင့် နတ်ဘုရားတွေချည်းပဲ..."

"တစ်သောင်းကျော်တဲ့သူတွေကိုတော့ မြင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး..."

လီယွဲ့က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

တစ်သောင်းကျော်သည့် ကိန်းဂဏန်းကို မတွေ့ရဘဲနှင့် ကြယ်တာရာပြာ အဋ္ဌမအဆင့် နတ်ဘုရား မည်မျှရှိသည်ကို မသိနိုင်ပေ။

သို့သော် သူ၏ ပထမနေရာ ဆုလာဘ် ထပ်မံတိုးလာသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် သူ အလွန် ဝမ်းသာနေဆဲပင်။

သူသည် ကြယ်တာရာပြာ နတ်ဘုရား အဆင့်သတ်မှတ်ချက် စာရင်း မှ ဆုလာဘ်များကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ထုတ်ယူခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

ပထမအကြိမ်က သတ္တမအဆင့် နတ်ဘုရားအဆင့်တွင် ရှိနေစဉ်က ဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားစွမ်းအား သုံးသန်း ဆုချီးမြှင့်ခံခဲ့ရသည်။

ဒုတိယနှင့် တတိယအကြိမ်တို့တွင် နှစ်ကြိမ်စလုံး သတ္တမအဆင့် နတ်ဘုရားအဆင့်၌ ရှိနေစဉ် နတ်ဘုရားစွမ်းအား ဆယ်သန်း ဆုချီးမြှင့်ခံရ၏။

ယခုမူ သူသည် ဆဋ္ဌမအဆင့် နတ်ဘုရားအဆင့်မှ နတ်ဘုရားစွမ်းအား သန်းငါးဆယ်အထိ တက်လှမ်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"နောက်တစ်ကြိမ် ကောက်ခံဖို့ နှစ်လကျော် လိုသေးတယ်..."

"ဆိုလိုတာက နောက်ထပ် ပွဲတော်ကြီးမတိုင်ခင် လဝက်လောက် အလိုပေါ့..."

"ဒါပေမဲ့..."

"ဒီလောက် ကြာနေပြီကို ဒုတိယနေရာက ဆူလီမန်က အဆင့်(၇) နတ်ဘုရားအဆင့်ကို မတက်လှမ်းသေးဘူးလား..."

သူ့ကိုယ်သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သိမ်မွေ့သော ရုပ်သွင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထား၏။ သူ၏ဘေးမှ အမျိုးသား နတ်ဘုရားတစ်ပါးက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် စကားပြောလာလေသည်။

"အစ်ကို... ဒီက အစ်ကိုက ကမ္ဘာမြေက နတ်ဘုရားတစ်ပါးလား..."

လီယွဲ့က ထိုသူကို ကြည့်လိုက်ပြီး အတော်လေး အံ့ဩသွားကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလောက်လေးနဲ့ မင်း သိနိုင်တာလား..."

ယခု ထာဝရမြို့တော်ရှိ ကြယ်ငါးပွင့် နတ်ဘုရားများ စုရုံးရောက်ရှိနေချိန်တွင် သူတို့အကြား အပေါ်ယံအားဖြင့် ကွာခြားချက် မရှိသင့်ဘူး မဟုတ်ပါလား။

ကျောက်ဝူမိန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိန်းချုပ်ထားမှုနှင့် ဂုဏ်ယူမှုတို့ ရောယှက်နေသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လွင်နေ၏။

"ကျွန်တော်က ပါရမီသိပ်မပါပေမဲ့ ကျန်တဲ့ နတ်ဘုရားညီအစ်ကိုတွေက ကျွန်တော့်ကို နတ်ဘုရားတွေရဲ့ အရာရာသိ လို့ ခေါ်ကြတယ်ဗျ..."

"ဒါတွေအားလုံးက ထက်မြက်တဲ့ မျက်လုံးတွေကြောင့်ပါ..."

"အစ်ကိုက စကားမပြောပေမဲ့ အစ်ကို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ မျက်ခုံးတွေက ကျွန်တော်တို့ ကြယ်တာရာပြာက နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ အငွေ့အသက်ကို ဖြာထွက်နေတယ်လေ..."

"အစ်ကို..."

ဤနေရာသို့ ရောက်ချိန်တွင် သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လီယွဲ့အနီးသို့ တိုးကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

" အခွေ ဝယ်ချင်လား..."