အခန်း ၃၈၀

အခန်း (၃၈၀) လင်သတ်တစ္ဆေမ

"စားနပ်ရိက္ခာရုံကို အရင်သွားကြမယ် ရုံပိုင်ကျိုးဆီမှာ ကောက်နှံတွေဝယ်ပြီးရင် နိုင်ငံပိုင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေးကို သွားပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်နဲ့ သစ်သီးတွေ ဝယ်ကြမယ်လေ အားလုံးစုံပြီဆိုရင် ဂိုဏ်းသားတွေကို အိမ်ပြန်ပို့ခိုင်းလိုက်မယ်..."

"ကောင်းပါပြီ နင်ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ပါမယ်..."

ပိုင်ကျဲ့သည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူမ စက်ဘီးမစီးရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ အနည်းငယ် အထိုင်မကျသလို ဖြစ်နေ၏။ အထုပ်ကြီးအထုပ်ငယ်များကို သယ်ဆောင်၍ ပြန်ရန်မှာလည်း အဆင်မပြေနိုင်ပေ။

"လီလန် နင်တော့ ကြီးပွားနေပြီပဲ အခုဆို ချင်းလုံဂိုဏ်းရဲ့ ဒုခေါင်းဆောင်တောင် ဖြစ်နေပြီပဲ..."

ပိုင်ကျဲ့က ရုတ်တရက် ခံစားချက်ပြင်းပြစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လီလန်သည် ပြုံးလိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ပိုင်ကျဲ့၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဘယ်လောက်ပဲ စွမ်းစွမ်း အစ်မရဲ့ ယောက်ျားပဲ မဟုတ်လား..."

"ဟုတ်မှာပါ..."

သူတို့နှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ အပြုံးများမှာ တောက်ပကာ ချိုမြိန်နေတော့သည်။

"သွားကြစို့ စားနပ်ရိက္ခာရုံကို သွားမယ်..."

လီလန်သည် ပိုင်ကျဲ့၏ လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး စက်ဘီးခုံပေါ်သို့ ခွထိုင်လိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ..."

ပိုင်ကျဲ့သည်လည်း သူမ၏ အသစ်စက်စက် အမျိုးသမီးသုံး စက်ဘီးပေါ်သို့ တက်ထိုင်လိုက်လေသည်။

ယနေ့ ဤစက်ဘီးကို သူမ အလကားရခဲ့ခြင်းမှာ လီလန်၏ ကျေးဇူးကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ လီလန်ကြောင့်သာလျှင် ပုဆိန်ဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်လျူက သူမကို ဤစက်ဘီး လက်ဆောင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ထို့သို့မဟုတ်လျှင် ပိုင်ကျဲ့ တစ်ယောက်တည်းအနေဖြင့် ဤနှစ်ဆယ့်ခြောက်လက်မအရွယ် ချိုးပျံတံဆိပ် စက်ဘီးကို ဝယ်ယူရန်မှာ အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်နေမည်ဖြစ်သည်။

ဈေးကြီးရုံသာမက ဝယ်ယူရန် လက်မှတ်လည်း လိုအပ်ပေသည်။

စက်ဘီးဝယ်ခွင့် လက်မှတ်များမှာ ရရှိရန် အလွန်ခက်ခဲလှပေသည်။

ပိုင်ကျဲ့သည် ရွှမ်းရွှေရွာမှ သာမန်ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ဝင် တစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး သူမ၏ အလုပ်မှာ မှိုများနှင့် ဆေးမြစ်များ လိုက်လံရှာဖွေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အဆက်အသွယ် သို့မဟုတ် အလုပ်သမားရာထူးမရှိဘဲ စက်ဘီးဝယ်ခွင့် လက်မှတ်ရရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။

ထို့ကြောင့် ဤစက်ဘီးမှာ သူမအတွက်မူ ကောင်းကင်မှ ရွှေတုံးများ ပြုတ်ကျလာသည်နှင့် တူနေတော့သည်။

"ခဏနေရင် လီလန်ကို သေချာပြုစုပြီး သက်တောင့်သက်သာဖြစ်အောင် လုပ်ပေးရမယ်..."

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ပိုင်ကျဲ့အနေဖြင့် ပေးဆပ်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ သူမ၏ ပြီးပြည့်စုံကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်သာ ဖြစ်လေသည်။

စားနပ်ရိက္ခာရုံမှာ ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းနှင့် မဝေးလှဘဲ လမ်းတစ်ဖက်ကူးရုံသာဖြစ်ကာ ဆယ်မိနစ်ခန့် လမ်းလျှောက်ရုံဖြင့် ရောက်နိုင်သည်။ လီလန်နှင့် ပိုင်ကျဲ့တို့သည် စက်ဘီးမစီးဘဲ တွန်းကာ လမ်းလျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။

သုံးမိနစ်ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် လမ်းဆုံတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်လိုက်ချိန်တွင် ပိုင်ကျဲ့သည် ရှေ့၌ လမ်းလျှောက်နေသော ရင်းနှီးသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

လီလန်သည် ပိုင်ကျဲ့၏ မျက်နှာပေါ်မှ ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်နေမှုကို သတိပြုမိသွားပြီး အမြန်မေးလိုက်သည်။

"အစ်မပိုင်ကျဲ့ ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

"သွားကြစို့ လမ်းလွှဲသွားကြမယ် အဲဒီဘက်ကို မသွားနဲ့..."

ပိုင်ကျဲ့၏ မျက်လုံးများမှာ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေပြီး စကားကို ထစ်အကာ ပြောလိုက်သည်။

လီလန်သည် သူမ ကြည့်နေသော လမ်းကြောင်းဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မိသားစုတစ်စုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အဘွားကျန်းတစ်ဦး၊ အမျိုးသားတစ်ဦး၊ အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ကလေးငယ်တစ်ဦးတို့ ဖြစ်ကြသည်။

အလွန်သာမန်ဆန်သော မိသားစုဖြစ်ပြီး ရိုးရှင်းစွာ ဝတ်ဆင်ထားကာ ထူးခြားမှုမရှိပေ။

သို့သော် ဤမိသားစုကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ပိုင်ကျဲ့ထံမှ ပြင်းထန်သော တုံ့ပြန်မှုများ ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။

ပိုင်ကျဲ့၏ မျက်လုံးထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများသာမက ရွံရှာမှုများကိုပါ လီလန်က မြင်တွေ့နေရသည်။

သူမ၏ မျက်ခုံးများမှာ နဂိုက ဖြေလျော့နေခဲ့ပြီး ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် စိတ်အားထက်သန်ကာ စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေခဲ့သော်လည်း ဤမိသားစုကို မြင်တွေ့ပြီးနောက်တွင်မူ ပိုင်ကျဲ့မှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

စကားပုံတစ်ခုနှင့် တင်စားရမည်ဆိုလျှင် သူမမှာ ကြွက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ ဒါဆိုရင် လမ်းလွှဲသွားကြမယ်လေ..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မကြောက်ပါနဲ့ ကျွန်တော် ရှိတယ်လေ..."

လီလန်က သူမကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"အင်း..."

ပိုင်ကျဲ့သည် အစာကောက်နေသော ကြက်ကလေးတစ်ကောင်ပမာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်သည်။ သူမ၏ နားထင်မှ ကျဆင်းနေသော ဆံပင်များက လှပသော မျက်နှာလေးကို ဖုံးကွယ်ထားလေသည်။

သူမသည် ထိုမိသားစုကို သူမ၏မျက်နှာအား ပေးမမြင်လိုသည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။

သို့သော် သူတို့နှစ်ဦး စက်ဘီးကို လှည့်လိုက်ချိန်တွင် စက်ဘီးလက်ကိုင်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဖိနပ်ဘူးမှာ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တိုးညင်းသောအသံအချို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုမိသားစုထဲရှိ တစ်ဦးတည်းသော အရွယ်ရောက်ပြီးသူ အမျိုးသားက အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လာသည်။

သူ ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စက်ဘီးတွန်းနေသော ပိုင်ကျဲ့ကို မြင်တွေ့သွားတော့သည်။

"အမေ ကျွန်တော် မရီးကို မြင်လိုက်ရသလို ခံစားရလို့..."

ထိုအမျိုးသားက ဇဝေဇဝါအမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီလင်သတ်တစ္ဆေမအကြောင်း မပြောနဲ့၊ ကံဆိုးတယ်..."

အဘွားကျန်းက ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

အမျိုးသား၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော အမျိုးသမီးကလည်း မသိစိတ်အရ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

"အမေ တကယ်ပဲ မရီးဖြစ်နေတယ်... ဟိုမှာ ကြည့် မရီးက စက်ဘီးစီးနေပြီးတော့ သူ့ဘေးမှာ ယောက်ျားတစ်ယောက်လည်း ရှိနေတယ်..."

အဘွားကျန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးကို မှေးကြည့်လိုက်သည်။ သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ တကယ်ပင် ပိုင်ကျဲ့ ဖြစ်နေလေသည်။

"ပိုင်ကျဲ့..."

လမ်းမပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း သူမက ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စူးရှသော အသံဖြင့် အော်ခေါ်လိုက်သည်။

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ပိုင်ကျဲ့မှာ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွားကာ မတုန်ယင်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားတော့သည်။

အဘွားကျန်း၏ အသံမှာ စူးရှကာ အက်ကွဲနေသည်။ သူမ၏ အော်သံကြောင့် လမ်းသွားလမ်းလာများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားပြီး အားလုံးက သူတို့ရှိရာသို့ လှမ်းကြည့်လာကြကာ လီလန်နှင့် ပိုင်ကျဲ့တို့အပေါ် အကြည့်များ ကျရောက်လာကြသည်။

"ဟေ့ ဟိုဟာက ချင်းလုံဂိုဏ်းက..."

"ရှုး... တိတ်တိတ်နေ စကားအများကြီး မပြောနဲ့ မဟုတ်ရင် ချင်းလုံဂိုဏ်းက ပြဿနာလာရှာလိမ့်မယ်..."

လမ်းသွားလမ်းလာတစ်ဦးက အမြန် သတိပေးလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့မှာ ဂိုဏ်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး သာမန်လူများက သူတို့ကို ရှောင်ကြဉ်ကြကာ ပြဿနာမရှာရဲကြပေ။

လမ်းသွားလမ်းလာနှစ်ဦးမှာ ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် ရှိနေပြီး သူတို့၏ စကားသံများမှာ ထိုမိသားစု၏ နားထဲသို့ မရောက်ခဲ့ပေ။

ယခုအချိန်တွင် ဤမိသားစု၏ မျက်လုံးထဲ၌ ပိုင်ကျဲ့ကိုသာ မြင်နေကြသည်။

ပြီးတော့ ပိုင်ကျဲ့ဘေးရှိ အမျိုးသားကိုလည်း ဖြစ်သည်။

အဘွားကျန်းသည် ပိုင်ကျဲ့က ပြန်မထူးဘဲ သူမကို ကျောခိုင်းထားဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"ပိုင်ကျဲ့ ယောက္ခမကို မြင်တာတောင် လာပြီး နှုတ်ဆက်ရမှန်း မသိဘူးလား..."

"အရှက်မရှိတဲ့ မိန်းမ ယောက်ျားသေတာ လအနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတယ် အခုတော့ တခြားယောက်ျားနဲ့တောင် တွဲနေပြီ..."

အဘွားကျန်း စကားပင် မဆုံးသေးခင်မှာပင် လီလန်က သူမကို ချက်ချင်း ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"အဘွားကြီး ခင်ဗျား ဘယ်သူ့ကို ပြောနေတာလဲ..."

လီလန်သည် စက်ဘီးကို ရပ်ကာ ပိုင်ကျဲ့၏ရှေ့တွင် မတ်တတ်ရပ်၍ တင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်ကကောင်လဲ... ငါ့အမေက ငါ့မရီးကို ပြောနေတာ၊ မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ..."

အရပ်ရှည်ရှည် အမျိုးသားက ရုတ်တရက် ပြေးဝင်လာပြီး လီလန်၏ နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဆဲဆိုလိုက်သည်။

လီလန်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး ခြေထောက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်လိုက်ရာ ကျောက်ခဲငယ်တစ်လုံး လွင့်ထွက်သွားပြီး အရပ်ရှည်ရှည် အမျိုးသား၏ ဒူးကို ပြင်းထန်စွာ မှန်သွားလေသည်။

"အား..."

ဒူးကို ကျောက်ခဲမှန်သွားသဖြင့် အရပ်ရှည်ရှည် အမျိုးသားသည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နဖူးတွင် ချွေးများထွက်လာကာ နာကျင်သောအမူအရာဖြင့် ခြေထောက်ကို ဆုပ်ကိုင်၍ လီလန်ရှေ့တွင် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ကျသွားတော့သည်။

"သား ဘာဖြစ်သွားတာလဲ..."

သားဖြစ်သူ ဒဏ်ရာရသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အဘွားကျန်းမှာ ရင်ကွဲမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ သူမသည် "အိုကွယ်" ဟု ရေရွတ်ရင်း စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အမြန်မေးလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးဖြစ်သူကလည်း စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့်

"ရှီရွှီ ဘယ်နေရာက နေလို့မကောင်းဖြစ်သွားတာလဲ..."

အရပ်ရှည်ရှည် အမျိုးသား၏ မျက်နှာမှာ နာကျင်မှုကြောင့် နီရဲနေပြီး လီလန်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ "သူ... သူ... သူ..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

လီလန်၏ ကန်ချက်မှာ အလွန်မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။ ထိုလူအနည်းငယ် တုံ့ပြန်မှု မပေးနိုင်ခင်မှာပင် အရပ်ရှည်ရှည် အမျိုးသား၏ ဘယ်ဘက်ဒူးကို ကျောက်ခဲက တိကျစွာ မှန်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျောက်ခဲမှာ ဒူးထက် ပိုမိုမာကျောပြီး လီလန်ကလည်း လျှို့ဝှက်စွမ်းအားကို အသုံးပြုထားခဲ့သည်။ ကျောက်ခဲမှန်သွားချိန်တွင် အကောင်းဆုံးအခြေအနေမှာ သွေးခြေဥခြင်းသာဖြစ်နိုင်ပြီး အဆိုးဆုံးဆိုလျှင် အရိုးကျိုးသွားနိုင်ပေသည်။

အရပ်ရှည်ရှည် အမျိုးသားသည် ၎င်း၏ ဘယ်ဘက်ဒူးမှ ပူလောင်သော နာကျင်မှုကိုသာ ခံစားနေရသည်။ သူသည် မတ်တတ်ရပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ဒူးမှာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ရကာ ချွေးများလည်း ရွှဲနစ်လာတော့သည်။ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေမှသာ အနည်းငယ် သက်သာသလို ခံစားရလေသည်။

"သား… သား... ဘာဖြစ်သွားတာလဲ..."

သားဖြစ်သူ မတ်တတ်မရပ်နိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ အဘွားကျန်းမှာ လုံးဝ ပြာယာခတ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"အမေ့ကို မခြောက်ပါနဲ့ ဘယ်နေရာက နေလို့မကောင်းဖြစ်နေတာလဲ..."

အဘွားကျန်းမှာ အထင်အရှားပင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်ကာ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေတော့သည်။

"မင်း... ဒါ မင်းလုပ်တာမလား..."

အဘွားကျန်းသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လာကာ လီလန်ကို စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်ရင်း ရူးသွပ်နေသည့်အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ကျုပ်လုပ်တာ..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားသားရဲ့ ပါးစပ်က အရမ်းရိုင်းလွန်းလို့ ခင်ဗျားကိုယ်စား ကျုပ်ကယက ဆုံးမပေးလိုက်တာ..."

လီလန်၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် မှေးမှိန်သော အပြုံးတစ်ခုရှိနေပြီး သူမကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

希旭Xixuရှီရွှီ