အခန်း (၂၆၈၉-၂၆၉၀)
Vol. 269 Ch. 2689-2690
အခန်း (၂၆၈၉) - မယုံရင် ရှန်ကျီကျန်းကို မေးကြည့်လိုက်
ပေ့မိန်လျူရှန်းသည် လော့ထျန်းကို တစ်ချက်စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်စက် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
“မင်းက သူတစ်ပါးကိစ္စတွေကို ဝင်ပါရတာ တော်တော်ဝါသနာပါတာပဲ။ ဖန့်ချန်ရဲ့ ပါရမီက ဒီနေရာမှာတင် ထင်ရှားနေတာပဲ၊ ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စုနဲ့ မတည့်တာက လူသားမျိုးနွယ်စုနဲ့ မတည့်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့ စိတ်ချလက်ချသာ နေကြပါ၊ လူသားမျိုးနွယ်စုအနေနဲ့ မင်းတို့ရဲ့ အသုံးချမှုကို ခံပြီး သူ့ကို အပြင်ဘက်ကို တွန်းထုတ်ပစ်ဖို့ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။”
လော့ထျန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ထပ်မပြောတော့ပေ။
သူနှင့် ပေ့မိန်လျူရှန်းတို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ ဖန့်ချန်ထံသို့သာ သက်ရောက်နေသည်။
ယခုအခါ တိုက်ပွဲမှာ အစပြုနေပြီ ဖြစ်သည်။
တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပေ့မိန်လျူရှန်းနှင့် လော့ထျန်းတို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ပေါက်လာသည်။
သူတို့နှစ်ဦးမှာ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေထဲသို့ ကိုယ်တိုင်မဝင်ရောက်ခဲ့ဖူးသလို ဖန့်ချန်နှင့်လည်း လက်ရည်မစမ်းဖူးကြပေ။ ယခင်ကဆိုလျှင် မိမိတို့နှင့် အဆင့်တူ ကျောင်းသားများ ဖန့်ချန်၏ လက်ချက်ဖြင့် အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်နေသည်ကိုသာ ကြည့်ခဲ့ရဖူးသည်။
သို့သော် ယခုအခါ အသက်စွမ်းအင်အလယ်အဆင့် ကျောင်းသားပေါင်း တစ်ရာကျော်ကို ဖန့်ချန်တစ်ယောက်တည်းက ပြန်လည်တွန်းလှန်ပြီး တဖြည်းဖြည်းနှင့် နောက်ဆုတ်သွားအောင် တိုက်ခိုက်နေသည်ကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ၊ ထိုသူနှစ်ဦးမှာ မိမိတို့၏ နုပျိုစဉ်ကာလက အခြေအနေများကို ပြန်လည်သတိရမိကြသည်။
“တကယ်ဝန်ခံရမယ်၊ ဒီကောင်လေးသာ ကောင်းကင်နိမိတ် အဆင့်ကို တက်လှမ်းသွားနိုင်ရင် မင်းရော ငါပါ သူ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။”
လော့ထျန်းက ခေါင်းကို အသာခါယမ်းလိုက်ပြီး လွန်ခဲ့သောနှစ်များအတွင်း လင်ယောင် ကျောင်းသားများ ဖန့်ချန်၏ လက်ချက်ဖြင့် မည်မျှအထိ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသည်မှာ ယုတ္တိရှိကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
သူကိုယ်တိုင် ကျင့်ကြံလာခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းမည်မျှ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီနည်း၊ တစ်ယောက်တည်းနှင့် အယောက်တစ်ရာကို ယှဉ်နိုင်သော သူတော်စင်တစ်ပါးကို မည်သည့်အခါကမှ မမြင်တွေ့ဖူးခဲ့ချေ။ ထို့ပြင် သူ့၏ပြိုင်ဘက်များမှာလည်း ကောင်းကင်ငါးပါးတွင် အကြိမ်ကြိမ် ရွေးချယ်ခံထားရသော ထိပ်တန်းပါရမီရှင်များသာ ဖြစ်ကြသည်။ မည်သူမဆို ထိုနေရာမှ ထုတ်ယူလိုက်မည်ဆိုလျှင် အဖွဲ့အစည်းတိုင်းက လုယက်ခေါ်ဆောင်သွားမည့် ပုဂ္ဂိုလ်များပင် ဖြစ်သည်။
“ဒီလိုတွေးကြည့်ရအောင်၊ သူ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်တွေက နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသားတွေပဲ ဖြစ်ပေမယ့် သူကတော့ ကျဲနယဲ့ ကျောင်းသားပဲ။”
ပေ့မိန်လျူရှန်းက လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။
“နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသားပြီးရင် လင်နယဲ့၊ အဲဒီနောက်မှာမှ ရွှမ်နယဲ့၊ နောက်ဆုံးမှ ကျဲနယဲ့ ပဲ။ အရင်ကဆို နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသားတွေက ထိပ်တန်းပဲ၊ အခုတော့ မတူတော့ဘူး။ ဒီတစ်ခါ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ ပေါ်ပေါက်လာတာက နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်ကြာရင် ကောင်းကင်ငါးပါးရဲ့ စုပေါင်းစွမ်းအားကို အများကြီး မြှင့်တင်ပေးလိုက်မှာ သေချာတယ်။”
“ဒါကတော့ မလွဲမသွေပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ကောင်းကင်ငါးပါးမှာ လက်ရှိရန်သူဆိုတာ ရှိသေးလို့လား။ ပုရွက်ဆိတ်အသိုက် နေရာမှာ ငါတို့ကို ယှဉ်နိုင်မယ့်သူ ဘယ်သူရှိဦးမလဲ။”
လော့ထျန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။
ပေ့မိန်လျူရှန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် အထင်သေးသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
“အဲဒါ မင်းထင်တာပါ၊ မင်းနဲ့ ငါတို့ အဆင့်နဲ့ မသိနိုင်တဲ့ ကိစ္စတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေက နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေက ပျံ့နှံ့လာတဲ့ သတင်းတစ်ခုကို ကြားဖူးလား၊ ကောင်းကင်အရှင်သခင် တွေက အန္တရာယ်တစ်ခုခုနဲ့ ကြုံတွေ့ရနိုင်တယ်ဆိုတာလေ။ မင်း ဒါကို တကယ်လို့ ထင်သလား။”
“ဒါကို ငါက ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ။”
လော့ထျန်းမှာ စိတ်ပျက်သည့်ပုံစံ ပေါ်လာပြီးမှ -
“ငါထင်တာတော့ တကယ်ဖြစ်နိုင်တယ်၊ မီးခိုးမရှိဘဲ မီးမတောက်ဘူးလေ။”
“ဟုတ်ပြီ၊ အထက်ပိုင်းက လူကြီးတွေက ဒီကိစ္စကို ဒီလောက်အလေးထားတယ်ဆိုရင် အကြောင်းပြချက် ရှိမှာပေါ့။ ဖန့်ချန်က အခု ဒီလမ်းကြောင်းပေါ်မှာ အဝေးဆုံးအထိ လျှောက်လှမ်းထားသူ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်စုအနေနဲ့လည်း ဒါကြောင့်မို့လို့ အကျိုးအမြတ်တွေ အများကြီး ရနိုင်တယ်။”
ပေ့မိန်လျူရှန်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိတ်ကျေနပ်မှုနှင့် ဝမ်းမြောက်မှုတို့ လွှမ်းခြုံသွားသည်။
ထိုအချိန်တွင် ဖန့်ချန်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်နေရသော အသက်စွမ်းအင်အလယ်အဆင့် ကျောင်းသားများမှာ မြေကြီးကဲ့သို့ ညှိုးငယ်သော မျက်နှာများ ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့မှာ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ပူးပေါင်း၍ ဖန့်ချန်ကို အရူးအမူး တိုက်ခိုက်နေကြသော်လည်း မည်သည့်နည်းလမ်းကိုပဲ သုံးသုံး သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို အလွယ်တကူပင် ပယ်ဖျက်ခံလိုက်ရသည်။
“အရှိန်က အရမ်းနှေးတယ်။”
“မင်းရဲ့ ဒီတိုက်ကွက်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ။ နောက်တစ်ကွက်အတွက် ပူးပေါင်းဖို့လား။ ဒါမှမဟုတ် နောက်ဆုံး တိုက်ကွက်တွေအတွက် အခြေခံဖို့လား။ ဘာမှ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းက ဦးနှောက်မသုံးဘဲနဲ့ လူမိုက်လို တိုးဝင်လာတာပဲ။”
“မင်းတို့ရဲ့ အခုနက တိုက်ခိုက်မှုက အစပျိုးရုံလောက်တော့ ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပူးပေါင်းမှုကတော့ ကျွမ်းကျင်မှူ မရှိသေးဘူး။”
“မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ငါ့ရဲ့ အသက်အန္တရာယ်ကို မတိုက်ဘဲနဲ့ နောက်ပိုင်း စာမေးပွဲစစ်ဆေးမယ့်သူကို သနားနေတာလား။”
ဖန့်ချန်နှင့် တိုက်ခိုက်နေသော အသက်စွမ်းအင်အလယ်အဆင့် ကျောင်းသားများမှာ ယခုအချိန်တွင် စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်းနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားခြင်းများ ရောထွေးနေသည်။ အကြောင်းမှာ ဖန့်ချန်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်နေစဉ်အတွင်း သူတို့၏ ကျွမ်းကျင်မှုများမှာ တကယ်ပင် တိုးတက်လာသည်ကို ခံစားမိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဖန့်ချန်က သူတို့၏ ပြဿနာများကို အလွန်စူးရှစွာဖြင့် ထောက်ပြပေးသည်။
သို့သော် သူတို့ စဉ်းစားမရသည်မှာ အသက်စွမ်းအင်အလယ်အဆင့် ကျောင်းသားတစ်ရာကျော် ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်နေပါလျက်နှင့် အဘယ်ကြောင့် သူ့လက်အောက်တွင်သာ အဖိနှိပ်ခံနေရသနည်း။ ယခုမှသာလျှင် ‘သူတော်စင်ဘိုးဘေး စီမံကိန်း’ ၏ သူတော်စင်ဘိုးဘေး ဟူသော စကားလုံးက မည်မျှ တန်ဖိုးရှိကြောင်းကို သူတို့ နားလည်သွားကြတော့သည်။
“မင်းတို့က ဒီလောက်အဆင့်ပဲ ရှိရင်တော့ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေမှာ လင်နယဲ့အဆင့်ရဲ့ ဘွဲ့တံဆိပ်ကို ရဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။”
“မင်းတို့က နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းတော်ရဲ့ အရေအတွက် တိုးမြှင့်မှုကြောင့်သာ ဒီနေရာကို ရောက်လာတာ ဖြစ်ပေမဲ့၊ အခု ရရှိထားတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေက အရင်နဲ့ မတူတော့ဘူး။ ဒီနေရာမှာ ဆက်နေချင်ရင်တော့ မင်းတို့ရဲ့ အစစ်အမှန် စွမ်းရည်ကို ထုတ်ပြဖို့ လိုတယ်။”
“ဆန်းနယဲ့ ဘွဲ့တံဆိပ်ကပဲ မင်းတို့အတွက် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးပဲ။”
ဖန့်ချန်၏ စကားသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ထိုအသက်စွမ်းအင်အလယ်အဆင့် ကျောင်းသားများမှာ ခဏတာ ကြောင်အသွားကြသည်။ ထို့နောက် တဖြည်းဖြည်းနှင့် စိတ်ဓာတ်ကျခြင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အင်တိုက်အားတိုက်ဖြင့် ဖန့်ချန်ကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ကြသည်။
အနီးအနားတွင် ကြည့်ရှုနေသော ကျောင်းသားများမှာ အားကျသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။
“တော်လိုက်တဲ့ ကောင်တွေ၊ သူတို့ ကံကောင်းလိုက်တာ။ ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေးကလည်း အသက်စွမ်းအင်အလယ်အဆင့် ဖြစ်နေတော့ ကိုယ်တိုင်တိုက်ခိုက်ပြီး လမ်းညွှန်ပေးနေတယ်။ ဒီအတိုင်းဆိုရင် သူတို့ရဲ့ တိုက်ပွဲနည်းဗျူဟာတွေ အများကြီး တိုးတက်လာမှာပဲ။”
“နောက်တစ်ခါကျ ငါတို့လည်း ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေးဆီမှာ လမ်းညွှန်ချက် တောင်းကြည့်ရမလား၊ ငါတို့ကလည်း သူတော်စင်ဘိုးဘေး စီမံကိန်းအဖွဲ့ဝင်တွေပဲလေ။”
“ဒီတိုက်ပွဲ ပြီးရင် ဘယ်သူ သတ္တိရှိရှိ သွားမေးရဲမလဲ ကြည့်ကြတာပေါ့။”
‘သူတော်စင်ဘိုးဘေး စီမံကိန်း’ အဖွဲ့ဝင်များ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ထန်းကျန်းဝမ် ခန်းမသို့ လျှို့ဝှက်စွာ ဝင်ရောက်ထားသူများမှာမူ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲတွင် လေးနက်မှုနှင့် မနာလိုမှုများ ရောထွေးနေကြသည်။
“ထန်းကျန်းဝမ် ခန်းမကို ဝင်ထားတာ နှစ်တွေအကြာကြီး ရှိနေပြီ၊ ဘယ် ရှေးဟောင်းဘိုးဘေးဆီကမှ ကိုယ်တိုင်လမ်းညွှန်ချက် မရဖူးဘူး၊ အခုတော့ နစ်နာသလိုပဲ။”
“ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေးရဲ့ လက်စွမ်းနဲ့ဆိုရင် ငါတို့ကို တိုက်ရင်လည်း အေးအေးဆေးဆေးပဲ ဖြစ်မှာပေါ့။”
အသက်စွမ်းအင် နောက်ပိုင်းအဆင့် ကျောင်းသားတစ်ဦးမှာ ကြည့်ရှုရင်း ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“တစ်ယောက်ချင်းဆိုရင်တော့ လွယ်မှာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုတစ်ယောက်ချင်းစီ အယောက်တစ်ရာကို ယှဉ်တာဆိုရင်တော့ မလွယ်လောက်ဘူး။ ငါထင်တာတော့ သူ အများဆုံးဆယ်ယောက်လောက်ပဲ ယှဉ်နိုင်မယ်။”
“ဆယ်ယောက်ထက် ပိုလိမ့်မယ်ထင်တယ်။”
အနီးအနားရှိ အသက်စွမ်းအင် နောက်ပိုင်းအဆင့် ကျောင်းသားများကလည်း ထိုကျောင်းသားကို ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူသည် ‘ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း အစောပိုင်း’ အဆင့် ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ အံ့ဩသွားကြသည်။
ထို ‘ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း အစောပိုင်း’ အဆင့် ကျောင်းသားမှာ ဖန့်ချန်ကို လေးနက်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကာ -
“ငါသာ သူ့နဲ့ တိုက်ရရင်လည်း သေချာပေါက် အနိုင်ရမယ်လို့ မပြောနိုင်ဘူး။”
ထိုအခါ အနီးအနားရှိသူများမှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ဖန့်ချန်တစ်ယောက် ‘ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း’ အဆင့်ကိုပင် ယှဉ်နိုင်နေပြီလား။
မသိလိုက်ဘက်အချိန်မှာပင် သတင်းများ ပျံ့နှံ့သွားဟန်တူသည်။ အနီးအနားတွင် ကြည့်ရှုသူ အရိပ်အယောင်များ ပိုများလာသည်။ အချို့ကျောင်းသားများမှာ ဆန်းနယဲ့ ဘွဲ့တံဆိပ် ရရှိပြီး ဂူပိတ်ကျင့်ကြံနေသော သူတော်စင်များပင် ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့ထဲတွင် ထန်းကျန်းဝမ် ခန်းမမှ ရှေးဟောင်းဘိုးဘေး အချို့လည်း ပါဝင်သည်။
“စီကုရှန်း မင်းဘယ်လိုထင်လဲ သူ အောင်မြင်သွားပြီလား။”
ရှေးဟောင်းဘိုးဘေးတစ်ဦးက ဘေးရှိ စီကုရှန်း ကို လေးနက်သော အကြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
စီကုရှန်းက တည်ငြိမ်စွာပင် -
“မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ ငါ သူ့နဲ့ တိုက်ဖူးတယ်၊ သူ သန်မာပေမဲ့ အတွင်းကမ္ဘာကို ပေါင်းစပ်တဲ့နေရာမှာ ငါတို့ထက် ဒီလောက်မြန်မြန် ဖြစ်လာဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ မယုံရင် ရှန်ကျီကျန်းကို မေးကြည့်လိုက်။”
အနီးအနားတွင်ရှိသော ရှန်ကျီကျန်းက ခေါင်းအသာညိတ်လိုက်သည်။
“မအောင်မြင်သေးဘူး ဖြစ်ရမယ်၊ ဒါပေမဲ့လည်း နီးစပ်နေပြီ၊ ငါတို့နဲ့ တိုးတက်မှုက သိပ်မကွာလောက်တော့ဘူး။”
“တကယ်လား။”
ထနကျန်းဝမ် ခန်းမ၏ အဖွဲ့ဝင်များမှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း စီကုရှန်််းနှင့် ရှန်ကျီကျန်းတို့မှာ ဖန့်ချန်နှင့် တိုက်ခိုက်ဖူးသူများ ဖြစ်သဖြင့် သူတို့၏ အမြင်ကို လေးစားရပေမည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားသော အရိပ်အယောင်များလည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဘိုးဘေးငယ် ဟိုတစ်ယောက်က ဖန့်ချန်ပဲ။”
ချင်ဝူကျိုးက ဘေးရှိ အေးစက်စက် အမူအရာရှိသော လူငယ်လေးကို လေးစားသမှုဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
အခန်း (၂၆၉၀) - တစ်မနက်တွင် ဂူပိတ်ရာမှ ထွက်လာသည်ကို လောကကြီးက သိသွားသည်
ချင်ဝူကျိုးသည် စကားပြောနေရင်း တစ်ဖက်တွင်လည်း တိုက်ပွဲ၏ အခြေအနေကို ရိပ်ခနဲ စောင့်ကြည့်နေပြီး၊ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ မိမိအနားရှိ ထို‘ဘိုးဘေးငယ်’ ကို သတိကြီးစွာဖြင့် စူးစမ်းနေမိသည်။
သူ၏ အကြည့်များမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသည်။
အတိတ်ကာလက လူသားမျိုးနွယ်စု၊ ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စုတွင် ဤသို့သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ရှိနေသေးသည်ကို သူ လုံးဝ မသိရှိခဲ့ပေ။ ထိုဘိုးဘေးငယ်နှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ဆုံတွေ့ခဲ့ရသည်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ငါးရာကျော်က ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က ဘိုးဘေးငယ်မှာ အသက်စွမ်းအင်အလယ်အဆင့် ကျောင်းသားတစ်ဦးအဖြစ် သူနှင့် သူ၏ ညီအစ်ကိုဝမ်းကွဲများရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် နှစ်ဖက်စကားများရန်ဖြစ်ရာမှ တိုက်ခိုက်မှုများ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။
ထိုနေရာရှိ ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စုမှ ထိပ်တန်းပါရမီရှင် အသက်စွမ်းအင်အလယ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာ ဤဘိုးဘေးငယ်၏ လက်ချက်ဖြင့် လက်တစ်ဖျားလှုပ်ရုံမျှနှင့် အညံ့ခံလိုက်ရသည်။ တစ်ကွက်တည်း... တစ်ကွက်တည်းသာ ဖြစ်သည်။
ထိုစဉ်က သူ၏စိတ်ထဲတွင် မယုံနိုင်စရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး ဤသူမှာ မည်သည့်နောက်ခံမှမှန်း လုံးဝ မခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ပေ။ ဟော်ဆွေ့ဘိုးဘေး ကိုယ်တိုင် ပေါ်လာမှသာ သူတို့၏ရှေ့မှ ပုဂ္ဂိုလ်မှာ ဟော်ဆွေ့ဘိုးဘေးက လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက လက်ခံထားသည့် ဒုတိယတပည့် ဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်မတိုင်မီက သူတို့မှာ ဟော်ဆွေ့ဘိုးဘေး၏ တပည့်မှာ ချင်ဖိုကျား တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသည်။
ယခုအချိန်အထိ သူတို့မှာ ထိုဘိုးဘေးငယ်၏ နာမည်ကို မသိရှိကြသေးသည့်အတွက် ‘ဘိုးဘေးငယ်’ ဟုသာ ခေါ်ဝေါ်ကြရသည်။
“တစ်ယောက်တည်းနဲ့ အယောက်တစ်ရာကို ယှဉ်နိုင်တယ်ဆိုတော့ သူက အဆင့်တူတွေကြားမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းနီးပါး ရှိနေတာ ဆိုတာလည်း မမှားပါဘူး။”
ဘိုးဘေးငယ်သည် အဝေးရှိ ထိုရုပ်ပုံလွှာကို အေးစက်စက် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေသည်။
“ပြိုင်ဘက်ကင်းနီးပါး ဟုတ်လား ဒါဆိုရင် တကယ်တမ်းမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတာ မဟုတ်ဘူးပေါ့ ”
ချင်ဝူကျိုးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝမ်းမြောက်မှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
“ဘိုးဘေးငယ်၊ အရှင်ကရော သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်မလား ”
ဘိုးဘေးငယ်၏ လေသံမှာ အေးစက်နေသည်။
“နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ မပေါ်ပေါက်ခင်ကဆိုရင် သူက ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူး။”
“အခုလက်ရှိမှာတော့ တိုက်ကြည့်မှပဲ သိရမှာပေါ့။”
ချင်ဝူကျိုးမှာ အလွန်ပင် ပီတိဖြစ်သွားသော်လည်း၊ နောက်ပိုင်းတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားကာ သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပေါ်လာသည်။
“ဘိုးဘေးငယ်၊ အရှင်က နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေကို သွားဖို့ စိတ်မဝင်စားပေမဲ့၊ သူကတော့ အဲဒီနေရာမှာ အစွမ်းထက်ဆုံး ကျင့်စဉ်တွေကို ရရှိခဲ့ပြီး အခုဆိုရင် အတွင်းကမ္ဘာတစ်ခုကို အောင်မြင်စွာ ပေါင်းစပ်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်...”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ဘိုးဘေးငယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ အသံကို လျှော့၍ ဆိုသည်။
“ဘိုးဘေးငယ်၊ နောက်တစ်ခါကျရင်တော့ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေကို တစ်ခေါက်လောက် သွားကြည့်သင့်ပါတယ်...”
“အဲဒီနေရာက ငါ့အတွက် ဘာအကျိုးမှ မရှိဘူး။”
ဘိုးဘေးငယ်၏ အမူအရာမှာ အေးစက်နေသည်။
“ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး အကျိုးမရှိရမှာလဲ ”
ချင်ဝူကျိုး၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေက ဘာကြောင့် အကျိုးမရှိရမှာလဲ။ သူ ထပ်မေးချင်သေးသော်လည်း ဘိုးဘေးငယ်မှာ စကားထပ်ပြောရန် စိတ်မပါတော့ဘဲ တိုက်ပွဲကိုသာ အာရုံစိုက် ကြည့်ရှုနေသည်ကို ခံစားမိသဖြင့် စိတ်ထဲမှ အကြံအစည်ကို ဖျောက်ကာ အတူတူ ကြည့်ရှုနေလိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် ချင်ဝူကျိုးမှာ နားလည်ရခက်သော ခံစားချက်ကို ရရှိသည်။ ဖန့်ဆိုသော ကောင်လေးမှာ မည်သို့သော နည်းလမ်းများ ပိုင်ဆိုင်ထားသနည်း။ အဆင့်တူ အယောက်တစ်ရာနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပါလျက်နှင့် အေးအေးဆေးဆေးပင် တိုက်ခိုက်ရင်း လမ်းညွှန်ပေးနိုင်နေသည်။
ထိုအချိန်အတွင်းမှာပင် အတွင်းကမ္ဘာ ရာပေါင်းများစွာမှာလည်း လျှို့ဝှက်စွာ ရောက်ရှိလာကြသည်။
“အစ်ကိုကြီးဖန့်ကတော့ တကယ်ကို ဂူပိတ်ရာက ထွက်လာပြီပဲ။”
ကရုဏာတောင်မှ တပည့်များမှာလည်း စုံလင်သလောက် ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံးမှာ အရင်က ဂူပိတ်ကျင့်ကြံနေကြသော ဖန့်ကျစ်ရွှယ် ၊ ဝမ်ချုံစန်းတို့ပင် ဖြစ်ကြသည်။
“ဖန့်အစ်ကိုကြီး က ဒီတစ်ခါ ဂူပိတ်ကျင့်ကြံတာ ပထမဆုံးအတွင်းကမ္ဘာကို အောင်အောင်မြင်မြင်နဲ့ပေါင်းစပ်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်ရမယ်။”
ဝမ်ချုံစန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
“ကြည့်လေ၊ သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက တိမ်တိုက်တွေလို စီးဆင်းနေပြီး၊ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တွေကိုလည်း အလွယ်တကူပဲ ထုတ်သုံးနေတယ်။ အသက်စွမ်းအင်အလယ်အဆင့် ကျောင်းသား အယောက်တစ်ရာနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတာတောင် သူ အနိုင်ယူနိုင်မယ်ဆိုတာကို သိသာနေတာပဲ။ မင်းတို့ သတိထားမိကြလား မသိဘူး၊ ဖန့်အစ်ကိုကြီး တိုက်ခိုက်တာကို ကြည့်တိုင်း သူ့ရဲ့ ကျောပြင်နဲ့ ဘေးမျက်နှာကိုပဲ မြင်ရတတ်တယ်။ ဒါကလည်း တစ်မျိုးတည်းသော အထူးနည်းဗျူဟာပဲလား ”
ဖန့်ကျစ်ရွှယ် တို့က သေချာစွာ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ကြရာ အံ့အားသင့်စရာကောင်းလောက်အောင်ပင် ထိုအတိုင်း ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဝမ်ချုံစန်း မပြောပြခင်က သူတို့မှာ လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ကြပေ။
“ဒါက ဖန့်အစ်ကိုကြီးရဲ့ ကိုယ်နေဟန်ထားလား ဒီလို ကိုယ်နေဟန်ထားဆိုတာ သေချာပေါက် အဓိပ္ပာယ်ရှိမှာပဲ၊ ငါတို့ လေ့လာသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်။”
ရှဲ့အာမန်က လေးနက်စွာ ဆိုသည်။
ချန်ဖေးဖေးတို့မှာလည်း ခေါင်းကို တရစပ်ညိတ်ကာ တိုက်ပွဲကို သေချာစွာ စတင်ကြည့်ရှုကြသည်။
ထိုတိုက်ပွဲမှာ စစ်မှန်သော အနိုင်အရှုံးကို ရှာဖွေသည့် တိုက်ပွဲမဟုတ်ဘဲ သူတော်စင်ဘိုးဘေး စီမံကိန်း၏ မျိုးဆက်သစ်များကို လမ်းညွှန်ပေးသည့် သဘောသက်ရောက်နေသည်။ ထို့ကြောင့် ကြည့်ရှုနေသော သူတော်စင်များမှာလည်း အချို့သောအရာများကို နားလည်သဘောပေါက်လာကြသည်။ အချို့မှာ နက်နဲပြီး အချို့မှာ ပေါ့ပါးသည်။ ထန်းကျန်းဝမ်ခန်းမမှ အဖွဲ့ဝင်များမှာမူ ထိုတိုက်ကွက်များကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာရင်း ဖန့်ချန်၏ တိုက်ကွက်များကို လျှို့ဝှက်စွာ မှတ်သားထားလိုက်ကြပြီး၊ နောင်တွင် အသုံးချနိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေကြသည်။
“နင်တို့လည်း ဂူပိတ်မကျင့်ဘဲ တိုက်ပွဲလာကြည့်တာလား”
ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်သည် အနားသို့ ရောက်ရှိလာသော ဆွေ့ရှင်းကျီ၊ လွမ်းထိုက်ကူ စသည့် ရှေးဟောင်းဘိုးဘေးများကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“မင်းလည်း မိတ်ဆွေ မပီသလိုက်တာ၊ အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့ကို အကြောင်းကြားရမှာပေါ့။”
လွမ်းထိုက်ကူက မျက်လုံးကို လှန်လိုက်ပြီး -
“ငါတို့က တိုက်ပွဲကြည့်ဖို့ ထွက်လာကြတာပေါ့။ ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေး ဒီတစ်ခါ ဂူပိတ်ရာက ထွက်လာတာက သေချာပေါက် အတွင်းကမ္ဘာတစ်ခုကို တကယ်ပေါင်းစပ်ပြီးသွားလို့ပဲ။ ဘယ်သူက ဒီအကျိုးသက်ရောက်မှုကို မသိချင်ဘဲ နေမလဲ ”
“ငါတို့တင်မကဘူး၊ ခဏနေရင် ဒီနေရာမှာ လူတွေ ပြည့်သိပ်နေတော့မှာ။ ဒါတင်မကဘူး၊ အထက်မှာရှိတဲ့ ကောင်းကင်အရှင်သခင်တွေလည်း ရောက်လာကြတော့မှာပဲ။ သူတို့က ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေးကို ဒီလောက်နှစ်တွေ စောင့်ခဲ့ကြတာ၊ သူတို့ကိုယ်တိုင် ကြည့်ရှုပြီး အကျိုးရလဒ်ကို မစစ်ဆေးဘဲ နေပါ့မလား။”
ဆွေ့ရှင်းကျီက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
“ဒီတစ်ခါ ဂူပိတ်ရာက ထွက်လာတာကို တစ်လောကလုံး သိသွားပြီပေါ့။”
တစ်လောကလုံး သိသွားသည်...
လွမ်းထိုက်ကူတို့မှာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ ထိုသည်မှာ သူတို့ကဲ့သို့သော ရှေးဟောင်းဘိုးဘေးများပင် မရရှိခဲ့သော အခွင့်အရေးမျိုး ဖြစ်သည်။
ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်က အတွေးထဲတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“မှန်တယ်၊ ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေးက ဒီနှစ်ခါ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေထဲ မဝင်ခဲ့တော့ ကျင့်စဉ်နှစ်ခု လျော့သွားတယ်။ အခု ဂူပိတ်ရာက ထွက်လာတော့ ကောင်းကင်အရှင်သခင်တွေက အကျိုးရလဒ်ကို လာကြည့်ကြမှာ သေချာတယ်။”
အနီးအနားရှိ ရှေးဟောင်းဘိုးဘေးများ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ထိုကောင်းကင်အရှင်သခင်များက အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ခွင့်ပြုထားသနည်း ဆိုသည်ကို သူတို့ ကောင်းကောင်း သိကြသည်။ ထိုကျင့်စဉ်များထက်စာလျှင် ဤသူတော်စင်ဘိုးဘေးက ပို၍ အရေးကြီးသောကြောင့်ပင်။ နှစ်ငါးရာ၊ တစ်ထောင်ဆိုသည်မှာ ထိုကောင်းကင်အရှင်သခင်များအတွက် ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သည်။ ထိုမျှသော စောင့်ဆိုင်းနိုင်စွမ်း သူတို့တွင် ရှိသည်။
“ဒါပေမဲ့ ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေးက မျိုးဆက်သစ်တွေကို ဒီလောက်ထိ လမ်းညွှန်ပေးနေတော့ ငါတို့ သူတော်စင်ဘိုးဘေး စီမံကိန်းရဲ့ စည်းလုံးညီညွတ်မှုက ပိုတိုးတက်လာတော့မှာပဲ။”
ဖန်လီပန်က အနားသို့ ကပ်လာပြီး ပြုံးလျက် ပြောသည်။
သူတော်စင်များ ပိုမိုရောက်ရှိလာကြရာ သူတော်စင်ဘိုးဘေး စီမံကိန်းတွင် ပါဝင်သော ရှေးဟောင်းဘိုးဘေးများလည်း အတူတကွ စုရုံးလာကြသည်။
“ငါတို့လည်း ဒီတစ်ခါ ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေးကို တိုက်ပွဲနည်းဗျူဟာတွေ လမ်းညွှန်ချက် တောင်းကြည့်ရမလား။ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေမှာတုန်းက သူက အရမ်းမြန်လွန်းလို့ ငါ ဘာမှကို မလေ့လာလိုက်ရဘဲ ရှုံးခဲ့ရတာ။”
ဖန်လီပန်က ထပ်ပြောသည်။ ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်တို့ကလည်း မှန်သည်ဟု ယူဆကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။
အနီးအနားရှိ ထန်းကျန်းဝမ် ခန်းမမှ အဖွဲ့ဝင်များမှာ ထိုအုပ်စုကို ကြည့်ကာ မျက်နှာပျက်နေကြသည်။ စီကုရှန်းနှင့် ရှန်ကျီကျန်းတို့မှာမူ စိတ်ထဲတွင် အားကျနေကြသော်လည်း လက်ရှိ ထန်းကျန်းဝမ် ခန်းမတွင် ဆက်နေခြင်းက ပို၍ အကျိုးရှိသည်ဟု ယူဆထားကြသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျောင်းတော်အသီးသီးမှ ကျောင်းသားများမှာလည်း ကောင်းကင်ငါးပါးအတွင်း ခန်းမသို့ လာရောက်ရန် အကြောင်းကြားချက် ရရှိကြသည်။ သူတို့မှာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြသည်။ ကောင်းကင်ငါးပါးအတွင်း ခန်းမမှာ အခုချိန်တွင် နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသားများအတွက်သာ အချိန်မရွေး ပွင့်နေသည်ကို သူတို့ သိရှိထားကြပြီး နှစ်တစ်ရာမှ တစ်ကြိမ်သာ ဝင်ရမည့် စည်းကမ်းကို လိုက်နာရမည်ဟု ထင်ထားကြသည်။
ကောင်းကင်ငါးပါးအတွင်း ခန်းမရှေ့သို့ ရောက်မှသာ ခန်းမမှာ စောစီးစွာ ဖွင့်လှစ်ထားကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် ယခင်ကနှင့် မတူဘဲ ဤတစ်ခါတွင်မူ စစ်ပွဲဧရိယာမှာသာ ပွင့်နေပြီး၊ ဝင်ရောက်ပြီးနောက်တွင်လည်း ကြည့်ရှုရုံသာ ကြည့်ခွင့်ရှိပြီး ကိုယ်ပိုင်တိုက်ခိုက်၍ မရပေ။ ကြည့်ရှုသူများ ဖြစ်လာပြီးနောက် မည်သူက တိုက်ခိုက်နေသနည်းဟု ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသောအခါမှ သူတို့ နားလည်သွားကြသည်။
ကြည့်ရှုနေသော သူတော်စင်များမှာလည်း ထောင်ဂဏန်းမှသည် သောင်းဂဏန်း၊ သိန်းဂဏန်းအထိ တဖြည်းဖြည်း တိုးပွားလာသည်။ မကြာမီတွင် ထိုနေရာမှာ ပြည့်ကျပ်နေပြီး လေးမျက်နှာစလုံးတွင် အတွင်းကမ္ဘာ တံခါးများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။
“ဒီကောင်က ဘာလို့ ဒီလောက်ထိ စိတ်ရှည်ပြီး မျိုးဆက်သစ်တွေကို တိုက်ပွဲနည်းဗျူဟာတွေ လမ်းညွှန်ပေးနေတာလဲ ”
“ဒါက သူ့အတွက် ဘာအကျိုးရှိလို့လဲ”
ဖန့်ချန်နှင့် ယခင်က အဆက်အသွယ် ရှိခဲ့ဖူးသော ကျောင်းသားအချို့မှာ စိတ်ထဲတွင် တိုးတိုးလေး မေးမြန်းနေကြသည်။
“ကိုယ်ထဲက အတွင်းကမ္ဘာ ကြယ်တာရာတွေက တကယ်ကို တဖြည်းဖြည်း ချေဖျက်နေတာပဲ၊ ဒီအတိုင်း နေ့တိုင်းသာ တိုက်နေရင် နှစ်ပေါင်းရာဂဏန်းအတွင်းမှာပဲ အကုန်ချေဖျက်ပြီးသွားတော့မှာပဲ။”
ဖန့်ချန်က အသက်စွမ်းအင်အလယ်အဆင့် တစ်ဦးကို ရိုက်ထုတ်လိုက်ရင်း သူ၏ကိုယ်ထဲရှိ စွမ်းအင်များ တိုးတက်လာသည်ကို ခံစားရင်း တွက်ချက်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ဖန့်ကျစ်ရွှယ် က အနီးအနားသို့ အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
“အစ်မတော်ယွီ၊ အစ်မက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီနေရာ ရောက်လာတာလဲ ”
နတ်မိမယ်ယွီ က ဖန့်ကျစ်ရွှယ် အနားသို့ ပြုံးလျက် လျှောက်လာသည်။
“ငါတို့ မငြိမ်မသက်ဒေသ နဲ့ ကောင်းကင်ငါးပါးအတွင်းမှာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ရရှိထားတယ်။ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေထဲ ဝင်နိုင်သလို ဒီ ကောင်းကင်ငါးပါးအတွင်း စစ်မြေပြင်ကိုလည်း လာနိုင်တာပေါ့။”