အခန်း (၂၆၉၁-၂၆၉၂)
Vol. 270 Ch. 2691-2692
အခန်း (၂၆၉၁) - ဒီကောင်လေး၊ အောင်မြင်သွားပုံပဲ
နတ်မိမယ်ယွီ၏ စကားကြောင့် ဝမ်ချုံစန်းနှင့် အနီးအနားရှိ သူတော်စင်အချို့မှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သို့သော် အချို့သော သူတော်စင်များမှာမူ ၎င်းကို အစောကတည်းက သိရှိထားပြီး အသားကျနေကြပြီ ဖြစ်သဖြင့် ထူးဆန်းသည်ဟု မထင်မှတ်ကြပေ။
“မင်းတို့က ဒီနှစ်တွေမှာ ဂူပိတ်ကျင့်ကြံနေကြတာဆိုတော့ မကြားမိတာ မဆန်းပါဘူး။”
“အခု မင်းတို့ သွေးရွာခန်းမ ကို သွားမယ်ဆိုရင်လည်း ဖုံးကွယ်ထားစရာ မလိုတော့ပါဘူး။”
နတ်မိမယ်ယွီက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
“နောင်အခါ အားရင် သွေးရွာခန်းမကို လာခဲ့ကြပါ၊ ငါ အိမ်ရှင်အဖြစ် လက်ခံပေးမယ်။”
ဖန့်ကျစ်ရွှယ်က ခေါင်းကို တရစပ်ညိတ်သည်။
“ကောင်းပါပြီ။”
စကားပြောပြီးနောက် နတ်မိမယ်ယွီသည် တိုက်ပွဲဧရိယာထဲကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး အော်ခေါ်လိုက်သည်။
“ဖန့်အစ်ကိုကြီး၊ အားတင်းထား ”
တိုက်ပွဲဧရိယာထဲတွင် ဖန့်ချန်၏ လက်ချက်ဖြင့် ရုန်းကန်နေရသော သူတော်စင်များမှာ ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။
ဒီလောက်တောင် အားပေးစရာလိုသေးလား
အရိုက်ခံနေရတာ သူတို့လေ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ကို အရိုက်ခံရအောင် အားပေးနေတာလား။
ဘယ်သူက ဒီလောက်တောင် ရက်စက်တာလဲ
ဖန့်ချန်သည် နတ်မိမယ်ယွီဘက်ကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီးနောက် အနီးရှိ သူတော်စင်တစ်ဦးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ကန်ထုတ်လိုက်သည်။
နတ်မိမယ်ယွီအနီးရှိ သူတော်စင်များမှာ အသီးသီး လှည့်ကြည့်လာကြသည်။ အချို့သော သူတော်စင်များမှာ နတ်မိမယ်ယွီ၏ အထောက်အထားကို မှတ်မိသွားကြသဖြင့် လျှို့ဝှက်စွာဖြင့် ကြောက်ရွံ့သွားကြသည်။
“ဒါ မငြိမ်မသက်ဒေသက နတ်မိမယ်ယွီပဲ။”
“တကယ်ပဲ သူမလား အခုလက်ရှိ သွေးရွာခန်းမရဲ့ လူငယ်မျိုးဆက်မှာ နံပါတ်တစ်လို့ ပြောနေကြတဲ့ သူမလား ”
“ဟုတ်တယ်၊ သူမပဲ။ ငါ မှားစရာအကြောင်း မရှိဘူး။ နောက်ဆုံးအကြိမ် နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေကို သွားတုန်းကလည်း သူမကို မြင်ခဲ့ရတယ်။ အဲဒါက မငြိမ်မသက်ဒေသနဲ့ ကောင်းကင်ငါးပါး ပထမဆုံးအကြိမ် ပူးပေါင်းတာပဲ။ ကျောင်းသားတစ်ရာ သွားခဲ့တာမှာ ဆန်းနယဲ့ဘွဲ့တံဆိပ် ရခဲ့တဲ့သူ ဆယ်ကျော်ရှိတယ်။ သူမက တစ်ယောက်အပါအဝင်ပဲ၊ သူမရဲ့ ဘွဲ့တံဆိပ်ကလည်း နိမ့်တာမဟုတ်ဘူး၊ လင်နယဲ့အဆင့်မြင့်ပဲ။”
“ဟူး...”
“အဲဒါဆိုရင် အဲဒီ ရှေးဟောင်းဘိုးဘေး တွေ အစောနက ထွက်ပေါ်လာချိန်နဲ့ အဆင့်တူနေပြီပေါ့ ”
“ဟုတ်တယ်၊ ဘိုးဘေးတွေထဲမှာတောင် အလယ်အလတ်အဆင့်လောက် ရှိတယ်။ အကြီးအကဲငါးပါးထက် တစ်ဆင့်ပဲ နိမ့်တာ။”
“မငြိမ်မသက်ဒေသရဲ့ နံပါတ်တစ် ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ။ ဟိုဘက်က အခြေခံအုတ်မြစ်က ငါတို့လောက် မကောင်းပေမဲ့ ပါရမီရှင်တွေကို ပြုစုပျိုးထောင်တဲ့နေရာမှာတော့ မညံ့လှပါဘူး။”
“သူမက ဒီတစ်ခါ ကျင့်စဉ်ရထားတာ ဘာလို့ ဂူပိတ်မကျင့်ဘဲ ဒီကို အထူးတလည် လာနေရတာလဲ၊ ဖန့်ချန်နဲ့ ရင်းနှီးပုံရတယ် ”
“မင်း မေ့သွားပြီလား ဖန့်ချန်က အရင်က မငြိမ်မသက်ဒေသက သွေးရွာခန်းမကို သွားခဲ့ဖူးတယ်။ နတ်မိမယ်ယွီရဲ့ အပြုအမူကို ကြည့်ရတာ ဖန့်ချန်နဲ့ တစ်စုံတစ်ခု လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေမလား ”
ထိုကဲ့သို့ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုနေကြသည်ကို နတ်မိမယ်ယွီမှာ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမက ဆက်လက်၍ ပျော်ရွှင်စွာ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး အားပေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။
အဝေးတစ်နေရာတွင် ဘိုးဘေးငယ်၏ အကြည့်များမှာ နတ်မိမယ်ယွီထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူ၏ နက်နဲသော အကြည့်များကြောင့် ချင်ဝူကျိုးမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို အထင်မှားသွားဟန် ရှိသည်။
“ဘိုးဘေးငယ် အဲဒီ နတ်မိမယ်ယွီရဲ့ နောက်ခံကို ကျွန်တော်တို့ စုံစမ်းပြီးပါပြီ။ သူက လူသားမျိုးနွယ်စုကနေ ဆင်းသက်လာပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်အကြာကြီးကတည်းက မငြိမ်မသက်ဒေသကို ထွက်ပြေးသွားတာပါ။ သူ့ရဲ့ ဆရာက ရှန်းကျောက်ကောင်းကင်အရှင်သခင်ပါ။ အဆင့်အတန်း၊ ဂုဏ်ပုဒ်အရဆိုရင်တော့ ဘိုးဘေးငယ် လောက် မမြင့်မားပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ ပါရမီက မညံ့ဘူး၊ အိမ်ထောင်ဖက် အဖြစ် လက်တွဲဖို့ဆိုရင်လည်း မဆိုးရွားတဲ့ ရွေးချယ်မှုပါပဲ။”
ချင်ဝူကျိုးက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ လှုပ်ရှားနေပြီး ဖန့်ချန်ကို ကြည့်သောအခါတွင်မူ မကောင်းကြံစည်သည့် အရိပ်အယောင်အချို့ ပါဝင်နေသည်။
“ငါ အရင်က သွေးရွာခန်းမကို သွားခဲ့ဖူးတယ်။ သူမရဲ့ အစွမ်းကိုလည်း မြင်ဖူးတယ်၊ ငါနဲ့တော့ အနည်းငယ် လိုက်ဖက်မှု ရှိမှာပါ။”
ဘိုးဘေးငယ်က ခေါင်းအသာညိတ်သည်။
“မင်း သွားပြီး သူမရဲ့ သဘောထားကို မေးကြည့်လိုက်ဦး။ အခွင့်သာတဲ့ အချိန်မှာ ငါနဲ့ အိမ်ထောင်ဖက်အဖြစ် လက်တွဲဖို့ ဆန္ဒရှိမရှိပေါ့။”
ချင်ဝူကျိုးမှာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။ အနီးအနားရှိ ညီအစ်ကိုဝမ်းကွဲများမှာလည်း အကြည့်လွှဲလိုက်ကြပြီး သူတို့၏မျက်ဝန်းများမှာ လှုပ်ရှားနေကြသည်။
“ဘိုးဘေးငယ် ဒီကိစ္စက...”
“သွားလိုက်တော့၊ ငါ ဒီမှာ စောင့်နေမယ်။”
ဘိုးဘေးငယ်က ချင်ဝူကျိုး၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။
ချင်ဝူကျိုးမှာ သွားကိုကြိတ်ကာ မတတ်သာသည့်အဆုံး သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာ ပေါ်တံခါးကို မောင်းနှင်၍ နတ်မိမယ်ယွီရှိရာသို့ သွားလိုက်ရသည်။
ဖန့်ကျစ်ရွှယ်တို့က ချင်ဝူကျိုးကို မြင်သည်နှင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်က နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေမှာ သူတို့ တစ်ခေါက်ဆုံခဲ့ဖူးပြီး၊ ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်တို့ဆီကနေတစ်ဆင့် သူတို့၏ အဆုံးသတ်ကို ကြားသိထားခဲ့ဖူးသည်။
“နတ်မိမယ်ယွီ၊ ကျွန်တော်က လူသားမျိုးနွယ်စု၊ ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စုက ချင်ဝူကျိုးပါ။”
ချင်ဝူကျိုးက လက်သီးဆုပ်၍ နှုတ်ဆက်သည်။
နတ်မိမယ်ယွီက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
“ဖန့်အစ်ကိုကြီး၊ အားတင်းထား သူ့ရဲ့ အရေးကြီးတဲ့နေရာကို ကန်လိုက် ”
သူအထင်သေးခံလိုက်ရသလား
ချင်ဝူကျိုးမှာ ခဏတာ ကြောင်သွားပြီးနောက် တိုးတိုးလေး ထပ်ပြောသည်။
“နတ်မိမယ်ယွီ၊ ကျွန်တော်က ဟော်ဆွေ့ချင်းမျိုးနွယ်က ချင်ဝူကျိုးပါ။ အခုလာတာက ဘိုးဘေးငယ်ရဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို မေးမြန်းဖို့ပါ။”
ဘိုးဘေးငယ်
ဖန့်ကျစ်ရွှယ်တို့မှာ ကြောင်သွားပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အနီးအနားရှိ ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်တို့လည်း အာရုံစိုက်လာကြသည်။ ထန်းကျန်းဝမ်ခန်းမမှ ရှေးဟောင်းဘိုးဘေးအချို့ပင်လျှင် ဤနေရာ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။
“အော်၊ နင်တို့ ဟော်ဆွေ့ရဲ့ ဘိုးဘေးငယ် လား။ ငါ့ဆရာသခင် ပြောဖူးတယ်။ အဲဒီ ရှေးဟောင်းဘိုးဘေးတွေလိုပဲ နှစ်အကြာကြီး အောက်ခြေမှာပဲ ပုန်းအောင်းပြီး ကျင့်ကြံနေတဲ့ ကောင်လေ။ ဒီမှသာ ပေါ်လာရဲတာ။ ပြင်ပလူတွေက နင်တို့ရဲ့ ဟော်ဆွေ့ဘိုးဘေးရဲ့ တပည့်မှာ ချင်ဖိုကျားပဲ ရှိတယ်လို့ ထင်နေတာ၊ အဲဒီကောင် ရှိနေမှန်း မသိဘူးပေါ့။ ပြောပါဦး၊ သူ နင့်ကို ဘာလာမေးခိုင်းတာလဲ။”
နတ်မိမယ်ယွီက ချင်ဝူကျိုးကို တစ်ချက် စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။
ဝမ်ချုံစန်းတို့မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး အမူအရာများမှာလည်း ထူးဆန်းနေသည်။
ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စုမှာ နောက်ထပ် လက်သည်းဖုံးထားသည့် အရာရှိသေးတာလား။
ဒီဘိုးဘေးငယ်ရဲ့ လက်စွမ်းကလည်း မညံ့လောက်ဘူး။ သို့သော် သူတို့မှာ သိပ်ပြီး မစိုးရိမ်ကြပေ။ သူတို့လည်း လူသားမျိုးနွယ်စု ဖြစ်သော်လည်း လူသားမျိုးနွယ်စုထဲမှာ ဖန့်အစ်ကိုကြီးကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်မျိုး ထပ်မံပေါ်ပေါက်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း သူတို့ သိရှိထားသည်။ ယန်တန်းမျိုးနွယ်စု၊ ကောင်းကင်စစ်သည်မျိုးနွယ်စုကဲ့သို့သော ထိပ်တန်းမျိုးနွယ်စုများပင်လျှင် ဤမျှသော ပါရမီရှင်မျိုး မွေးထုတ်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
“ပုန်းအောင်းနေတယ်”
ချင်ဝူကျိုး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ သူ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ကာ တည်ငြိမ်သည့် လေသံဖြင့် ဆိုသည်။
“ဘိုးဘေးငယ်က မေးခိုင်းလိုက်တာပါ၊ နတ်မိမယ်ယွီအနေနဲ့ အခွင့်သာတဲ့ အချိန်မှာ သူ့ရဲ့ အိမ်ထောင်ဖက်ဖြစ်လာဖို့ ဆန္ဒရှိပါသလားတဲ့ ”
“...”
သူတော်စင်များအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
နတ်မိမယ်ယွီမှာ ချင်ဝူကျိုးကို အံ့ဩသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“နင် ဘာပြောလိုက်တယ်”
“ကျွန်တော်...”
“ထွက်သွားတော့။”
နတ်မိမယ်ယွီက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ချင်ဝူကျိုးမှာ ဤမျှသော အရှက်တကွဲ ဖြစ်ရပ်မျိုးနှင့် မည်သည့်အခါကမှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးပေ။ တစ်ခုခု ပြန်ပြောရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ်မှာပင် အနီးအနားရှိ သူတော်စင်များမှာ သူ့ကို အေးစက်စက် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေမှာတုန်းက သင်ခန်းစာ မရခဲ့ပုံပဲ။”
“ဒါမှမဟုတ် နောက်တစ်ခါ ကောင်းကင်ငါးပါးအတွင်း စစ်မြေပြင် ဒါမှမဟုတ် နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေမှာ သူ့ကို တွေ့ရင် သူပိုင်တဲ့ အတွင်းကမ္ဘာ တစ်ခုကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရင် ကောင်းမလား ”
“ဟေး၊ သူ့မှာ အတွင်းကမ္ဘာ ဘယ်လောက်များများ ရှိလဲဆိုတာ ကြည့်ရတာပေါ့။”
ချင်ဝူကျိုးသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်းပင် နှုတ်ဆက်ပြီး ဘိုးဘေးငယ် ရှိရာသို့ အရှက်တကွဲ ပြန်သွားလိုက်ရသည်။
“ဘိုးဘေးငယ် ကျွန်တော်...”
“ငါ သိပြီးပြီ။”
ဘိုးဘေးငယ် က ဂရုမစိုက်သည့်ပုံစံဖြင့် ခေါင်းအသာညိတ်ကာ တိုက်ပွဲကို ဆက်လက် ကြည့်ရှုနေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လေဟာနယ်အထက်တွင် အတွင်းကမ္ဘာ ပေါ်တံခါးများစွာ လျှို့ဝှက်စွာ ပေါ်လာသည်။ လော့ထျန်း နှင့် ပေ့မိန်လျူရှန်းတို့မှာမူ ခေါင်းပင်မမော့ရဲဘဲ အဝေးတစ်နေရာတွင် လေးစားသမှုဖြင့် ရပ်နေကြသည်။
“ဒီကောင်လေး၊ အောင်မြင်သွားပုံပဲ။”
“နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ငါးရာအတွင်းမှာ အတွင်းကမ္ဘာတစ်ခုကို ပေါင်းစပ်ပြီးသွားပြီ။ ဒီအရှိန်က ငါတို့ ထင်ထားတာထက် နှေးပေမဲ့ ကောင်းကင်ငါးပါးမှာတော့ အမြန်ဆုံးပဲ။”
“ဒီလိုဆိုရင်တော့ သူ့ကို ဂူပိတ်ကျင့်ကြံခိုင်းလို့ မရတော့ဘူး။ ငါတို့အတွက် ကျင့်စဉ်အသစ်တွေ ထပ်ထုတ်ပေးဖို့ လိုသေးတယ်။”
“နောက်ထပ် လုပ်စရာတစ်ခု ရှိသေးတယ်၊ အရပ်ရပ်မှာ တားမြစ်ထားတဲ့ အတွင်းကမ္ဘာတွေက ကျောင်းသားတွေ အခြေခံကျင့်စဉ်တွေ တတ်မြောက်သွားရင် စတင်ရှာဖွေကြည့်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ။ အကယ်၍ ယွမ်ရွှီရေစင်တွေ၊ ကောင်းကင်မီးတောက်အသီးတွေ၊ မရဏာသားရဲသွေးတွေ ရှိခဲ့ရင် ငါတို့ရဲ့ အရင်းအမြစ် နည်းပါးမှုကို ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မယ်။”
“ဒါမလုပ်ခင်မှာ မင်းတို့ အရင်ဆုံး စိတ်ရင်းစေတနာ ပြသင့်တယ်မဟုတ်လား။ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တချို့ကို မစုထားဘဲနဲ့ ဒီကောင်လေးကို လေ့လာခိုင်းလိုက်ပါလား ”
“ဒီကိစ္စကို ထပ်ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။”
“သူက သူတော်စင်ဧကရာဇ် စီမံကိန်းအဖွဲ့ဝင် မဟုတ်ဘူးလေ။ အရင်က ဘိုးဘေးကြီးတွေ ချမှတ်ထားတဲ့ စည်းကမ်းအတိုင်းဆိုရင် သူတော်စင်ဧကရာဇ် စီမံကိန်းက ပျက်သွားပြီပဲ။ ငါတို့ရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တွေကို ဝေမျှစရာ မလိုတော့ဘူး မဟုတ်လား ”
“အဲဒါဆိုရင်လည်း နောက်ပိုင်းမှာ သူထုတ်ပေးမယ့် ကျင့်စဉ်တွေကို မင်းတို့ စိတ်မကူးနဲ့တော့။”
“ဒွမ်ချင်ရှန်း၊ ဒီကိစ္စကို ဆွေးနွေးလို့ ရပါတယ်။ အချိန်နည်းနည်းပေးပါ။”
“ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီ အတွင်းကမ္ဘာတားမြစ်နယ်မြေတွေက အန္တရာယ်များတယ်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဒီနယ်မြေတွေကို ပိတ်လှောင်ဖို့အတွက် ကောင်းကင်အရှင်သခင်တွေ ဘယ်လောက်တောင် အသက်ပေးခဲ့ရလဲ။ ပြန်ဖွင့်ဖို့ဆိုတာ သေချာပြင်ဆင်မှ ဖြစ်မှာ။ ပြင်ဆင်ပြီးသွားရင် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တွေကို ဖန့်ချန်ကို လေ့လာခွင့်ပေးမပေးဆိုတာ အဖြေတိတိကျကျ ပေးပါ့မယ်။”
“အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါ ဒွမ်စောင့်နေလိုက်မယ်။”
ခန့်မှန်းခြေ တစ်နှစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်...
ဖန့်ချန်နှင့် တိုက်ခိုက်နေသော သူတော်စင်များအားလုံးမှာ အားကုန်ခမ်းသွားကြပြီး တိုက်ပွဲကို ရပ်နားလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ရှိနေသော်လည်း မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ ဝမ်းမြောက်မှုများကို မဖုံးကွယ်နိုင်ကြပေ။ ထိုတိုက်ပွဲမှ ရရှိလိုက်သော အကျိုးကျေးဇူးမှာ မယုံနိုင်စရာပင်။
ကြည့်ရှုနေသော ကောင်းကင်အရှင်သခင်များက ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။
“ဖန့်ချန်၊ မင်းကို ပြောစရာ ရှိတယ်။”
အခန်း (၂၆၉၂) - ထောင်ကနေ လွတ်လာတာများ ဖြစ်နေမလား
နေရာတွင် ရှိနေကြသော ကျောင်းသားများမှာ အနည်းငယ် ကြောင်သွားကြပြီး အသိစိတ်မဲ့စွာပင် လေဟာနယ်ဆီသို့ ငေးကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့မြင်လိုက်ရသည်မှာ မြူခိုးများ ထူထပ်စွာ လှိမ့်ဝင်နေသည့် အတွင်းကမ္ဘာ တံခါးပေါက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
“မင်း ဒီတစ်ခါ ဂူပိတ်ကျင့်ကြံရာကနေ ထွက်လာတာဆိုတော့ ခဏလောက်တော့ ဂူပိတ်မကျင့်ကြံနဲ့ဦး။ နောက်တစ်ခါ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ ပွင့်ရင် မင်း အထဲကို ဝင်ကိုဝင်ရမယ်။”
“ပြီးတော့ ငါတို့ ကောင်းကင်အရှင်သခင်တွေ ဆွေးနွေးထားတာ ရှိသေးတယ်။ နောင်အခါ မင်း ကျင့်စဉ်ကျောက်တိုင်တစ်တိုင် ယူလာပေးတိုင်း မင်းကို ‘အတွင်းကမ္ဘာရတနာ ’ ဆယ်ခု ပေးမယ်။ ဖန့်ချန်၊ မင်း ဘယ်လို သဘောရလဲ။”
ကျင့်စဉ်ကျောက်တိုင်တစ်တိုင် ယူလာပေးတိုင်း အတွင်းကမ္ဘာရတနာ ဆယ်ခုရမှာလား။
ကျန်းထန်းဝမ် ခန်းမမှ ရှေးဟောင်းဘိုးဘေးများပင် ဖြစ်စေ၊ သူတော်စင်ဘိုးဘေး စီမံကိန်းမှ အဖွဲ့ဝင်များပင် ဖြစ်စေ၊ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် မနာလိုမှုအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာကြသည်။
“ဒီကောင်က ဘာနည်းလမ်းနဲ့ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေထဲက ကျင့်စဉ်တွေကို အပြင်ကို ဆွဲထုတ်လာတာလဲ။ အဲဒီနည်းလမ်းကိုသာ သိရင် ငါတို့လည်း ဒါနဲ့ ရတနာတွေ လဲလှယ်နိုင်မှာ။”
“ရတနာတစ်ခုတည်းကတင် အတွင်းကမ္ဘာတစ်ခုကို ပေါင်းစပ်တဲ့ အရှိန်ကို အဆပေါင်းများစွာ မြန်ဆန်စေတာ။ သောက်ကျိုးနည်းလိုက်တာ၊ သူက တစ်ခါတည်းနဲ့ ရတနာ ဆယ်ခုတောင် ရမှာလား ”
ဖန့်ချန်လည်း အများကြီး တွေးမနေတော့ဘဲ ပြတ်သားစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် လက်ခံပါတယ်။”
“ကောင်းပြီ။”
ကောင်းကင်အရှင်သခင်က ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် -
“မင်း အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ တစ်ခုကို ပေါင်းစပ်ပြီးပြီလား။”
အကြည့်ပေါင်း မြောက်မြားစွာမှာ ဖန့်ချန်ထံသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျရောက်သွားပြီး သိလိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူတို့ ဒီတစ်ခါ ဂူပိတ်ရာက ထွက်လာကြသည်မှာလည်း အမှန်တကယ်တော့ ထိုအချက်ကို စုံစမ်းရန် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ကောင်းကင်အရှင်သခင်ကိုယ်တိုင်က သူတို့အစား မေးပေးလိုက်သဖြင့် အလုပ်ပိုသက်သာသွားသည်။
“ကောင်းကင်အရှင်သခင်ကို တင်ပြရရင်၊ တပည့် အောင်မြင်စွာ ပေါင်းစပ်ပြီးပါပြီ။”
ဖန့်ချန်က လက်ဆုပ်လက်ကိုင်ပြု၍ အရိုအသေပေးသည်။
“ဟားဟားဟား၊ ကောင်းပြီ။”
ထိုကောင်းကင်အရှင်သခင်၏ အသံမှာ ရယ်မောသံဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အတွင်းကမ္ဘာ တံခါးပေါက်မှ မြူခိုးများ လှိမ့်ဝင်လာပြီး မြူခိုးများ ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် တံခါးပေါက်မှာလည်း မရှိတော့ပေ။
နေရာတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ကျောင်းသားများစွာ၏ မျက်ဝန်းတွင် အံ့ဩမှုများ ပေါ်လာသည်။ တကယ်ပဲ အောင်မြင်သွားတာပဲ။ တကယ်တော့ ဖန့်ချန် ဂူပိတ်ကျင့်ကြံရာက ထွက်လာကတည်းက သူတို့ ဒါကို ခန့်မှန်းပြီးသား ဖြစ်သည်။
“သူက သူ့လက်အောက်က သူတော်စင်တွေကိုပဲ လေ့ကျင့်ပေးနေသလိုနဲ့ တကယ်တော့ သူကိုယ်တိုင်ရဲ့ နည်းလမ်းတွေကို စမ်းသပ်နေတာ၊ ဒီတစ်ခါ ရလာတဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေကို သုံးစွဲနေတာပဲ ဖြစ်မှာ။”
ကျန်းထန်းဝမ် ခန်းမမှ ရှေးဟောင်းဘိုးဘေးတစ်ဦးက အေးစက်စက် လှောင်ပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။
“ထားလိုက်ပါတော့၊ ငါတို့လည်း ဂူပြန်ပိတ်ကြစို့။ နောက်တစ်ခါ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ ပွင့်လာရင် အတွင်းကမ္ဘာ တစ်ခုလုံးကို ပြည့်စုံအောင် ပေါင်းစပ်နိုင်ဖို့ ကြိုးစားရမယ်။”
စကားပြောပြီးနောက် သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာ တံခါးမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပိတ်သွားပြီး လေဟာနယ်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အခြားသော ကျန်းထန်းဝမ်ခန်းမမှ အဖွဲ့ဝင်များလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ထို့နောက် ကျင့်စဉ်များ ရရှိသွားကြသည့် စီမံကိန်းအဖွဲ့ဝင်များနှင့် မည်သည့်အဖွဲ့အစည်းမှ မသက်ဆိုင်သည့် သူတော်စင်အချို့လည်း ထွက်ခွာသွားကြသည်။ သူတို့ သိလိုသည့် အဖြေကို ရရှိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
“ငါတို့လည်း ဂူပြန်ပိတ်ကျင့်ကြံကြရအောင်။”
ဖန့်ကျစ်ရွှယ်က ပြောသည်။ လူအများလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ ဖန့်ချန်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် အသီးသီး ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်တို့လည်း နောက်တစ်ခါ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ မပွင့်မီ အတွင်းကမ္ဘာ တစ်ခုလုံးကို အပြီးသတ် ပေါင်းစပ်ရန်နှင့် ဆန်းနယဲ့ဘွဲ့တံဆိပ် ပိုမြင့်မားအောင် ရယူရန် စိတ်ကူးထားကြသည်။
သို့သော် ထွက်ခွာသွားသူများမှာ ကြည့်ရှုနေသူများ၏ အနည်းငယ်သော အစိတ်အပိုင်းသာ ဖြစ်သည်။ စိတ်မရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည့် အတွင်းကမ္ဘာ အသက်စွမ်းအင် အလယ်ပိုင်း သူတော်စင်အများအပြားမှာ ဖန့်ချန်နှင့် တိုက်ခိုက်ခွင့် ရလိုကြသည်။ ဖန့်ချန်လည်း ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိဘဲ ဆက်လက်၍ တိုက်ခိုက်ပေးနေသည်။
အချိန်များမှာ တစ်နှစ်ပြီး တစ်နှစ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ ဖန့်ချန်၏ ပြိုင်ဘက်များမှာလည်း တစ်သုတ်ပြီး တစ်သုတ် ပြောင်းလဲနေသည်။ နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသားများ မဟုတ်သည့် အသက်စွမ်းအင် အလယ်ပိုင်း သူတော်စင်များပင်လျှင် သူနှင့် တိုက်ခိုက်ခွင့် ရရှိသွားကြသည်။ ထိုကာလအတွင်း ဖန့်ချန်သည် ရှောင်ယွီကို ဂူပြန်ပိတ်၍ ကျင့်ကြံရန် သတင်းစကား ပို့ပေးလိုက်သည်။
…… ……
“ဘိုးဘေးငယ်၊ ကျွန်တော်တို့ ဒီနေရာမှာ ကြည့်နေတာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသွားပြီ...”
နောက်ဆုံးတွင် ချင်ဝူကျိုးမှာ သတိကြီးစွာဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။ ဘိုးဘေးငယ်မှာမူ အင်းဟူ၍ အသံပြုရုံသာ ပြုပြီး စကားမဆိုပေ။ ချင်ဝူကျိုး စဉ်းစားပြီးနောက် တိုးတိုးလေး ထပ်ပြောသည်။
“ဘိုးဘေးငယ်၊ အရှင် ကိုယ်တိုင် ဆင်းပြီး ဖန့်ချန်နဲ့ ယှဉ်ကြည့်ရင်ကော ”
“အချိန်မကျသေးဘူး။”
ဘိုးဘေးငယ်က အေးစက်စက် ဆိုသည်။
အချိန်မကျသေးတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ယုံကြည်မှု မရှိတာလား ချင်ဝူကျိုးနှင့် သူ၏ ညီအစ်ကိုဝမ်းကွဲများ စိတ်ထဲတွင် သံသယများ ဝင်လာသည်။
အချိန်များမှာ ထပ်မံ၍ ကုန်ဆုံးသွားပြန်သည်။ မည်မျှကြာသွားသည်မသိ၊ အသံတစ်ခုမှာ လေဟာနယ်မှ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။
“ဖန့်ချန်၊ ကရုဏာတောင်ကို ပြန်ခဲ့ပြီး ငါ့ကို စောင့်နေ။ မင်းကို တစ်နေရာ ခေါ်သွားပေးမယ်။ တိုက်နေတာ နှစ်တစ်ရာနီးပါး ရှိပြီ၊ နားသင့်ပြီ။”
နှစ်တစ်ရာနီးပါး ရှိသွားပြီလား
ဖန့်ချန် အနည်းငယ် ကြောင်သွားသည်။ ထို့နောက် လက်ထဲမှ တိုက်ပွဲကို အဆုံးသတ်ပြီး လှည့်ထွက်သွားလိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ ထိုအသံသည် ဒွမ်ချင်ရှန်း၏ အသံ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ နေရာတွင် ရှိနေသော ကျောင်းသားများမှာ ဖန့်ချန်၏ ကျောပြင်ကို ငေးကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
ကြည့်ရှုနေသော သူတော်စင်များမှာ တစ်သုတ်ပြီး တစ်သုတ် ပြောင်းလဲသွားကြသလို၊ အစမှအဆုံးအထိ ကြည့်ရှုသူများလည်း ရှိသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ဒီနှစ်ပေါင်းတစ်ရာနီးပါးအတွင်းမှာတော့ အားလုံး တစ်စုံတစ်ခုသော အကျိုးကျေးဇူးကို ရရှိသွားကြသည်။
“ငါတို့လည်း သွားကြစို့။”
ဘိုးဘေးငယ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ ချင်ဝူကျိုးနှင့် သူ၏ ညီအစ်ကိုဝမ်းကွဲများမှာ ခဏတာ ကြောင်သွားပြီးနောက် သဘောပေါက်သွားကာ ဝမ်းသာသွားကြသည်။ သူတို့မှာ စောင့်ရတာ ငြီးငွေ့နေကြပြီ၊ ဖန့်ချန်ကို ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေရတာ သူတို့အတွက် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
“ဒါပေမဲ့...”
ချင်ဝူကျိုးမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ခုနက အကြီးအကဲက ကောင်းကင်ငါးပါးရဲ့ အရှင်သခင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ သူက ဖန့်ချန်ကို ဘာကိစ္စနဲ့ ရှာတာပါလိမ့်...”
“ဒါက စစ်ဆေးရေးဌာနက တာဝန်ခံ ဒွမ်ချင်ရှန်းပဲ။ ကရုဏာတောင်ရဲ့ နောက်ကွယ်က တကယ့် ကျောထောက်နောက်ခံပဲ။”
“ဒွမ်ချင်ရှန်းမှာ တပည့်တစ်ယောက် ရှိတယ်၊ အဲဒါက ကရုဏာတောင်ရဲ့ ဘိုးဘေးပဲ။ ငါ့ရဲ့ အစ်ကိုဝမ်းကွဲနဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ခိုက်လာခဲ့တဲ့သူပေါ့။”
ဘိုးဘေးငယ်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။ ချင်ဝူကျိုးမှာ ထိတ်လန့်သွားသည်။ ကရုဏာတောင်ရဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံက စစ်ဆေးရေးဌာနရဲ့ တာဝန်ခံ ဖြစ်နေတာလား။
…… ……
ဖန့်ချန်သည် ကောင်းကင်ငါးပါး ခန်းမမှ ထွက်လာချိန်တွင် ခန်းမဖွင့်ချိန်နှင့် တိုက်ဆိုင်နေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းသားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ မျက်နှာသစ်များ ရှိသလို၊ ရင်းနှီးပြီးသား မျက်နှာများလည်း ရှိသည်။ အချို့မှာ အခြေခံသင်တန်းကို မအောင်မြင်သဖြင့် လူသားကျောင်းတော်မှ ထွက်ခွာသွားကြသူများ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုနှစ်တစ်ထောင်အတွင်း လူသားကျောင်းတော်တွင် ကျောင်းသားသစ်များစွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်၊ သို့သော် အများစုမှာ ချင်မျိုးနွယ်စုမှ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့အတွက် ဖန့်ချန်အကြောင်းမှာ ရင်းနှီးပြီးသား ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နှစ်များစွာအတွင်း ကောင်းကင်ငါးပါး ခန်းမတွင် ဖန့်ချန်၏ တိုက်ပွဲများကို ဝင်ကြည့်ခွင့် ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ရင်းနှီးပြီးသား မျက်နှာများ ဖြစ်သည့် ချိုင်စစ်ရှို့၊ လုကျိုဝမ်တို့မှာ ရှေ့သို့ တိုးလာကာ နှုတ်ဆက်ကြသည်။
“အစ်မတော်၊ အဲဒါ ဖန့်အစ်ကိုကြီးလား”
ရွှေဟွေးကျောင်းတော်သို့ အသစ်ဝင်ရောက်ထားသော၊ အခြေခံသင်တန်းတောင် မပြီးသေးသည့် ကျောင်းသားတစ်ဦးက ဘေးလူကို မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ မင်း ဒီနှစ်တွေမှာ ဂူပိတ်ကျင့်ကြံနေတာဆိုတော့ ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင်ကို သွားမကြည့်ရတော့ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတာပေါ့ ”
“ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ရဲ့ အစွမ်းအစနဲ့ဆိုရင် ကောင်းကင်ငါးပါး ခန်းမကို သွားရင်တောင် ဖန့်အစ်ကိုကြီးနဲ့ သူတို့ရဲ့ တိုက်ပွဲကို နားလည်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
ထိုအချိန်တွင် ဖန့်ချန်သည် ရင်းနှီးသူများနှင့် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကရုဏာတောင်သို့ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ်မှာပင် အတွင်းကမ္ဘာ တံခါးတစ်ခုမှာ လေဟာနယ်ကို ဖောက်ထွက်လာသည်။ ထိုအတွင်းကမ္ဘာ ပေါ်လာချိန်တွင် လူသားကျောင်းတော်မှ အစောင့်အရှောက်များနှင့် ဆရာများမှာပင် တစ်စုံတစ်ခုကို ရိပ်မိသွားပြီး ကောင်းကင်ငါးပါး ခန်းမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
မြူခိုးများ လှိမ့်ဝင်လာပြီး ပေါ်တံခါးဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်သွားကာ ရင်းနှီးနေသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ ဖန့်ချန်၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။
“ချင်ဝူဆန့် ဒီကောင် ထောင်ကျနေတာ မဟုတ်ဘူးလား ”
“ထောင်ကနေ လွတ်လာတာများ ဖြစ်နေမလား။”
ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားသည်။ ချင်မျိုးနွယ်စု ကျောင်းသားများမှာ ချင်ဝူဆန့်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားကြပြီး လက်ဆုပ်လက်ကိုင်ပြု၍ အရိုအသေပေးကြသည်။
“ချင် ကာကွယ်ရေးဆရာကို တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် ”
အချို့သော ကျောင်းသားဟောင်းများမှာလည်း ခဏတာ ကြောင်သွားပြီးနောက် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ချင်ဝူဆန့် ၏ ကိစ္စကြောင့် အရင်က လူသားမျိုးနွယ်စုမှာ ပြစ်ဒဏ်များစွာ ခံခဲ့ရပြီး အရင်းအမြစ်များစွာ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်ကို မှတ်မိနေကြသည်။ ချင်ဝူဆန့် ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ထောင်ချခံရမည်ဟု ကြားသိထားရာမှ ယခု အဘယ်ကြောင့် အချိန်စော၍ လွတ်လာရသနည်း။
“ချင်မျိုးနွယ်စုက သူ့ကို ကာကွယ်ရေးဆရာလို့ ခေါ်နေတာ သူက ကောင်းကင်နိမိတ် သူတော်စင်အဆင့်ကို တက်သွားတာများလား ”
ကျောင်းသားများစွာ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် လေးနက်သွားသည်။ ဖန့်ချန်နှင့် ချင်မျိုးနွယ်စုမှာ အဆင်မပြေကြသည်ကို အားလုံး သိရှိထားကြသည်။