အခန်း (၂၆၈၃-၂၆၈၄)
Vol. 269 Ch. 2683-2684
အခန်း (၂၆၈၃) - ကမ္ဘာဦး အဆင့်မြင့် ကမ္ဘာတည်စွမ်းအင်
ဆွေ့ရွှမ်လင်သည် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာလေသည်။
ကျောင်းသားများအားလုံး သိရှိကြသည်မှာ ရှူလုံ ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင်သာ တံခါးကို ဖွင့်ပေးခြင်း မဟုတ်ပါက၊ ထို ရွှေဟွေးကျောင်းတော်၏ ဂုဏ်သရေရှိ ကျောင်တော်အုပ်ချုပ်သူ အကြီးအကဲဟောင်းသည် ထိုနေရာသို့ လာရောက်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။
တကယ်တမ်းလည်း ထိုအတိုင်းပင်။ ဆွေ့ရွှမ်လင် ဝင်ရောက်လာပြီးသည်နှင့် ခမ်းနားကြီးကျယ်သော အတွင်းကမ္ဘာ တံခါးဝကြီးမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ပိတ်သွားလေသည်။
“ဟေးကျောင်းတော်အြပ်ချုပ်သူ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ရွှေဟွေးကျောင်းတော်ရဲ့ ကိစ္စတွေကို အများကြီး ပင်ပန်းခံပြီး ကူညီပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
ဆွေ့ရွှမ်လင်က လက်အုပ်ချီ၍ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“မဟုတ်တာ၊ ဒါက ကျွန်တော် လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တဲ့ အလုပ်တွေပါပဲ။”
ဟေးဆန်းက ပြုံး၍ ဖြေလိုက်သည်။
နှစ်ဦးသား အနည်းငယ် နှုတ်ဆက်စကား ပြောဆိုပြီးသည့်နောက်တွင်မှ ဆွေ့ရွှမ်လင်သည် ဖန့်ချန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စိတ်ကျေနပ်မှုများ ပေါ်လွင်နေသည်။
“ဖန့်ချန်၊ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ငါ မရှိပေမယ့် မင်းရဲ့ အကြောင်းတွေကိုတော့ ငါ အကုန် ကြားသိနေခဲ့ပါတယ်။ အခုတော့ အဲဒီ အဖော်ဟောင်းတွေကတောင် ငါ့ကို အရင်တုန်းက လူရွေးမှန်ခဲ့တယ်လို့ ချီးကျူးနေကြပြီ။”
“ဆရာ့ရဲ့ အမြော်အမြင်က တကယ်ကို ထက်မြက်လှပါတယ်။”
ဖန့်ချန်က လက်အုပ်ချီ၍ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
ဆွေ့ရွှမ်လင်မှာ ခဏတာ ငေးမောသွားပြီးနောက်မှ အသံထွက်အောင် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ငါ ဒီတစ်ခေါက် လာခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို မင်း သိရဲ့လား။”
“တပည့်တော် မသိပါဘူး။”
ဖန့်ချန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
ဆွေ့ရွှမ်လင်၏ မျက်ဝန်းများတွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“အထက်ကနေ ငါ့ကို အမိန့်ပေးထားတာက မင်းအတွက် အထူးသဖြင့် အတွင်းကမ္ဘာရတနာ တစ်ခုကို ပို့ပေးဖို့တဲ့။ မင်း တောင်းဆိုထားတဲ့ ယွမ်ရွှီရေစင်၊ ကောင်းကင်မီးတောက်သီး၊ မရဏသားရဲသွေး အပြင် နောက်ထပ် ကမ္ဘာဦး အဆင့်မြင့် ကမ္ဘာတည်စွမ်းအင် တစ်ခု ပါသေးတယ်။”
အနီးအနားရှိ ကျောင်းသားများသည် စကား၏ ပထမပိုင်းကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် အလွန်ပင် မနာလိုဖြစ်သွားကြသည်။ ဆွေ့ရှင်းကျိတို့မှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ လက်ရှိ အခြေအနေအရဆိုလျှင် သူတို့အနေဖြင့် အတွင်းကမ္ဘာကို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ပေါင်းစပ်နိုင်မည့် အတွင်းကမ္ဘာရတနာ မျိုးကို ရရှိရန် ဘယ်တော့မှ ရောက်မည်မသိပေ။
သို့သော် စကား၏ ဒုတိယပိုင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါတွင်မူ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် ထိတ်လန့်ခြင်း အရိပ်အယောင်များ လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ကျောင်းသား အများစုမှာ ‘ကမ္ဘာဦး အဆင့်မြင့် ကမ္ဘာတည်စွမ်းအင်’ ဆိုသည်မှာ အဘယ်အရာမှန်းပင် မသိကြသော်လည်း၊ အားကျမှုနှင့် လိုလားမှုတို့ဖြင့် ငေးမောနေကြသည်။
“ကမ္ဘာဦး အဆင့်မြင့် ကမ္ဘာတည်စွမ်းအင်”
ဟေးဆန်းမှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး ဆွေ့ရွှမ်လင်ကို မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“တကယ်လား မိတ်ဆွေ ဆွေ့ ဒီလိုမျိုး အရာကိုတောင် သူတို့က သူ့ကို ပေးဖို့ စွန့်စားရဲတာလား။”
ဖန့်ချန်၏ အမူအရာမှာ တင်းမာသွားသည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် ‘ကမ္ဘာဦး အဆင့်မြင့် ကမ္ဘာတည်စွမ်းအင်’ ဆိုသည်မှာ အဘယ်အရာမှန်း မသိပေ။ ကမ္ဘာတည်စွမ်းအင် ဆိုသည်မှာလည်း အဘယ်အရာမှန်း နားမလည်ပေ။ သို့သော် နာမည်ကို ကြားရုံနှင့်ပင် ၎င်းမှာ ကမ္ဘာ့ငယ်သူတော်စင် အဆင့် ၃ဆင့် နှင့် ဆက်စပ်နေမည်မှာ သေချာနေသည်။
ထို့အပြင် သူ့ဆရာ ပို့ပေးသည့် ထိုစွမ်းအင်အနှစ်သာရ၏ အဆင့်သည် ဟေးဆန်းကဲ့သို့သော ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင်ပင် အံ့အားသင့်ရလောက်အောင် မြင့်မားနေသည်မဟုတ်လော။
“ဒါမျိုးက အတု ဖြစ်စရာ အကြောင်းရှိမလား။”
ဆွေ့ရွှမ်လင်က ပြုံး၍ ပြောသည်။
“ငါက ဒီလိုမျိုး ကိစ္စတွေကို နောက်ပြောင်နေမှာလား။”
“မိတ်ဆွေ ဆွေ့ မင်းရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုက တကယ်ကို ကြီးမားတာပဲ။”
ဟေးဆန်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ဆွေ့ရွှမ်လင်၏ မျက်ဝန်းတွင်မူ ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။
“ငါ့ရဲ့ မျက်နှာသာက မင်းထင်သလောက် မကြီးပါဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက ဒီကလေးကို စပြီး တပည့်ခံတုန်းက ငါ လျှောက်ထားခဲ့ဖူးတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက ‘ကောင်းကင်မြေအဆင့် ကမ္ဘာတည်စွမ်းအင်’ ကို လျှောက်ထားခဲ့ပေမယ့် ငါ့ရဲ့ လျှောက်ထားချက်က ပင်လယ်ထဲ ကျသွားတဲ့ ကျောက်ခဲလိုပဲ ဘာအကြောင်းပြန်ချက်မှ မရခဲ့ဘူး။ အခု ဒီတစ်ခေါက် ‘ကမ္ဘာဦး အဆင့်မြင့် ကမ္ဘာတည်စွမ်းအင်’ က ကောင်းကင်မြေအဆင့်ထက် တစ်ဆင့်ပိုမြင့်ပြီး လက်ရှိ လောကရဲ့ အမြင့်ဆုံး အဆင့်ပဲ။ ငါ့မျက်နှာနဲ့တော့ ဘယ်လိုမှ လျှောက်ထားလို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး။”
စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် အဝေးတစ်နေရာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီတစ်ခေါက် လျှောက်ထားပေးခဲ့တာက ရှူလုံ ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင်ပဲ။”
ရှူလုံ ကောင်းကင် အရှင်သူတော်စင်
ဖန့်ချန်မှာ အနည်းငယ် ငေးမောသွားသည်။ ဟေးဆန်းကလည်း အကြောင်းစုံကို နားလည်သွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။ သူ ထင်သည့်အတိုင်းပင် ဆွေ့ရွှမ်လင်မှာ ထိုမျှအထိ အစွမ်းမရှိပေ။ ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်တို့မှာလည်း တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ ဖန့်ချန်၏ ပါရမီအရဆိုလျှင် ကောင်းကင်အရှင်သူတော်စင်ကိုယ်တိုင် လျှောက်ထားပေးမှသာ ထိုကဲ့သို့ အဆင့်မြင့် စွမ်းအင်မျိုးကို ရနိုင်မည်မှာ မဆန်းပေ။
“သို့သော်လည်း...”
ဆွေ့ရွှမ်လင်သည် ဖန့်ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှူလုံ ကောင်းကင်အရှင် သူတော်စင်ရဲ့ လျှောက်ထားချက်ကိုတောင် အထက်က ပယ်ချခဲ့တာ။”
“...”
ထိုစကားကြောင့် အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
“မင်း စကားများလွန်းနေပြီ။”
ရုတ်တရက် ရုပ်ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ ဆွေ့ရွှမ်လင်၏ ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ ထိုသူကို မြင်သည်နှင့် ဆွေ့ရွှမ်လင်မှာ အလျင်အမြန် လက်အုပ်ချီ၍ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။
“ရှူလုံ ကောင်းကင်အရှင်သူတော်စင်။”
ဟေးဆန်း၊ ဖန့်ချန်နှင့် ကျောင်းသားများအားလုံးမှာလည်း အလျင်အမြန်ပင် ဂါရဝပြုလိုက်ကြသည်။
“ပေးလိုက်ပါ။”
ရှူလုံ ကောင်းကင်အရှင်သူတော်စင်က လက်ဆန့်၍ ပြောသည်။ ဆွေ့ရွှမ်လင်သည် အလျင်အမြန်ပင် ယွမ်ရွှီရေစင်၊ ကောင်းကင်မီးတောက်သီး၊ မရဏသားရဲသွေးတို့ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ လူတစ်ယောက်၏ ဆေးမြစ်နှင့် ဆင်တူသည့် ပစ္စည်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုပစ္စည်းပေါ်တွင် ရွှေရောင် အစက်အပြောက်များ ရှိနေပြီး ရွှေရောင်ငွေ့တန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည်။
“ဒါက ‘ကမ္ဘာဦး အဆင့်မြင့် ကမ္ဘာတည်စွမ်းအင်’ ပေါ့။”
ဖန့်ချန်က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် တွေးလိုက်သည်။ သို့သော် သူ့ကို အဓိက စိတ်ဝင်စားစေသည်မှာ ဆွေ့ရွှမ်လင်၏ နောက်ဆုံး သတိပေးစကားပင် ဖြစ်သည်။ ‘ရှူလုံ ကောင်းကင်အရှင်သူတော်စင် လျှောက်ထားတာတောင် ပယ်ချခံခဲ့ရတယ်၊ ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ ချပေးလိုက်တယ်ဆိုတော့... အဲ့ဒါဆိုရင်တော့...’ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လူတစ်ယောက်၏ ပုံရိပ်မှာ ထင်ရှားလာသည်။
“ဒီအတွင်းကမ္ဘာရတနာ တွေကို အရင်သိမ်းထားလိုက်ပါ။”
ရှူလုံ ကောင်းကင်အရှင်သူတော်စင်က ထိုပစ္စည်းများကို ဖန့်ချန်ထံသို့ လွှဲပေးလိုက်သည်။ ဖန့်ချန် သိမ်းဆည်းပြီးသည်နှင့် ရှူလုံ ေကာင်းကင်အရှင်သူတော်စင်က သူ၏ လက်ထဲရှိ ကမ္ဘာဦး အဆင့်မြင့် ကမ္ဘာတည်စွမ်းအင်ကို ကြည့်၍ ပြောသည်။
“ကမ္ဘာတည်စွမ်းအင်ဆိုတာ သူတော်စင်တွေရဲ့ အဆင့် ၃ ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း အတွက် အထောက်အကူပြုတဲ့ ရတနာတစ်ခုပဲ။ တကယ်လို့ ဒီစွမ်းအင် မရှိရင်လည်း ကြာမြင့်စွာ လေ့ကျင့်ပြီး ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်းကို အောင်မြင်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အချိန်တွေ အများကြီး ကုန်ဆုံးသွားမှာ ဖြစ်သလို၊ မိမိရဲ့ အခြေခံ အရင်းအမြစ်တွေကိုလည်း အများကြီး ဆုံးရှုံးရလိမ့်မယ်။ သာမန်သူတော်စင်တွေကတော့ ကိုယ့်နည်းကိုယ်ဟန်နဲ့ပဲ ကမ္ဘာတည်ဆောက်ကြရတာပဲ။ ဒီလို စွမ်းအင်မျိုး ရဖို့ဆိုတာက ကိုယ့်စွမ်းရည်ပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။”
သူသည် ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်တို့ဘက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီအဖွဲ့ရဲ့ စံနှုန်းကတော့ သာမန်အဆင့် ကမ္ဘာတည်စွမ်းအင်ပဲ။ မင်းရဲ့ ကမ္ဘာဦး အဆင့်မြင့် ကမ္ဘာတည်စွမ်းအင်ထက် အများကြီး အားနည်းတယ်။ အဲဒီ အကြီးအကဲငါးပါးကတော့ ကောင်းကင်မြေအဆင့် ကမ္ဘာတည်စွမ်းအင်ကို သုံးခွင့်ရကြတယ်။ ဒီပစ္စည်းတွေက အလွယ်တကူ ချပေးတတ်တာမျိုး မဟုတ်ဘူး။”
ကျောင်းသားများမှာ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားကြသည်။ အရင်က နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသားများတောင် ကိုယ့်နည်းကိုယ်ဟန်နဲ့ပဲ ရှာဖွေရတာလား။ မဟာမိတ်အဖွဲ့ချုပ်က မကူညီဘူးလား။ အကြီးအကဲငါးပါးမှလွဲလျှင် ကျန်သူများမှာ သာမန်အဆင့်သာ သုံးခွင့်ရတာလား။
“ကမ္ဘာတည်စွမ်းအင်ဆိုတာ အတွင်းကမ္ဘာ တစ်ခုလုံး လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီးမှသာ ပေါ်လာနိုင်တာ။ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ငါတို့ တွက်ချက်မှုအရ အဆင့်မြင့် အတွင်းကမ္ဘာပေါင်း တစ်ထောင်လောက် လုံးဝ ပျက်စီးသွားမှသာ ဒီစွမ်းအင်တစ်ခု ပေါ်လာနိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိတယ်။ ဒါက အနိမ့်ဆုံးအဆင့်ပဲ။ အဲဒီအထက်က ‘ကောင်းကင်မြေအဆင့်’ ဆိုတာကတော့ ကောင်းကင်အရှင်သူတော်စင်အဆင့် အတွင်းကမ္ဘာတွေ ပျက်စီးသွားမှ ပေါ်လာတာပဲ။
အခု ငါ့လက်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ဒီ ကမ္ဘာဦး အဆင့်မြင့် ကမ္ဘာတည်စွမ်းအင်ဆိုတာကတော့ အင်မတန် ကျယ်ပြန့်တဲ့ ကောင်းကင်ဘုံမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှာဖွေခဲ့ပြီးမှ သုံးခုပဲ တွေ့ထားတာ။ အရင် နှစ်ခုကို သုံးပြီးသွားပြီ၊ ဒါက နောက်ဆုံးတစ်ခုပဲ။”
စကားဆုံးသည်နှင့် ရှူလုံ ကောင်းကင်အရှင်သူတော်စင်က ဖန့်ချန်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အတွင်းကမ္ဘာ တံခါးပေါက်များမှာလည်း ဧည့်သည်များကို ပြန်လွှတ်ရန်ဟန်ဖြင့် ပွင့်လာသည်။ ဆွေ့ရွှမ်လင်မှာလည်း နေရခက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဟေးဆန်းနှင့် ဖန့်ချန်တို့ကို နှုတ်ဆက်ကာ တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် ထွက်ခွာသွားလေသည်။
တံခါးပေါက်များ ပြန်ပိတ်သွားသည့်အခါ ဖန့်ချန်သည် လက်ထဲရှိ ပစ္စည်းကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်မိသည်။ သာမန်စွမ်းအင် တစ်ခုအတွက် အတွင်းကမ္ဘာ တစ်ထောင် ပျက်စီးရမည်လား။ ထိုမျှလောက် အခြေအနေဆိုးဝါးသော အဆင့်တွင်ရှိသည့် ပစ္စည်းကို ရရှိလိုက်ခြင်းမှာ မယုံနိုင်စရာပင်။
“ဒါက သူတော်စင်ဧကရာဇ်ရဲ့ အတွင်းကမ္ဘာ ပျက်စီးသွားပြီးမှ ပေါ်လာတာများလား။ လောကကြီးတစ်ခုလုံးမှာ သုံးခုပဲ ရှိတယ်ဆိုတော့... ငါ့လက်ထဲကဟာက နောက်ဆုံးတစ်ခုပေါ့လေ။”
ဖန့်ချန်သည် ထိုပစ္စည်းကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် ဤတစ်ခေါက် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံလျှင် ကမ္ဘာတည်ခြင်း အဆင့်ကို မရောက်မချင်း အပြင်မထွက်တော့ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို ရိုးရိုး ကောင်းကင်အရှင်သူတော်စင်များပင် အရူးအမူး လိုချင်ကြလိမ့်မည်မှာ အသေအချာပင်။
အခန်း (၂၆၈၄) - အားကိုးရာရှာ၍ ခိုလှုံခြင်း
ဖန့်ချန်သည် ကမ္ဘာဦး အဆင့်မြင့် ကမ္ဘာတည်စွမ်းအင်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် ဟေးဆန်း အလွန်အမင်း နှမြောတသဖြစ်နေဟန်ဖြင့် အကြည့်ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအခါ သူသည် ချက်ချင်းပင် သတိဝီရိယရှိသွားတော့သည်။
ဟေးဆန်းမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားပုံရပြီး ချက်ချင်းပင် မျက်နှာရဲသွားကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဖန့်ချန်... ဒီ ကမ္ဘာဦး အဆင့်မြင့် ကမ္ဘာတည်စွမ်းအင်က တကယ့်ကို အဖိုးတန်တဲ့ အရာကောင်းတွေပဲ။ ကမ္ဘာတည်ဆောက်တဲ့အခါမှာ သေချာ သုံးဖို့ မမေ့နဲ့ဦး။”
သူသည် ‘တကယ့်ကို’ ဟူသော စကားလုံးအပေါ်တွင် အသံကို ပိုမိုဖိ၍ ပြောလိုက်သည်။
“ကျောင်းတော်အုပ်ချုပ်သူ စိတ်ချပါ။ တပည့် သေချာပေါက် ကောင်းကောင်းအသုံးချပြီး အထက်လူကြီးတွေရဲ့ စေတနာကို အလဟဿ မဖြစ်စေရပါဘူး။”
ဖန့်ချန်က လက်အုပ်ချီ၍ ပြောလိုက်သည်။
“အင်း... အင်း။”
ဟေးဆန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် တစ်ဖက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ဖန့်ချန်သည် ကျောင်းသားအုပ်စုနှင့်အတူ ကမ္ဘာတည်စွမ်းအင်အကြောင်းကို စကားစမြည် ပြောဆိုနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏စိတ်ထဲတွင် မကျေမနပ်ဖြင့် အတူတူ တွေးတောမိနေသည်။
‘ကမ္ဘာဦး အဆင့်မြင့် ကမ္ဘာတည်စွမ်းအင်ဆိုတာ အရင်တုန်းကဆိုရင် အလွယ်တကူ မတွေ့ရတဲ့ အရာမျိုးပါ။ ဒီလိုအရာကောင်းမျိုးက တပည့်ရင်းဖြစ်တဲ့ သူ့ဆီကိုပဲ ရောက်သွားရတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ရဲ့ တပည့်ရင်းကိုယ်တိုင်ကပဲ ကြိုတင် စီစဉ်ထားတာများလား။’
ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် သူသည် ခေါင်းကို အသာခါယမ်းလိုက်ပြီး စိတ်ဓာတ်ကျကာ ထပ်မံ၍ ဝေးရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်တော့သည်။ သူ၏ နားထဲတွင် ကမ္ဘာတည်စွမ်းအင်နှင့် ပတ်သက်သည့် မည်သည့်အရာကိုမျှ ကြားချင်စိတ် မရှိတော့ပေ။
...
...
“ဖန့်ချန်၊ ဒီတစ်ခေါက်တော့ တကယ်ကို ဂုဏ်ယူပါတယ်။ ကမ္ဘာဦး အဆင့်မြင့် ကမ္ဘာတည်စွမ်းအင်ဆိုတာ ကောင်းကင်ငါးပါးအတွင်းမှာတောင် အလွယ်တကူ ရှာမရနိုင်တဲ့ အဖိုးတန်ပစ္စည်းမျိုးပါ။”
ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ငါတို့လို အရင်က သူတော်စင်ဧကရာဇ်စီမံကိန်းမှာ ပါဝင်ခဲ့တဲ့သူတွေတောင် နည်းနည်းပါးပါး အကျိုးကျေးဇူးခံစားရလို့သာ သာမန်အဆင့် ကမ္ဘာတည်စွမ်းအင် တစ်ခုစီ ရခဲ့ကြတာပါ။”
“ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ကမ္ဘာဦး အဆင့်မြင့် ကမ္ဘာတည်စွမ်းအင်နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် တကယ်ကို အများကြီး ကွာခြားသွားပြီလေ။”
“အခုလက်ရှိ ကောင်းကင်ငါးပါးရဲ့ ကောင်းကင်အရှင်သူတော်စင်တွေထဲမှာတောင် အနည်းငယ်သာလျှင် ကောင်းကင်မြေအဆင့် ကမ္ဘာတည်စွမ်းအင်ကို သုံးဖူးကြတာပါ။ တချို့ဆိုရင် သာမန်အဆင့် ကမ္ဘာတည်စွမ်းအင်ကိုပဲ သုံးဖူးကြတာလေ။”
ဆွေ့ရှင်းကျိနှင့် လွမ်းထိုက်ကူတို့ကလည်း အသီးသီး ထောက်ခံပြောဆိုကြသည်။ သူတို့၏ လေသံထဲတွင် မနာလိုဖြစ်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်ကို ဖန့်ကျစ်ရွှယ်တို့ပင် ရိပ်မိနေကြသည်။
ဖန့်ချန်သည် သူတို့၏ စိတ်ကို နားလည်ပေးနိုင်ပါသည်။ အနည်းငယ်အကြာက ရှူလုံ ကောင်းကင်အရှင်သူတော်စင်၏ အမူအရာကို ကြည့်ရသည်မှာ သူသည် ကမ္ဘာတည်စွမ်းအင်အကြောင်းကို သေချာ မလေ့လာဖူးသေးသလို၊ ၎င်း၏ စွမ်းအားက မည်မျှ ထူးခြားသလဲဆိုသည်ကို မသိရှိသေးပေ။ ထို့အပြင် ကမ္ဘာဦး အဆင့်မြင့် ကမ္ဘာတည်စွမ်းအင်သည် မည်မျှပင် မြင့်မြတ်သည်ကိုလည်း သူ မသိသေးပေ။
ဂုဏ်ပြုစကားများ ပြောဆိုပြီးသည့်နောက်တွင် ကျောင်းသားအများစုသည် သာမန်အဆင့် ကမ္ဘာတည်စွမ်းအင်ကို ရရှိရန် မည်ကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး လိုအပ်သည်ကိုသာ သိချင်နေကြသည်။ ကမ္ဘာဦး အဆင့်ကို မပြောနှင့်၊ ကောင်းကင်မြေဆင့်ကိုပင် သူတို့ မတွေးဝံ့ကြပေ။
“ဟွမ်းယောင် ဘိုးဘေး၊ ကျွန်မတို့လို သာမန် နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသားတွေက နောက်ပိုင်းမှာ သာမန်အဆင့် ကမ္ဘာတည်စွမ်းအင်ကို သုံးခွင့်ရမယ့် အခွင့်အရေး ရှိမလား။”
ထိုက်ဟောင်ရှူက သတ္တိမွေး၍ မေးလိုက်သည်။
“အခွင့်အရေးကတော့ ရှိတာပေါ့။ အကယ်၍ နိဗ္ဗာန် တားမြစ်နယ်မြေ မပေါ်လာခင်ကဆိုရင်တော့ အခွင့်အရေးက တော်တော်ကို နည်းတယ်။”
“အခုဆိုရင်တော့... အခွင့်အရေး ပိုများလာတယ်။ အဓိကကတော့ မင်းတို့ ဘယ်လို ဆန်းနယဲ့အဆင့်ဘွဲ့တံဆိပ်ကို ရနိုင်မလဲဆိုတဲ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။”
ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဒါ့အပြင်၊ မင်းတို့မှာ လုံလောက်တဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိမယ်၊ ပြီးတော့ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးတွေ အများကြီး ရှိမယ်ဆိုရင်တော့ သာမန်အဆင့် ကမ္ဘာတည်စွမ်းအင်နဲ့ လဲလှယ်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ရှိနိုင်ပါတယ်။”
“စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး ဘယ်လောက် လိုအပ်လဲ။”
ကျောင်းသားများက အလျင်အမြန်ပင် မေးမြန်းကြသည်။
“အခုတော့ မသိဘူး။ ငါ့ခေတ်ကဆိုရင်တော့ အနည်းဆုံး စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး တစ်ထောင်တော့ လိုလိမ့်မယ်။ ဒါက အခြေခံပဲ ရှိသေးတယ်။ အဆက်သွယ်တွေလည်း ရှိရမယ်၊ လမ်းကြောင်းလည်း ရှာရဦးမယ်။”
ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်က ပြောလိုက်သည်။
ဆွေ့ရှင်းကျိနှင့် လွမ်းထိုက်ကူတို့သည်လည်း အသိအမှတ်ပြုသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်၏ စကားသည် အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။
“ဟူး...”
နေရာတွင်ရှိသည့် ကျောင်းသားများအားလုံးမှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။
ဆက်ဆံရေး ကွန်ရက်ရှိသည့်တိုင် စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး တစ်ထောင်ပေးပြီးမှ သာမန်အဆင့် ကမ္ဘာတည်စွမ်းအင် တစ်ခု လဲလှယ်ရမည်လား။ ဒီပစ္စည်းသည် စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးနှင့် လုံးဝမတူညီသည့် အဆင့်မြင့် ရတနာတစ်ခု ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
“ကမ္ဘာတည်ဆောက်ပြီးမှ ဒီပစ္စည်းကို သုံးရင်ကော အကျိုးရှိသေးလား။”
ဖန့်ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် စဉ်းစားမိသွားသည်။
ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်က ခေါင်းကို အသာခါယမ်းလိုက်သည်။
“ကမ္ဘာတည်ဆောက်ပြီးမှ သုံးရင်တော့ အကျိုးမရှိတော့ဘူး။”
ဖန့်ချန်သည် စိတ်အေးသွားသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သာမန် ကောင်းကင်အရှင်သူတော်စင်များက သူ့ပစ္စည်းကို လာမလုနိုင်တော့ပေ။
ထိုအချိန်တွင် ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်သည် ထိုက်ဟောင်ရှူတို့၏ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကရုဏာတောင်မှ ဖန့်ကျစ်ရွှယ်နှင့် ဝမ်ချုံစန်းတို့ပင် သာမန်အဆင့် ကမ္ဘာတည်စွမ်းအင်ကို ရရှိရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု ယူဆနေကြသည်။
“တကယ်တော့ မင်းတို့အနေနဲ့ သာမန်အဆင့် ကမ္ဘာတည်စွမ်းအင်ကို လိုက်ရှာဖို့ မလိုပါဘူး။ သူတော်စင် အများစုဟာ ကမ္ဘာတည်တဲ့အခါမှာ ဒီလိုရတနာမျိုးကို မသုံးနိုင်ကြပါဘူး။”
ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်က နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
ကျောင်းသားများမှာ ချက်ချင်းပင် ယခင်က စီီီီီီီကုလီအကြောင်းကို သတိရသွားကြသည်။ သူသည်လည်း တစ်ခါတည်းနှင့်ပင် အသက်စွမ်းအင်အစောပိုင်းအဆင့်မှ ကမ္ဘာကြီး အဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားသူ မဟုတ်ပါလော။ သူလည်း သာမန်အဆင့် ကမ္ဘာတည်စွမ်းအင်ကို မသုံးခဲ့ဖူးသည်မှာ သေချာသည်။
ထိုသို့ တွေးမိသောအခါ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားကြသည်။ ထိုသူကိုယ်တိုင်ကပင် မသုံးခဲ့ဖူးသည်ပဲ၊ သူတို့ သုံးသည်ဖြစ်စေ၊ မသုံးသည်ဖြစ်စေ ကြီးမားသော သက်ရောက်မှု မရှိနိုင်ပေ။
ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် အတွင်းကမ္ဘာသည် ရွှေဟွေးကျောင်းတော်သို့ ဆိုက်ရောက်လာသည်။ ရှူလုံ ကောင်းကင်အရှင်သူတော်စင်မှာလည်း ထွက်မလာဘဲ အတွင်းကမ္ဘာ တံခါးဝကိုသာ ဖွင့်ပေးခဲ့သည်။ ဟေးဆန်းနှင့် အခြားသူများမှာလည်း ဂါရဝပြုပြီးနောက် အတွင်းကမ္ဘာမှ ထွက်လာကြသည်။ ထို့နောက် အတွင်းကမ္ဘာသည် တဖြည်းဖြည်း ပိတ်သွားပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“ဒီတစ်ခေါက် ဆန်းနယဲ့အဆင့် ဘွဲ့တံဆိပ်ရတဲ့ ကျောင်းသားတွေ၊ အားလုံး ပြန်ပြီးတော့ ကောင်းကောင်း ကျင့်ကြံကြပါ။”
“ကျင့်ကြံဖို့ လိုအပ်တဲ့ ရတနာတွေကတော့ အထက်ကနေ ပို့ပေးလာတဲ့အခါမှာ ချက်ချင်းပဲ မင်းတို့ဆီကို ပို့ပေးပါမယ်။”
ဟေးဆန်းက မှာကြားလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားသည်။
ကျောင်းသားများမှာ ဖန့်ချန်ဘက်ကို တစ်ချက် ဂါရဝပြုပြီးနောက် ကိုယ့်ကျောင်းတော်ဆီသို့ ပြန်သွားကြသည်။ ဘွဲ့တံဆိပ် မရရှိသေးသော ကျောင်းသားများမှာ နောက်တစ်ကြိမ်တွင် မဖြစ်မနေ ရရှိအောင် ကြိုးစားမည်ဟု ကြိတ်၍ အားခဲလိုက်ကြသည်။ ဘွဲ့တံဆိပ်ရရှိပြီး ကျင့်စဉ်ရသူများမှာလည်း အတွင်းကမ္ဘာကို ရုပ်ခန္ဓာထဲသို့ ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် မည်ကဲ့သို့ ခံစားရမည်ကို သိချင်စိတ်ဖြင့် အလျင်အမြန်ပင် ပြန်သွားကြသည်။
လူသားကျောင်းတော်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဖန့်ကျစ်ရွှယ်တို့ကို ကောင်းကောင်း ကျင့်ကြံရန် မှာကြားပြီးနောက် ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်တို့နှင့် စကားပြောပြီး ဖန့်ချန်သည် သူ၏ ကျင့်ကြံရာ လိုဏ်ဂူထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။
ထိုင်လိုက်ရုံသာ ရှိသေးသည်၊ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် လိုဏ်ဂူတံခါးရှေ့သို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ရောက်လာပြီး တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။ ဖန့်ချန်သည် တံခါးပေါက်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာမှာ ထူးဆန်းသွားသည်။
“သူလား။”
ခဏအကြာတွင် တံခါးပွင့်လာသည်။ ဖန့်ချန်သည် ရှန်ကျိကျန်းကို ကြည့်ကာ ထူးဆန်းစွာ မေးလိုက်သည်။
“မင်း ဒီကို ဘာလို့ ရောက်လာတာလဲ။”
ရှန်ကျိကျန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှက်ရွံ့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“ဝင်ပြောရမလား။”
“ဝင်ခဲ့လေ။”
လိုဏ်ဂူထဲတွင် ရှန်ကျိကျန်း၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ဖန့်ချန်သည် ခေါင်းအသာညိတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆို မင်းက အခုမှပဲ အမှောင်ကနေ အလင်းဘက်ကို ကူးပြောင်းဖို့ စိတ်ကူးရှိတာပေါ့။”
ရှန်ကျိကျန်းက ခေါင်းညိတ်သည်။
“ကျန်းထန်းဝမ်ခန်းမမှာ အနာဂတ် မရှိဘူး။ အကြီးကဲငါးပါးကလည်း နောက်ပိုင်းမှာ မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ ငါက သူတော်စင်ဘိုးဘေး စီမံကိန်းထဲ ဝင်ရောက်မှပဲ ငါ့အနာဂတ်အတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်မယ်လို့ ထင်တယ်။”
ခဏရပ်လိုက်ပြီး
“ဒါပေမဲ့ ငါက ကျန်းထန်းဝမ်ခန်းမမှာပဲ ဆက်နေပြီး မင်းအတွက် သတင်းအချက်အလက်တွေ ထောက်လှမ်းပေးသွားမယ်။ သူတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲဆိုတာကို ငါ အချိန်နဲ့တပြေးညီ မင်းကို အသိပေးမယ်။”
“ဒါတင်ပဲလား။ နောက်ထပ် ဘာအကျိုးအမြတ် ရဦးမလဲ။”
ဖန့်ချန်က မေးလိုက်သည်။
ရှန်ကျိကျန်း ခဏမျှ ကြောင်သွားသည်။
ဖန့်ချန်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။
“မင်းက မင်းကိုယ်တိုင် ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်တို့နဲ့ အတူတူပဲလို့ ထင်နေတာလား။ သူတို့က အစကတည်းက စီမံကိန်းထဲ ဝင်လာတာ။ မင်းကတော့ အခြေအနေမကောင်းမှ ခိုလှုံဖို့ ရောက်လာတဲ့ သူလျှိုတစ်ယောက်။ ကိုယ့်အဆင့်အတန်းကို ကိုယ်ပြန်ချိန်ဆကြည့်ဦး။”
ရှန်ကျိကျန်းသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အသံအက်အက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဖန့်ဘိုးဘေး... မင်း ဘာလိုချင်တာလဲ။”
“ယွမ်ရွှီရေစင်၊ ကောင်းကင်မီးတောက်သီး၊ မရဏသားရဲသွေး။”
ဖန့်ချန်က အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့ရဲ့ ကျန်းထန်းဝမ်ခန်းမက ဒီပစ္စည်းတွေကို အရင်ဆုံး ရခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်။ အကြီးကဲငါးပါးမှာ နည်းလမ်းရှိလို့ပဲ ဖြစ်မှာပေါ့။ မင်းတစ်ခုခု ထုတ်ပေးနိုင်ရင် မင်းကို အဖွဲ့ဝင်အဖြစ် လက်ခံမယ်။”
“ရတယ်”
ရှန်ကျိကျန်း သွားကို ခဲလိုက်သည်။
“ငါ့မှာ နှစ်စုံ ရထားတယ်။ တစ်စုံကတော့ သုံးပြီးသား။”
စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် ပစ္စည်းတစ်စုံကို ထုတ်၍ ဖန့်ချန်ကို ပေးလိုက်သည်။
ဖန့်ချန်မှ ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် တံခါးခေါက်သံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ဖန့်ချန်သည် တံခါးဖွင့်၍ အပြင်ဘက်မှ လူကို ကြိုဆိုလိုက်သည်။
စီကုရှန်းသည် ရှန်ကျိကျန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားပြီး ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားသည်။
“ငလူးမသား... မဝင်ဘူးလို့ ပြောပြီးတော့ အခုကျတော့ သူကိုယ်တိုင်ပဲ ပြေးလာရတယ်လို့ ”