အခန်း ၃၇၈

အခန်း (၃၇၈) ယောက်ျားများသည် ဆင်းရဲသူများကို မကူညီလိုကြပါ

လျူလိုင်ဇီသည် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသော်လည်း သူ၏ စက်ဘီးပြင်ပညာမှာ မဆိုးလှပေ။

တပည့်အနည်းငယ် ဝိုင်းဝန်းလုပ်ဆောင်ကြသဖြင့် လီလန်၏ ထာဝရတံဆိပ် စက်ဘီးမှာ အချိန်မကြာမီပင် ပြင်ဆင်ပြီးစီးသွားလေသည်။

အတွင်းကျွတ်နှင့် အပြင်တာယာ နှစ်ခုစလုံးမှာ မူလပစ္စည်းအသစ်များဖြင့် လဲလှယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"လျူလိုင်ဇီ နောက်တစ်ခါ လမ်းပေါ်မှာ သံမှိုတွေ မကြဲနဲ့... နောက်တစ်ခါ ငါသိရရင် မင်းဆိုင်ကို မီးတိုက်ပစ်မယ်..."

လီလန်က လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မလုပ်ရဲပါဘူး မလုပ်ရဲပါဘူး..."

လျူလိုင်ဇီသည် ခေါင်းကို အောက်သို့ ငုံ့ချထားရင်း ထပ်ခါတလဲလဲ ကတိပေးရှာသည်။

သူ ဘယ်လုပ်ရဲပါ့မနည်း။ ဤကိစ္စအပြီးတွင် သံမှိုကြဲရန် တွေးဖို့နေနေသာသာ ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်မှ အမြန်ပြောင်းရွှေ့၍ အဝေးသို့ထွက်သွားကာ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာချင်တော့ပေ။

ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်ဆိုသည်မှာ လူတွေ နေထိုင်ရန် နေရာမဟုတ်တော့ပေ။

ချင်းလုံဂိုဏ်း၏ ဒုခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော ထိုနတ်ဆိုးကြီး ကြီးစိုးနေသည့် နေရာတွင် မည်သူက ပြဿနာရှာရဲမည်နည်း။

လီလန်သည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပိုင်ကျဲ့နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

လွန်ခဲ့သော အချိန်လေးကပင် သူသည် ပိုင်ကျဲ့ကို မြို့နယ် မော်တော်ယာဉ်စီမံခန့်ခွဲရေးရုံးသို့ ခေါ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပုဆိန်ဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင်က ပိုင်ကျဲ့အား စက်ဘီးအသစ်တစ်စီး ပေးခဲ့ပြီး ဤစက်ဘီးအသစ်အတွက် စတီးလ်တံဆိပ်တုံး ရိုက်နှိပ်ရန် လိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တံဆိပ်တုံး ရိုက်နှိပ်ပြီးနောက် သူတို့ ပြန်လာချိန်တွင် လီလန်၏ စက်ဘီးမှာလည်း ပြင်ဆင်ပြီးစီးနေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဆိုင်ထဲတွင် ခေါင်းဆောင်လျူကို မတွေ့ရတော့ဘဲ သူသည် ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်မှ ထွက်ခွာကာ ချင်းယန်မြို့နယ်ရှိ သူ၏ ပုဆိန်ဂိုဏ်း ဌာနချုပ်သို့ ပြန်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းရသည်။

"လီလန် နင်က တကယ်ပဲ ချင်းလုံဂိုဏ်းရဲ့ ဒုခေါင်းဆောင်လား..."

သူတို့နှစ်ဦးသည် ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်၏ လမ်းမများထက်တွင် စက်ဘီးများကို ယှဉ်လျက် နင်းလာကြပြီး ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားနေကြသည်။

"နာမည်ခံလောက်ပါပဲ..."

လီလန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"နာမည်ခံ ဟုတ်လား... ဘာလို့ အရင်က ငါ့ကို မပြောပြခဲ့တာလဲ..."

"ကျွန်တော် ကျားသစ်ပေါက်စလေး တစ်ကောင် ကောက်ရခဲ့တာ အစ်မမှတ်မိတယ်မလား... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ် ဆေးခန်းသွားပြတုန်းက တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန် တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်..."

"..."

"တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံရဲ့ ကျေးဇူးကို ဆပ်ဖို့အတွက် ကျွန်တော်က ယန်တုံ့ပင်းကို ရိုက်နှက်ဆုံးမပေးခဲ့တယ်... ကံကြမ္မာရဲ့ ဆန်းကြယ်မှုအရ ကျွန်တော်က ချင်းလုံဂိုဏ်းရဲ့ ဒုခေါင်းဆောင်နဲ့ ပိုင်ဟူဂိုဏ်းရဲ့ တတိယခေါင်းဆောင် ဖြစ်သွားခဲ့တာပဲ..."

လီလန်သည် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ငွေမက်သော ယန်တုံ့ပင်းအား ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခဲ့သည့် ကိစ္စကို ပိုင်ကျဲ့အား အကျဉ်းချုပ် ပြောပြခဲ့သော်လည်း ကျန်းရှောင်ဖုန်းအကြောင်းကိုမူ ထည့်သွင်းပြောဆိုခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

သူ မပြောပြခဲ့ခြင်းမှာ ပိုင်ကျဲ့ သဝန်တိုမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်ပြီး မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ကျန်းရှောင်ဖုန်းသည် သူ၏ ကလေးသတို့သမီး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

မိန်းမများ သဝန်တိုလာသည့်အခါ အလွန်ကြောက်စရာကောင်းလှပေသည်။ ပြဿနာများကို ရှောင်ရှားခြင်းက ပိုကောင်း၏။

"အဲဒီယန်တုံ့ပင်းဆိုတဲ့အမျိုးသမီးက အရမ်းရွံစရာကောင်းတာပဲ... အဲဒီလို မိန်းမမျိုးကို ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး..."

"တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံဆီက ငွေတွေကို လိမ်ယူသွားရုံတင်မကဘဲ တင်တောင်းစရိတ်ကိုပါ လိမ်လည်သွားသေးတယ်... သူက တကယ့်ကို ယုတ်မာလွန်းတယ်..."

"လီလန် နင် သူ့ကို ရိုက်လိုက်တာ မှန်တယ်... အဲဒီလို မိန်းမမျိုးကို အကျိုးအကြောင်း ရှင်းပြမနေနဲ့... ပြင်းပြင်းထန်ထန်သာ ရိုက်နှက်ဆုံးမပစ်လိုက်..."

ပိုင်ကျဲ့သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် သူမ၏ လက်သီးဆုပ်လေးများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားလိုက်သည်။

"ဟင် အစ်မပြောတာလည်း ဟုတ်တာပဲ... အစ်မက အမျိုးသမီး ရဲဘော်တစ်ယောက်ဘက်ကနေ ဝင်မပြောပေးဘူးပေါ့..."

လီလန်က အနည်းငယ် အံ့သြသွားလေသည်။

ပိုင်ကျဲ့က သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး

"ငါက မိန်းမတစ်ယောက်ဆိုပေမယ့် ငါ့ရဲ့ တန်ဖိုးထားမှုတွေက မှန်ကန်တယ်လေ... အဲဒီမိန်းမက လူကောင်းမှ မဟုတ်တာ... ငါက ဘာလို့ သူ့ဘက်ကနေ ဝင်ပြောပေးရမှာလဲ..."

"သူက ငါတို့ အမျိုးသမီးရဲဘော်တွေရဲ့ မျက်နှာကိုတောင် အိုးမဲသုတ်လိုက်တယ်လို့ ထင်တယ်... ဘယ်သူကများ အိမ်ထောင်ပြုမယ့် အချိန်မှာ ကိုယ့်ရဲ့ ခင်ပွန်းလောင်းဆီကနေ တင်တောင်းစရိတ် ယွမ်တစ်ရာကို လောဘတကြီး တောင်းရက်မှာလဲ..."

"ဒါက လူတွေကို ခြောက်လှန့် ငွေညှစ်တာနဲ့ မတူဘူးလား..."

လီလန်သည် ပြုံးလိုက်ပြီး

"ကျွန်တော်တို့ ရွှမ်းရွှေရွာမှာလည်း တစ်ယောက် ရှိတယ်မဟုတ်လား..."

"နင်က လီရှန်းဟွာကို ပြောတာလား... သူလည်း လူကောင်း မဟုတ်ပါဘူး... ဒီလိုပဲ ရွံစရာကောင်းတာပဲ..."

ပိုင်ကျဲ့က အန်ချင်ဟန် ပြုလုပ်လိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ ရွံစရာကောင်းတယ်... ဒါပေမဲ့ သူလည်း ဝဋ်လည်သွားပါပြီ..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဝဋ်လည်တာ ဟုတ်လား... သူက ဘာဝဋ်လည်လို့လဲ..."

ပိုင်ကျဲ့က စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အစ်မ မသိဘူးလား... သူ့အမေ မုဆိုးမဝူက လူသားစားကျားသစ် ကိုက်ခံရလို့ ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံး ပြတ်သွားပြီး ဒုက္ခိတ ဖြစ်သွားပြီလေ..."

"ဪ ဒီလိုလား... ဒါဆိုရင်လည်း ဝဋ်လည်တယ်လို့ ခေါ်ရမှာပေါ့..."

သူတို့နှစ်ဦးသည် စကားဖြင့် ပြောစရာမလိုဘဲ အချင်းချင်း နားလည်နေကြပြီး ဤကဲ့သို့ ခက်ခဲသော ခေတ်ကြီးတွင် အငတ်ဘေးကျရောက်နေချိန်၌ မိသားစုအတွင်း ဒုက္ခိတတစ်ဦး ရှိနေခြင်းသည် အလုပ်မှတ်ရရှိရန် အလုပ်သမားတစ်ဦး လျော့နည်းသွားခြင်းဖြစ်ကြောင်းကို နှစ်ဦးစလုံး သဘောပေါက်ထားကြသည်။

သူတို့၏ ဘဝသည် သဘာဝကျကျပင် အလွန်ခက်ခဲကြမ်းတမ်းလာပေလိမ့်မည်။

"ငါ မှတ်မိသလောက်တော့ လီရှန်းဟွာမှာ မောင်နှစ်ယောက် ရှိတယ်မလား... သူတို့နာမည်တွေက လီလုံနဲ့ လီဟူဆိုလား..."

ပိုင်ကျဲ့က မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် သူတို့ကလည်း မုဆိုးတွေပဲ... အရင်က သူတို့ ကျိုးလျဲ့ရှန်ရဲ့ အဖွဲ့မှာ ရှိခဲ့ပေမယ့် နောက်ပိုင်း ပြစ်မှုကျူးလွန်လို့ အထုတ်ခံလိုက်ရတယ်..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

လီလုံနှင့် လီဟူ ညီအစ်ကို နှစ်ဦးတွင် အမဲလိုက်စွမ်းရည် အနည်းငယ် ရှိနေသေးပြီး ကျန်းဝေ့ကော်ထက် အနည်းငယ်သာလွန်သော်လည်း ထိုမျှလောက်သာ ဖြစ်သည်။

မုဆိုးအဖွဲ့မရှိဘဲ သူတို့နှစ်ဦးတည်းအပေါ်သာ အားကိုးနေရပါက သူတို့ ရှာဖွေနိုင်သည့် သားကောင်အရေအတွက်မှာ အလွန်ကန့်သတ်ချက်ရှိပြီး ကြီးမားသော တိရစ္ဆာန်များကိုပင် အမဲမလိုက်နိုင်ကြပေ။

"အစ်မ နင့်ရဲ့ စိတ်သဘောထား ကောင်းမွန်တာကို ငါသိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲ့မိသားစုကိုတော့ သနားမနေပါနဲ့... တစ်ခုကိုတော့ မှတ်ထားပါ ကိုယ့်ရဲ့ ရန်သူတွေကို ကြင်နာတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရက်စက်တာပဲ..."

"သူတို့ ဘယ်လောက်ပဲ ဒုက္ခရောက်ရောက် ငတ်သေသွားပါစေ ရေငတ်သေသွားပါစေ ကျွန်တော်တို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး..."

လီလန်က သူမကို သတိပေးလိုက်သည်။

ပိုင်ကျဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး

"ငါ သူတို့ကို မသနားပါဘူး... ငါက ဒီတိုင်းအတွေးတွေ ဝင်လာလို့ပါ..."

"ဟင် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..."

လီလန်က စိတ်ဝင်စားသွားလေသည်။

"စဉ်းစားကြည့်လေ အဲဒီတုန်းကသာ လီရှန်းဟွာက နင့်ဆီက ယွမ်တစ်ရာကို မတောင်းခဲ့ဘူးဆိုရင် သူ နင့်ကို လက်ထပ်ဖို့ ဖြစ်နိုင်မှာပဲမလား... နင့်ရဲ့ မိန်းမ ဖြစ်လာနိုင်တယ်လေ..."

"အကယ်၍ သူသာ နင့်ရဲ့ မိန်းမဖြစ်လာခဲ့ရင် နင်က အခုလိုမျိုး အရမ်းတော်နေပြီး မုဆိုးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လည်းဖြစ် ချင်းလုံဂိုဏ်းရဲ့ ဒုခေါင်းဆောင်လည်း ဖြစ်နေတော့ သူ နင်နဲ့အတူ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေနိုင်မှာ အသေအချာပဲ..."

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီလန်သည် တစ်စုံတစ်ရာကို စဉ်းစားနေဟန် ရှိသည်။

"ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝ ဟုတ်လား..."

သူက ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူတို့ တကယ်ပဲ ကောင်းမွန်သည့် ဘဝမျိုးကို နေထိုင်နိုင်ပါမည်လားဟု တွေးစရာပင်။

လူတစ်ယောက်၏ စရိုက်ကို ပြောင်းလဲ၍ မရနိုင်ပေ။ လူတစ်ယောက်ကို ပြောင်းလဲရန် မကြိုးစားသင့်ပေ။ သူတို့၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးမှာ မွေးဖွားလာကတည်းက သတ်မှတ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

ဤအရာကပင် မူလမိသားစုဆိုသည့် သဘောတရား ရှိနေရခြင်း၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။

လီရှန်းဟွာက ထိုတင်တောင်းစရိတ် ယွမ်တစ်ရာကို မတောင်းဆိုခဲ့လျှင်တောင်မှ သူမ၏ စရိုက်နှင့်ဆိုလျှင် လီလန်က သူမကို လက်ထပ်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ သူတို့ လက်ထပ်ပြီး ကလေးရခဲ့လျှင်တောင်မှ ပျော်ရွှင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူ၏ အရင်ဘဝတွင် သူတို့ ချစ်သူဘဝ၌ ရှိစဉ်က လီလန်သည် အမြဲတမ်း အလျှော့ပေးခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်း သူတို့ လက်ထပ်ပြီးနောက် သူ ငွေပြတ်သွားသည်နှင့် သူမက ခင်ပွန်းနှင့် အိမ်ကို စွန့်ပစ်သွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ထိုကဲ့သို့ ငွေနှင့် ဂုဏ်ကိုသာ မျက်စိကျတတ်သည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့်အတူ အခက်အခဲများကို မည်သည့်အခါမျှ သည်းခံကျော်ဖြတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူမ၏ မျိုးရိုးဗီဇထဲတွင် ကြင်နာမှုဆိုသည်မှာ မရှိခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် လီလန်သည် ပိုင်ကျဲ့၏ စကားများကို လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး သူမနှင့် လုံးဝ သဘောတူညီခြင်းမရှိပေ။

အကယ်၍ သူသာ သန်မာပြီး စွမ်းဆောင်ရည် ရှိလာလျှင်တောင်မှ လီရှန်းဟွာကို ရွေးချယ်မည် မဟုတ်ပေ။

အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းလှသည်။ သူသည် ဆင်းရဲသူများကို ကူညီကယ်တင်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

သေချာသည်မှာ ကူညီရန် မဖြစ်နိုင်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သူမကိုယ်တိုင်က ပိုင်ကျဲ့ကဲ့သို့ ကောင်းမွန်သည့် မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ရန်သာ လိုအပ်သည်။

ထိုသို့မဟုတ်ပါက သင်က သူမကို ကူညီလိုက်လျှင် သူမက ၎င်းကို ရသင့်ရထိုက်သည်ဟုသာ ယူဆပြီး သင့်အား သွေးအိတ်တစ်ခုကဲ့သို့ သဘောထားကာ ရွံစရာကောင်းသော ခြင်မတစ်ကောင်ပမာ သင့်ထံတွင် တွယ်ကပ်၍ ရူးသွပ်စွာ သွေးစုပ်နေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

သင်ခန်းခြောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သင်သည် အသုံးမကျသူ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

ဤအရာကပင် လီလန်၏ ယခင်ဘဝတွင် အလွန်ရေပန်းစားခဲ့သော စကားတစ်ခွန်း ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကမ်းပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့် ပထမဆုံး ဓားက နှလုံးသားထဲမှ လူကို ခုတ်ပိုင်းရန်ဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် လုံလောက်စွာ မကောင်းမွန်ဘဲ တန်ဖိုးထားတတ်ရန်နှင့် ကျေးဇူးတင်တတ်ရန် မသိပါက သူမကို မကူညီပါနှင့်။ ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ပါ။

သင့်အား တုံ့ပြန်ပြီး တန်ဖိုးထားသူကိုသာ ရွေးချယ်ပါ။

ထိုသို့မဟုတ်ပါက အဆုံးတွင် ဝါးခြင်းတောင်းဖြင့် ရေသယ်ရသကဲ့သို့ အားလုံး အလဟဿဖြစ်သွားပြီး အားလုံးမှာ ထင်ယောင်ထင်မှားသာ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ယနေ့ ပုဆိန်ဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင်လျူ ပေးသော စက်ဘီးကို လီလန် လက်ခံနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ပိုင်ကျဲ့၏ စရိုက်လက္ခဏာ အလွန်ကောင်းမွန်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူ၏ စကားကို နားထောင်ကာ ကျေးဇူးတင်တတ်ပြီး တုံ့ပြန်မှု ရှိသောကြောင့်ပင်။

ထိုသို့မဟုတ်ပါက သူသည် ဤတောင်းပန်မှုကို လက်ခံခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

သူ၏ အမျိုးသမီးက နှစ်သက်ပြီး စိတ်ဝင်စားပါက သူက လက်ခံမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း လီလန်၏ အမျိုးသမီး ဖြစ်လာရန်မှာ ထိုမျှမရိုးရှင်းလှပေ။

အနည်းဆုံးတော့ သူမသည် ပိုင်ကျဲ့ကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ် ကောက်ကြောင်းလှပပြီး စရိုက်လက္ခဏာ ကောင်းမွန်ရုံသာမက။

နူးညံ့သိမ်မွေ့ကာ ကျေးဇူးတင်တတ်ရန် လိုအပ်ပြီး လှပသော စိတ်ဝိညာဉ်ကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားရမည် ဖြစ်သည်။

လီလန်၏ မျက်စိရှေ့တွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ညစ်ပေနေသော မျက်နှာဖြင့် ကောင်မလေးတစ်ယောက်သည် အစွန်းပဲ့နေသော ကြွေပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားရင်း ဘေးဘက်မှ ပြေးလာလေသည်။

"အစ်မ ကျေးဇူးပြုပြီး သနားပါဦး... သမီး ထမင်းမစားရတာ ရက်အတော်ကြာနေပြီမလို့ပါ..."

"ရော့ ဒီမှာ... မပျောက်စေနဲ့နော်..."

ပိုင်ကျဲ့သည် သူမ၏ လွယ်အိတ်ထဲမှ တစ်ယွမ်တန် ငွေစက္ကူ နှစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး။

ကောင်မလေး၏ ပဲ့နေသော ပန်းကန်လုံးထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ကာ သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်နေလေသည်။