အခန်း ၃၇၆

အခန်း (၃၇၆) ချင်းလုံဂိုဏ်း၏ ဒုခေါင်းဆောင်

ခေါင်းဆောင်လျူသည် ဇက်ကြောတောင့်တင်းစွာဖြင့် ခေါင်းကို လှည့်လာပြီးနောက် စကားဆိုလိုက်လေသည်။

"မင်း... မင်းက ချင်းလုံဂိုဏ်းရဲ့ ဒုခေါင်းဆောင်လား..."

သူ၏ စကားလုံးများမှာ လူအုပ်ကြီးကြားထဲတွင် ချက်ချင်းပင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားစေတော့၏။

ကြီးမားလှသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးသည် ရေကန်ထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွားပြီး ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

"ဘာ... ဒီလူငယ်ရဲဘော်လေးက ချင်းလုံဂိုဏ်းရဲ့ ဒုခေါင်းဆောင်တဲ့လား..."

"ဘုရားရေ... သူက ချင်းလုံဂိုဏ်းရဲ့ ဒုခေါင်းဆောင်တဲ့လား..."

"ဒါကြောင့်မို့ ဒီလူငယ်ရဲဘော်လေးက ပုဆိန်ဂိုဏ်းကို ပြဿနာရှာရဲလောက်အောင် အကြောက်အလန့် ကင်းမဲ့နေတာကိုး... သူကလည်း ဂိုဏ်းသားတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာပဲ... ဒါတောင်မှ ငါတို့ ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်ရဲ့ ချင်းလုံဂိုဏ်းက ဖြစ်နေသေးတယ်..."

"ချင်းလုံဂိုဏ်းဆိုတာ ငါတို့ ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်ရဲ့ နယ်ခံခေါင်းဆောင်တွေပဲ... ချင်းယန်မြို့နယ်က ပုဆိန်ဂိုဏ်းက သူတို့ကို ဘယ်လိုလုပ် ရန်စရဲမှာလဲ..."

"ဘာကြောင့်မှန်းတော့ မသိဘူး... ဒီလူငယ်ရဲဘော်လေးကို ကြည့်ရတာ ရင်းနှီးနေသလိုပဲ... တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးသလို ခံစားရတယ်..."

"..."

လူအုပ်ကြီး၏ အနောက်ဘက်မှ လူသုံးယောက် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

"ရဲဘော်ကျန်းကျီချောင်... ဟိုမှာ လူတွေ အများကြီး စုဝေးနေကြတယ်... ဘာတွေ လုပ်နေကြတာလဲ မသိဘူး... သွားကြည့်ရအောင်..."

အလုပ်သမားတစ်ယောက်က အကြံပြုလိုက်လေသည်။

သူတို့သုံးယောက်စလုံးမှာ အလုပ်သမား ယူနီဖောင်းများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး အနီးနားရှိ နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံတစ်ခုမှ အလုပ်သမားများဖြစ်ကြ၏။

ထောင့်မှန်ကျကျ မျက်နှာပေါက်နှင့် အရပ်ရှည်ရှည် အလုပ်သမား၏ အမည်မှာ ကျန်းကျီချောင်ဖြစ်ပြီး သူသည် လီလန်နှင့် ယခုလေးတင် တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသူဖြစ်သည်။

ကျန်းကျီချောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း သွားကြည့်ကြတာပေါ့..."

သူသည် အရပ်ရှည်သူ ဖြစ်သောကြောင့် အရှေ့တွင် လူအုပ်ကြီး ထူထပ်စွာ ရှိနေသော်လည်း ပြင်ဆိုင်ရှေ့ရှိ အဓိကထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လီလန်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသည်။

"ဟာ... ဘာလို့ အဲ့နတ်ဆိုးကြီး ဖြစ်ပြန်နေရတာလဲ..."

ကျန်းကျီချောင်မှာ အံ့ဩမှင်တက်သွားတော့သည်။

"ဪ... အဲ့ဆိုင်ပဲ... ချင်းယန် စက်ဘီးပြင်ဆိုင်... ငါက သူ့ကို လမ်းညွှန်ပေးပြီး ဒီနေရာကို မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တာကိုး..."

ကျန်းကျီချောင်က နောက်ဆုံးတွင် မှတ်မိသွားကာ သူ၏ ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်လေသည်။

"ဒါပေမဲ့ သူက ဘယ်သူ့ကို သွားရန်စမိတာလဲ... ဘာလို့ ဂိုဏ်းသားတွေ ဒီလောက်အများကြီး ရောက်နေရတာလဲ..."

"ဟင်... ပုဆိန်ဂိုဏ်း..."

"နတ်ဆိုးကြီးက ပုဆိန်ဂိုဏ်းကို သွားရန်စမိတာလား..."

"..."

ထိုပုဆိန်ဂိုဏ်းမှ နောက်လိုက်များမှာ မူလက ကြမ်းကြုတ်ရက်စက်သော အသွင်အပြင်များဖြင့် ပြင်ဆိုင်ကို ဝန်းရံထားကြပြီး သံပိုက်လုံးများနှင့် ဓားထက်ထက်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ ထိုကောင်လေးကို သေချာပေါက် ပညာပေးပြီး ပုဆိန်ဂိုဏ်းကို ရန်စမိသည့် အကျိုးဆက်များကို သိစေရမည်ဟု ဆူညံစွာ အော်ဟစ်နေခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤကောင်လေးသည် ချင်းလုံဂိုဏ်း၏ ဒုခေါင်းဆောင်ဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့အားလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ဆွံ့အသွားကြတော့၏။

"ခေါင်း... ခေါင်းဆောင်... ဒါက တကယ်ပဲလား... ဒီကောင်လေးက ချင်းလုံဂိုဏ်းရဲ့ ဒုခေါင်းဆောင်ဆိုတာ တကယ်ပဲလား..."

ပုဆိန်ဂိုဏ်းမှ နောက်လိုက်တစ်ယောက်သည် အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

အခြားသော နောက်လိုက်များအားလုံးမှာလည်း အဓိကထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့် လီလန်ကိုသာ ငေးကြောင်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။

ခေါင်းဆောင်လျူသည် မည်သည့်စကားမှ မပြောဘဲ လီလန်စကားပြောလာမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း သူ့ကိုသာ တည့်တည့်မတ်မတ် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် လမ်းမပေါ်မှ ဆူညံသော အသံများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

"ဟမ့်... ဘယ်က မျက်လုံးမပါတဲ့ ကောင်တွေက ငါတို့ ချင်းလုံဂိုဏ်းရဲ့ ဒုခေါင်းဆောင်ကို ပြဿနာလာရှာနေတာလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်ရအောင်..."

"ညီအစ်ကိုတို့... အားလုံးပဲ သတိထားကြ... ခဏနေ တိုက်ပွဲစရင် ဒုခေါင်းဆောင်ကို မထိခိုက်စေနဲ့..."

"ဒုခေါင်းဆောင်က သူ့ရဲ့အဖော်နဲ့ အတူရှိနေတာ... ဒါကြောင့် ခဏနေ သူတို့ကို ကာကွယ်ဖို့ လူနည်းနည်းလောက် ခေါ်သွားကြ..."

"ပုဆိန်ဂိုဏ်း... ဘယ်က နာမည်မရှိတဲ့ ဂိုဏ်းငယ်လေးက ရောက်လာတာလဲ... တစ်ခါမှကို မကြားဖူးပါဘူး... ငါတို့ ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်မှာ ပြဿနာလာရှာရဲတာ... သူတို့ကို နောင်တရသွားအောင် လုပ်ပေးမယ်..."

"ညီအစ်ကိုတို့... ခေါင်းဆောင်ကြီးက အိမ်မှာမရှိဘူး... ဒါကြောင့် ငါတို့အားလုံး ဒုခေါင်းဆောင်ရဲ့ စကားကို နားထောင်ရမယ်... ခဏနေ ဒုခေါင်းဆောင် ဘာပဲခိုင်းခိုင်း ငါတို့ လုပ်ရမယ်..."

"ပုဆိန်ဂိုဏ်းကို သတ်ကြ..."

"..."

လမ်းမများနှင့် လမ်းကြားတိုင်းမှ လူအုပ်ကြီးသည် ထူထပ်စွာ ရောက်ရှိလာကြပြီး အားလုံးမှာ ကိရိယာမျိုးစုံကို ကိုင်ဆောင်ထားကြရာ အချို့က ဓားမကြီးများ၊ အချို့က သံပိုက်လုံးများနှင့် အချို့ကမူ အုတ်ခဲများနှင့် သစ်သားတုတ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြလေသည်။

ဤထူထပ်လှသော လူအုပ်ကြီးသည် လမ်းကြားအသီးသီးမှ တက်လာသော ဒီရေလုံးကြီးတစ်ခုပမာ ထွက်ပေါ်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အရေအတွက်ကို ကြည့်ရမည်ဆိုလျှင် ပုဆိန်ဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်လျူ ခေါ်ဆောင်လာသော လူများထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုများနေပေသည်။

ထိုဂိုဏ်းသားအုပ်စု၏ ခေါင်းဆောင်မှာ ချင်းလုံဂိုဏ်း၏ အမှတ်အသားပြားကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ရှောင်နျူးပင်ဖြစ်၏။

ပြဇာတ်ကြည့်နေကြသော သာမန်ပြည်သူများမှာ ဂိုဏ်းသားများ ဤမျှများပြားစွာ ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာအမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားကြပြီး အလွန်တရာ ကြောက်ရွံ့သွားကြတော့သည်။

"ညီအစ်ကိုတို့... ငါတို့ရဲ့ ဒုခေါင်းဆောင်က အမိန့်ပေးထားတယ်... သာမန်ပြည်သူတွေကို အနိုင်မကျင့်ရဘူးတဲ့..."

"ငါတို့က သာမန်ပြည်သူတွေကို ပြတ်ပြတ်သားသား ထောက်ခံရမယ်... ငါတို့က ပြည်သူတွေကို မှီခိုပြီး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုနေရတာမို့ သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးရမယ်..."

"မင်းတို့ရဲ့ ဓားတွေကို အောက်ချထားကြ... သူတို့ကို မတော်တဆ မထိခိုက်စေနဲ့..."

ရှောင်နျူးက ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ ဂိုဏ်းသားများအားလုံးသည် လူအုပ်ကြားထဲမှ ဖြတ်သန်းသွားစဉ် လမ်းသွားလမ်းလာများကို မတော်တဆ ထိခိုက်မိခြင်းမှ ရှောင်ရှားရန် ၎င်းတို့၏ ဓားများကို အောက်သို့ ချထားလိုက်ကြသည်။

ထိုသာမန်ပြည်သူများ ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အားလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြတော့၏။

ဤအချက်တစ်ခုတည်းကပင် သူတို့၏ အမြင်ကို များစွာ ကောင်းမွန်သွားစေခဲ့ပြီး ချင်းလုံဂိုဏ်းအပေါ် သူတို့၏ အမြင်များမှာ အတော်လေး ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

ထိုကဲ့သို့ပင် ရှောင်နျူးသည် လူအုပ်စုကို ဦးဆောင်ကာ သာမန်ပြည်သူများကြားမှ ဖြတ်သန်း၍ ပြင်ဆိုင်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"ဒုခေါင်းဆောင်... ညီအစ်ကိုတွေ အားလုံး ရောက်လာပါပြီ..."

ရှောင်နျူးက ခါးညွှတ်ကာ ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် ချင်းလုံဂိုဏ်း၏ အမှတ်အသားပြားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ..."

လီလန်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နဂါးခေါင်းပုံစံ ဖောင်းကြွပါရှိသော သံမဏိရောင် အမှတ်အသားပြားကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် သိမ်းဆည်းလိုက်၏။

ဤအခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ခေါင်းဆောင်လျူသည် ထပ်မံမေးမြန်းရန် မလိုအပ်တော့ကြောင်း သိလိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းမှာ သူ့အတွက် ရှင်းလင်းစွာ ပေါ်လွင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် အမြန်ပြေးသွားကာ ခေါင်းကို ငုံ့၍ ဖားယားသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်လေသည်။

"ဒုခေါင်းဆောင်... တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်လိုက်တွေက စည်းကမ်းမရှိကြလို့ သင့်ကို များစွာ စော်ကားမိသွားပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ..."

"ဪ..."

လီလန်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်လေသည်။

"မင်းက လူတွေ ဒီလောက်အများကြီး ခေါ်လာတာ... ငါ့ကို ပြဿနာလာရှာဖို့ မဟုတ်ဘူးလား..."

သူ့စကားများက ခေါင်းဆောင်လျူကို သေလုမတတ် ကြောက်ရွံ့သွားစေခဲ့သည်။

ခေါင်းဆောင်လျူမှာ တုန်ယင်သွားလေ၏။

"မဝံ့ရဲပါဘူး... မဝံ့ရဲပါဘူး..."

"ဒုခေါင်းဆောင်... ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်က ခင်ဗျားတို့ ချင်းလုံဂိုဏ်းရဲ့ နယ်မြေပါ... ခင်ဗျားရဲ့ သဘောထားကြီးမှုကြောင့်သာ ကျွန်တော်တို့ ပုဆိန်ဂိုဏ်းက ဒီမြို့နယ်လေးထဲမှာ ပြင်ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖွင့်ခွင့်ရနေတာပါ..."

ခေါင်းဆောင်လျူက အလွန်နှိမ့်ချသော အနေအထားကို ပြသလိုက်လေသည်။

သူက ပုဆိန်ဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပါလျက်နှင့် မည်ကဲ့သို့ အကဲခတ်နိုင်စွမ်း မရှိဘဲ နေမည်နည်း။

ပုဆိန်ဂိုဏ်း ငါးခု သို့မဟုတ် ဆယ်ခုပေါင်းလျှင်ပင် ချင်းလုံဂိုဏ်းကို မယှဉ်နိုင်ကြောင်း သူ အလွန်ကောင်းစွာ သိထားပေသည်။

ထို့အပြင် ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်သည် ချင်းလုံဂိုဏ်း၏ နယ်မြေလည်း ဖြစ်နေသေး၏။

အကယ်၍ သူတို့က မြို့နယ်အတွင်း ဆိုင်ဖွင့်ပြီး ငွေရှာချင်သေးလျှင် ချင်းလုံဂိုဏ်း၏ ခံစားချက်များကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရဦးမည်ဖြစ်သည်။

သူ့ရှေ့ရှိ ဤလူငယ်သည် ချင်းလုံဂိုဏ်း၏ ဒုခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး သူ့ကို စော်ကားခြင်းမှာ ချင်းလုံဂိုဏ်းကို စော်ကားခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်လေသည်။

ခေါင်းဆောင်လျူသည် ကြမ်းကြုတ်ရက်စက်ပုံပေါ်ပြီး လူမိုက်တစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း သူ၌ ဦးနှောက်ရှိသေးသည်။

ယနေ့ ဤနေရာတွင် ရှိနေသူများအနက် အဓိကထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေသူမှလွဲ၍ သူ မည်သူ့ကိုမဆို ရန်စနိုင်ပေသည်။

ခေါင်းဆောင်လျူအနေဖြင့် ပြင်ဆိုင်အကြောင်း မပြောလျှင် ပိုကောင်းမည်ဖြစ်သော်လည်း သူ ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လီလန်မှာ ဒေါသထွက်သွားတော့၏။

"ခေါင်းဆောင်လျူ... ဒီနေ့ ကိစ္စက တကယ့်ကို မင်းတို့ ပုဆိန်ဂိုဏ်းရဲ့ စည်းကမ်းမရှိမှုကြောင့်ပဲ..."

"မင်းတို့ ပုဆိန်ဂိုဏ်းမှာ ကြွက်တွေနဲ့ အဖျက်ပိုးတွေ ရှိနေတယ်... သာမန်ပြည်သူတွေရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အားလုံးကို အဲ့ကြွက်တွေနဲ့ အဖျက်ပိုးတွေက စားသောက်သွားကြပြီ..."

လီလန်က ဤစကားနှစ်ခွန်းကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခေါင်းဆောင်လျူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"ဒုခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော် လျူက ပညာမတတ်တော့ ခင်ဗျားဘာကိုဆိုလိုမှန်း နားမလည်ပါဘူး..."

"ဒါက ဘာအကြောင်းလဲဆိုတာ မေးခွင့်ပြုပါ..."

လီလန်သည် မည်သည့်စကားမှ မပြောဘဲ လျူလိုင်ဇီကို မျက်လုံးဖြင့်သာ ညွှန်ပြလိုက်လေသည်။

ယင်းကို မြင်သောအခါ ရှောင်နျူးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့၏။

"လျူလိုင်ဇီ... မင်း ဘာလို့ အမှန်တိုင်း မြန်မြန် ဝန်မခံရသေးတာလဲ..."

လျူလိုင်ဇီမှာ ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ကြောက်လန့်တကြား တုန်ယင်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးလည်း တုန်ခိုက်နေလေသည်။

သူ့အမည်ကို ခေါ်လိုက်သည်ကို ကြားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် ချက်ချင်း ပြေးလာပြီး ဒူးထောက်ချလိုက်တော့သည်။

"ဒုခေါင်းဆောင်... ဒီကိစ္စက ကျွန်တော်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး... ကျွန်တော်က အမိန့်ကို နာခံရုံသက်သက်ပါ..."

"ဟုတ်... ဟုတ်ပါတယ်..."

လျူလိုင်ဇီသည် အနည်းငယ် တွေဝေသွားပြီး အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

ခေါင်းဆောင်လျူက အပြစ်တင်လိုက်၏။

"လောင်တင်းက မင်းကို လုပ်ခိုင်းတာလား..."

ခေါင်းဆောင်လျူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ဝေဝေဝါးဝါး ခန့်မှန်းမိသွားသည်။

လျူလိုင်ဇီသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လေးလံစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

ခေါင်းဆောင်လျူမှာ အလွန်ဒေါသထွက်သွားပြီး ပုဆိန်ဂိုဏ်း၏ အတန်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားကာ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ကို ပြင်းထန်စွာ ပါးရိုက်လိုက်ပြီး ဝမ်းဗိုက်ကို ဆောင့်ကန်လိုက်တော့သည်။

သူသည် "လောင်တင်း" ဟု အမည်ရသူ၏ ဆံပင်ကို ဆွဲကိုင်၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပစ်ချလိုက်လေသည်။

"ဒုခေါင်းဆောင်... စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော်တို့ ပုဆိန်ဂိုဏ်းက ခင်ဗျားကို ရှင်းပြပေးပါ့မယ်..."