အခန်း (၂၆၈၁-၂၆၈၂)
Vol. 269 Ch. 2681-2682
အခန်း (၂၆၈၁) - အများဆုံးပေးနိုင်တာ ဝေစုသုံးဆယ်ပဲ
ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်သည် တိုက်ပွဲကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးတစ်လုံးကို ချက်ချင်း ဝါးမြိုလိုက်ပြီး သူမ၏ အတွင်းကမ္ဘာ စွမ်းအင်များကို ပြန်လည် ဖြည့်တင်းလိုက်သည်။
ထို့နောက်တွင် သူမသည် လင်နယဲ့ အဆင့်မြင့် အကဲဖြတ်သူကို ရင်ဆိုင်ရန် စတင် လှုပ်ရှားတော့သည်။
နောက်ဆုံး ရလဒ်အနေနှင့်မူ သူမသည်လည်း တစ်နာရီခန့်ကို မနည်း ရုန်းကန် တောင့်ခံသွားနိုင်ခဲ့ပြီး စာမေးပွဲ ရလဒ် အောင်မြင်ခဲ့လေသည်။
ဤအခြေအနေက စီကုကျိနှင့် ဖန်လီပန်တို့ကို အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှား တက်ကြွသွားစေသည်။
အကြောင်းမူကား ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်သည် သူတို့ထဲတွင် ပါရမီ အကောင်းဆုံးသူ မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။
ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်ပင်လျှင် လင်နယဲ့ အဆင့်မြင့်ဘွဲ့အမည်ကို ရရှိရန် အခွင့်အရေး ရှိခဲ့လျှင် သူတို့သည် ယခုတစ်ခေါက် မရလျှင်တောင် နောက်တစ်ခေါက်တွင်မူ သေချာပေါက် ရရှိနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါလော။
မကြာမီပင် ကျောင်းသားများ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ဆန်းနယဲ့အဆင့် ဘွဲ့အမည်များကို ရရှိလာကြသည်နှင့်အမျှ နေရာ အယောက်တစ်ရာမှာ ချက်ချင်း ပြည့်သွားတော့သည်။
ထိုအတောအတွင်း နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသား တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာမူ လင်နယဲ့ အစောပိုင်းအဆင့် အကဲဖြတ်သူ၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ကြသဖြင့် သူတို့၏ အသက်စွမ်းအင်များ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသည်။
သို့သော်လည်း အခြားသော ကျောင်းသား တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာမူ စာမေးပွဲတွင် ပါဝင်ဖြေဆိုရန် အခွင့်အရေးပင် မရရှိခဲ့ကြချေ။
“ဂိုဏ်းအစဉ်အဆက်တုန်းက ဆန်းနယဲ့အဆင့် ဘွဲ့အမည်ဆိုတာ လုကျိုယွမ်တို့လို လူမျိုးတွေတောင် ရဖို့ အလွန်ခက်ခဲခဲ့တယ်လို့ ပြောကြတယ်။ အခုကြည့်ရတာ ဒီကောင်းကင်ငါးပါးက သူတော်စင်တွေရဲ့ ပါရမီဟာ အဲဒီခေတ်က ဂိုဏ်းအစဉ်အဆက် ကာလတွေထက် မညံ့တဲ့အပြင် ပိုပြီးတော့တောင် အများကြီး သန်မာနေဦးမယ် ထင်တယ်”
ဖန့်ချန်သည် စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် တွေးတောလိုက်မိသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်လည်း လွန်ခဲ့သော တစ်ခေါက်ကဲ့သို့ပင် အားလုံးသည် ထိုတံခါးမကြီးအတွင်းသို့ ထပ်မံ ဝင်ရောက်သွားကြပြန်သည်။
လင်နယဲ့ အစောပိုင်းအဆင့်၌ လူအများစု ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ကျန်ရှိနေသောသူများမှာမူ လင်နယဲ့ အလယ်ပိုင်းအဆင့်ကို ကိုယ်စားပြုသည့် ဒုတိယမြောက် တံခါးမကြီးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။
စီကုကျိနှင့် ဖန်လီပန်တို့သည် ထိုအဆင့်တွင် ရှိနေကြသည်။
သူတို့သည် တတိယမြောက် တံခါးမကြီးဆီသို့ ဦးတည်သွားနေကြသော ဖန့်ချန်နှင့် ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်တို့၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း အားကျစိတ်များ အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်နေကြရသည်။
တတိယမြောက် တံခါးမကြီး နယ်မြေအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင်မူ...
ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်သည် သင့်တော်မည့် ကျင့်စဉ်ကို ရွေးချယ်ရန်အတွက် ဤနေရာ၌ပင် ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။
ဖန့်ချန်ကမူ ယခင်က တစ်ခါမျှ မရောက်ရှိဖူးသေးသော ကျဲနယဲ့ အစောပိုင်းအဆင့် နယ်မြေဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တစ်ဟုန်ထိုး လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။
ထိုနေရာတွင်လည်း ထို့အတူပင် ကျောက်စာတိုင် တစ်ဆယ့်နှစ်တိုင် ရှိနေသည်။
သူသည် ဝေ့ဝဲ၍ အမှတ်မထင် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ၎င်းတို့အနက်မှ ကျောက်စာတိုင်တစ်ခု၏ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ထိုကျောက်စာတိုင်က သယ်ဆောင်ထားသော ကျင့်စဉ်ကို သူ ကြည့်ရသည်မှာ အတော်လေး မျက်စိပသာဒ ဖြစ်မိသည်။
ဒေသအချုပ်အဆင့် ကျင့်စဉ် - ဝူယွမ်ကွေ့ရှင်းကျင့်စဉ်
ယခင်က ခန့်မှန်းခဲ့သည့်အတိုင်းပင်၊ ကျဲနယဲ့ အစောပိုင်းအဆင့် ဘွဲ့အမည်ကို ရရှိပြီးနောက် ဤနေရာမှ ပေးသနားသော ကျင့်စဉ်သည် ဒေသအချုပ် အဆင့် သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
“တကယ်လို့ ဒီကျင့်စဉ်ကို အပြင်ကို ယူသွားလို့ရရင် နောက်ပိုင်း ငါ ကျင့်ကြံဖို့ လိုအပ်တဲ့ ယွမ်ရွှီရေစင်၊ မရဏသားရဲသွေးနဲ့ ကောင်းကင်မီးတောက်သီးတွေလည်း လိုလေသေးမရှိ ရတော့မှာပဲ”
ထိုသို့ တွေးတောရင်း ဖန့်ချန်သည် ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းကာ ကျောက်စာတိုင်ပေါ်သို့ သူ၏ လက်ဝါးကို ဖိကပ်လိုက်သည်။
လွန်ခဲ့သောတစ်ခေါက်ကဲ့သို့ပင် ခဏတာ ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများသည် သေးငယ်သော ကျောက်စာတိုင်အသေးလေးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဖန့်ချန်၏ လက်ဝါးပေါ်တွင် တည်ရှိနေတော့သည်။
……
……
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ စာမေးပွဲတွင် ပါဝင်ဖြေဆိုရန် အခွင့်အရေးပင် မရရှိခဲ့ကြသော ထိုအသက်စွမ်းအင် အစောပိုင်းအဆင့် အုပ်စုသည် စာမေးပွဲစစ်ဆေးရာ နေရာမှ ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
“အစ်ကို... တစ်ခုလောက် မေးပါရစေ၊ ဖန့်ဘိုးဘေးက ဒီတစ်ခေါက် ဘယ်လိုရလဒ်မျိုး ရခဲ့တာလဲဗျ”
နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသားတစ်ဦးက စပ်စပ်စုစုဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
မေးမြန်းခြင်းခံရသူက မျက်နှာတွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလျက် -
“ဖန့်ဘိုးဘေးက ဒီတစ်ခေါက် ကျဲနယဲ့ အစောပိုင်းအဆင့် ရသွားတယ်”
ထိုနေရာတစ်ခုလုံး ရုတ်ချည်းပင် ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားတော့သည်။
ကျဲနယဲ့ အစောပိုင်းအဆင့် ဟုတ်လား။
လွန်ခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ရွှမ်နယဲ့ အဆင့်မြင့်တင်၊ ဒီတစ်ခေါက်ကျတော့ ကျဲနယဲ့ အစောပိုင်းအဆင့် ဖြစ်သွားပြီပေါ့လေ။
“တကယ်ကို တစ်လှမ်းချင်းစီ အခိုင်အမာ တက်လှမ်းနေတာပဲ၊ နောက်ထပ် အနည်းငယ်လောက်ဆိုရင် ကျဲနယဲ့ အဆင့်မြင့် ဖြစ်သွားတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား”
“ကျဲနယဲ့ အဆင့်မြင့်ဆိုတာ ကောင်းကင်ငါးပါးအတွင်းမှာ အသန်မာဆုံး ပါရမီကို ကိုယ်စားပြုတာ ဖြစ်ရမယ်”
“ပေါက်ကရတွေ၊ မင်းကြည့်လိုက်လေ... ဟိုရှေးဟောင်းဘိုးဘေးတွေ နှစ်ပေါင်းများစွာ အိပ်စက်အနားယူခဲ့ပြီးတာတောင် အစပိုင်းမှာ လင်နယဲ့ အလယ်ပိုင်းအဆင့်ကနေပဲ စခဲ့ကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဟို အကြီးအကဲငါးပါးတောင်မှ ရွှမ်နယဲ့ အစောပိုင်းအဆင့်ပဲ ရှိတာ”
“ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခေါက် ဖန့်ဘိုးဘေး အချို့သော ကိစ္စတွေနဲ့ ကြုံခဲ့ရတယ်”
ကျောင်းသားတစ်ဦးက ယင်သူတော်စင်များ၏ လုပ်ကြံတိုက်ခိုက်မှု ကိစ္စကို အသေးစိတ် ပြန်လည် ပြောပြလိုက်သည်။
ထိုနေရာရှိ လေထုသည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် ကျောင်းသားများမှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် စတင် ဆဲရေးတိုင်းထွာကြတော့သည်။
ယင်သူတော်စင်လို အရာမျိုးတွေက နေမင်းခုနစ်ပါး ခန်းမဆောင်ထဲအထိ တောင်မှ စိမ့်ဝင်နေပြီလား။
ဒါက နေရာရှိ ကျောင်းသားများ မည်သို့မျှ စဉ်းစား၍ မရနိုင်သော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။
မကြာမီပင် ကျင့်စဉ်များ ရရှိခဲ့ကြသော ကျောင်းသားများသည်လည်း စာမေးပွဲစစ်ဆေးရာ နေရာမှ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ထွက်ခွာလာကြသည်။
ကျန်းထန်းဝမ်ခန်းမဆောင်မှ အကြီးအကဲငါးပါးတို့ ကိုယ်ထင်ပြလာချိန်တွင်မူ ဖန့်ချန်မှလွဲ၍ ကျောင်းသားအားလုံး အပြင်သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
စီကုကျိတို့သည် အကြီးအကဲငါးပါးနှင့် ချက်ချင်း သွားရောက်ပူးပေါင်းကာ ယခုတစ်ခေါက် မြင်တွေ့ခဲ့ရသမျှကို အစီရင်ခံတင်ပြကြတော့သည်။
“ယင်သူတော်စင် ဟုတ်လား”
ဆွေ့ဟွမ်းရွှီ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားလျက် -
“နေမင်းခုနစ်ပါး ခန်းမဆောင်ထဲမှာ ယင်သူတော်စင်တွေတောင် ပေါ်လာတယ်ဆိုတာ တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းလှချေရဲ့”
“ဒါပေမဲ့လည်း ဒီဖန့်လို့မျိုးရိုးရှိတဲ့ကောင်က ယင်သူတော်စင်တွေနဲ့ ဒီလောက်အထိ နက်ရှိုင်းတဲ့ ရန်ငြိုးရန်စတွေ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ တကယ်ကို ထင်မထားခဲ့မိဘူး”
စီကုကျိက အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးလိုက်သည်။
“ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ယင်သူတော်စင် သောင်းနဲ့ချီကို ရှင်းလင်းခဲ့တာ ဟုတ်လား။ သူ့ရဲ့ အမဲလိုက်နည်းလမ်းက အတော်လေး ဆန်းပြားတာပဲ။ မင်းတို့ပြောတဲ့ ရှန်ထင်ဖန်းရဲ့ အသက်စွမ်းအင်ကကော…”
ရှန်းတုရှင်း၏ မျက်ဝန်းများက မှေးကျဉ်းသွားသည်။
ကျန်ရှိနေသော အကြီးအကဲများမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် စီကုကျိက ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ဒီလောက်အထိတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ သူ့ရဲ့ အမဲလိုက်နည်းလမ်းက ဘယ်လောက်ပဲ ထူးခြားနေပါစေဦးတော့၊ ဒီနေရာအထိ ရှာတွေ့နိုင်ဖို့ကတော့ မဖြစ်နိုင်တာပဲ။ တစ်လှမ်းဆုတ်ပြီး ပြောရရင် အဲဒီအချိန်တုန်းက ကောင်းကင်ဘုံအရှင် သခင်တွေ စောင့်ကြပ်နေတာလေ၊ ဖန့်ချန်ရဲ့ နည်းလမ်းတွေက ဒီလောက်အထိ ထိတ်လန့်စရာ မကောင်းနိုင်ပါဘူး။ မဟုတ်ရင်… ငါတို့ရဲ့ အသက်စွမ်းအင်တွေလည်း အန္တရာယ်ရှိကုန်မှာပေါ့”
စကားပြောနေစဉ်အတွင်းမှာပင် ဖန့်ချန်သည်လည်း ထိုနေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူ ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကောင်းကင်ယံထံမှ အသံတစ်သံ ပဲ့တင်ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ဖန့်ဘိုးဘေး... ဒီတစ်ခေါက်ကော ကျင့်စဉ်ကျောက်စာတိုင် ပါလာခဲ့ရဲ့လား”
သူတော်စင်အားလုံး၏ အကြည့်များသည် ဖန့်ချန်၏ ထံသို့ တညီတညွတ်တည်း ကျရောက်သွားကြသည်။
အကြီးအကဲငါးပါး၏ မျက်ဝန်းများကမူ တင်းမာနေကြသည်။
တကယ်၍ ဖန့်ချန်တွင် ကျင့်စဉ်ကျောက်စာတိုင် ပါမလာခဲ့လျှင် ၎င်းသည် 'သူတော်စင်ဘိုးဘေး စီမံကိန်း' က ထိုမျှလောက်အထိ အရေးမကြီးတော့ကြောင်း သက်သေပြနေခြင်းပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်ကလိုပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခေါက်တော့ နည်းနည်း ကွာခြားတယ်၊ ဒီကျင့်စဉ်ကျောက်စာတိုင်ထဲမှာ ရှိနေတာက ဒေသအချုပ်အဆင့် ကျင့်စဉ်ပဲ”
ဖန့်ချန်က သူ၏ လက်ဝါးကို မြှောက်ပြလိုက်ရာ လက်ဝါးပြင်ပေါ်တွင် သေးငယ်သော ကျင့်စဉ်ကျောက်စာတိုင်အသေးလေးတစ်ခု တည်ရှိနေသည်။
ဒေသအချုပ်အဆင့် ကျင့်စဉ်။
ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး အလွန်အမင်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။
တောက်ပပြောင်လက်နေသော ပူပြင်းသည့် မျက်ဝန်းအစုံစုံတို့က ထိုကျောက်စာတိုင်အသေးလေးပေါ်သို့ စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။
အကြီးအကဲငါးပါးပင်လျှင် ဖြစ်ပါစေဦးတော့၊ ယခုအချိန်တွင် သူတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲ၌ ဖိနှိပ်ရခက်ခဲလှသော လှုပ်ရှားရုန်းကန်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေရသည်။
ယခင်က သူတို့သည် ဖန့်ချန်ကဲ့သို့ပင် ရွှမ်နယဲ့အဆင့်မျှသာ ဖြစ်ကြပြီး၊ အစောပိုင်းနှင့် အဆင့်မြင့် ကွာခြားချက် ရှိနေသော်ငြားလည်း...
ကျင့်စဉ်၏ စွမ်းပကားမှာမူ ထိုမျှလောက်အထိ ကွာခြားချက် မကြီးမားလှချေ။
သို့သော်လည်း ဒေသကြီး ကျင့်စဉ်နှင့် ဒေသအချုပ်အဆင့် ကျင့်စဉ်ကြားရှိ ကွာခြားချက်ကမူ သူတို့ စိတ်ကူးထားသည်ထက် များစွာ ပိုမို ကြီးမားနေလိမ့်မည်မှာ သေချာသည်။
သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် စိတ်မရှည်မှုများ အနည်းငယ် ပိုမို တိုးပွားလာရသည်။
ထိုအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေမည်ဆိုပါက သူတို့နှင့် ဖန့်ချန်ကြားရှိ ကွာခြားချက်က ပို၍ ပို၍သာ ဝေးကွာသွားတော့မည် မဟုတ်ပါလော။
ကောင်းကင်ယံထက်တွင်လည်း ခဏတာ တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားပုံရသည်။
တစ်ခုခုကို တိုင်ပင်ဆွေးနွေးနေကြသကဲ့သို့ပင်။
ခဏအကြာတွင်မှ စွမ်းအင်တစ်ခု သက်ဆင်းလာပြီး ထိုကျောက်စာတိုင်အသေးလေးကို ယူဆောင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ဖန့်ချန်သည် ၎င်းကို မြင်သော် ကျောက်စာတိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီတစ်ခေါက် နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေထဲမှာ နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသား ဆယ်ယောက်ကျော်က ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတယ်၊ သူတို့ဟာ ယင်သူတော်စင်တွေ ဖြစ်မယ်လို့ ငါ သံသယရှိတယ်။
ဒီကိစ္စအတွက် ငါ့ကို ရှင်းလင်းချက်တစ်ခု ပေးပါ၊ အမြန်ဆုံး ပေးပါ။
ဒါ့အပြင် နောက်တစ်ခေါက် နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေကို ငါ လာမှာမဟုတ်ဘူး၊ ငါ့အနေနဲ့ အချိန်တစ်ခုယူပြီး တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံဖို့ လိုအပ်တယ်၊ တကယ်လို့ ပိုလျှံနေတဲ့ ယွမ်ရွှီရေစင်၊ ကောင်းကင်မီးတောက်သီးနဲ့ မရဏသားရဲသွေးတွေ ရှိမယ်ဆိုရင် ငါ့ကို ဦးစားပေး ထောက်ပံ့ပေးပါ”
“အစောဆုံး ဝေစု သုံးဆယ်၊ ငါးဆယ်လောက် အရင်ပေးပါ”
ဝေစု သုံးဆယ်၊ ငါးဆယ် ဟုတ်လား။
ကျန်းထန်းဝမ်ခန်းမဆောင်မှ အကြီးအကဲငါးပါးနှင့် နေရာရှိ ကျောင်းသားများ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားကြတော့သည်။
စီကုကျိက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်
“ဘာလို့လဲ။ မင်းကို ဝေစု သုံးဆယ်၊ ငါးဆယ် ပေးလိုက်ရင် ကျန်တဲ့သူတော်စင်တွေက မြောက်လေပဲ သောက်ရတော့မှာလား”
ဖန့်ချန်က သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။
ကောင်းကင်ယံထက်မှ ကောင်းကင်ဘုံအရှင် သခင်များ၏ ပြန်လည်ဖြေကြားမည့် စကားကိုသာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။
အတန်ကြာပြီးနောက် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ယင်သူတော်စင် ကိစ္စကတော့ ငါတို့ မင်းကို သေချာပေါက် ရှင်းလင်းချက်တစ်ခု ပေးမှာပါ၊ မင်း မပြောရင်တောင် ငါတို့တွေ သွားရောက် ဖြေရှင်းမှာ ပါ”
“မင်း တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံဖို့ ပြင်ဆင်တာလည်း ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး၊ မင်းက ငါတို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ စည်းမျဉ်းတွေထဲမှာ မရှိတဲ့အတွက် အားတဲ့အချိန်မှ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေကို လာလို့ရတယ်”
“ဟို ရတနာတွေ ကိစ္စကတော့… ငါတို့ အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားပေးပါ့မယ်”
“အတတ်နိုင်ဆုံးတော့ မလုပ်ပါနဲ့၊ ကျန်းထန်းဝမ်ခန်းမဆောင်ဘက်ကနေ နှုတ်ယူလိုက်ရင် ရတာပဲ၊ သူတို့ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ သယံဇာတ အရင်းအမြစ်တွေ အများကြီး စားသုံးခဲ့ပြီးတာတောင် ဘာမှ ဖြစ်ထွန်းမလာခဲ့ဘူး။ ငါ့ကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံတာကမှ အမှန်ကန်ဆုံး လမ်းကြောင်းပဲ”
ဖန့်ချန်က ပြောလိုက်သည်။
ဆွေ့ဟွမ်းရွှီတို့သည် ဒေါသနှင့် ထိတ်လန့်မှုများ ရောပြွမ်းလျက် ဖန့်ချန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“အများဆုံးပေးနိုင်တာ ဝေစုသုံးဆယ်ပဲ”
ကောင်းကင်ယံထက်မှ ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
ဝေစုသုံးဆယ် ဟုတ်လား။
ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်တို့မှာ မှင်တက်သွားကြပြီး ထိုရတနာများ၏ ထူးခြားလှသော အသုံးဝင်ပုံများကို တွေးတောမိကာ စိတ်ထဲတွင် အားကျမနာလိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကြရသည်။
“သဘောတူတယ်”
ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ထဲရှိ ကျောက်စာတိုင်လေးသည်လည်း ထိုစွမ်းအင်၏ ဆွဲငင်မှုကြောင့် ကောင်းကင်ယံအတွင်းသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
အခန်း (၂၆၈၂) - သဘောတူညီချက်
ရွှေဟွေးကျောင်းတော်သို့ ပြန်လာသည့် လမ်းတစ်လျှောက်တွင်မူ ရှူလုံ ကောင်းကင်အရှင် ကပင် ဆက်လက် တာဝန်ယူ ပို့ဆောင်ပေးလေသည်။
ဖန့်ချန်သည် လမ်းခရီးတွင်ပင် ထိုယင်သူတော်စင် နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသား တစ်ဆယ်ကျော်၏ အသက်စွမ်းအင် တည်ရှိရာနေရာများကို စနစ်တကျ စုစည်းလိုက်ပြီးနောက် ဒွမ်ချင်းရှန်းထံသို့ ပေးအပ်လိုက်သည်။
ယခုရောက်ရှိနေသည့် နေရာသည်လည်း စစ်ဆေးရေးဌာန ဖြစ်နေသည့်အတွက် စီမံဆောင်ရွက်ရသည်မှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူချောမွေ့လှသည်။
“သူတို့က မင်းကို တိုက်ခိုက်ပြီးတာ မကြာသေးဘူးလေ၊ ဒီလောက်နဲ့တင် မင်းက သူတို့ရဲ့ အသက်စွမ်းအင်တွေကို အကုန်လုံး စုံစမ်းပြီး အဖြေရှာနိုင်သွားပြီလား”
ဒွမ်ချင်းရှန်းသည် လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော အချက်အလက်များကို ကြည့်ရှုရင်း တစ်ကြောင်းချင်းစီကို အလွန်ပင် စေ့စပ်သေချာစွာ စစ်ဆေးနေသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ စိတ်လှုပ်ရှားမှု တစ်စုံတစ်ရာ ပေါ်လွင်နေသော အကြည့်ဖြင့် -
“ယင်သူတော်စင်တွေက မင်းနဲ့တွေ့ရတာ တကယ်ကို ကံဆိုးမိုးမှောင် ကျတာပါပဲ” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။
အနားတွင် ရှိနေသော ဟေးဆန်းက ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အသိစိတ်မပါဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်၊ သူတို့က တကယ်ကို ကံဆိုးမိုးမှောင် ကျတာပါ”
ဒွမ်ချင်းရှန်းသည် ဟေးဆန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟေးဆန်းကလည်း အသက်စွမ်းအင် လိုက်လံရှာဖွေတဲ့ နည်းလမ်းတွေကို သိထားတာလား”
ဟု မေးမြန်းသည်။
“အော်... မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် ပြောချင်တာက ယင်သူတော်စင်တွေအနေနဲ့ ဖန့်ချန်ကို အခုလိုမျိုး ရန်စလိုက်တာဟာ အိမ်သာထဲမှာ မီးအိမ်ထွန်းပြီး သေလမ်းရှာနေတာနဲ့ အတူတူပါပဲ”
ဟေးဆန်းက ဖြေကြားလိုက်သည်။
ဒွမ်ချင်းရှန်းက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူသည် ဖန့်ချန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းထဲတွင် မှေးမှိန်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။
“ဒီတစ်ခေါက် ယင်သူတော်စင်တွေ မင်းကို လက်ရဲဇက်ရဲ လုပ်ရဲသွားတာက မင်း ယင်သူတော်စင်တွေကို ရှင်းလင်းထားတဲ့ သတင်းတွေ ပေါက်ကြားသွားလို့ ဖြစ်မယ်။
ဌာနသုံးခုနဲ့ ဂိုဏ်းကိုးခုစလုံးက ဒီကိစ္စကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပေါက်ကြားစေရဘူးဆိုတဲ့ တင်းကျပ်တဲ့ အမိန့်ကို ချက်ချင်း ထုတ်ပြန်ထားခဲ့တာ။
ဒါကြောင့်မို့လို့ ငါတို့ထဲမှာ မင်းကို မျက်စိနောက်နေတဲ့ သူတော်စင် တစ်ယောက်ယောက်က သူတစ်ပါးလက်ကို ငှားပြီး မင်းကို လုပ်ကြံဖို့ ကြိုးစားနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်”
ဖန့်ချန်၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် ဤကိစ္စကို ဒွမ်ချင်းရှန်းအား တိုင်ကြားရန် စဉ်းစားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း စစ်ဆေးရေးဌာန၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှပေသည်။
ဟေးဆန်းက မျက်ဝန်းများကို အနည်းငယ် မှေးကျဉ်းလိုက်သည်။
“ဖန့်ချန်က အခုလို နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေထဲက ကျင့်စဉ်တွေကို ထုတ်ယူလာနိုင်တာကြောင့် ယင်သူတော်စင်တွေကလွဲရင် သူ့ကို သေစေချင်မယ့်သူ ဘယ်သူမှ မရှိနိုင်ဘူး”
“မှန်ပါတယ်၊ ယင်သူတော်စင်တွေတောင်မှ သူ့ကို သေစေချင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေထဲက အဲဒီလို အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးတွေက သတိပေးချက် သက်သက်ပါပဲ”
“တကယ်လို့သာ သူ့ကို တကယ်သေစေချင်ရင် နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသားတွေက ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်မှာ မဟုတ်သလို၊ ဒီလို အချိန်အခါမျိုးကိုလည်း ရွေးချယ်မှာ မဟုတ်ဘူး”
“သူတို့ ဒီလောက်ထိတော့ မိုက်မဲပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖော်ထုတ်နေကြမှာ မဟုတ်ဘူးလေ”
ဒွမ်ချင်းရှန်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်
“ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ဖမ်းစီးရေးဌာနရဲ့ လက်အောက်ခံ အရာရှိလေးတွေကို ဘယ်သူမဆို စိတ်ကြိုက် သတိပေးလို့ ရနေတာတော့ မဟုတ်ဘူး။
ဒီတစ်ခေါက် ဘယ်သူပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ငါတို့ သေချာပေါက် ရှာဖွေ ဖော်ထုတ်ပြမယ်”
စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် လက်ထဲရှိ နေမင်းခုနစ်ပါးကျောင်းသားများ၏ အသက်စွမ်းအင်များ ရေးသားထားသော စာရွက်စာတမ်းများကို ခါယမ်းလိုက်သည်။
“ငါ အလုပ်ကိစ္စ သွားဦးမယ်၊ မင်းတို့ ဆက်ပြောကြပါဦး”
ဟု ဆိုကာ ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်သွားလေသည်။ တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သူသည် လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ဟေးဆန်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီးနောက် နှာချေလိုက်ကာ ဖန့်ချန်ကို နောက်နောင် ဂရုစိုက်ရန် မှာကြားရင်း လှည့်ထွက်သွားပြန်သည်။
“ဖန့်အစ်ကိုကြီး”
ဟေးဆန်း ထွက်သွားပြီးနောက်မှ ဖန့်ကျစ်ရွှယ်တို့အဖွဲ့သည် အနားသို့ ကပ်လာရဲကြတော့သည်။
ဒီတစ်ခေါက်တွင် ကျန်းထန်းဝမ်ခန်းမဆောင်မှ ကျောင်းသား အများအပြား ထွက်ခွာသွားခဲ့သော်လည်း ဆန်းနယဲ့အဆင့် ဘွဲ့အမည်ကို ရရှိခဲ့သူမှာမူ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။
ဖန့်ချန် အပြင်သို့ ရောက်ရှိလာမှသာ သိလိုက်ရသည်မှာ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်တွင်သာ လူတစ်ရာ ပြည့်မီခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အခြားသော တံခါးပေါက်ရှစ်ခုတွင်မူ စာမေးပွဲကို အောင်မြင်စွာ ဖြေဆိုပြီးသွားသော်လည်း လူတစ်ရာ မပြည့်မီခဲ့ကြပေ။
လက်ရှိတွင် ရွှေဟွေးကျောင်းတော်၌ ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်တို့နှင့် ပေါင်းလိုက်လျှင်ပင် ဆန်းနယဲ့အဆင့် ကျောင်းသားတစ်ရာ မပြည့်သေးပေ။
သို့သော်လည်း ကံကောင်းသည်မှာ ကရုဏာတောင်မှ သွားရောက်ခဲ့သော ကျောင်းသားအရေအတွက်အတိုင်း ဆန်းနယဲ့အဆင့် ဘွဲ့အမည်များကို ပြန်လည် ရရှိခဲ့ကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
သူတို့အားလုံးသည် လင်နယဲ့ အစောပိုင်းအဆင့်များသာ ဖြစ်ကြသော်လည်း သူတို့၏ အနာဂတ် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုမှာ အထင်သေး၍ မရပေ။
ကရုဏာတောင်သည်လည်း သူကဲ့သို့ပင် လူသားမျိုးနွယ် ဖြစ်ကြပြီး ပြည့်စုံသော ရလဒ်ဖြင့် ပြန်လာနိုင်ခြင်းမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှသည်။
“ဖန့်ညီမလေး၊ ဒီတစ်ခေါက် မင်း လင်နယဲ့ အလယ်ပိုင်းအဆင့် စာမေးပွဲကိုတောင်မှ အနိုင်ရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တယ်လို့ ကြားလိုက်ရတယ်”
ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။
ဖန့်ကျစ်ရွှယ်မှာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားသည်။
သူမ၏ ပါရမီမှာ ထိပ်တန်း အဆင့်ဖြစ်သည်မှာ အမှန်ပင်။
မွေးရာပါပင် အထွတ်ထိပ်တာအို အဆင့် အတွင်းကမ္ဘာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း...
သူမသည် ယခုတစ်ခေါက်တွင် အခြားကျောင်းသားများနည်းတူ လင်နယဲ့ အစောပိုင်းအဆင့် အကဲဖြတ်သူ၏ ရှေ့တွင် တစ်နာရီခန့်သာ တောင့်ခံနိုင်ခဲ့သည်။
ပြိုင်ဘက်ကို အနိုင်ရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လက်တစ်လုံးခြားဖြင့် လွဲချော်သွားခဲ့ရသည်။
ဖန့်ကျစ်ရွှယ်၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို ရိပ်မိသဖြင့် ဖန့်ချန်က ရယ်မောလိုက်သည်။
“အရင်က သူတော်စင်ဧကရာဇ် စီမံကိန်းက ဘိုးဘေးတွေတောင် လင်နယဲ့ အလယ်ပိုင်းအဆင့်ကနေ စခဲ့ကြတာပါ။
မင်း ပထမဆုံးအကြိမ် နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေကို သွားတာနဲ့တင် သူတို့နဲ့ တစ်တန်းတည်း ဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ၊ ဒါကို မကျေနပ်သေးဘူးလား။
ဒီတစ်ခေါက် ပြန်သွားရင် ကျင့်စဉ်တွေကို သေချာ ကျင့်ကြံလိုက်၊ နောက်တစ်ခေါက်သွားရင် လင်နယဲ့ အလယ်ပိုင်းအဆင့် ဘွဲ့အမည်ကို သေချာပေါက် ရနိုင်မှာပါ”
ဟု နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
ဆွေ့ရှင်းကျိက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး -
“မင်းရဲ့ ပါရမီက တကယ်ကို မညံ့ပါဘူး၊ တကယ်လို့သာ သူတော်စင်ဧကရာဇ် စီမံကိန်း မပယ်ဖျက်ခဲ့ဘူး၊ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ မပေါ်လာခဲ့ဘူးဆိုရင် မင်းလည်း ငါတို့ထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်နေမှာ အသေအချာပါပဲ”
ဖန့်ချန်နှင့် ဆွေ့ရှင်းကျိတို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း နှစ်သိမ့်စကား ပြောလိုက်သဖြင့် ဖန့်ကျစ်ရွှယ်မှာ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့၊ နောက်တစ်ခေါက်တော့ သေချာပေါက် ကြိုးစားပြီး လင်နယဲ့ အလယ်ပိုင်းအဆင့်ကို ရအောင် ယူမယ်”
ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်နှင့် အခြားသူတို့သည် ဖန့်ကျစ်ရွှယ်နှင့် ကရုဏာတောင်မှ ကျောင်းသားများကို ကြည့်ရင်း အမူအရာမှာ ထူးဆန်းနေကြသည်။
သူတို့သည် လူသားမျိုးနွယ်ဝင် ကျောင်းသားများ၏ ကရုဏာတောင်အဖွဲ့မှာ ထူးခြားနေကြောင်းကို အစောကတည်းက သတိထားမိခဲ့ကြသည်။
ကျောင်းသား တစ်ယောက်ချင်းစီတွင် ဤမျှ အခြေခံကောင်းများ ရှိနေသည်ဆိုလျှင် နောက်ကွယ်တွင် ကြီးမားသော အင်အားစုတစ်ခု ရှိနေရမည်မှာ သေချာသည်။
သို့သော်လည်း ထိုသူတို့၏ နောက်ကွယ်တွင် မည်သူရှိနေသနည်းဆိုသည်ကိုမူ သူတို့ မသိကြချေ။
“မင်းတို့ ဒီတစ်ခေါက် ပြန်သွားရင်တော့ အဆင့်တိုးမြှင့်ဖို့အတွက် အချိန်တွေကို မဖိထားတော့ပါနဲ့တော့”
ဖန့်ချန်၏ အကြည့်တို့သည် ဝမ်ချုံစန်း၊ ရှဲ့အာမန်၊ ချန်းအင်းရွှယ် တို့၏ အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။
“အရင်ဆုံး အသက်စွမ်းအင်အဆင့်ထိ အဆင့်မြှင့်လိုက်၊ နောက်တစ်ခေါက် ငါ မရှိရင် ဘယ်သူက မင်းတို့ကို မျက်စိနောက်နေမလဲ မသိနိုင်ဘူး။ အသက်စွမ်းအင်အဆင့် ရှိထားရင်တော့ အသက်အန္တရာယ်အတွက် ပိုပြီး စိတ်ချရတာပေါ့”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
လူအပေါင်းတို့၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် တင်းမာသွားကြသည်။
အမှန်မှာ ရှေးဟောင်းဘိုးဘေးများအားလုံး အသက်စွမ်းအင် အစောပိုင်းအဆင့်သို့ တိုးမြှင့်လိုက်သည်ကို မြင်ရကတည်းက သူတို့ သတိထားမိခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အသက်စွမ်းအင် အစောပိုင်းအဆင့်မှသာ ထိုနေရာအတွက် ပိုပြီး သင့်တော်မည် ဖြစ်သည်။
အနည်းဆုံးတော့ လက်ရှိ ကောင်းကင်ငါးပါး ရဲ့ အခြေအနေအရ အသက်စွမ်းအင် အစောပိုင်းအဆင့်က ပိုပြီး လုံခြုံမှု ရှိသည်။
“ဖန့်ဘိုးဘေး၊ ဒီတစ်ခေါက် ဘယ်လောက်ကြာကြာ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံဖို့ စိတ်ကူးထားတာလဲ၊ အတွင်းကမ္ဘာကို တစ်ခါတည်း အပြီးသတ်ပေါင်းစပ်ဖို့ လေ့ကျင့်တော့မှာလား”
ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်က ရုတ်တရက် မေးမြန်းလိုက်သည်။
“အင်း... ဘယ်လောက်ကြာမလဲဆိုတာတော့ ငါလည်း မခန့်မှန်းနိုင်သေးဘူး။
ငါ စဉ်းစားထားတာကတော့ နောက်တစ်ခေါက် သွားရင်လည်း ကျဲနယဲ့ အလယ်ပိုင်းအဆင့်ကို ရနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် အဲဒီအချိန်ကို ချွေတာပြီး ကျင့်ကြံဖို့ပဲ သုံးတော့မယ်”
ဟု ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်၍ ပြောသည်။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဘိုးဘေးများစွာတို့သည် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး အားလုံး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြတ်သားသော သန္နိဋ္ဌာန်များ ပေါ်လာကြသည်။
“ဒါဆိုရင် ငါတို့လည်း နောက်တစ်ခေါက် မသွားတော့ဘူး”
လွမ်းထိုက်ကူက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒီတစ်ခေါက် နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ စာမေးပွဲမှာ အရင်ကထက် ရလဒ်ကောင်းပေမယ့် အဆင့်တိုးတက်မှုက အဲဒီလောက် မများဘူး။
ဒါကြောင့် အရင်ဆုံး အခြေခံတွေကို စနစ်တကျ ပြန်လည် စုစည်းပြီး ကျင့်စဉ်တွေကို အစအဆုံး ကျွမ်းကျင်အောင် လုပ်လိုက်တာက ပိုကောင်းမယ်”
သူတို့တွင် ဘုံသဘောတူညီချက်တစ်ခု ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
အတွင်းကမ္ဘာကို လုံးဝ အပြီးသတ် လေ့ကျင့်မှသာ အစစ်အမှန် ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေကို နောက်တစ်ခေါက် ထပ်မံ ဝင်ရောက်ရန်အတွက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ နောင်တစ်ချိန် သူတော်စင်ဘွဲ့အတွက် ဖြစ်လာနိုင်သော အန္တရာယ်များအတွက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် လက်ရှိတွင်မူ ကျင့်စဉ်များကို လေ့ကျင့်ခြင်းကသာ အဓိက ဖြစ်သည်။
ပိုမိုမြင့်မားသော ဆန်းနယဲ့အဆင့် ဘွဲ့အမည်များအတွက်ဆိုလျှင် သူတို့ အစွမ်းအစ ပြည့်ဝသွားသည့်အခါမှသာ တစ်ခါတည်း လာရောက်၍ အဆင့်တိုးမြှင့်ခြင်းကို ပြုလုပ်နိုင်ပေသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ဒီတစ်ခေါက် အကြီးအကဲငါးပါးတောင် ရွှမ်နယဲ့ အစောပိုင်းကနေ အလယ်ပိုင်းအဆင့်ကို ရောက်သွားကြတယ်”
ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်က လေးနက်သော အကြည့်ဖြင့် ပြောသည်။
ဆွေ့ရှင်းကျိ၊ လွမ်းထိုက်ကူနှင့် တက်ရောက်နေသည့် ကျောင်းသားအများစုတို့သည် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။
ရွှမ်နယဲ့ အစောပိုင်းမှ အလယ်ပိုင်းသို့ တက်လှမ်းခြင်း၏ အခက်အခဲမှာ သူတို့၏ လင်နယဲ့ အစောပိုင်းမှ အလယ်ပိုင်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းခြင်းထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုခက်ခဲသည်မှာ အသေအချာပင်။
ထိုကျန်းထန်းဝမ် ခန်းမဆောင်မှ အကြီးအကဲငါးပါးမှာ တကယ်ပင် လက်ရှိ ကာလ၏ အတော်ဆုံးသူများ ဖြစ်သည်။
သိုသော်လည်း... ထိုသူ (ဖန့်ချန်) သာ မရှိပါက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။
ကျောင်းသား အတော်များများက ဖန့်ချန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ စိတ်ထဲတွင် ပိုမို၍ တွေးတောမိကြသည်။
သူတို့ နားလည်လိုက်သည်မှာ ဤသူ ရှိနေသရွေ့ ထိုအကြီးအကဲငါးပါးမှာလည်း နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ဦးညွှတ်နေရဦးမည် ဖြစ်သည်။
တစ်ရက်ခန့် ကြာပြီးနောက်...
အတွင်းကမ္ဘာသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသယောင် ရှိပြီးနောက် တံခါးပေါက်များမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာသည်။
ဟေးဆန်းမှာ ဘာဖြစ်မှန်း မသိသလို၊ ရှူလုံ ကောင်းကင်အရှင်ကိုလည်း မတွေ့ရသဖြင့် တံခါးပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူနှင့် ဖန့်ချန်တို့သည် ရင်းနှီးသော မျက်နှာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။
“ဆွေ့ရွှမ်လင် ဟုတ်လား”
ဟေးဆန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ဆရာ”
ဖန့်ချန်သည် ချက်ချင်း ရှေ့သို့တိုးကာ လက်အုပ်ချီ၍ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။