အခန်း ၃၁၃

အခန်း(၃၁၃)

"အခြေအနေက ကြည့်ရတာ သိပ်မကောင်းလှဘူး"

သူပြောတဲ့အတိုင်းပဲ။ ဇာတ်လမ်းတွဲ ရိုက်ကွင်းရဲ့ အခြေအနေက အောက်ဆုံးအထိ ထိုးကျနေတာလေ။ ရိုက်ကူးရေးကို ဆက်လုပ်နေပေမယ့် ဘယ်အချိန်မှာ ပြဿနာထဖြစ်မလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး။

ကင်မရာဒါရိုက်တာနဲ့ ဒါရိုက်တာကြားက အချင်းများမှုက ပထမဆုံးရိုက်ကူးရေးကတည်းက စခဲ့တာ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပတ်တုန်းကဆိုရင် ဇာတ်လမ်းတွဲက ဒီတိုင်းပဲ ပြီးသွားတော့မလားလို့ လူတွေကို စိုးရိမ်လာစေတဲ့အထိ ဖြစ်ခဲ့သေးတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ အကြံပေးချက်ကြောင့် အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေကနေ ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့ပေမယ့် အခွင့်အရေးရတိုင်း တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မျက်စောင်းထိုးနေကြတုန်းပဲ။

အဲဒီအကြောင်းကို တွေးကြည့်လိုက်တော့ တီဗီမီဒီယာဆိုတာ လိမ်ညာမှုတွေနဲ့ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ပျော်ရွှင်စရာ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုပဲလေ။ ကင်မရာဖရိန်ထဲက လူတွေကတော့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်တွေ ဖြစ်နေကြပေမယ့် ကင်မရာ ပိတ်လိုက်တာနဲ့တစ်ပြိုင်နက် သူတို့ဘာသာ တိတ်တိတ်နေပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေတတ်ကြတယ်။ အရင်က သူကြည့်ဖူးတဲ့ တီဗီရှိုးတစ်ခုမှာ အချင်းချင်း အဆင်ပြေတယ်လို့ ပုံဖော်ခံထားရတဲ့ လူနှစ်ယောက် ကင်မရာအပြင်ဘက်မှာ အော်ဟစ်ရန်ဖြစ်နေတာကို မြင်လိုက်ရတော့ တီဗီမီဒီယာဆိုတာ ဒီလိုပါလားလို့ ချယ်ရင်က တွေးမိသွားတယ်။ ဒီကမ္ဘာကြီးက ခေါင်းမာတဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတွေ နေရာတိုင်းမှာ ပြည့်နှက်နေတဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ။ သေချာတာကတော့ သူကိုယ်တိုင်လည်း အဲဒီထဲက တစ်ယောက်ပါပဲ။

"ဒါပေမဲ့ နူးနာ အဆင်ပြေရဲ့လား"

"အဆင်ပြေပါတယ်။ နည်းနည်းလောက် တိတ်တိတ်နေပေးလို့ ရမလား။ အခု နည်းနည်း ခေါင်းမူးနေလို့"

"ဟုတ်ကဲ့"

ဂျီဆော့ကို ပါးစပ်ပိတ်ခိုင်းပြီးနောက် ချယ်ရင်က မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားလိုက်တယ်။ ဒီနေ့ သူ့အခြေအနေက တော်တော်လေးကို ဆိုးရွားနေတာလေ။ စူးရှတဲ့ အကြည့်တွေက အရပ်မျက်နှာပေါင်းစုံကနေ သူ့ဆီကို ကျရောက်နေတယ်။ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုတွေက သူ့ရင်ထဲမှာ လှိုင်းထနေပေမယ့် အပြင်ကို ထုတ်မပြရဲဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီမှာ ရိုက်ကွက်အလွဲတွေချည်း ဖြစ်နေတာက သူ့ကြောင့်ပဲလေ။

ဒီနေ့က သူ့အတွက် ကံဆိုးတဲ့နေ့ဆိုတာ ရှင်းနေပါတယ်။ ပထမတော့ စကားများတဲ့လူ ရှိနေပြီး၊ အဲဒီနောက်မှာ ရိုက်ကူးရေးလုပ်နေတုန်း နေရာတိုင်းမှာ သူက အမှားတွေ စလုပ်မိတော့တာပဲ။ တီဗီစတေရှင်က ဒါရိုက်တာကတော့ မစိုးရိမ်ဖို့ ပြောပြီး သူ့ကို အားပေးပေမယ့် ဝန်ထမ်းတွေကတော့ သူ့ကို ကြည့်တဲ့အကြည့်တွေက တော်တော်လေးကို ရန်လိုနေကြတယ်။ ခဏနားတဲ့အချိန်က သိပ်မကြာခင် ပြီးတော့မှာလေ။ သူ ကင်မရာရှေ့မှာ ပြန်ရပ်ရတော့မယ်။ နောက်ထပ် အမှားလုပ်မိမှာကို စိုးရိမ်နေဖို့ သူ့မှာ အချိန်မရှိဘူး။ ဒီတစ်ခါတော့ အိုကေဆိုတဲ့ အချက်ပြမှုကို သူ ရမှဖြစ်မယ်။

"ရိုက်ကူးရေး ပြန်စကြရအောင်"

ချယ်ရင်က မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရင်း သူ့ပါးကို သူ ပြန်ပုတ်လိုက်တယ်။ ဇာတ်ရံတွေက အဆင်ပြေပါတယ်လို့ ပြောရင်း သူ့ကို ပြုံးပြနေကြပေမယ့် စိတ်ထဲမှာတော့ သူ့ကို လှောင်ပြောင်နေကြလိမ့်မယ်လို့ သူ တွေးမိတယ်။ သူတို့က 'သူ့လိုလူကများ ဇာတ်ဆောင်ဖြစ်ရတယ်လို့' ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုးတွေ တွေးနေကြမှာ သေချာပါတယ်။ အဲဒီလိုမျိုး အထင်အမြင်သေးတာကို သူ လက်မခံနိုင်ဘူးလေ။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူ အမှားလုပ်လို့ မဖြစ်တော့ဘူး။

တကယ်တော့ ဝန်ထမ်းတွေနဲ့ ဇာတ်ရံတွေရဲ့ အကြည့်တွေက ဘာမှ အရေးမကြီးပါဘူး။ ပြဿနာက အဝေးကနေ စောင့်ကြည့်နေကြတဲ့ ကျောင်းသားတွေပဲလေ။ ချယ်ရင်က ဒီနေ့ည အင်တာနက် မသုံးတော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ကျောင်းသားတွေကို ဓာတ်ပုံရိုက်ခွင့် တားမြစ်ထားပေမယ့် အဝေးကနေ လှမ်းရိုက်နေတာကိုတော့ တားလို့မရနိုင်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရိုက်ကွင်းနေရာက သူတို့ဆီကနေ ငှားထားတာကိုး။ အမှားတွေ အများကြီး လုပ်မိနေတဲ့ သူ့ကို ကြည့်ပြီး လှောင်ရယ်ကြမယ့် မိန်းကလေးတွေအကြောင်း သူ တွေးလိုက်မိတယ်။ သူတို့တွေက 'ဒီနေ့ ချယ်ရင်ကို မြင်ခဲ့တယ်။ သူ့သရုပ်ဆောင်တာ တော်တော်လေး စုတ်ပြတ်တာပဲ' ဆိုတာမျိုးတွေ ရေးကြမှာ သေချာတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်အတွင်း အင်တာနက်ပေါ်မှာ ဆိုးရွားတဲ့ မှတ်ချက်ပေါင်းများစွာကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရပေမယ့် အဲဒါတွေကို ဖတ်လိုက်ရတိုင်း သူ့ရင်ထဲမှာ စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ ဒိန်းဒိန်းခုန်နေတုန်းပဲ။ သူ့ဗိုက်ထဲက စတင်နာကျင်လာပြီး ချွေးစေးတွေပါ ထွက်လာခဲ့တယ်။ အရင်တုန်းကဆိုရင် ဆေးသောက်ရတဲ့အထိကို သူက ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေမှာ အရမ်း ခံစားလွယ်ခဲ့တာ။

သူ့ရဲ့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားမှုတွေနဲ့ ချေဖျက်ထားတဲ့ သူ့ရဲ့ သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်အပေါ် ဝေဖန်မှုတွေကို တစ်ကျော့ပြန် ခေါင်းထောင်လာတာမျိုးကို သူ မလိုချင်တော့ဘူး။

"ကောင်းပြီ။ မစိုးရိမ်နဲ့နော်။ အသင့်ပြင်ထား၊ အချက်ပြ"

ဒါရိုက်တာက လက်သီးကို ဆုပ်ထားရင်း ပြောလိုက်တယ်။

* * * * * * * * *

"အခုချက်ချင်းလား"

မသိတဲ့ နံပါတ်တစ်ခုဆီကနေ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို လက်ခံရရှိတဲ့ အချိန်ကစပြီး မာရူးအတွက် ရှုပ်ထွေးမှုတွေ ဆက်တိုက်ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ဖုန်းဆက်တဲ့လူက 'ဇာတ်ညွှန်းတာဝန်ခံ' ဆိုတဲ့ ရာထူးနဲ့ လူတစ်ယောက်လေ။ အသံကို ရင်းနှီးနေတယ်လို့ ခံစားရပြီးတော့မှ ဇာတ်လမ်းတွဲ ရိုက်တုန်းက အနီရောင် ကွန်ဘားကြီးနဲ့ မိန်းမကို သွားသတိရလိုက်တယ်။ ဘာဖြစ်တာလဲလို့ သူ မမေးရသေးခင်မှာပဲ ဆန်ဂမ် အထက်တန်းကျောင်းကို အခုချက်ချင်း လာနိုင်မလားလို့ သူမက လှမ်းမေးတယ်။ မဟုတ်ဘူး၊ သူက မဖြစ်မနေ လာကိုလာရမယ်ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ပြောနေတာ။ ဘာဖြစ်တာလဲလို့ သူက နောက်တစ်ခေါက် ထပ်မေးလိုက်တော့မှ ပြဿနာတစ်ခုပေါ်သွားလို့ အစားထိုးမယ့် သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက် လိုအပ်နေတယ်လို့ ဆက်သွယ်ရေး စာရေးဆရာမက ပြန်ဖြေတယ်။

“ကျေးဇူးပြုပြီး အမြန်ဆုံး လာခဲ့ပေးပါ”

အခုအချိန်က ၃ နာရီ ၂၁ မိနစ်။ ဒီနေ့က ပြင်ပလှုပ်ရှားမှုတွေ လုပ်ရတဲ့နေ့ဖြစ်လို့ ကလပ်ကလူတွေနဲ့ ပြဇာတ်အတွက် လေ့ကျင့်နေတဲ့အချိန်လေ။ ဂျီယွန်းက သူ့မိသားစုနဲ့ ချိန်းထားတာရှိလို့ သူတို့ လေ့ကျင့်တာကို အဆုံးသတ်တော့မလို့ လုပ်နေတာဆိုတော့ အဲဒီကို သွားဖို့ ပြဿနာမရှိပါဘူး။

"တစ်ခုခု မတော်တဆဖြစ်လို့လား။ ရုတ်တရက်ကြီး သရုပ်မဆောင်နိုင်တော့ဘူးဆိုတာကတော့ သိပ်မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ"

“အဲဒီလိုမျိုးပါပဲ။ အရေးပေါ်ဖြစ်နေလို့ မူလကတော့ တခြားတစ်ယောက်ကို ခေါ်မလို့ စဉ်းစားထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ ကင်မရာဒါရိုက်တာ အပါအဝင် ဒီက ဝန်ထမ်းတချို့က မင်းကို အကြံပေးကြလို့ပါ။ ဒါက မင်းအတွက် အခွင့်အရေးပဲ။ အရင်တုန်းကလို ဖြတ်လျှောက် မဟုတ်ဘဲ ဇာတ်ရံအနေနဲ့ ပါရမှာနော်”

"ဒါဆို အခကြေးငွေရော သေချာရမှာလား"

ဒါက အရေးကြီးတဲ့ မေးခွန်းဖြစ်လို့ သူ ချက်ချင်းပဲ မေးလိုက်တယ်။ စာရေးဆရာမက တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ တစ်ဖက်ကနေ အံ့သြမှင်တက်သွားတဲ့ အသံတစ်ခု ထွက်လာတယ်။

“အခုအချိန်မှာ ပိုက်ဆံက အရေးကြီးနေလို့လား။ ဒါက အခွင့်အရေးပါလို့ ပြောနေတယ်လေ”

"ကျွန်တော် ပြောတာက ဒီကိစ္စက ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ဆုံးဖြတ်လို့ ရတာမဟုတ်လို့ပါ။ ငွေကြေးကိစ္စ ပါလာပြီဆိုရင် ကျွန်တော့် အေဂျင်စီနဲ့ တိုင်ပင်ရမှာပေါ့၊ မဟုတ်ဘူးလား။ အလုပ်လုပ်တဲ့ ပုံစံက အဲဒီလိုပဲလေ"

“မင်းမှာ အေဂျင်စီ ရှိတယ်ပေါ့”

"ဟုတ်ကဲ့"

“ဘယ်အေဂျင်စီလဲ”

"JA ပါ။ အခွင့်အရေးဆိုတာ ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို အရင်မတိုင်ပင်ဘဲ လက်ခံလိုက်ရင် ပြဿနာ တက်သွားနိုင်လို့ပါ။ အစ်မ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

“JA လား။ မင်း တကယ်ပဲ အဲဒီကလား။ ဟူး... ခဏလေး စောင့်ဦး။ ပြီးတော့ မင်း မန်နေဂျာရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ပါ ပေးခဲ့”

သူမက ဖုန်းချသွားတယ်။ ရိုက်ကွင်းမှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာကို မာရူး တွေးနေမိတယ်။ သရုပ်ဆောင်တွေကို လိုက်ရှာနေတဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရရင် ဇာတ်လမ်းတွဲက လုံးဝ ရပ်တန့်သွားတဲ့ပုံတော့ မပေါ်ဘူး။ သူတို့ အသံတွေက အလောတကြီး ဖြစ်နေတာမို့လို့ သူက အဲဒီမိန်းမဆီကို မက်ဆေ့ချ် အရင်ပို့လိုက်တယ်။ သူမ ပြောတဲ့စကားတွေအရဆိုရင် သူ့မှာ ပြောရမယ့် စကားပြောခန်းတွေ ရှိပုံရတယ်။ ဆိုလိုတာက ဒီအခန်းအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်ဖို့ လိုအပ်တယ်ပေါ့။ အဲဒီလို ဇာတ်ရုပ်မျိုးကို အရေးပေါ် သရုပ်ဆောင်နိုင်မယ့် လူတစ်ယောက်ကို သူတို့ ရှာနေကြတာလေ။ တစ်ခုခု မတော်တဆများ ဖြစ်သွားလို့လားလို့ မာရူး တွေးနေမိတယ်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ဒေးမြောင်က အတန်းထဲကနေ ထွက်ဖို့ ပြင်ဆင်ရင်း မေးလိုက်တယ်။ မာရူးက သူ့ကို အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်တယ်။

"ကောင်းတဲ့ကိစ္စလိုတော့ ထင်ရပေမယ့် နည်းနည်းတော့ စိတ်ရှုပ်စရာ ကောင်းနေသလိုပဲ" လို့ ဒေးမြောင်က စိုးရိမ်တဲ့ မျက်နှာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

"ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်"

"ဒါဆို မင်း ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ငါတို့က ဂျီယွန်း မပါဘဲ အသားကင်ဘူဖေးစားဖို့ သွားမလို့ စီစဉ်ထားတာ"

"မင်းတို့ဘာသာ အရင်သွားနှင့်ကြလေ။ ငါ လိုက်မလာနိုင်တော့ဘူးဆိုရင် မက်ဆေ့ချ် ပို့လိုက်မယ်"

"အိုကေလေ"

ကျန်တဲ့အဖွဲ့ဝင်တွေနဲ့ လမ်းခွဲပြီးတဲ့နောက်မှာ မာရူးက ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်ကို အရင်သွားလိုက်တယ်။ ခုံပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး သူ့ဖုန်းကို ကြည့်နေလိုက်တယ်။ အဲဒီလိုနဲ့ ငါးမိနစ်လောက် ကြာတော့ သူ့ဆီကို ဖုန်းဝင်လာတယ်။

“မင်းရဲ့ မန်နေဂျာနဲ့ ငါ စကားပြောပြီးပြီ။ ဆန်ဂမ် အထက်တန်းကျောင်းကို အမြန်ဆုံး လာခဲ့ပေးပါ”

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ဇာတ်ရံနေရာကနေ သရုပ်ဆောင်ရမှာဆိုတော့ ပြောရမယ့် စကားတွေ ရှိတယ်မလား။ ကျွန်တော့်ဆီကို ဘာမှ မရောက်လာသေးလို့ပါ"

“မင်း ဒီကိုရောက်တာနဲ့ အကုန်လုံး အဆင်ပြေအောင် လုပ်ပေးမယ်၊ မြန်မြန်သာ လာခဲ့”

သူများ အဲဒီကို နောက်ကျမှ ရောက်သွားရင် လူတစ်ယောက်ယောက်ကို သတ်ပစ်တော့မယ့် ပုံစံမျိုးပဲ။ အလောတကြီး ဖြစ်နေတဲ့ မိန်းမရဲ့ အသံနောက်ကနေ ကျယ်လောင်တဲ့ အော်ဟစ်သံကို ကြားနေရတယ်။ အဲဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာကို မာရူး တွေးကြည့်လို့ရပါတယ်။ သူ့မန်နေဂျာနဲ့ စကားပြောပြီးပြီလို့ သူမက ပြောတာမို့လို့ ထပ်ပြီး အချိန်ဆွဲနေလို့ မရတော့ဘူး။ ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်ရှေ့ကနေ ဖြတ်သွားတဲ့ တက္ကစီတစ်စီးကို သူ တားလိုက်တယ်။

"ဆိုးလ်က ဆန်ဂမ် အထက်တန်းကျောင်းကို သွားပေးပါ"

'ဆိုးလ်' ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကားဆရာရဲ့ မျက်လုံးတွေက အရောင်လက်သွားတယ်။ သူက ဒက်ရှ်ဘုတ်ပေါ်က ခလုတ်တစ်ခုကို နှိပ်ပြီး ကားကို စမောင်းတော့တယ်။ တက္ကစီမီတာပေါ်မှာ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြေးလွှားနေတဲ့ မြင်းရုပ်ကလေးကို မာရူး ကြည့်နေမိတယ်။ မြင်းက မြေပြင်ကို ခွာနဲ့ တစ်ချက်ပေါက်လိုက်တိုင်း ကျသင့်ငွေထဲကို ဝမ် ၁၀၀ ထပ်တိုးသွားတယ်။ တက္ကစီပေါ်ကနေ ဒေးမြောင်ဆီကို သူ မက်ဆေ့ချ် ပို့လိုက်တယ်။ ခဏနေတော့ ကလပ်ကလူတွေ အားလုံးဆီကနေ 'ကံကောင်းပါစေ' ဆိုတဲ့ မက်ဆေ့ချ်တွေ ရောက်လာတယ်။ သူတို့က ကျေးဇူးတင်ဖို့ကောင်းတဲ့ လူတွေပါပဲ။

တက္ကစီသမားက ကားမပိတ်တဲ့ လမ်းတွေကနေ ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် မောင်းနှင်သွားတဲ့အတွက် မာရူးတစ်ယောက် ငါးနာရီမထိုးခင်မှာပဲ ကျောင်းကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။

လက်ရေးနဲ့ ရေးထားတဲ့ ပြေစာကို ယူပြီးတဲ့နောက် သူ ကားပေါ်ကနေ ဆင်းလိုက်တယ်။ အရင်က သူမြင်ဖူးတဲ့ လုံခြုံရေးအစောင့်နဲ့ မျက်လုံးချင်း ဆုံပြီးတဲ့နောက် ကျောင်းထဲကို သူ ဝင်သွားလိုက်တယ်။ ကျောင်းကွင်းထဲက တစ်နေရာမှာ ကျောင်းသားတွေ စုဝေးနေကြတယ်။ ဇာတ်လမ်းတွဲ ရိုက်ကူးရေးကို ဘယ်နေရာမှာ လုပ်နေလဲဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲလေ။

မာရူးက ကျောင်းသားတွေကြားက ဟာနေတဲ့ နေရာတွေကနေတဆင့် တိုးဝင်သွားလိုက်တယ်။ သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာတစ်ခုကို ရောက်သွားတဲ့အခါ လုံခြုံရေး တစ်ယောက်က သူ့ကို နောက်ဆုတ်ဖို့ ပြောတယ်။

"ကျွန်တော် ဇာတ်လမ်းတွဲ ရိုက်ကူးရေးအတွက် လာတာပါ"

အဲဒီစကားကို ကြားတော့ လုံခြုံရေးက တစ်ယောက်ယောက်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။ ဒီကို ပြေးလာတဲ့လူကတော့ ဇာတ်ညွှန်းတာဝန်ခံပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

"မြန်မြန်လာ"

သူမရဲ့ စကားက တိုတောင်းလှပေမယ့် အခြေအနေက အရေးပေါ်ဖြစ်နေပုံရလို့ မာရူးက ဂရုမစိုက်တော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ပြေးသွားတဲ့ သူမနောက်ကို သူ အမြန်လိုက်သွားလိုက်တယ်။ ရိုက်ကူးရေးကို ကျောင်းကွင်းရဲ့ ထောင့်တစ်နေရာမှာ လုပ်နေတာလေ။ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ဝူမင်းလို့ခေါ်တဲ့ ကောင်လေးက စုတ်ပြတ်နေတဲ့ အားကစားဝတ်စုံ ဝတ်ထားတဲ့ မိန်းကလေးအိုင်ဒေါတစ်ယောက်ကို တွဲကူပေးနေတယ်။ အဲဒီမိန်းကလေးက အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း ပုံဖော်ထားသလိုမျိုး ဖြောင့်စင်းပြီး ရှည်လျားတဲ့ ဆံပင်တွေ ရှိတယ်။ သူမက ဇာတ်လမ်းထဲက စင်ဒရဲလား ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ သူက သူပါတဲ့ အပိုင်းကိုပဲ ကြည့်ဖူးတာဆိုတော့ ဇာတ်လမ်းကို အဲဒီလောက်ကြီး သေချာမသိဘူးလေ။

ဝူမင်းက မင်းသမီးရဲ့ လက်ကိုဆွဲပြီး 'သူ့ကို ထပ်ပြီး အနိုင်မကျင့်ပါနဲ့' လို့ ပြောလိုက်တယ်။ သူက ကောင်မလေးကို ဖန်ဖိနပ် စွပ်ပေးရမယ့် မင်းသားနေရာကနေ သရုပ်ဆောင်ရပုံပါပဲ။ တခြား ယောကျာ်းလေးအိုင်ဒေါတစ်ယောက်ကတော့ မထီမဲ့မြင်နဲ့ ရယ်မောလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားတယ်။ အဲဒါက ဒီအခန်းရဲ့ အဆုံးသတ်ပဲ။

"ဒါရိုက်တာကြီး... သူ ရောက်လာပါပြီ"

ဒါရိုက်တာလီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး မာရူးဆီကို လျှောက်လာတယ်။ သူက အနားမှာရှိတဲ့ ဝန်ထမ်းဆီကနေ ဇာတ်ညွှန်းမိတ္တူတစ်ခုကို ယူပြီး မာရူးကို ကမ်းပေးလိုက်တယ်။

"အချိန်မရှိတော့ဘူး၊ ဒါကြောင့် ဇာတ်လမ်းကို အရင်သွားကြည့်ရအောင်"

ဒါရိုက်တာနဲ့အတူ နေရာမှာတင် ဇာတ်ညွှန်းကို လှန်လှောကြည့်ရင်း အကြမ်းဖျင်း ရှင်းပြတာကို မာရူး နားထောင်လိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ ဇာတ်ရုပ်က စကားပြောသိပ်မတတ်တဲ့ အတန်းခေါင်းဆောင်လေ။ ဒီကောင်လေးက တခြားသူတွေရဲ့ နောက်ပြောင်မှုကြောင့် ဒီရာထူးကို အတင်းအကျပ် လက်ခံလိုက်ရတာ။ သူက တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နေတတ်ပြီး ရှက်တတ်ပေမယ့် တရားမျှတမှုကိုတော့ နည်းနည်းပါးပါး မြတ်နိုးတတ်တဲ့ ကောင်လေးပဲ။ ဇာတ်ရံနေရာဖြစ်ပေမယ့် အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေက တော်တော်လေး များပါတယ်။

သူ သရုပ်ဆောင်ရမယ့် အခန်းမှာ အဓိကဇာတ်ကောင် မိန်းကလေးတစ်ယောက်က တခြားကျောင်းသားကို အထင်အမြင်သေးတဲ့အချိန် သူက ဝင်ပါလိုက်လို့ အဆူခံလိုက်ရတဲ့လူလေ။ ပြီးတော့ သူ အတွန်းခံရတဲ့ အခန်းလည်း ပါသေးတယ်။ သူ ထပ်ပြီး လဲကျရဦးမယ်။ သူက ဒီလဲကျရတဲ့ ဇာတ်ကောင်မျိုးနဲ့ နည်းနည်းတော့ ရေစက်ပါနေပုံရတယ်။

"ငါတို့ အခုချက်ချင်း အတန်းထဲကို သွားပြီး ရိုက်တော့မှာမို့လို့ အသင့်ပြင်ထားတော့"

သူ ဇာတ်ညွှန်းကို နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ စကားပြောခန်းတွေက တော်တော်လေး ရှည်တာပဲ။ အဓိကဇာတ်ကောင် မိန်းကလေးရဲ့ စကားတိုင်းကို သူ ပြန်ဖြေရမှာလေ။ ဝါကျအများကြီး ဆက်တိုက် ပြောရမယ့် စကားပြောခန်းတချို့လည်း ပါသေးတယ်။

"မင်း လုပ်နိုင်ပါ့မလား။ ငါတို့က တစ်ခါ နောက်ဆုတ်ထားပြီးသားဆိုတော့ မင်း မလုပ်နိုင်ရင် တော်တော်လေး ပြဿနာတက်သွားလိမ့်မယ်"

"အချိန်က ရွှေပဲလေ။ ကျွန်တော် လုပ်ပါ့မယ်"

"အရမ်းကောင်းတယ်"

ဒါရိုက်တာလီက သူ့ပခုံးကို ခပ်နာနာလေး ပုတ်သွားပြီးနောက် ထွက်သွားတယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ကင်မရာဒါရိုက်တာ ကင်ဂျန်ဆူက သူ့ဆီကို လျှောက်လာတယ်။ သူက ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်ကထက် ပိုပြီး လန်းဆန်းနေပုံရတယ်။ သူ့ရဲ့ လစာပြဿနာ ပြေလည်သွားလို့လည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

"မင်းကျေးဇူးကြောင့် ငါတို့အားလုံး လစာရသွားကြပြီ။ နှစ်လစာရဖို့အတွက် တောင်းပန်ခဲ့ရပေမယ့် ဒါလည်း ကောင်းပါတယ်"

"အဲဒါ ကောင်းတာပေါ့။ ကျန်တဲ့ ပိုက်ဆံကိုပါ ရဖို့အတွက် သူတို့နဲ့ သေချာ ဖြေရှင်းသင့်တယ်နော်"

"အဲဒီလို လုပ်ရမှာပေါ့။ ဒါထက်၊ တခြားလူဆီ မရောက်သွားခင် မင်းကို ဒီနေရာမှာ ထည့်ပေးခဲ့တာ ငါဆိုတာ သိတယ်မလား။ အဲဒါ ကျေးဇူးဆပ်လိုက်တာပဲ၊ ဟုတ်ပြီလား။ အဲဒါကြောင့် သေချာလေး လုပ်စမ်းပါ။ မင်းကို ဖရိန်ထဲမှာ သေချာလေး ထည့်ရိုက်ပေးမယ်"

ဝန်ထမ်းတွေကလည်း သူ့ကို အားပေးကြတယ်။ ဝန်ထမ်းတွေနဲ့ ရင်းနှီးတာက ဒါမျိုးတွေမှာ ကောင်းတာပဲလေ။ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေကလည်း ဒီလိုပါပဲ။ ပြဿနာတိုင်းက လူအင်အားပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတာကိုး။ တခြားလူတွေနဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိထားတာက အောင်မြင်မှုဆီကို ဦးတည်စေပြီး အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင်တော့ ဘာလုပ်လုပ် တော်တော်လေး ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ မာရူး ငယ်ငယ်တုန်းကတော့ အဲဒါကို ညစ်ပတ်တဲ့ အဂတိလိုက်စားမှုပဲလို့ တွေးပြီး ရွံရှာခဲ့တာဖြစ်ပြီး ကြီးလာတဲ့အထိ အဲဒီအယူအဆကို သိပ်မကြိုက်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဆုံးမှာတော့ အရာအားလုံးက လူတွေအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်ဆိုတာကို သူ အသိအမှတ်ပြုရတော့တယ်။

'စနစ်ရဲ့ စီးဆင်းမှုကို ဆန့်ကျင်လို့ မရဘူးဆိုရင် အဲဒီအပေါ်မှာပဲ စီးမျောလိုက်ဖို့ပဲ ရှိတာပေါ့'

သူက တခြားတစ်ယောက်အတွက် ရည်ရွယ်ထားတဲ့ နေရာကို လုယူခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ပေမယ့် အဲဒီအတွက် သူ အပြစ်မကင်းသလိုတော့ မခံစားရပါဘူး။ အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်လိုက်ရတဲ့ လူအတွက် နည်းနည်းလောက် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရုံပါပဲ။ သူက သူတော်စင်မှ မဟုတ်တာ။ သူကလည်း ရလာတဲ့ အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်မယ့် သာမန်လူတွေထဲက တစ်ယောက်ပါပဲ။ လှိုင်းလုံးတွေကို ဆန့်ကျင်ပြီး မှောက်သွားမယ့် လှေတစ်စင်းတော့ သူ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။ အဲဒီလိုလုပ်ချင်တယ်ဆိုရင်တောင် သူက အရင်ဆုံး ဧရာမ သင်္ဘောကြီးတစ်စီး ဖြစ်အောင် လုပ်ရမှာ။

မာရူး မျက်လုံးကို ကျဉ်းလိုက်ပြီး ဇာတ်ညွှန်းကို ကြည့်လိုက်တယ်။ စကားပြောခန်းတွေကို ကျက်မှတ်တဲ့နေရာမှာ သူ့ရဲ့ အာရုံစူးစိုက်မှုနဲ့ မှတ်ဉာဏ်စွမ်းရည်က သူတွေးကြည့်ရင်တောင် အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ကောင်းမွန်တာမို့လို့ မကြာခင်မှာပဲ အဲဒီစာတွေကို သူ ရသွားတယ်။ အခု လိုအပ်တာက ဇာတ်ကောင်ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ဖမ်းဆုပ်နိုင်ဖို့ပါပဲ။ ဒါရိုက်တာလီ ပြောပြခဲ့တဲ့ အတန်းခေါင်းဆောင်ရဲ့ ပုံရိပ်ကို သူ့စိတ်ထဲမှာ ပုံဖော်ကြည့်လိုက်တယ်။ ဒါက ပုံသေကားချပ် ဇာတ်ကောင်တစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး အဲဒါကြောင့်ပဲ သရုပ်ဆောင်ရတာ ပိုခက်ခဲတာလေ။ သူ သတိထားရမှာက ဇာတ်ကောင်က ရှက်တတ်ပေမယ့် အဲဒီလိုရှက်တတ်တဲ့ကြားကနေ အဓိကဇာတ်ကောင် မိန်းကလေးကို ဆန့်ကျင်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ အချက်ပါပဲ။ သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ အဲဒီအခန်းကို အကြမ်းဖျင်း ပုံဖော်ကြည့်လို့ ရပါတယ်။ သာမန်လူတစ်ယောက်ရဲ့ ရှုထောင့်ကနေကြည့်ရင် ဘဝကနေ ခေတ္တခဏ သွေဖည်သွားသလိုမျိုးပါပဲ။

"ဟေး"

သူ့ကျောကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ ရိုက်ချလိုက်တာကို ခံစားလိုက်ရတော့ သူ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်တယ်။ မထင်မှတ်ထားတဲ့ မျက်နှာတစ်ခု ဒီကို ရောက်နေတာလေ။ အဲဒါက ဂျီဆော့ပဲ။ အမြဲတမ်း ပြုံးနေတတ်တဲ့ သူ့မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း မာရူးဆီက စွမ်းအင်တွေ ကုန်ခမ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ရုပ်ရှင်ရိုက်ပြီးကတည်းက ဒါ သူတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ပြန်တွေ့တာပဲ။ အဲဒီအချိန်ကတည်းက မာရူးက သူ့ကို ဖုန်းမဆက်ဖြစ်ခဲ့ပါဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဂျီဆော့က သူ့ကို အမြဲတမ်း ဖုန်းဆက်နေလို့လေ။ ဖုန်းခေါ်တာကိုပါ 'တွေ့ဆုံခြင်း' လို့ သတ်မှတ်မယ်ဆိုရင် သူက ဂျီဆော့နဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးရက်တုန်းကပဲ တွေ့ ခဲ့တာပါ။

"မင်းက ဘာလို့ ဒီရောက်နေတာလဲ"

"ငါလည်း မင်းကို အဲဒါပဲ မေးချင်နေတာ"

"ငါလား။ အစားထိုးဝင်ရတာ"

"ငါက ဖြတ်လျှောက်အနေနဲ့ ရောက်နေတာ။ တွဲရောင်းတဲ့ အစီအစဉ်က အလုပ်ဖြစ်သွားပုံပဲ"

"တွဲရောင်းတယ် ဟုတ်လား"

အဲဒီမေးခွန်းကို ကြားတော့ ဂျီဆော့က အဝေးမှာ လမ်းလျှောက်နေတဲ့ ဆံပင်တိုတိုနဲ့ မိန်းကလေးအိုင်ဒေါကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။ မာရူးက သူမကို ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က မြင်ဖူးတယ်။ ဝူဂျူး အမှားလုပ်မိတုန်းက နည်းနည်းလေး စိတ်တိုသွားတဲ့ မိန်းကလေးပဲ။

"ငါတို့က ကုမ္ပဏီတစ်ခုတည်းကလေ။ အဲဒါကြောင့် ငါ ဒီမှာ နေရာတစ်ခု ရခဲ့တာ"

"သဘောပေါက်ပြီ"

မာရူး ဒါမျိုးကို အရင်က ကြားဖူးပါတယ်။ တွဲရောင်းတဲ့စနစ်လေ။ သရုပ်ဆောင်သစ်တွေရဲ့ မျက်နှာကို လူသိများလာစေဖို့ ဒီ့ထက်ပိုကောင်းတဲ့ နည်းလမ်း မရှိတော့ဘူး။ ကုမ္ပဏီတစ်ခုတည်းက ကြယ်ပွင့်တစ်ယောက်ရဲ့ ဘေးမှာ သူ့ကို ရပ်ခိုင်းတာထက် ပိုကောင်းတဲ့ ကြော်ငြာဆိုတာ မရှိဘူးလေ။

"ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး နေရာတစ်ခု လွတ်သွားရတာလဲ။ မင်း အဲဒီအကြောင်း တစ်ခုခု သိလား"

"အော်... အဲဒါလား" ဂျီဆော့က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်တယ်။

သူက အသံကို နှိမ့်လိုက်ပြီး ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကို ရှင်းပြတော့တယ်။

"ဒီလိုကွ၊ အစ်မချယ်ရင်က..."

"အဲဒါ ဘယ်သူလဲ"

"အစ်မချယ်ရင်က ဘယ်သူလဲ မင်းမသိဘူးလား။ BLUE အဖွဲ့ရဲ့ အငယ်ဆုံးအဖွဲ့ဝင်နဲ့ အဓိက အဆိုတော်လေ"

"ငါ သူ့ကို မသိဘူး"

"...ငါ စောစောက ပြောခဲ့တဲ့ ငါတို့ကုမ္ပဏီက အစ်မလေကွာ"

မာရူးက ဆံပင်တိုတိုနဲ့ မိန်းကလေးကို နောက်တစ်ခေါက် လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ ဒါဆို သူ့နာမည်က ချယ်ရင်ပေါ့။

"ပြီးတော့ရော"

"တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာလေ"

"အဲဒီ 'တစ်ခုခု' ဆိုတာ ဘာလဲ ငါ သိချင်တာ။ ငါ ဒီမှာ ဘာမှကို နားမလည်တော့ဘူး"

"ဟူး... ဒီလိုကွ။ ချယ်ရင်အစ်မက မနက်ပိုင်းမှာ အမှားတွေ ဆက်တိုက်လုပ်နေလို့ ကောင်းတဲ့အကတ် တစ်ကတ်မှတောင် မရခဲ့ဘူး။ အားလုံးက တော်တော်လေး စိတ်တိုနေကြပုံရပေမယ့် တီဗီစတေရှင်ကနေ လာတဲ့ ဒါရိုက်တာကြောင့် ဘယ်သူမှ သူ့ကို ဘာမှ မပြောရဲကြဘူး၊ ဒါရိုက်တာပါ အပါအဝင်ပေါ့။ အချိန်နည်းနည်း ကြာလာတော့ ချယ်ရင်အစ်မနဲ့ တွဲပြီး သရုပ်ဆောင်ရတဲ့ ကောင်လေးအပေါ်ကို ဒေါသတွေ ပေါက်ကွဲကုန်တော့တာပဲ။ သူက ကြည့်ရတာတော့ သနားစရာကောင်းပါတယ်။ သူက ငါတို့ထက် အသက်ကြီးပုံရပေမယ့် ငိုပြီး ထွက်သွားတာလေ။ ငါသာဆိုရင်တောင် စိတ်ပျက်ပြီး အဲဒီလို ဖြစ်သွားလောက်တယ်။ ဒီက ဒါရိုက်တာက သိပ်ဘာမှ မပြောပေမယ့် တီဗီစတေရှင်က ဒါရိုက်တာကတော့ တော်တော်လေး ပြဿနာရှာသွားတာ"

"ဒါဆို သူက လမ်းတစ်ဝက်ကနေ ထွက်သွားတာပေါ့"

"အင်း"

"ဇာတ်ရံတစ်ယောက်က အဲဒီလိုလုပ်သွားတာလား။ စာချုပ်ချုပ်ထားတဲ့ ပရိုတစ်ယောက်လေ"

"နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးကွ"

"ငါသာဆိုရင် ထွက်သွားပြီးနောက်ပိုင်း ဖြစ်လာမယ့် အကျိုးဆက်တွေကို ပိုပြီးတောင် ကြောက်နေဦးမယ်၊ ဘယ်တော့မှ ထွက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ထုတ်လုပ်ရေး ကုမ္ပဏီကများ သူ့ကို နစ်နာကြေး တောင်းဖို့ တရားစွဲလိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"လူတိုင်းက မင်းလို တွေးတာမဟုတ်ဘူးလေ မာရူးရဲ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မင်းက သူ့နေရာမှာ အစားထိုးဖို့ ရောက်လာတာဆိုရင် မင်းက အတန်းခေါင်းဆောင် ဖြစ်မယ်ထင်တယ်"

"အင်း၊ ဟုတ်တယ်"

"မင်း အဆင်ပြေပါ့မလား။ စကားပြောခန်းတွေ တော်တော်များများ ပါတယ်ဆို"

"လောလောဆယ်တော့ စကားပြောခန်းတွေကို ငါ ကျက်ထားလိုက်ပြီ"

"ဘာ"

"စကားပြောခန်းတွေကို ကျက်ပြီးပြီလို့"

"...မင်း ဒီကို လမ်းလျှောက်လာရင်း ဇာတ်ညွှန်းကို ခဏလေး ဖတ်လိုက်ရုံနဲ့တင်လား"

"ငါက နည်းနည်းလေး ဉာဏ်ကောင်းတယ်လေကွာ"

"ဝိုး... မင်း အကုန်လုံးကို တကယ်ကျက်လိုက်တာလား"

မာရူးက စကားပြောခန်းတွေ လေ့ကျင့်ဖို့အတွက် ဂျီဆော့ကို အကူအညီတောင်းလိုက်တယ်။ အတန်းထဲကို လမ်းလျှောက်သွားရင်း အကြမ်းဖျင်း စီးဆင်းမှုကို သူ ကြည့်ချင်တာလေ။ သူက သူ့အလှည့်ကို ပြောပြီး ဂျီဆော့က ကျန်တာတွေကို ပြောပေးတယ်။

"ဒါဆို မင်း အကုန်ကျက်ပြီးပြီလို့ ပြောတာက နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးပေါ့"

"အခု မင်းမှာ လုပ်စရာ ဘာမှမရှိဘူးမလား"

"မရှိဘူး"

"ဒါဆို ရိုက်ကူးရေး မစခင် ငါ့ကို ကူညီပေးပါလား"

"အိုကေလေ။ ဒါပေမဲ့ နောက်မှ ငါ့ကို ထမင်းဝယ်ကျွေးရမယ်"

"အိုကေ"

"...ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို တစ်ခုလောက် မေးလို့ရမလား"

ဂျီဆော့က အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။ သူက နှင်းတောထဲမှာ ပြေးလွှားနေတဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ ခွေးပေါက်လေးတစ်ကောင်နဲ့ အမြဲတမ်း တူနေတတ်တာမို့လို့ အခုတော့ တော်တော်လေးကို အနေရခက်နေပုံပဲ။ သူ ဘာမေးတော့မလဲဆိုတာကို မာရူး ခန့်မှန်းလို့ရပါတယ်။ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် သူက စပြောလိုက်တယ်။

"မင်း ဂွန်ဆော့အကြောင်း သိချင်နေတာဆိုရင် သူ အဆင်ပြေပါတယ်။ ကိစ္စတချို့ ဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် ငါ ကြားထားသလောက်တော့ အခု သူ တည်ငြိမ်နေပါပြီ။ အချိန်ရရင် သူ့ကို ဖုန်းဆက်ကြည့်သင့်တယ်။ သူ ဖုန်းကိုင်လောက်ပါတယ်"

"တကယ်လား"

သူ သိသိသာသာကို လန်းဆန်းသွားတယ်။ သူ့လိုလူမျိုးမှာ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ရှိနေတာကို စဉ်းစားကြည့်ရင် ကမ္ဘာကြီးက ထူးဆန်းတဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့ လည်ပတ်နေတာပဲ။ လမ်းလျှောက်ရင်း မာရူးက ဇာတ်ညွှန်းကို ကြည့်လိုက်တယ်။ အချိန်သိပ်မရှိတော့ဘူးလေ။

* * * * * * * * *