အခန်း ၃၀၂

အခန်း(၃၀၂)

မနက်ခင်းတုန်းကနဲ့မတူဘဲ ရှုတင်ရဲ့လေထုက အခြေအနေသိပ်မကောင်းဘူး။ ဝန်ထမ်းတချို့က သူတို့အဆင်မပြေဖြစ်နေတာကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ထုတ်ပြနေကြတယ်။ ရုပ်သံလိုင်းဘက်က ဒါရိုက်တာချွဲဆိုတဲ့လူကတော့ တခြားလူတွေ ဘာပဲတွေးတွေး ဂရုမစိုက်ဘဲ ဒါရိုက်တာလီနဲ့ စကားပြောနေတယ်။

"ခဏလောက် နားကြမယ်"

အနီရောင် အသံချဲ့စက်ခွက်ကိုင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးက ဒါရိုက်တာ့ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။ သူမရဲ့မျက်လုံးတွေက ကြောက်စရာကောင်းနေတယ်။

"ခြောက်ကပ်နေတာပဲ"

အားလုံးက ဒါရိုက်တာချွဲရဲ့ အလိုကျ ဖြစ်နေပုံရတယ်။ လည်ပင်းမှာ ဝန်ထမ်းကတ် ချိတ်ထားသည်ဖြစ်စေ၊ မချိတ်ထားသည်ဖြစ်စေ အားလုံးက ဒီဒါရိုက်တာချွဲကို သတိထားနေကြပုံရတယ်။ ကွာခြားတာက ဝန်ထမ်းကတ်လွယ်ထားတဲ့လူတွေက သူတို့အထက်လူကြီးအပေါ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်တာကို ဖော်ပြနေကြပြီး ကတ်မပါတဲ့လူတွေကတော့ ရန်လိုတဲ့ပုံပေါက်နေတာပဲ။

စိတ်မခိုင်တဲ့လူဆိုရင် အားလုံးက ဒီလိုဝိုင်းကြည့်နေတာနဲ့တင် ရူးသွားလောက်ပေမယ့် ဒီဒါရိုက်တာချွဲကတော့ ဘာမှခံစားရပုံမပေါ်ဘူး။ သူက ယုန်တွေဝိုင်းရံထားတာကိုခံနေရတဲ့ ခြင်္သေ့တစ်ကောင်နဲ့ တူနေတယ်။ တခြားသူတွေက သွားဖြဲပြနေရင်တောင် နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့က ယုန်တွေပဲလေ။ ခြင်္သေ့ကို ဒဏ်ရာရအောင်လုပ်ဖို့ အစွမ်းမှမရှိတာ။

"အို... ကျွန်တော့်ရဲ့ သရုပ်ဆောင်လေးတွေ။ အားလုံး ထမင်းမြိန်ကြရဲ့လား"

ဒါရိုက်တာချွဲက နေ့လယ်စာစားပြီး ပြန်လာတဲ့ အိုင်ဒေါတွေကို ဝမ်းသာအားရ နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။ ဝန်ထမ်းတွေနဲ့ စကားပြောတုန်းက သူ့စကားတွေထဲမှာ အထင်အမြင်သေးတဲ့ဟန် နည်းနည်းပါနေပေမယ့် အိုင်ဒေါတွေအပေါ်မှာတော့ သူက တော်တော်လေး ဖော်ဖော်ရွေရွေနဲ့ အလိုလိုက်အကြိုက်ဆောင်လွန်းတယ်။ တစ်ခုခုများ အဆင်မပြေတာ ရှိလား။ သရုပ်ဆောင်ရတာကော အဆင်ပြေရဲ့လား။ နောက်မှ တစ်ခုခုဝယ်ကျွေးမယ်လေ... စတဲ့ သဘောကောင်းတဲ့စကားတွေကို ပြောနေတာပေါ့။ ကြည့်ရတာ ရုတ်တရက်တော့ လေထုက နွေးထွေးလာသလို ထင်ရပေမယ့် အဲဒီနားတစ်ဝိုက်လောက်ပဲ နွေးထွေးနေတာပါ။ ကျန်တဲ့နေရာတွေကတော့ ရေခဲလို အေးစက်နေတုန်းပဲ။

ဝူမင်းက ဒါရိုက်တာချွဲနဲ့ စကားပြောနေတုန်း သူ့မျက်နှာမှာ အနေခက်တဲ့အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်နေတာကို မာရူး မြင်လိုက်တယ်။ တခြားလူတွေကို လှမ်းလှမ်းကြည့်နေပုံထောက်ရင် ဒီနေရာက အခြေအနေ သိပ်မကောင်းဘူးဆိုတာကို သူ သတိထားမိပုံရတယ်။

"မင်းတို့ကို အကြာကြီး ဆွဲထားလို့မဖြစ်တော့ဘူး။ ရိုက်ကူးရေးစကြရအောင်"

ဒါရိုက်တာချွဲက ဆံပင်တိုတိုနဲ့ ကောင်မလေးအိုင်ဒေါကို အထူးတလည် ဂရုစိုက်နေတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို အထူးတလည် ဂရုစိုက်ပေးဖို့ အကူအညီတောင်းထားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူမအပေါ် တခြားရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုခုရှိနေတာလားဆိုတာတော့ သူ့စိတ်ထဲ ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူး။ ဆံပင်တိုတိုနဲ့ ကောင်မလေးက ဒါရိုက်တာချွဲကို ပြုံးပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။

"ငါ သွားတော့မယ်။ ဒါရိုက်တာလီ... ရိုက်ကူးရေးပြီးရင် ငါနဲ့ သောက်ကြရအောင်။ ငါ ဒိုင်ခံမယ်"

"အမ်း... ဒါရိုက်တာချွဲ"

ဒါရိုက်တာလီက ပြန်တော့မယ့် ဒါရိုက်တာချွဲကို လှမ်းတားလိုက်တယ်။ သူက ဒါရိုက်တာချွဲရဲ့ လက်မောင်းကိုဆွဲပြီး ထောင့်တစ်နေရာကို ခေါ်သွားတယ်။ သူ့ပုံစံက တော်တော်လေး အပူတပြင်းဖြစ်နေပုံပဲ။ ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ အကြည့်တွေကလည်း သူ့နောက်ကို လိုက်သွားကြတယ်။ ဒါရိုက်တာလီက လက်ဟန်ခြေဟန်တွေနဲ့ တစ်ခုခုကို အသည်းအသန် ရှင်းပြနေပေမယ့် ဒါရိုက်တာချွဲကတော့ လက်မခံနိုင်တဲ့အနေနဲ့ ခေါင်းကို ခပ်ပြတ်ပြတ် ခါယမ်းပြနေတယ်။

ဒါရိုက်တာလီက အားနည်းတဲ့ဘက်မှာရှိနေတာ သိသာပြီး အဲဒီအငြင်းပွားမှုက အချိန်ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ ပြီးဆုံးသွားတယ်။ ဒါရိုက်တာချွဲက သူ့ရဲ့ ကုတ်အင်္ကျီကို ဆွဲဆန့်လိုက်ပြီး နှုတ်ဆက်တဲ့အနေနဲ့ နှာခေါင်းကို တစ်ချက်ရှုံ့ပြလိုက်တယ်။

မာရူးက အဲဒီလူနှစ်ယောက်ကို စောင့်ကြည့်ရင်း သူ့မေးစေ့ကို လက်ချောင်းနဲ့ ပုတ်နေမိတယ်။ ဒါရိုက်တာလီကို ဘာကများ ဒီလောက်တောင် အသည်းအသန်ဖြစ်သွားစေတာလဲ။ ဝန်ထမ်းတွေကကော ဘာလို့ ဒါရိုက်တာနှစ်ယောက်ကို ဝိုင်းကြည့်နေကြတာလဲ။ ရှုတင်က တင်းမာနေတဲ့လေထုက စတင်လျော့ကျသွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာပြေလည်သွားလို့ လျော့ကျသွားတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ ငါတို့မှာ ဘာစွမ်းအင်မှ မရှိတော့ဘူးဆိုတဲ့ပုံစံမျိုးနဲ့ လျော့ကျသွားတာပါ။

"လေးလံနေတာပဲ"

လေထုထဲမှာ စိတ်ပျက်စရာတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။ ဘယ်သူမှ တစ်ခုခုကို ဖန်တီးချင်စိတ် မရှိကြတော့ဘူး။ ဒါရိုက်တာလီက စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ပါးစပ်ထဲတပ်လိုက်ပေမယ့် မကြာခင်မှာပဲ အဲဒီစီးကရက်ကို နှစ်ပိုင်းချိုးပစ်လိုက်တယ်။ ကျောင်းထဲမှာ ဆေးလိပ်သောက်ခွင့် မပြုထားဘူးလေ။

"ရိုက်ကူးရေးက ပိုကြာသွားမယ့်ပုံပဲ"

"မဟုတ်ဘူး၊ ကြာမှာမဟုတ်လောက်ပါဘူး" လို့ ဝူဂျူးက သူ့ကို ပြန်ဖြေတယ်။

ဒီလိုလေထုမျိုးမှာ သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် ဆက်ရိုက်နိုင်ကြမှာလဲ။ အဖြေကတော့ ရှင်းနေတာပဲ။ ဒါရိုက်တာလီက လက်ဟန်ခြေဟန်နဲ့ အချက်ပြလိုက်တယ်။ ဝန်ထမ်းတွေက ပစ္စည်းကိရိယာတွေအားလုံးကို အားကစားရုံအပြင်ဘက်ကို စတင်ရွှေ့ပြောင်းနေကြတယ်။ နောက်အခန်းအတွက် ကျောင်းကန်တင်းကို ပြောင်းရွှေ့ရမယ်လို့ သူက ပြောတယ်။

"ရိုက်ကူးရေး ပိုကြာသွားရင် သူတို့ ပိုက်ဆံပိုပေးရမှာမို့လို့လေ" ဟု ဝူဂျူးက မတ်တတ်ထရပ်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

မာရူးက ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားတယ်။ ရုပ်ရှင်တွေလိုပဲ ဇာတ်လမ်းတွဲတွေ ရိုက်ကူးတဲ့နေရာမှာလည်း အချိန်က ငွေပဲလေ။ ဒီလောက်လူတွေအများကြီးကို ခေါ်သုံးထားရင်ကိုပဲ လုပ်အားခက မနည်းလှဘူး။ ဒါ့အပြင် ပစ္စည်းကိရိယာစရိတ်တွေလည်း ရှိသေးတာကိုး။

"ဒီဇာတ်လမ်းတွဲက အပြင်ကနေ အပ်ထားတာ မဟုတ်လား"

"ဟုတ်တယ်"

"ဒါပေမဲ့ ကင်မရာကိုင်တဲ့လူတွေ၊ မီးထိုးတဲ့လူတွေ အားလုံးက လည်ပင်းမှာ ဝန်ထမ်းကတ်တွေ ဆွဲထားကြတာ တွေ့ရတယ်။ သူတို့ရဲ့ လိုဂိုကလည်း ရုပ်သံလိုင်းက လိုဂိုပဲ"

"ဇာတ်လမ်းတွဲကို ထုတ်လုပ်တာက ကန်ထရိုက်ယူထားတဲ့ ကုမ္ပဏီဆိုပေမယ့် ဈေးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းကိရိယာတွေ အားလုံးကတော့ ရုပ်သံလိုင်းကနေ ငှားထားတာလေ။ အဲဒါတွေက တော်တော်လေး ဈေးကြီးတာ။ ပြီးတော့ အဲဒီပစ္စည်းတွေကို တကယ်သုံးတတ်တဲ့လူ ရှာဖို့ဆိုတာလည်း မလွယ်ဘူးလေ။ ရုပ်သံလိုင်းတွေက ကန်ထရိုက်ကုမ္ပဏီတွေကို ထုတ်လုပ်မှုဘတ်ဂျက်နဲ့ ပစ္စည်းကိရိယာတွေ ထောက်ပံ့ပေးထားတာပေါ့"

"ဒါဆိုရင်တော့ နားလည်ရတာ ပိုလွယ်သွားပြီ"

ရုပ်သံလိုင်းက ဘတ်ဂျက်၊ ပစ္စည်းကိရိယာတွေအပြင် လူအင်အားပါ ထောက်ပံ့ပေးထားတာပဲ။ ကန်ထရိုက်ကုမ္ပဏီက အလိုလိုက်အကြိုက်ဆောင်နေရတာလည်း မဆန်းပါဘူး။

"မင်းက တော်တော်ဗဟုသုတများတာပဲ"

"ငါ ဒီနယ်ပယ်မှာ အလုပ်လုပ်နေတာ သုံးနှစ်ရှိပြီလေ။ အများစုကို သိဖို့ဆိုတာ သုံးနှစ်ဆိုတဲ့အချိန်က လုံလောက်နေပါပြီ"

ခေါင်းဆောင်ရဲ့ ညွှန်ကြားချက်အရ ဖြတ်လျှောက်တွေကလည်း ကျောင်းကန်တင်းဘက်ကို ထွက်လာခဲ့ကြတယ်။ ကန်တင်းက ကျောင်းပင်မဆောင်ရဲ့ အနောက်ဘက်မှာရှိတဲ့ အားကစားရုံနဲ့ သိပ်မဝေးလှဘူး။

သူတို့က တောက်ပနေတဲ့ စကျင်ကျောက်ကြမ်းပြင်ကို နင်းရင်း အဆောက်အအုံထဲကို ဝင်လာခဲ့ကြတယ်။ သစ်သားစားပွဲတွေက အဆင့်မြင့်စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်လိုပဲ သူတို့ကို ဆီးကြိုနေတယ်။ ကန်တင်းက နှစ်ထပ်ရှိပြီး တစ်ကျောင်းလုံးစာ လုံလောက်တဲ့အထိ ကျယ်ဝန်းတယ်။ မှန်ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှာ အနောက်ဘက်တောင်တန်းကို လှမ်းမြင်နေရတယ်။ မာရူးရဲ့စိတ်ထဲမှာတော့ ကျောင်းရဲ့ရှုခင်းတွေထက် ဒီကျောင်းရဲ့ ကျောင်းလခက ဘယ်လောက်တောင် များမလဲဆိုတဲ့ မေးခွန်းတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။ ဒါက သီးသန့်ပုဂ္ဂလိကကျောင်းဖြစ်လို့ သုံးလပတ်တစ်ခါကို အနည်းဆုံး ဝမ်တစ်သန်းလောက်တော့ ရှိနိုင်တယ်။

"ဒါက တော်တော်ကောင်းတဲ့ကျောင်းပဲ"

"ပိုက်ဆံရှိတော့လည်း ဒီလောက်ကောင်းတာပေါ့လေ။ တော်တော်မိုက်တာပဲ"

ဖြတ်လျှောက်တွေအားလုံးက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ရင်း မှတ်ချက်ပေးလိုက်ကြတယ်။ သူတို့ ဇာတ်လမ်းတွဲအတွက် ဒီကျောင်းကို ဘာလို့ရွေးလိုက်လဲဆိုတာကို နားလည်သွားကြတယ်။ ဘယ်ကိုပဲသွားသွား ရှုခင်းက တော်တော်လေး ကောင်းတယ်။ သာမန်ကျောင်းတွေလို လေးထောင့်ကျကျနဲ့ ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ ကျောင်းမျိုး မဟုတ်ဘူးလေ။ မှန်ပြတင်းပေါက်ကနေတစ်ဆင့် ကျောင်းသားတွေ အားကစားလုပ်နေတာကို သူတို့ လှမ်းမြင်နေရတယ်။ သဘာဝမြက်ခင်းတွေ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ အားကစားကွင်းထဲမှာ သူတို့တွေ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပြေးလွှားနေကြတယ်။ ကင်မရာတစ်လုံးက အဲဒီမြင်ကွင်းကို ရိုက်ကူးနေတယ်။ ဒီဇာတ်လမ်းက သာမန် အထက်တန်းကျောင်းသားတွေ အကြောင်း ရိုက်ကူးမယ့် လူငယ်ဇာတ်လမ်းတွဲတစ်ခု ဖြစ်သင့်ပေမယ့် အခုပတ်ဝန်းကျင်ကတော့ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်တဲ့အငွေ့အသက်တွေ အပြည့်ဖြစ်နေတယ်။

"မင်းတို့ ဒီမှာထိုင်။ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကတော့ အနောက်ဘက်မှာ အစားအသောက်ဗန်းတွေ ကိုင်ပြီး လမ်းလျှောက်နေ။ ထိုင်ပြီးတော့ ဘာအကြောင်းပဲဖြစ်ဖြစ် ပြောနေကြ။ တကယ်လို့ ပြောစရာ ဘာမှမရှိရင်တောင် နိုင်ငံတော်သီချင်းဖြစ်ဖြစ် ဆိုနေကြပေါ့"

ခေါင်းဆောင်ရဲ့ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း သူတို့တွေ ထိုင်လိုက်ကြတယ်။ ကင်မရာဒါရိုက်တာက ပတ်ပတ်လည်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ပြီးနောက် နေရာတွေကို ပြန်ချိန်ညှိလိုက်တယ်။ အဓိကသရုပ်ဆောင်တွေရဲ့ မျက်နှာတွေကို ပိုပေါ်လွင်စေဖို့အတွက် ဖြတ်လျှောက်တွေကို အပြင်ဘက်ကို ပိုတွန်းထုတ်နေပုံရတယ်။

သူတို့ ထိုင်နေရတာ ဆယ်မိနစ်လောက်ကြာသွားတယ်။ ရိုက်ကူးရေး စတင်ခါနီးအချိန်လေးမှာပဲ ဒါရိုက်တာလီက ဖြတ်လျှောက်တွေရှိတဲ့ဘက်ကို လျှောက်လာခဲ့တယ်။ ခေါင်းဆောင်က ဒါရိုက်တာဆီကို ချက်ချင်း ပြေးသွားလိုက်တယ်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဒါရိုက်တာ"

"အမ်း... ခေါင်းဆောင်။ အတွေ့အကြုံရှိတဲ့လူ တစ်ယောက်လောက်များ ရှိလား။ မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ နေပြတတ်တဲ့လူမျိုး တစ်ယောက်လောက် လိုချင်လို့ပါ။ ဒီအခန်းက မူလဇာတ်ညွှန်းမှာ မပါပေမယ့် ခုလေးတင် ဇာတ်ညွှန်းအပို ရောက်လာလို့"

"အဲဒီလိုဆိုရင်တော့... ဝူဂျူး။ မင်း လုပ်နိုင်တယ်မလား"

"ကြ... ကျွန်တော်လား"

"အေး၊ မင်းပဲ။ မင်း လုပ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါရိုက်တာ... ဒီကောင်လေးက တော်တော်လေး အသုံးကျတယ်"

ဒါရိုက်တာလီက ဝူဂျူးရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ မာရူးက သူ့ကို လက်မထောင်ပြလိုက်ပြီး 'ကံကောင်းပါစေ' လို့ ပြောလိုက်တယ်။ သူ ခေါ်ခံရပြီး မိနစ်နှစ်ဆယ်လောက်အကြာမှာတော့ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် ကန်တင်းထဲ ဝင်လာတယ်။ သူ့လက်ထဲမှာ ကတ်ထူဖာတစ်လုံး ပါလာတယ်။ ဖာထဲကနေ ထွက်လာတာကတော့ လေ့ကျင့်ရေးဖိနပ်တစ်ရန်ပဲ။ ဆံပင်တိုတိုနဲ့ အိုင်ဒေါကောင်မလေးက အဲဒီဖိနပ်ကို စီးလိုက်တယ်။ ဒါရိုက်တာလီက ဇာတ်ညွှန်းအပိုအကြောင်း ပြောခဲ့ပေမယ့် အဲဒီဖိနပ်တွေကို ကြော်ငြာအနေနဲ့ ထည့်နိုင်ဖို့ ဇာတ်ညွှန်းကို ပြင်ရေးလိုက်တာဖြစ်ပုံရတယ်။

နောက်ဆုံးတော့ အရာအားလုံးက ပိုက်ဆံအပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတာကိုး။

ဇာတ်တိုက်လေ့ကျင့်မှု စတင်ပါပြီ။ ဆံပင်တိုတိုနဲ့ ကောင်မလေးက သူမရဲ့ ခြေထောက်ကို ရှေ့ကိုလှမ်းလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ဝူဂျူးက ခေါင်းငုံ့ပြီး တောင်းပန်ရတယ်။ သူက စကားပြောခန်းလည်း ပါသလို ကင်မရာထဲမှာလည်း သူ့မျက်နှာကို မြင်ရမှာပါ။ သာမန်ဖြတ်လျှောက်တွေနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ သူက ပိုပြီး အလေးသာတာပေါ့။

"ကောင်းပြီ"

ဒါရိုက်တာလီက ဝူဂျူးကို သဘောကျသွားပုံရတယ်။ ကင်မရာတွေကို နေရာချလိုက်ပြီး ဝန်ထမ်းတွေကလည်း ရိုက်ကူးရေးအတွက် စတင်ပြင်ဆင်နေကြတယ်။ မာရူးက သူ့ရဲ့ ဇွန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ရင်း သူ့ရှေ့မှာရှိတဲ့ သရုပ်ဆောင်နဲ့ စကားစပြောလိုက်တယ်။ အလေးအနက်ထားစရာ အကြောင်းအရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။

"နေ့လယ်စာ သွားစားတဲ့ စားသောက်ဆိုင်က တော်တော်လေး ကောင်းတယ်နော်"

"အင်း၊ မဆိုးပါဘူး။ နာမည်ကြီးတွေရဲ့ လက်မှတ်တွေတောင် ရှိသေးတယ်။ တော်တော်နာမည်ကြီးမယ့်ပုံပဲ"

ဇာတ်လမ်းနဲ့ မသက်ဆိုင်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို ပြောနေကြတုန်းမှာပဲ အချက်ပြသံ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ ဝူဂျူးက မာရူးရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ဘက်ကနေ စတင်လျှောက်လာပြီး မင်းသမီးနဲ့ ဝင်တိုက်မိသွားတယ်။ သူမရဲ့ ဖိနပ်အသစ်ကို သဘောတကျ ကြွားလုံးထုတ်နေတဲ့ မင်းသမီးက သူ့ကို ဒေါသထွက်သွားပြီး ဝူဂျူးက လန့်ဖြန့်ကာ နောက်ဆုတ်သွားတယ်။ ဖြတ်လျှောက်လေးတွေက ဝိုင်းအုံလာပြီး ဝူဂျူးကို စကားတွေနဲ့ စတင်တိုက်ခိုက်ကြတော့တယ်။ ပြီးတော့ ကတ်။

"ဟေ့... ခုနကတုန်းက မင်း သေချာလုပ်နေတာပဲလေ။ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ" ဒါရိုက်တာလီက အော်ပြောလိုက်တယ်။ ဝူဂျူးက ပြဿနာဖြစ်သွားပုံရတယ်။ ဝူဂျူးက ဝန်ထမ်းတွေနဲ့ တခြားသရုပ်ဆောင်တွေကို တောင်းပန်လိုက်တယ်။

"နောက်တစ်ခေါက် ပြန်လုပ်မယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ သေချာလေး လုပ်နော်"

အဲဒီနောက်မှာတော့ တိုးတိုးလေး အချက်ပြသံ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဝူဂျူး စပြီး သရုပ်ဆောင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ဒါရိုက်တာက ကတ်လို့ ထပ်အော်ပြန်တယ်။ လေ့ကျင့်ရေးဖိနပ်စီးထားတဲ့ မင်းသမီးက စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာနဲ့ ထိုင်ချလိုက်တယ်။ ဒါရိုက်တာလီက ဝူဂျူးဆီကို ချဉ်းကပ်လာခဲ့တယ်။

"မင်း ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ။ ငါတို့က ဒီမှာ ကစားနေတယ် ထင်နေလား"

"တောင်းပန်ပါတယ်"

ဝူဂျူးက အပြစ်လုပ်ထားသူတစ်ယောက်လို ခေါင်းငုံ့ထားတယ်။ သူ စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရတယ်။ မာရူးက သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ သဲကန္တာရထဲမှာ ရှားရှားပါးပါး မိုးရွာတတ်သလိုမျိုးပဲ အခွင့်အရေးဆိုတာ လူတိုင်းဆီကို ရောက်လာတတ်စမြဲပါပဲ။ ကျွမ်းကျင်မှုဆိုတာ အဲဒီအခွင့်အရေးကို အရယူနိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိ ဆိုတာကို ဆိုလိုတာလေ။ တစ်ခါတလေကျတော့လည်း ကံတရားလို့ ခေါ်နိုင်တာပေါ့။ အချိန်ကိုက် အခွင့်အရေးမရလာလို့ သက်ပြင်းချပြီး ညည်းညူကြတာမျိုးတွေလည်း ရှိနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လက်လွတ်ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ အခွင့်အရေးဆိုတာ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ဘူးလေ။ လူတွေလုပ်နိုင်တာ တစ်ခုပဲရှိတယ်။ အဲဒါကတော့ ကိုယ့်ဆီ ရောက်လာတဲ့ အခွင့်အရေးကို လက်ဆုပ်လက်ကိုင်ပြနိုင်အောင် အရယူဖို့ပါပဲ။

ဖျော်ဖြေရေးလောကဆိုတာ တီဗွီပေါ်မှာ ခဏလေးပါသွားရုံနဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ဘဝကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သလို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တဲ့ နေရာမျိုးလေ။ ဒီလောကဟာ နာမည်မရှိတဲ့ သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်ကို တီဗွီပေါ် တစ်ခါလေးပါသွားရုံနဲ့ နာမည်ကြီးသွားစေနိုင်တဲ့ လောကတစ်ခုပါ။ ဝူဂျူးကိုယ်တိုင်လည်း ဒါဟာ သူ့ဘဝရဲ့ တစ်ခါရခဲတဲ့ အခွင့်အရေးဆိုတာကို သိနေလောက်မှာပါ။

တတိယအကြိမ် ရိုက်ကူးရေး စတင်ခဲ့ပေမယ့် ဒီတစ်ခါမှာလည်း ဝူဂျူး အမှားလုပ်မိသွားပြန်တယ်။ သူ့ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေ မှားယွင်းသွားခဲ့တယ်။ ဝူဂျူး ခြေလှမ်းမှားပြီး လဲကျတော့မလို ဖြစ်သွားတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ဒါရိုက်တာက အလကားသက်သက် ရယ်မောလိုက်တယ်။ ခေါင်းဆောင်က ဝူဂျူးကို ခေါ်ထုတ်သွားတယ်။ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ ဝူဂျူးက သက်ပြင်းချရင်း ပြန်ထိုင်လိုက်တယ်။

"အဆင်မပြေလိုက်တာ"

သူ့အသံထဲကနေ ခါးသီးနေတဲ့ ခံစားချက်ကို ကြားနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ခဏလေးပဲ ကြာလိုက်ပါတယ်။ မကြာခင်မှာပဲ သူက အပြုံးမျက်နှာကို ပြန်လည်ပြောင်းလဲလိုက်တယ်။ အနီးနားမှာရှိတဲ့ ဖြတ်လျှောက်တွေက ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးဆိုပြီး သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးကြတယ်။ ဝူဂျူးက ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဒါရိုက်တာက အနားယူဖို့ ကြေညာလိုက်တယ်။ ဝန်ထမ်းတွေက လေးလံတဲ့ ပစ္စည်းကိရိယာတွေကို ချထားပြီး သူတို့ခန္ဓာကိုယ်တွေကို အကြောဆန့်လိုက်ကြတယ်။ ဖြတ်လျှောက်တွေလည်း မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ကြတယ်။ ဝူဂျူးကလည်း အဲဒီအုပ်စုထဲမှာ ပါပါတယ်။

"ဒါက အစ်ကို့အတွက် အခွင့်အရေးတစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား" မာရူးက ဝူဂျူးကို မေးလိုက်တယ်။

ဝူဂျူးက သူ့ကို လှည့်ကြည့်ရင်း မျက်တောင်တွေ အကြိမ်ကြိမ် ခတ်နေတယ်။

"ပရိုဂျူဆာကို နောက်ထပ် အခွင့်အရေးတစ်ခါလောက် ပေးဖို့ ပြောလိုက်သေးလား"

"ဘာ"

"အခွင့်အရေးက အစ်ကို့ဆီ ရောက်လာတာလေ။ ဒါကြောင့် အစ်ကို အဲဒါကို ဆုပ်ကိုင်ထားသင့်တာပေါ့"

မတရားမှုကို တွန်းလှန်နိုင်မယ့်ပုံပေါက်တဲ့ ဝူဂျူးက အခုဒီနေရာမှာတော့ အရမ်းကို အားနည်းနေပုံပေါက်နေလို့ မာရူး တော်တော်လေး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မိတယ်။ အဲဒီသတ္တိတွေကို ဒီနေရာမှာ ဘာလို့ ထုတ်မသုံးရတာလဲ။

"ဒါက ကြီးကြီးမားမားကြီး မဟုတ်ပါဘူးကွာ"

"ဒါပေမဲ့ အစ်ကို့မျက်နှာက တော်တော်လေး စိတ်ပျက်နေတဲ့ပုံ ပေါက်နေတယ်လေ။ အစ်ကို နောက်တစ်ခေါက် ထပ်မကြိုးစားချင်တော့တာ သေချာရဲ့လား"

"...ကြိုးစားချင်ပါတယ်"

"အဲဒါဆို သွားပြောလေ။ နောက်တစ်ခေါက်လောက် ထပ်ကြိုးစားချင်ပါသေးတယ်လို့ သွားပြောလိုက်ပါ။ အဲဒီလိုလုပ်လို့မှ မရဘူးဆိုရင်တော့ လက်လျှော့လိုက်ပေါ့"

"ငါ သုံးခါတောင် အမှားလုပ်မိသွားပြီလေ။ တခြားလူတွေကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေလိမ့်မယ်"

"အရာအားလုံးကို ငါးမိနစ်လောက် နောက်ကျစေတာက အနှောင့်အယှက်ဖြစ်တယ်ဆိုရင် အစ်ကို့ထက် လေးငါးဆလောက် ပိုပြီးအမှားလုပ်တတ်တဲ့လူတွေက ကွင်းဆက်လူသတ်သမားတွေ ဖြစ်နေလောက်ပြီ။ အစ်ကို... အရင်တုန်းက ဟိုအမျိုးသမီးကို ရင်ဆိုင်တုန်းက အစ်ကို တော်တော်လေး သတ္တိရှိခဲ့တာ မဟုတ်လား။ အဲဒါက ဆုံးရှုံးမှုတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမယ့် သတ္တိမျိုးလေ။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကို သူမကို ရင်ဆိုင်ခဲ့တယ်။ အခုကတော့ ပြောင်းပြန်ပဲ။ ဒါက အစ်ကို အကျိုးအမြတ်ရနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးတစ်ခုပဲလေ။ မျက်နှာပြောင်တိုက်လိုက်ရင်လည်း ရတာပါပဲ။ ငွေပေးချေမှု နောက်ကျလို့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုနဲ့ ရန်ဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် ကြားခဲ့တယ်။ အဲဒီလို ဆုံးဖြတ်ချက်မျိုးနဲ့ သူ့ကို ဘာလို့ မပြောရတာလဲ"

"အဲဒါက အခြေအနေချင်း မတူဘူးလေကွာ"

"အစ်ကိုက အခြေအနေတွေကိုချည်း ဂရုစိုက်နေမယ်ဆိုရင် နောက်ဆုံးမှာ အခြေအနေတွေကို ဂရုမစိုက်တဲ့လူတွေရဲ့ တွန်းထုတ်တာကို ခံရလိမ့်မယ်။ တရားမျှတရေး သူရဲကောင်းဆိုရင်တောင် စားဖို့တော့ လိုသေးတယ်လေ။ အစ်ကို့ရဲ့ အိပ်မက်က သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့လို့ ကျွန်တော် ထင်ထားတာ။ ဒါပေမဲ့ တီဗွီပေါ်မှာ မျက်နှာပါနိုင်မယ့် ဒီအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်ခံချင်တာလား။ အဲဒီနောက်ကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ဂျီးများတဲ့ ခေါင်းဆောင်က အစ်ကို့ကို နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ရွေးမယ်လို့ ထင်နေလား။ အစ်ကိုက တစ်သက်လုံး အချိန်ပိုင်းအလုပ်တွေချည်းပဲ လုပ်သွားတော့မှာလား"

"ဟေ့... စကားကို ဆင်ခြင်ပြောနော်" ဝူဂျူးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။

"ကောင်းတယ်။ ဒေါသထွက်နေရင် စိတ်မလှုပ်ရှားတော့ဘူးလေ။ အရှုံးတွေနဲ့ချည်း ရင်ဆိုင်မနေဘဲ အကျိုးအမြတ်ရနိုင်တဲ့နေရာမှာလည်း အရယူလိုက်ပါ။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် အစ်ကို့လိုလူတွေကို ကြည့်ရတာ ကျွန်တော့်ကို ဒေါသထွက်စေတယ်။ တခြားသူတွေကို ဂရုစိုက်နေမယ့်အစား ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘာလို့ ဂရုမစိုက်ရတာလဲ"

ဝူဂျူးက ရိုးအပြီး သဘောကောင်းတဲ့လူတစ်ယောက်ပါ။ အဲဒါကို သူ့ရဲ့ စိတ်နေသဘောထား၊ မျက်နှာအမူအရာနဲ့ လုပ်ရပ်တွေကနေတဆင့် မြင်တွေ့နိုင်ပါတယ်။ မာရူးက အမှိုက်လိုလူတွေ ချေးတွင်းထဲကျသွားတာကို ကြည့်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး ရယ်မောနိုင်ပေမယ့် 'တခြားသူတွေကို ငဲ့ညှာလို့' ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ဝူဂျူးလိုလူတွေ အသည်းအသန် မကြိုးစားတာကို မြင်ရရင်တော့ ဒေါသထွက်မိမှာပဲ။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဒါရိုက်တာက သူတို့နှစ်ယောက်ဆီကို လက်ဟန်ခြေဟန်နဲ့ အချက်ပြလိုက်တယ်။ သူက 'လဲကျသွားတဲ့ တစ်ယောက်' ကို လှမ်းခေါ်နေတာပါ။ ဝူဂျူးရဲ့ မျက်လုံးတွေ တုန်ခါသွားတယ်။

"တကယ်လို့ ဒါရိုက်တာက ကျွန်တော့်ကို အဲဒီနေရာမှာ သရုပ်ဆောင်ခိုင်းရင် ကျွန်တော် လက်ခံလိုက်မှာပဲ"

"...."

"ရှင်းရှင်းပြောရရင် ကျွန်တော်က ကိုယ့်ဆီရောက်လာတဲ့ အခွင့်အရေးတွေကို ခြေကန်မထုတ်တတ်ဘူး။ အခုချိန်မှာ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ မျက်စိရှေ့မှာတင် ရှိနေပြီး လက်လှမ်းမီတဲ့ အကွာအဝေးကို ရောက်လာရင်တော့ သေချာပေါက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်မှာပဲ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ဆီ မရောက်လာခင် အစ်ကို တစ်ခုခုလောက် ကြိုးစားကြည့်လိုက်ပါလား"

မာရူးက ဒါရိုက်တာလီရှိတဲ့ဘက်ကို မေးငေါ့ပြလိုက်တယ်။ ဝူဂျူးက သွားကြိတ်လိုက်ပြီး ဒါရိုက်တာလီဆီကို လျှောက်သွားတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် စကားစပြောကြတယ်။ ဒါရိုက်တာလီက ဝူဂျူးကို အထက်အောက် တစ်ချက်အကဲခတ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ လက်ညှိုးကို ထောင်ပြလိုက်တယ်။ အဲဒါက 'တစ်ကြိမ်ပဲ' လို့ ဆိုလိုတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။

ဒါရိုက်တာလီက လှည့်ထွက်သွားတယ်။ မာရူးက ဝူဂျူးနဲ့ မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားတယ်။ ဝူဂျူးက ခေါင်းကို အသာလေး ညိတ်ပြလိုက်တယ်။ ဒါရိုက်တာက သူ့ကို ခွင့်ပြုလိုက်တဲ့ပုံပဲ။

ရိုက်ကူးရေး ပြန်စပြီ။ ဝူဂျူးက အဓိကသရုပ်ဆောင်တွေကြားထဲကို ဝင်လျှောက်သွားတယ်။ ဒီတစ်ခါမှာတော့ ဘာအမှားမှ မလုပ်မိတော့ပါဘူး။ သူက သနားစရာကောင်းပြီး တရားမျှတမှု မရှိတဲ့သူတစ်ယောက်နေရာကနေ သရုပ်ဆောင်ခဲ့တယ်။ ဒီတစ်ခါမှာတော့ ဒါရိုက်တာက အိုကေပေးလိုက်တယ်။ သူ ကျေနပ်သွားပုံရတယ်။

ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ ဝူဂျူးက သူ့ခေါင်းသူ ပြန်ကုတ်နေတယ်။

"ကျွန်တော့်ကို ကျေးဇူးမတင်တော့ဘူးလား။ အစ်ကို့ကို ကူညီဖို့ ကျွန်တော် အများကြီး လုပ်ပေးခဲ့ရတာနော်"

ဝူဂျူး မျက်နှာပျက်သွားတာကို မြင်လိုက်ရတော့ မာရူးက ပြုံးလိုက်တယ်။

"တကယ်လို့ ကျေးဇူးတင်တယ်ဆိုရင်လည်း နောက်တစ်ခေါက် ကောင်းတာတစ်ခုခုရရင် ကျွန်တော့်ကိုပါ နေရာလေးတစ်ခုလောက် ရအောင် ကြိုးစားပေးပါ။ ခုနက ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ဆက်ဆံမိတဲ့အတွက် ဆောရီးပဲ။ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်းပြောမှပဲ ထိရောက်မှာမို့လို့ပါ"

ဒီစကားတွေကို ကြားလိုက်ရတော့ ဝူဂျူးက ပြုံးလိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဝန်ထမ်းတွေဘက်က ဆူပူအုံကြွမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။

"ဒီလတော့ ပြဿနာမရှိဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်လေ။ ပြီးတော့ ဒီနေ့ နှစ်နာရီလောက်ဆိုရင် ပြီးမယ်လို့လည်း ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ ဟက်… ငါ ဒီစောက်ရူးလုပ်ရပ်တွေကို ဆက်မလုပ်နိုင်တော့ဘူး။ တော်ပြီကွာ"

ဒါရိုက်တာလီရဲ့ရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်က ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း လှည့်ထွက်သွားတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဝန်ထမ်းအများစုကလည်း အဲဒီလူရဲ့နောက်ကနေ ကန်တင်းအပြင်ဘက်ကို လိုက်ထွက်သွားကြတယ်။ ရိုက်ကွင်းနေရာက ချက်ချင်းဆိုသလို ဗြောင်းဆန်သွားတယ်။ အဓိကသရုပ်ဆောင်တွေဖြစ်တဲ့ အိုင်ဒေါတွေက ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ဟိုဟိုဒီဒီ လိုက်ကြည့်နေကြပြီး ဒါရိုက်တာလီနဲ့ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က ဝန်ထမ်းတွေကတော့ သက်ပြင်းချရင်း ကန်တင်းအပြင်ကို ထွက်သွားတဲ့ ဝန်ထမ်းတွေနောက်ကို လိုက်သွားကြတယ်။ မန်နေဂျာလို့ ထင်ရတဲ့လူတွေက ဝင်လာပြီး ဖုန်းတွေ စခေါ်ကြတယ်။ ရုပ်သံလိုင်းက ဝန်ထမ်းကတ်ကိုင်ထားတဲ့ လူတွေကတော့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပါပဲ။

"တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတဲ့ပုံပဲ"

ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာကို သိရဖို့ ဖြတ်လျှောက်တွေကလည်း လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်လာကြတယ်။ မာရူးလည်း လောလောဆယ်တော့ အဆောက်အအုံထဲကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။

* * * * * * * * *