အခန်း ၃၇၃

အခန်း (၃၇၃) မင်းတို့ခေါင်းဆောင်ကို လာပြီး ငါ့စက်ဘီးလာပြင်ပေးခိုင်းလိုက်

"ဟမ်.."

"ဟုတ်ကဲ့… ဟုတ်ကဲ့… ဟုတ်ကဲ့..."

"ဟုတ်ကဲ့ ရဲဘော် အာ မဟုတ်ပါဘူး ဆရာ ဆရာ စိတ်ချပါ ခင်ဗျားစက်ဘီးကို ကျွန်တော် သေချာပေါက် ပြင်ပေးပါ့မယ်..."

စက်ဘီးပြင်သမားမှာ နဖူးမှ ချွေးများစို့လာပြီး သိသိသာသာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်လျက် အမြန်ပြောလိုက်သည်။

လီလန်၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို သိလိုက်ရချိန်မှစ၍ စက်ဘီးပြင်သမားမှာ လုံးဝကို ကြက်သေသေသွားခဲ့ရပြီး စကားပြောရာတွင်လည်း လီလန်ထက် ခေါင်းတစ်လုံးစာခန့် ပုဝင်သွားကာ လွန်ခဲ့သော မိနစ်အနည်းငယ်က ဖောက်သည်များအပေါ် အနိုင်ကျင့်တတ်သော မာနထောင်လွှားသည့် အမူအရာမျိုး လုံးဝမရှိတော့ချေ။

"ဆရာသမား အခုကျတော့လည်း ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်ပါလား..."

လီလန်သည် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းကာ ပြုံးစိစိဖြင့် သူ့ကို ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ ခုနက… ခုနက..."

စက်ဘီးပြင်သမားမှာ ချွေးများရွှဲနစ်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေတော့သည်။

"ဒါဆိုလည်း ဘေလ်အကြောင်း ပြောရအောင် ဒီပိုက်ဆံက..."

"ဘေလ် ဟုတ်လား တတိယခေါင်းဆောင် ဘာဘေလ်ကို ပြောတာလဲ..."

တာ့ချင်းယန်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါလေ..."

လီလန်သည် သူ့လက်ထဲရှိ စက္ကူဖြူကို ခါယမ်းပြလိုက်သည်။

"တတိယခေါင်းဆောင် ကျွန်တော့်ကို ပြပါ..."

တာ့ချင်းယန်သည် ဘေလ်ကို ယူ၍ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူ၏မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားပြီး ဒေါသကြောင့် သိသိသာသာ နီရဲလာတော့သည်။

"လျူလိုင်ဇီ မင်း ခွေးကောင်..."

"ငါတို့ ပိုင်ဟူဂိုဏ်းရဲ့ တတိယခေါင်းဆောင်ကိုတောင် လိမ်ရဲတယ်ဆိုတော့ မင်း တော်တော် သတ္တိကောင်းနေပါလား..."

မျက်စိရှေ့တွင် အာရုံများ ဝေဝါးသွားပြီး တာ့ချင်းယန်သည် ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားကာ သူ၏ ညာလက်ကို မြင့်မြင့်မြှောက်၍ လျူလိုင်ဇီ၏ မျက်နှာကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

"အတွင်းကျွတ်က နှစ်ဆယ် အပြင်တာယာက လေးဆယ် မင်းက တကယ်ပဲ အရှက်မရှိ တောင်းရဲတယ်ပေါ့..."

"ဘယ်က သတ္တိတွေနဲ့ ဒီပိုက်ဆံကို တောင်းရဲတာလဲ..."

တာ့ချင်းယန်သည် သူ၏လက်ထဲရှိ ဘေလ်ဖြင့် လျူလိုင်ဇီ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို အားကုန် ကန်ချလိုက်သည်။

လျူလိုင်ဇီမှာ တိုက်ရိုက်ပင် လွင့်စင်သွားပြီး သူ၏ အနောက်ဘက်ရှိ စက်ဘီးတန်းကို ဝင်တိုက်မိကာ ဆူညံသော အသံများ ထွက်ပေါ်သွားတော့သည်။

"ဆရာ..."

"ဆရာ..."

"မင်းအမေ မင်းက ငါတို့ဆရာကို ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့..."

"ကောင်လေး မင်းကို ငါ သတ်မယ်..."

"..."

လျူလိုင်ဇီ၏ ဆိုင်မှ စက်ဘီးပြင်သင်တန်းသား အနည်းငယ်မှာ သူတို့၏ဆရာ အရိုက်ခံရသည်ကို မြင်သောအခါ ဒေါသတကြီးဖြင့် ကိရိယာများကို ကောက်ကိုင်ကာ တာ့ချင်းယန်အား ချရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

"ရပ်လိုက်စမ်း..."

"အားလုံး ရပ်လိုက်ကြ..."

လျူလိုင်ဇီသည် ရင်ဘတ်ကို ဖက်ထားရင်း နာကျင်နေသော မျက်နှာဖြင့် ရုန်းကန် ထရပ်လိုက်သည်။

"ဆရာ ဒီခွေးကောင်က ကျွန်တော်တို့ကို အနိုင်ကျင့်နေတာ ကျွန်တော်တို့က..."

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း..."

လျူလိုင်ဇီသည် တပည့်ဖြစ်သူကို စူးရဲစွာ ကြည့်၍ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အကျယ်လောင်ဆုံး အော်ဟစ်နေခဲ့သော တပည့်ဖြစ်သူမှာ သူ၏ဆရာထံမှ အဆူခံရပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ငြိမ်ကျသွားတော့သည်။

"အစ်ကိုနျူး ကျွန်တော် တကယ့်ကို တောင်းပန်ပါတယ် ကျွန်တော့်တပည့်တွေက သွေးပူတတ်လို့ပါ သူတို့ကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့..."

လျူလိုင်ဇီသည် ဤတာ့ချင်းယန် စက်ဘီးပြင်ဆိုင်မှ တာ့ချင်းယန်ကို သိကျွမ်းနေပုံရသည်။

တာ့ချင်းယန်သည် လီလန်၏ရှေ့တွင် မြေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြမူနိုင်သော်လည်း အပြင်လူများ၏ ရှေ့တွင်မူ သူသည် ပိုင်ဟူဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်သော အစ်ကိုနျူးပင် ဖြစ်လေသည်။

သြဇာအာဏာနှင့် နည်းလမ်းအချို့ မရှိပါက ပိုင်မိသားစု၏ ဒုခေါင်းဆောင်သည် သူ့အား ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်ရှိ စက်ဘီးပြင်ဆိုင်များကို စီမံခန့်ခွဲရန် ခွင့်ပြုမည်မဟုတ်ပေ။

တာ့ချင်းယန်သည် လျူလိုင်ဇီကဲ့သို့ လူမျိုးများအပေါ် ကောင်းမွန်သော မျက်နှာထားမျိုး မရှိခဲ့ချေ။

"ဟေ့ကောင် မင်း ခုနက ဘာပြောလိုက်တယ် မင်းက ငါ့ကို သတ်မယ်ဟုတ်လား..."

"လာလေ ငါ ဒီနေရာမှာပဲရပ်နေမယ် မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုသတ်မလဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့..."

တာ့ချင်းယန်သည် မတ်တတ်ရပ်လျက် လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ အကျယ်လောင်ဆုံး အော်ဟစ်နေခဲ့သော တပည့်ဖြစ်သူကို ရန်စသည့်အနေဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဝမ်အာ အစ်ကိုနျူးကို မြန်မြန် တောင်းပန်လိုက်စမ်း..."

လျူလိုင်ဇီက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ဝမ်အာ" ဟု အမည်ရသော စက်ဘီးပြင်သင်တန်းသားမှာ မျက်နှာ ဖြူရော်သွားပြီး တာ့ချင်းယန်ကို အမြန်ပင် ဦးညွှတ်၍ တောင်းပန်လိုက်တော့သည်။

"ကောင်လေး ပြင်ပလောကမှာ သွားလာနေရင် အရမ်းမာနမကြီးနဲ့ မဟုတ်ရင် မင်း ဘယ်လိုသေသွားမှန်းတောင် သိလိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

တာ့ချင်းယန်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

သူသည် လှည့်လိုက်ပြီး မူလက အေးစက်ကာ ကြမ်းတမ်းသော အမူအရာမှာ လီလန်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် အပြုံးမျက်နှာသို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ဘေးတွင် ရပ်နေသော ပိုင်ကျဲ့မှာ ကြက်သေသေသွားတော့သည်။

"တတိယခေါင်းဆောင် ဒီလူက ချင်းယန်မြို့နယ်က ပုဆိန်ဂိုဏ်းက လျူလိုင်ဇီပါ ဒီခွေးကောင်က လူကောင်းမဟုတ်ဘူး သူက မှောင်ခိုဆိုင် ဖွင့်ထားတာ ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းရဲ့ဆိုင်ကိုပဲ ပြန်သွားရအောင် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ပြင်ပေးပါ့မယ်..."

တာ့ချင်းယန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

လျူလိုင်ဇီမှာ ပထမဆုံး ပါးနှစ်ချက် အချခံရပြီးနောက် ပြင်းထန်စွာ အကန်ခံရကာ ယခုအခါတွင်လည်း ကျိန်ဆဲခံနေရပြီး လက်ညိုးထိုး ခံနေရသည်။ သူသည် ပိုင်ဟူဂိုဏ်းမှ ဤအစ်ကိုနျူးကို ရန်စရန် နေနေသာသာ အသံတစ်သံပင် မထွက်ရဲချေ။ သူသည် သူ၏ နာကြည်းမှုများကိုသာ မျိုသိပ်ထားနိုင်တော့သည်။

"အိုး မင်းနဲ့အတူ ပြန်သွားရမယ် ဟုတ်လား..."

လီလန်သည် မဝေးလှသော နေရာရှိ လျူလိုင်ဇီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းနဲ့အတူ ပြန်သွားရင် ငါက ဒီဘေလ်ကို ဘယ်သူနဲ့ ရှင်းရမလဲ..."

"ငါ့ရဲ့ ဒီစက်ဘီးအသစ်က စီးလာတာ နှစ်လပဲ ရှိသေးတယ် အခုတော့ လမ်းပေါ်မှာ သံမှိုတွေကြဲပြီး တာယာကို ပေါက်အောင် လုပ်ထားတယ် ငါက ဒီအတိုင်းပဲ ပြန်သွားရတော့မလား..."

လီလန်၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြမ်းနေပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

တာ့ချင်းယန်၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူသည် မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားနေသော လျူလိုင်ဇီကို အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"လျူလိုင်ဇီ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ..."

တာ့ချင်းယန်၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။

လျူလိုင်ဇီက ထစ်အထစ်အဖြင့်

"ကျွန်တော့်ဆိုင်က အရောင်းအဝယ် မကောင်းလို့ပါ လာတဲ့သူ သိပ်မရှိဘူး ပြီးတော့ ကျွန်တော့်မှာ ထောက်ပံ့ရမယ့် တပည့်တွေလည်း ရှိသေးတယ် ထမင်းစားဖို့ စောင့်နေတဲ့ ပါးစပ်က ခုနစ်ပေါက် ရှစ်ပေါက်လောက်ရှိတယ် အလုပ်မရှိတာကို မြင်တော့ ကျွန်တော်လည်း ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့လို့..."

လျူလိုင်ဇီသည် လီလန်ကို ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်၍

"မြို့အပြင်ဘက်က လမ်းပေါ်မှာ သံမှိုတွေ ကြဲဖို့ကလွဲပြီး ကျွန်တော်လည်း ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့လို့ပါ သံမှိုစူးပြီး တာယာပေါက်သွားရင် လူတွေ ကျွန်တော့်ဆီ လာပြင်ကြမယ်လို့ တွေးမိလို့ပါ..."

"လျူလိုင်ဇီ မင်း ခွေးကောင်..."

တာ့ချင်းယန်က ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို ပြောမယ် မင်းတော့ ဒုက္ခရောက်ပြီပဲ..."

"လျူလိုင်ဇီ သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိလား..."

"သူက ငါတို့ ပိုင်ဟူဂိုဏ်းရဲ့ တတိယခေါင်းဆောင် ပြီးတော့ ချင်းလုံဂိုဏ်းရဲ့ ဒုခေါင်းဆောင်ပဲ..."

"မင်းက သေရမှာကို တကယ်မကြောက်တာပဲ..."

တာ့ချင်းယန်က ဒေါသတကြီးဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် အော်ဟစ်လိုက်ရာ လျူလိုင်ဇီမှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် "ဒုန်း" ခနဲ ဒူးထောက်ကျသွားတော့သည်။

"ဒုခေါင်းဆောင် ကျွန်တော် သေသင့်ပါတယ် ကျွန်တော်က ဆရာ့ရဲ့ စက်ဘီးကို မဖျက်ဆီးခဲ့သင့်ပါဘူး ကျေးဇူးပြုပြီး ဆရာက လူကြီးလူကောင်းပါ ကျွန်တော့်လို လူသေးလူမွှားလေးအပေါ် အငြိုးမထားပါနဲ့ ကျွန်တော့်ကို တစ်ကြိမ်လောက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ..."

လျူလိုင်ဇီသည် ဒူးထောက်ကာ သနားညှာတာရန် တောင်းပန်ပြီး လီလန်အား အကြိမ်ပေါင်းများစွာပင် ဦးချလိုက်လေသည်။

လီလန်သည် လျူလိုင်ဇီ၏ တောင်းပန်မှုများကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"ရိုးရိုးသားသား အလုပ်မလုပ်ဘဲ အမြဲတမ်း ခုလိုယုတ်မာတဲ့ အလုပ်တွေ လုပ်နေတာလား ဒီဟာက မင်းတို့ ပုဆိန်ဂိုဏ်းက အလုပ်လုပ်တဲ့ ပုံစံလား..."

"မင်း တော်တော် သတ္တိကောင်းနေပါလား ပိုင်ရှန်းမြို့နယ် အပြင်ဘက် သုံးကီလိုမီတာက ငါတို့ ချင်းလုံဂိုဏ်းရဲ့ နယ်မြေပဲ ပုဆိန်ဂိုဏ်းက အကောင်ပလောင်လေးဖြစ်တဲ့ မင်းက ငါတို့နယ်မြေမှာ ပြဿနာရှာရဲတယ်ပေါ့ ငါ့ကို ပြောစမ်း ဒီကိစ္စကိုလုပ်ဖို့ ဘယ်သူက မင်းကို ညွှန်ကြားခဲ့တာလဲ..."

လူတိုင်းသည် အကျိုးအမြတ်အတွက် လုယက်ကြပြီး လူတိုင်းသည် အကျိုးအမြတ်အတွက်သာ လာကြစမြဲပင်။

လျူလိုင်ဇီသည် ပုဆိန်ဂိုဏ်းမှ အကောင်ပလောင်လေးတစ်ကောင်သာဖြစ်ကြောင်း လီလန် ကောင်းကောင်း သိထားသည်။ မြို့ပြင်ရှိ လမ်းဆုံတွင် သံမှိုများ ကြဲချကာ ဤကဲ့သို့ ယုတ်မာသော လုပ်ရပ်များကို လုပ်ဆောင်ရန် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အား နောက်ကွယ်မှ ညွှန်ကြားခဲ့ခြင်းဖြစ်ရမည်။

တပည့်များကို ထောက်ပံ့ရန် လိုအပ်သည်ဟူသော လျူလိုင်ဇီ၏ ဆင်ခြေမှာ တကယ်တမ်းတွင် သူ၏နောက်ကွယ်ရှိ လူကို ငွေရှာပေးနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

လီလန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ လျူလိုင်ဇီ၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

သူသည် တွေဝေသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောခဲ့ချေ။

"လျူလိုင်ဇီ ငါတို့ တတိယခေါင်းဆောင်က မင်းကို မေးခွန်းမေးနေတယ်လေ..."

"မင်း ပိုင်ဟူဂိုဏ်းရဲ့ နည်းလမ်းတွေကို သိသင့်တယ် မဟုတ်လား..."

တာ့ချင်းယန်သည် လျူလိုင်ဇီကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

လျူလိုင်ဇီသည် ချက်ချင်းပင် တုန်ယင်သွားပြီး သူ၏ ခြေထောက်များမှာ ပျော့ခွေသွားတော့သည်။

လျူလိုင်ဇီက ယခုထက်တိုင် အဖြေမပေးသည်ကို မြင်သောအခါ လီလန်သည် စိတ်မရှည်တော့ဘဲ ခေါင်းခါလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ထားလိုက်တော့ မင်း ပြန်သွားပြီး မင်းတို့ ပုဆိန်ဂိုဏ်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်ကို ကိုယ်တိုင်လာပြီး ငါ့စက်ဘီးကို ပြင်ပေးဖို့ ပြောလိုက်..."

"ဒါက..."

လျူလိုင်ဇီ၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားလေသည်။

"ဘာလို့ မြန်မြန်မသွားသေးတာလဲ..."

တာ့ချင်းယန်က လျှောက်သွားကာ သူ့ကို ကန်လိုက်သည်။

ပြင်းထန်စွာ ထပ်မံ အကန်ခံရပြီးနောက် လျူလိုင်ဇီသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ကမန်းကတန်း ထရပ်လိုက်တော့သည်။

"ဝမ်အာ သွား ချင်းယန်မြို့နယ်ကို မြန်မြန် ပြန်သွားပြီး ခေါင်းဆောင်ကို ခေါ်လာခဲ့..."

"နေဦး ငါသွားမယ် ငါ ကိုယ်တိုင်သွားမယ်..."