အခန်း (၂၆၉၉-၂၇၀၀)
Vol. 270 Ch. 2699-2700
အခန်း (၂၆၉၉) - ငါ ကူညီပေးမယ်
ဖန့်ချန်သည် ခဏတာ မေ့လျော့သွားသည်ကို မသိလိုက်ပေ။
သူသည် အနက်ရှိုင်းဆုံးတွင် ပုန်းကွယ်နေသော ထိုမျက်ဝန်းစုံမှာ နောက်ဆုံး၌ လှုပ်ရှားလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ထိုမျက်ဝန်းတို့သည် နတ်ဘုရားစွမ်းအားများအဖြစ် အသွင်ပြောင်းကာ သူ့ဆီသို့ တရဟော စီးဝင်လာသောအခါ ဖန့်ချန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရုတ်တရက် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်မှုများ ပေါ်လာသည်။
မကြာခင်မှာပင် နတ်ဘုရားစွမ်းအားများမှာ အနီးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဖန့်ချန်ကလည်း ထိုစွမ်းအားများ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းကို မတားဆီးတော့ဘဲ အပြည့်အဝ ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
ခဏတာအတွင်းမှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ အတွင်းကမ္ဘာ ကြယ်တာရာ ကိုးခုစလုံးမှာ လှုပ်ရှားသွားကြသည်။
နတ်ဘုရားစွမ်းအားများ စီးဝင်လာမှုနှင့်အတူ အတွင်းကမ္ဘာ ကြယ်တာရာများထဲတွင် နတ်ဘုရားစွမ်းအား ပုံရိပ်တံဆိပ်တစ်ခုစီသည် တဖြည်းဖြည်းချင်း ပုံဖော်လာတော့သည်။
နတ်ဘုရားစွမ်းအား ပုံရိပ်တံဆိပ်မှာ အစပိုင်း၌ စုစည်းကာစဖြစ်၍ အလွန်ပင် အားနည်းနေသေးသော်လည်း၊ မပြတ်မလပ် စီးဝင်လာသော နတ်ဘုရားစွမ်းအားများ၏ အားဖြည့်ပေးမှုကြောင့် တဖြည်းဖြည်းချင်း အားကောင်းလာတော့သည်။
"အောင်မြင်ပြီ။"
ဖန့်ချန် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ နောက်တစ်ဆင့်မှာမူ အချိန်ပေး၍ တဖြည်းဖြည်းချင်း သန့်စင်လေ့ကျင့်ရမည့် အလုပ်သာ ဖြစ်သောကြောင့် အထူးတလည် ဂရုစိုက်စရာ မလိုတော့ပေ။
နှစ်ကာလ မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်ကိုလည်း သူ မသိတော့ပေ။
နောက်ဆုံး နတ်ဘုရားစွမ်းအား အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖန့်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ လုံးဝ စီးဝင်သွားသောအခါ။
အတွင်းကမ္ဘာ ကြယ်တာရာ ကိုးခုစလုံးတွင် နီရဲသော ကပ်ဘေးဝိဇ္ဇာမျက်လုံးကို ကိုယ်စားပြုသော နတ်ဘုရားစွမ်းအား ပုံရိပ်တံဆိပ်မှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြည့်စုံသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သတင်းအချက်အလက် တစ်ခုမှာ ဖန့်ချန်၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ ရုတ်တရက် စီးဝင်လာသည်။
ကောင်းကင်မှော်ပညာ - နတ်ဘုရားများကို ဆန့်ကျင်သော စိတ်ဝိညာဉ်ဖြတ်တောက်ခြင်း
အချက်အလက်များမှာ အလွန်ရှုပ်ထွေးလှသဖြင့် ဖန့်ချန်မှာ အစာကြေအောင် အချိန် ၁၅ ရက်လောက် အထိ အသုံးပြုလိုက်ရသည်။
"ဒါဆိုရင် ဒီလိုမျိုးပေါ့၊ နီရဲသော ကပ်ဘေးဝိဇ္ဇာမျက်လုံး... တကယ်တော့ ဒါက သော့တစ်ချောင်းသာ ဖြစ်နေတာပဲ။"
"ဒီသော့ရှိမှသာ သူ ပေးအပ်ထားခဲ့တဲ့ ကောင်းကင်မှော်ပညာကို ငါ ဖော်ထုတ်နိုင်မှာ။"
"ဒါဆို နီရဲသော ကပ်ဘေးဝိဇ္ဇာမျက်လုံးရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအားတိုင်းက ကောင်းကင်မှော်ပညာတစ်ခုရဲ့ အမွေကို ကိုယ်စားပြုနေတာလား။"
"မှော်ဆရာ ဆိုတာ ဘာလဲ တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါလား။"
"ဒါပေမဲ့ အရေးမကြီးတော့ပါဘူး။"
"နတ်ဘုရားများကို ဆန့်ကျင်သော စိတ်ဝိညာဉ်ဖြတ်တောက်ခြင်းက ရှေးဘဝက မှတ်ဉာဏ်တွေကို နိုးထစေနိုင်သလို၊ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ပြန်လည် ပုံဖော်နိုင်တယ်၊ နောက်ဆုံးတော့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ဖျက်ပစ်နိုင်ပြီး ပြောင်းလဲပစ်နိုင်တယ်။"
ဖန့်ချန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်း အရိပ်အယောင်များ ကျန်ရှိနေသေးသည်။
သူ ယခုတစ်ခေါက် ရရှိလိုက်သော နီရဲသော ကပ်ဘေးဝိဇ္ဇာမျက်လုံးနှင့် ရရှိလာသည့် ကောင်းကင်မှော်ပညာမှာ သာမန်မဟုတ်ဘဲ ဇစ်မြစ်အလွန် နက်ရှိုင်းပုံရသည်။
နီရဲသော ကပ်ဘေးဝိဇ္ဇာမျက်လုံးမှတစ်ဆင့် သူသည် ထိုကောင်းကင်မှော်ပညာကို မည်သည့်သက်ရှိ၏ မှတ်ဉာဏ်ပေါ်တွင်မဆို အသုံးပြုနိုင်ပေသည်။
"ဒါပေမဲ့ အသုံးပြုဖို့အတွက် တန်ဖိုးတစ်ခု ပေးဆပ်ရဦးမယ်၊ လက်ရှိ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်နဲ့ဆိုရင် ငါ့ထက် အဆင့်နိမ့်တဲ့သူတွေကိုပဲ သက်ရောက်မှု ရှိနိုင်မှာ။"
"ပေးဆပ်ရမယ့် တန်ဖိုးကတော့ နောက်ထပ် နှစ်တစ်ရာအတွင်းမှာ ဒီမှော်ပညာကို ထပ်သုံးလို့ မရတော့တာပဲ။"
ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ လေးလံသွားသည်။ ဤမှော်ပညာမှာ ယာယီအားဖြင့် အသုံးမဝင်သယောင် ရှိပြီး ထိုမျှ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားနှင့် မလိုက်ဖက်သလို ထင်ရသော်လည်း၊ အနာဂတ်တွင် ၎င်း၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို တွေးတောမိလိုက်သောအခါ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချမိသည်။
"ပြောင်းလဲခြင်း၊ မေ့လျော့ခြင်း၊ နိုးထခြင်း၊ ဖျက်ပစ်ခြင်း၊ ပြန်လည် ပုံဖော်ခြင်း။"
"ဒီစွမ်းရည် ငါးမျိုးက ဘယ်အရာမဆို ထိပ်တန်း စွမ်းအားတွေပဲ။"
"နတ်ဘုရားများကို ဆန့်ကျင်သော စိတ်ဝိညာဉ်ဖြတ်တောက်ခြင်းမှာ ဒီငါးမျိုးလုံး ပါဝင်နေတာပဲ..."
"ဒီပညာက အရင်က ဝမ်အိုကြီး သုတေသန လုပ်ခဲ့တဲ့ မိစ္ဆာ သန္ဓေသား နဲ့ နည်းနည်းဆင်တူနေသလိုပဲ၊ ဝမ်အိုကြီးက အရင်က ကောင်းကင်မှော်ပညာနဲ့ ထိတွေ့ဖူးတာလား။"
"..."
စိတ်ထဲမှ အတွေးများကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ဖန့်ချန်သည် ကောင်းကင် မှော်ပညာ ယဇ်ပလ္လင်ထဲတွင် ဆက်လက်နေထိုင်ကာ ဤမှော်ပညာကို ပိုမိုခိုင်မာအောင် လေ့ကျင့်နေတော့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် နီရဲလာကာ သွေးအငွေ့အသက်များ လှိုင်းထန်နေသယောင် ဖြစ်လာသည်။
နှစ်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ။
ဖန့်ချန်သည် ကောင်းကင် မှော်ပညာ ယဇ်ပလ္လင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ ထွက်လာသည်နှင့် ရှူလုံ ကောင်းကင်အရှင်သခင်ဘေးတွင် ပိန်ပါးသော အရိပ်တစ်ခု ထပ်တိုးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"နားလည်သဘောပေါက်မှုက ဘယ်လိုလဲ။"
ရှူလုံ ကောင်းကင်အရှင်သခင်က မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။
ဖန့်ချန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် သွေးရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ရှူလုံ ကောင်းကင်အရှင်သခင်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။
"အောင်မြင်သွားပုံပဲ။"
ခဏရပ်လိုက်ပြီး
"ငါ့ဘေးမှာရှိတဲ့သူကို မင်း သိမှာပေါ့။ ပိုင်ဇီဝမ်ချင်၊ မင်းတို့ ရှန်းဟုန်မျိုးနွယ်စုမှာ အဓိက အရေးပါတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ပဲ။ အဲ့ဒီတုန်းက သူသာ မရှိရင် မင်းတို့မျိုးနွယ်စု ပြန်လာဖို့ဆိုတာ ဘယ်နှစ်နှစ်လောက် စောင့်ရဦးမလဲ မသိဘူး။"
ဖန့်ချန် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ရှေ့သို့တက်ကာ အရိုအသေပြုလိုက်သည်။
"ဖန့်ချန်၊ ယဲ့ အရှင်သခင် ကို အရိုအသေပြုပါတယ်။"
ထိုနေ့က ချင်ဝူဆန့်နှင့် တွေ့ပြီးကတည်းက သူသည် ပိုင်ဇီဝမ်ချင်နှင့် တွေ့ရတော့မည်ကို သိထားပြီးဖြစ်သည်။
"ယဲ့ အရှင်သခင် "
ပိုင်ဇီဝမ်ချင်၏ အမူအရာမှာ တစ်ချက်မျှ လှုပ်ရှားသွားပြီး အနည်းငယ် မေးခွန်းထုတ်သလို ကြည့်လိုက်သည်။
"ငါက တာအိုသုံးထောင်သော လမ်းစဥ်ရဲ့ နတ်ဘုရားသားရဲ တစ်ကောင်ပါ၊ ယွမ်ဟယ် အရင်က ငါ့ကို အဲ့လိုပဲ ခေါ်တာ။"
"ကျွန်တော်မျိုးက အဲ့လိုခေါ်ဖို့ အားနာလို့ပါ။"
ဖန့်ချန်က ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။
သူက နောက်မျိုးဆက်တစ်ယောက် ဖြစ်သည့်အတွက် နတ်ဘုရားသားရဲဟု တိုက်ရိုက်မခေါ်ဝံ့ပေ။ ပိုင်ဇီဝမ်ချင်မှာ နတ်ဘုရားသားရဲဟူသော ခေါ်ဝေါ်မှု၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်ပုံရသဖြင့် ခေါင်းသာ ညိတ်လိုက်ပြီး ထိုကိစ္စကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ ဖန့်ချန်ကို အလေးအနက် စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။
ဖန့်ချန်မှာ အနည်းငယ် အနေရခက်သည်အထိ ကြည့်ရှုခံလိုက်ရပြီးမှ ပိုင်ဇီဝမ်ချင်က ရုတ်တရက် စကားစလိုက်သည်။
"နယ်မြေကိုးခု ပြီးနောက်က ယင်လောကအရှင်သခင် က မင်းပဲ မဟုတ်လား။"
ရှူလုံ ကောင်းကင်အရှင်သခင်၏ မျက်ဝန်းမှာ တစ်ချက် လှုပ်ရှားသွားသည်။
"ဟုတ်ပါတယ်။"
ဖန့်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ ငရဲမင်းအမိန့်တံဆိပ်ဟာ ဒီနေရာမှာ အာဏာသက်ရောက်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ချင်းမင်မှာ ချင်းမင်ရဲ့ ငရဲမင်း ရှိပြီးသားမို့လို့ပဲ။ ငါ ဒီကို လာတာက မွေးစားမိခင်က မင်းကို ဒီနေရာရဲ့ ယင်လောကကို ဘာမှ မလုပ်ဖို့ မှာခိုင်းလိုက်လို့ပဲ။ တကယ်လို့ ပုရွက်ဆိတ်အသိုက်နယ်မြေကို သွားမယ်ဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ ငရဲမင်း အာဏာကို သုံးတာ သူ ဂရုမစိုက်ဘူး။"
ပိုင်ဇီဝမ်ချင်က ဆက်ပြောသည်
"ငါတို့ ရှန်းဟုန်မျိုးနွယ်စုရဲ့ အကြီးမားဆုံး ရည်မှန်းချက်က အခု ယာယီအားဖြင့် ပြည့်စုံသွားပြီ။ ဒါကြောင့် နောက်တစ်ဆင့်ကတော့ ချင်းမင်ထဲကို အပြည့်အဝ ပေါင်းစည်းသွားဖို့ပဲ။"
ဖန့်ချန်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ပိုင်ဇီဝမ်ချင် ဒီကို လာတာက သူ့ကို သတိပေးဖို့ အလုပ်တာဝန်တစ်ခုနဲ့ လာတာပေါ့လေ။ သူသည် အရင်က အဘွားအိုကို ပြန်တွေးမိပြီး အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
"ယဲ့ အရှင်သခင်၊ မင်းရဲ့ မွေးစားမိခင်က..."
"သူ့ရဲ့ မွေးစားမိခင်က ချင်းမင်ရဲ့ ငရဲမင်းပဲ။"
ရှူလုံ ကောင်းကင်အရှင်သခင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"မင်းတို့ ရှန်းဟုန်မျိုးနွယ်စု ချင်းမင်ကို ပြန်ဝင်စားလာတာကို ချင်းမင် ငရဲမင်းဆီကနေ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရဘူးဆိုတာ မင်း ကြိုတွေးထားသင့်တယ်။"
"..."
"ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် ကြိုတွေးထားသင့်တာပါ..."
ဖန့်ချန် စိတ်ထဲတွင် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ ချင်းမင် ငရဲမင်း ဆိုတာလည်း ထိုင်ရလွယ်တဲ့ နေရာ မဟုတ်ဘူး၊ မျက်လုံးတွေ အများကြီးက စောင့်ကြည့်နေကြတာ။"
"ဒါကြောင့် အချို့ကိစ္စတွေကိုတော့ ကိုယ့်စိတ်ထဲမှာပဲ သိထားဖို့ ကောင်းတယ်။"
"အခု ပိုင်ဇီမျိုးနွယ်စုက မင်းတို့ ရှန်းဟုန်နဲ့ မင်လော့မျိုးနွယ်စုတို့ကြောင့် အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေကြတာဟာ တချို့လူတွေက ငရဲမင်းကို စမ်းသပ်နေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။"
"ပိုင်ဇီရွှန်းက ငရဲမင်းအဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေပေမဲ့ ချင်းမင်မှာ အသံတစ်မျိုးတည်းပဲ ကျန်နေအောင် ဘယ်တော့မှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။"
ရှူလုံ ကောင်းကင်အရှင်သခင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
ပိုင်ဇီရွှန်း ဒါဆိုရင် ငရဲမင်းက ပိုင်ဇီမျိုးနွယ်စုကပဲပေါ့။ ဖန့်ချန်မှာ ဒီတစ်ခေါက် အကျိုးအမြတ် အများကြီး ရလိုက်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
"မှန်တယ်၊ ယွမ်ဟယ် တို့အားလုံးက ချင်ဟော်ဆွေ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေပေမဲ့ မင်း စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး။"
ပိုင်ဇီဝမ်ချင် ပြောပြီးနောက် ရှူလုံ ကောင်းကင်အရှင်သခင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ရှင် ခဏလောက် အပြင်ထွက်ပေးလို့ ရမလား ကျွန်မတို့ ရှန်းဟုန်မျိုးနွယ်စုမှာ ပြောစရာ ရှိတယ်။"
ရှူလုံ ကောင်းကင်အရှင်သခင်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ဟမ့်ခနဲ လုပ်လိုက်သည်။
"အများကြီး မပြောကြနဲ့၊ ငါ အပြင်မှာ စောင့်နေမယ်။"
ပြောပြီးသည်နှင့် သူ ထွက်ခွာသွားသည်။ ဖန့်ချန် အနည်းငယ် အားနာသွားသည်။
"ယဲ့ အရှင်သခင်၊ မင်း ရှူလုံ ကောင်းကင်အရှင်သခင်ကို အဲ့လောက်ထိ မဆက်ဆံသင့်ပါဘူး၊ သူက ကျွန်တော်တို့ကို အများကြီး ကူညီပေးထားတာပါ။"
ပိုင်ဇီဝမ်ချင် ကြောင်သွားသည်။
"ငါ မယဉ်ကျေးလို့လား"
ဖန့်ချန်သည် ဤယဲ့ နတ်ဘုရားသားရဲအကြောင်း တဖြည်းဖြည်းချင်း နားလည်လာသည်။ သူမ၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ သာမန်လူ နှင့် မတူပေ။ ပိုင်ဇီဝမ်ချင်သည် ထိုကိစ္စကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။
"ယွမ်ဟယ် က ငါ့ကို ပြောတယ်၊ ငါ မင်းနဲ့ တွေ့တဲ့အချိန်ဆိုရင် ရှန်းဟုန်မျိုးနွယ်စုရဲ့ အခြေအနေက တည်ငြိမ်သွားလိမ့်မယ်တဲ့။ သူတို့အကြောင်းကို စိုးရိမ်မနေနဲ့၊ ဒီ ယန်နတ်ဘုရား တွေမှာ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။"
"ဒီအစီအစဉ်ကို... ဘာလို့ခေါ်လဲ ငါ ခဏမေ့သွားတယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့မှာ လုပ်စရာတွေ ရှိတယ်။"
"တကယ်လို့ သူတို့ သွားချင်တယ်ဆိုရင် သူတို့ဘာသာပဲ ထွက်သွားမှာ၊ ချင်ဟော်ဆွေ့က သူတို့ကို တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"
"ယဲ့ အရှင်သခင်၊ ကျွန်တော် ကြားတာ မှန်ရင်... ချင်ဟော်ဆွေ့လို ကောင်းကင်အရှင်သခင်မျိုးတောင် အဘိုးကြီးတို့ကို မချုပ်နှောင်နိုင်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား။"
ဖန့်ချန် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။
ပိုင်ဇီဝမ်ချင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"အဲ့လိုပဲ။"
ခဏရပ်လိုက်ပြီး
"မင်းရဲ့ ရိပ်ခြေဗုဒ္ဓ ပညာရပ်က လေ့ကျင့်မှု မပြည့်စုံသေးဘူး၊ ငါ ကူညီပေးမယ်။"
သူမ ပြောနေရင်း လက်ကို မြှောက်ကာ ဖန့်ချန်၏ နဖူးပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
လက်တွေ အေးစက်နေသည်။ ဖန့်ချန် ကြောင်သွားပြီးနောက်တွင်မူ အရိပ်စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေသည့် အငွေ့အသက်တစ်ခုသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ အတွင်းကမ္ဘာ ကြယ်တာရာ ကိုးခုဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဝင်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ၏ နောက်ကျောတွင် မည်းမှောင်နေသော မြူခိုးများ လှိုင်းထန်နေပြီး အရိပ်ဗုဒ္ဓ တစ်ဆူမှာ ပေါ်လိုက် ပျောက်လိုက် ဖြစ်နေတော့သည်။
အခန်း (၂၇၀၀) - ရှောင်ဝမ် ၊ မင်း သေချာကြည့်ထား
ဖန့်ချန်သည် အဆုံးအစမရှိသော ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ သက်ဆင်းသွားသယောင် ခံစားလိုက်ရသည်။
ဝါဂွမ်းကဲ့သို့ နူးညံ့လှသော်လည်း အလွန်မှောင်မိုက်နေသော ဟင်းလင်းပြင်ပေါ်တွင် သူ နင်းလျှောက်နေမိသည်။
"ဒါက ဘယ်နေရာလဲ။"
ဖန့်ချန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သတိကြီးစွာထားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
ထိုခံစားချက်မှာ အလွန်ထူးဆန်းလှသည်။
သူသည် ဤနေရာကို ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုဟု ထင်ရသလို၊ ဟင်းလင်းပြင် မဟုတ်သလိုလည်း ခံစားနေရသည်။
ပိုင်ဇီဝမ်ချင် ပြောခဲ့သည့် စကားကို ပြန်တွေးမိလိုက်သောအခါ၊ သူမသည် သူ့ကို 'ရိပ်ခြေဗုဒ္ဓ ပညာရပ်' လေ့ကျင့်ရာတွင် ကူညီပေးနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ဖန့်ချန် သဘောပေါက်လိုက်သည်။
ရုတ်တရက်၊ သူ့နောက်ကျောတွင် ထူးဆန်းသောအရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
မည်းမှောင်နေသော မြူခိုးများဖြင့် စုဖွဲ့ထားသည့် ဗုဒ္ဓတစ်ဆူမှာ သူ့ကို ငုံ့ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"အရိပ်ဗုဒ္ဓ "
ဖန့်ချန်၏ အမူအရာမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် လေးနက်လာသည်။
မည်းမှောင်နေသော မြူခိုးများမှာ ဆက်လက် လှိုင်းထန်နေပြီး အရိပ်ဗုဒ္ဓ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ပိုမိုကြီးမားလာသည်။
ကြီးမားလွန်းသဖြင့် စကြဝဠာ တစ်ခုလုံးသဖွယ် ဖြစ်နေကာ၊ ပုရွက်ဆိတ်မျှသာ ရှိသော သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသယောင် ရှိသည်။
အချိန်တို့မှာ ထိုနေရာတွင် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ပင်။
မည်မျှ ကြာမြင့်သွားသည်ကို မသိနိုင်သော်လည်း အရိပ်ဗုဒ္ဓသည် လက်တစ်ဖက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆန့်ထုတ်လာပြီး ဖန့်ချန်ကို ထိတွေ့ရန် ကြိုးစားနေဟန် ရှိသည်။
သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင်၊ သတ္တုချင်း တိုက်မိသံကဲ့သို့ အသံမျိုးမှာ ဖန့်ချန်၏ နားထဲသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
အဆုံးမရှိသော ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် မည်းမှောင်နေသော မြူခိုးများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် ကွင်းဆက်သံကြိုးများ ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ထိုသံကြိုးများက အရိပ်ဗုဒ္ဓ၏ လက်ခြေအင်္ဂါများနှင့် လည်ပင်းတို့ကို ချုပ်နှောင်ထားလိုက်သည်။
အရိပ်ဗုဒ္ဓသည် ရုန်းကန်ရန် ကြိုးစားလေ၊ သံကြိုးများက ပိုမိုတင်းကျပ်လာလေ ဖြစ်သည်။
ဖန့်ချန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့အားသင့်ခြင်းများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေမှန်း သူ နားမလည်နိုင်ပေ။
ရုတ်တရက်၊ အရိပ်ဗုဒ္ဓသည် ခေါင်းမော့ကာ ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သည်။ အသံမထွက်သော ဟိန်းဟောက်သံမျိုးနှင့်အတူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မည်းမှောင်သည့် မြူခိုးများမှာ ဖန့်ချန်ဆီသို့ လှိုင်းထန်စွာ တိုးဝင်လာတော့သည်။
ဖန့်ချန် တုံ့ပြန်ချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ ထိုမြူခိုးများက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
မြူခိုးများမှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုးဝင်လာပြီး နောက်ဆုံးအမှုန်အမွှားအထိ ကုန်စင်သွားမှသာ ဖန့်ချန်၏ သတိမှာ ပြန်လည် နိုးထလာသည်။
"ပြီးပြီ။"
အေးစက်စက် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဖန့်ချန် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ ပိုင်ဇီဝမ်ချင် သည် သူ့ရှေ့တွင် မတ်တတ်ရပ်နေပြီး မည်သည့်အမူအရာမျှမရှိဘဲ သူ့ကို ကြည့်နေသည်။
ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးမှာ စိတ်အာရုံယောင် သက်သက်သာ ဖြစ်နေသယောင်ပင်။
"စိတ်အာရုံယောင် ဖြစ်နေရင်တောင် အကြောင်းအကျိုး ရှိရမယ်၊ မဟုတ်ရင် အကြောင်းမဲ့ ပေါ်လာစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။"
ဖန့်ချန်မှာ ထိုအချက်ကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ယုံကြည်ထားသည်။
ထိုအချိန်တွင် ပိုင်ဇီဝမ်ချင်၏ အသံမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာသည်။
"မင်းရဲ့ ရိပ်ခြေဗုဒ္ဓ ပညာရပ်က အခုမှပဲ ပုံစံကျလာတော့တယ်။"
"နောင်အခါမှာ ဒီပညာကို သုံးရင် ဟင်းလင်းပြင် အထပ်ပေါင်း (၃၆) လွှာစလုံးကို သွားနိုင်လိမ့်မယ်။"
"ဒါပေမဲ့ သတိထား၊ ဟင်းလင်းပြင် အထပ် (၁၈) လွှာအောက်မှာ ရှိတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို မထီမဲ့မြင်မလုပ်နဲ့။ ပိုနက်လေလေ၊ နတ်ဆိုးတွေက ပိုဆိုးရွားလေပဲ။ သူတို့နဲ့သာ တစ်ခါ ပတ်သက်မိရင် အလွန် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်။"
"မင်းမှာ အသက်စွမ်းအင် ရှိပေမဲ့၊ သူတော်စင် တစ်ယောက်ကို အသက်မရှင်နိုင်၊ အသေမသေနိုင်အောင် ချုပ်နှောင်ထားတဲ့ နည်းလမ်းမျိုးကို မင်း မြင်ဖူးပြီးသား ဖြစ်မှာပါ။ အဲဒီလို အခြေအနေမျိုးဆိုရင် အသက်စွမ်းအင် နဲ့ အသက်အစားထိုးတာက အိမ်မက်သက်သက်ပဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။"
"ကောင်းပြီ၊ ငါ ပြန်တော့မယ်။"
စကားဆုံးသည်နှင့် ပိုင်ဇီဝမ်ချင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် အဖြူရောင် မြူခိုးများ တက်လာသည်။
ဖန့်ချန်က အလျင်အမြန်ပင် -
"ယဲ့အရှင် ခဏစောင့်ပါဦး၊ ခုနက ကျွန်တော် မြင်ခဲ့ရတဲ့ စိတ်အာရုံယောင်ထဲမှာ ရိပ်ခြေဗုဒ္ဓ ပညာရပ်ကို အရာတစ်ခုခုက ချုပ်နှောင်ထားသလို ခံစားရတယ်၊ အဲဒါ ဘာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိချင်တယ်..."
နောက်ဆုံး အဖြူရောင် မီးခိုးငွေ့ ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် ပိုင်ဇီဝမ်ချင်မှာ ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်သည်။
"ဘာလို့လဲဆိုတာ ငါ သိချင်တာ..."
ဖန့်ချန် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
"မိန်းမငယ်လေး သွားပြီလား ဒါဆို မင်းလည်း အမြန်ထွက်လာခဲ့တော့၊ မင်းအတွက် ပေးထားတဲ့ နှစ်တစ်ရာ ပြည့်တော့မယ်၊ ငါ ဒီနေရာကို ပိတ်တော့မယ်။"
တားမြစ်နယ်မြေ အပြင်ဘက်မှ ရှူလုံ ကောင်းကင်အရှင်သခင်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ထားပါတော့၊ နောက်တစ်ခါ ယင်လောက ကို သွားခွင့်ရရင်ပဲ သေချာ မေးတော့မယ်၊ ဒါမှမဟုတ် မှန်လေး ကိုပဲ မေးကြည့်တော့မယ်။"
ထိုသို့ တွေးမိလိုက်သည်နှင့် ဖန့်ချန်သည် တားမြစ်နယ်မြေအပြင်ဘက်သို့ အမြန် ပြေးထွက်သွားသည်။
သူ ထွက်လာသောအခါ ရှူလုံ ကောင်းကင်အရှင်သခင်မှာ သူ့ကို တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်ဘဲ လက်တံဆိပ်တစ်ခု ဖန်တီးကာ ထိုနေရာကို ပိတ်ပင်လိုက်သည်။
"လာ၊ မင်းကို ပြန်ပို့ပေးမယ်။"
...
...
ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်၊ ရှူလုံ ကောင်းကင်အရှင်သခင်သည် အတွင်းကမ္ဘာကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဖန့်ချန်ကို နှုတ်ဆက်ချိန်ပင် မပေးဘဲ အပြင်သို့ ပစ်ထုတ်လိုက်သည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ ခုနက ရှူလုံ ကောင်းကင်အရှင်သခင် ရောက်လာတာလား "
ဟေးဆန်း သည် ဖန့်ချန်၏ ရှေ့သို့ ချက်ချင်း ရောက်လာပြီး သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ကျောင်းတော်အုပ်ချုပ်သူ "
ဖန့်ချန်က အရိုအသေပြုကာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အကြောင်းစုံကို ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။
"အော်... ဒါဆိုရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ငါက ဘာများ ဖြစ်သလဲလို့။"
"အရင်က ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင်က ကိစ္စတွေကို ငါ ကြားထားပြီးပြီ။ အထက်ကလူတွေက မင်းကို နောက်တစ်ခါ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ မှာ ရှိစေချင်နေတာဆိုတော့ အခုလောလောဆယ် ဘာမှ ထပ်ပြီး မကျင့်ကြံနဲ့ဦး။"
ဟေးဆန်းမှာ မှာကြားပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားသည်။
ဖန့်ချန်သည် ထိုနေရာတွင် ခဏမျှ ရပ်နေပြီးမှ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်ရှိရာသို့ ပျံသန်းသွားသည်။
တားမြစ်နယ်မြေမှ ပြန်လာစဉ် ရှူလုံ ကောင်းကင်အရှင်သခင်သည် သူရရှိလာသော နီရဲသော ကပ်ဘေးဝိဇ္ဇာမျက်လုံးအကြောင်း တစ်ခွန်းမျှ မမေးမြန်းခဲ့ပေ။ ၎င်းက ဖန့်ချန်အတွက် ဇာတ်လမ်းဆင်စရာ မလိုတော့သည့်အတွက် သက်သာရာရစေသည်။
"ကောင်းကင်အရှင်သခင် အဆင့်လောက်ရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေအတွက်တော့ ဒီလိုအရာတွေက ဘာမှ မဟုတ်တော့ဘူး ထင်တယ်။"
များစွာ မတွေးတောတော့ဘဲ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းဆောင်သို့ ရောက်သည်နှင့် ဝမ်ချုံစန်း ၏ ကျင့်စဥ်ဂူသို့ ချက်ချင်း သွားလိုက်သည်။
ဝမ်ချုံစန်း မှာ တရားမှတ် လေ့ကျင့်နေသဖြင့် နေရာတွင် ရှိမည်မဟုတ်သော်လည်း ဖန့်ချန်အတွက်မူ အတားအဆီး မဟုတ်ပေ။ သူသည် စိတ်အာရုံကို စုစည်းလိုက်သည်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်အထပ်ထပ်ထဲသို့ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားသည်။
...
...
အတွင်းကမ္ဘာ ။
ဝမ်ချုံစန်း သည် ဟင်းလင်းပြင်တွင် ထိုင်နေပြီး မျက်လုံးကို တင်းတင်းစေ့ထားသည်။
ကျင့်စဉ်အလိုက် စွမ်းအားများ ပြည့်ဝနေပြီး အတွင်းကမ္ဘာမှာလည်း စနစ်တကျ ပြုပြင်ပြောင်းလဲနေသည်။
"ဒီနှုန်းအတိုင်းဆိုရင် နှစ်နှစ်ထောင်အတွင်းမှာ အတွင်းကမ္ဘာ တစ်ခုကို အောင်အောင်မြင်မြင် ပြုပြင်နိုင်မှာပါ။"
"အတော်လေးတော့ အဆင်ပြေပါတယ်။"
ဖန့်ချန်သည် ဟင်းလင်းပြင်တွင် ရပ်ကာ ထိုမြင်ကွင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။
ယခုအခါ သူသည် ဝမ်ချုံစန်း ထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ဟင်းလင်းပြင်အလွှာတွင် ရှိနေသဖြင့် ဝမ်ချုံစန်း က သူ့ကို မသိနိုင်ပေ။
အတော်ကြာ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် ဖန့်ချန်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဝမ်ချုံစန်း ၏ အတွင်းကမ္ဘာထဲသို့ လမ်းလျှောက် ဝင်သွားလိုက်သည်။
"ယင်သူတော်စင် "
ဝမ်ချုံစန်း မျက်လုံးကို ချက်ချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ တောက်ပနေသည်။
နတ်ဘုရားစွမ်းအား ပုံရိပ်တံဆိပ်ဆယ်ခုခန့်မှာလည်း သူ့ဆီသို့ ကျရောက်လာသည်။
"ရှောင်ဝမ် ငါပါ။"
ဖန့်ချန်က ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ချုံစန်း အနည်းငယ် ကြောင်သွားပြီးနောက် မျက်လုံးကို မှေးကြည့်လိုက်သည်။
"ဖန့် အစ်ကိုကြီး မင်းက တကယ်ပဲ ဖန့် အစ်ကိုကြီးလား ဒါမှမဟုတ် ယင်သူတော်စင်က အသွင်ယူထားတာလား ဖန့် အစ်ကိုကြီးက ငါ ကျင့်ကြံနေချိန်မှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီနေရာကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဝင်ထွက်နိုင်မှာလဲ "
"မင်း မကျင့်ကြံတဲ့အချိန်မှာလည်း ငါ ဝင်ချင်ရင် ဝင်လို့ ရတာပဲ။"
"အပိုစကားတွေ မပြောနဲ့၊ မင်းကို အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ပြောစရာ ရှိတယ်။"
ဖန့်ချန်က အေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည်။
"ငါသာ ယင်သူတော်စင်ဆိုရင် မင်း အခုဆို သေနေလောက်ပြီ။"
ဝမ်ချုံစန်း၏ အမူအရာမှာ ထူးဆန်းသွားပြီး ကျင့်စဉ်ကို ရပ်လိုက်ကာ ဖန့်ချန်၏ ရှေ့သို့ အမြန် ပြေးလာပြီး အရိုအသေပြုလိုက်သည်။
"ဖန့် အစ်ကိုကြီး၊ ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲ။ အရင်က ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင်မှာပဲ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား..."
"ငါ အပြင်ကို ခဏထွက်ပြီး ပညာရပ်တစ်ခု နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့လို့၊ အဲဒါက စစ်ဆေးရေးဌာနရဲ့ နီရဲသော ကပ်ဘေးဝိဇ္ဇာမျက်လုံးပဲ။"
ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။
ဝမ်ချုံစန်းမှာ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားကာ မနာလိုစိတ် အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
"ဂုဏ်ပြုပါတယ် ဖန့် အစ်ကိုကြီး။"
သူကိုယ်တိုင်ကလည်း 'ခုနစ်ပါးသတ်ဖြတ်ခြင်း သူတော်စင်မျက်လုံး' ကို နားလည်ထားသူ ဖြစ်သဖြင့် ထိုမျက်လုံးပညာ၏ အစွမ်းထက်ပုံကို သိသည်။ စစ်ဆေးရေးဌာန၏ နီရဲသော ကပ်ဘေးဝိဇ္ဇာမျက်လုံးမှာလည်း သာမန်မဟုတ်ပေ။
"ဒီနေ့ မင်းဆီ လာတာက အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ပြောစရာ ရှိလို့ပဲ။"
"ဒါပေမဲ့ အဲဒါ မပြောခင် မင်းကို မေးစရာ မေးခွန်း အနည်းငယ် ရှိသေးတယ်။"
ဖန့်ချန်သည် လက်နောက်ပစ်ကာ လှည့်လိုက်ရာ သူ၏ တစ်ခြမ်းသာ မြင်ရတော့သည်။
ဝမ်ချုံစန်းက အမြန် ပြေးလာသည်။
"ဖန့် အစ်ကိုကြီး ၊ ကြိုက်သလို မေးပါ။"
သူက တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာကို မမြင်ရသဖြင့် ထူးဆန်းနေသည်။
"ရှောင်ဝမ်၊ ဒီ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းဆောင်မှာ မင်း အလေးစားဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်က ဘယ်သူလဲ"
ဖန့်ချန်က အေးဆေးပင် မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ချုံစန်းက ချက်ချင်းပင် -
"သေချာပေါက် ဖန့် အစ်ကိုကြီးပဲပေါ့။ တခြား ဘယ်သူကိုမှ မလေးစားပါဘူး၊ ဖန့် အစ်ကိုကြီးကိုပဲ အလေးစားဆုံးပါ။"
"စိတ်ထဲကနေ တကယ်ပဲ လေးစားတာလား"
ဖန့်ချန်က ဆက်မေးသည်။
"ဟုတ်ကဲ့"
ဝမ်ချုံစန်းမှာ စကားအဆုံးတွင် တစ်ချက် ရပ်တန့်သွားပြီး သတိကြီးစွာဖြင့် -
"ဖန့် အစ်ကိုကြီး ဘာဖြစ်လို့လဲ အရင်က ကိစ္စတွေကြောင့်လား အဲဒါတွေကတော့ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော် သတင်းရပြီးသားပါ။"
"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင် ဒီတစ်ခေါက် ငါ နားလည်သဘောပေါက်လာတဲ့ နီရဲသော ကပ်ဘေးဝိဇ္ဇာမျက်လုံးရဲ့ စွမ်းအားကို ပြသမယ်။"
"ရှောင်ဝမ်၊ မင်း သေချာကြည့်ထား၊ မင်း နားလည်နိုင်သလောက် နားလည်လိုက်"
ဝမ်ချုံစန်းမှာ အားတက်သရောဖြင့် -
"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော် အဆင်သင့်ပဲ၊ ပြသပေးပါ။"