အခန်း ၃၁၄

အခန်း(၃၁၄)

အင်္ဂလိပ်လို ပီပီသသ ပြောနေတဲ့ အသံတချို့ကို သူ ကြားလိုက်ရတယ်။ သူ လန့်သွားပြီး ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဆံပင်ရွှေရောင်နဲ့ နိုင်ငံခြားသားတစ်ယောက်က ကျောင်းသားတွေကို အင်္ဂလိပ်လို စကားပြောနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒီနေ့က စနေနေ့ဖြစ်ပြီး အခု အချိန်ကတော့ ညနေ ၅ နာရီ ရှိနေပြီလေ။ ဒါပေမဲ့လည်း ဒီ နာမည်ကြီး ကိုယ်ပိုင်ကျောင်းမှာ စာလုပ်ချင်စိတ် ပြင်းပြနေတဲ့ အရှိန်အဝါတွေကတော့ ကျဆင်းသွားမယ့်ပုံ မပေါ်ဘူး။

ကြည့်ရတာ အဲဒါက ကျောင်းပြင်ပ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပုံရတယ်။ ဒီမှာက ဝါသနာဆိုတာတောင်မှ စာသင်တာနဲ့ ပတ်သက်နေတာကိုး။ မာရူးက စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်သွားရင်း စုပ်သပ်လိုက်တယ်။ ရိုက်ကွင်းက ၃ လွှာရဲ့ အစွန်ဆုံး အခန်းထဲမှာလေ။ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်ရင် စိမ်းလန်းနေတဲ့ မြက်ခင်းပြင်ရှိတဲ့ အားကစားကွင်းနဲ့ ဆိုးလ်မြို့ရဲ့ ရှုခင်းတစ်ခုလုံးကို မြင်တွေ့နိုင်တယ်။ တောင်တက်လမ်း တစ်ဝက်လောက်မှာ ဆောက်ထားတဲ့ ကျောင်းဖြစ်တဲ့အတွက် ရှုခင်းက တော်တော်လေးကို သာယာတယ်။

ကျောင်းရှေ့မှာတော့ အတန်းရဲ့ ဆောင်ပုဒ်နဲ့ နိုင်ငံတော်အလံကို ချိတ်ဆွဲထားတယ်။ "စာကြိုးစားခြင်းဖြင့် အောင်မြင်ခြင်းက အလွယ်ကူဆုံးလမ်း" တဲ့။ သူလည်း အဲဒီဆောင်ပုဒ်ကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိတော့ သဘောတူမိပါတယ်။ စာသင်ခုံတွေကိုတော့ သပ်သပ်ရပ်ရပ် စီထားတယ်။ အထဲကို ကင်မရာတစ်လုံး ဝင်သွားဖို့လောက်ပဲ နေရာကျန်တော့တယ်။

အဓိက သရုပ်ဆောင်တွေ မဝင်ခင်မှာပဲ ရောင်ပြန်ပြားကိုင်ထားတဲ့ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်က နေရာယူလိုက်တယ်။ ဇာတ်ရံတွေလည်း သူတို့နေရာ သူတို့ ယူလိုက်ကြပြီ။ ကူညီပေးဖို့ ရောက်နေတဲ့ ကျောင်းသားတချို့လည်း ရောက်နေကြပြီလေ။ ဆက်သွယ်ရေး တာဝန်ယူထားတဲ့ ဇာတ်ညွှန်းရေးဆရာက သူတို့ကို အဆင်ပြေပါစေလို့ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးလေး နှုတ်ဆက်တယ်။ ဒီနေရာက သူတို့ရဲ့ကျောင်း ဖြစ်နေတာမို့လို့ ဝန်ထမ်းတွေက သူတို့နဲ့ ဆက်ဆံတဲ့နေရာမှာ အတော်လေးကို သတိထားနေကြပုံရတယ်။

ကျောင်းသားတွေက လက်ထောက် ဒါရိုက်တာရဲ့ စကားအတိုင်း ရွှေ့ပြောင်းပေးကြတယ်။ သူတို့ ခုံနေရာတွေကို နှစ်ခေါက်လောက် အပြောင်းအလဲ လုပ်ခဲ့ကြသေးတယ်။ အဓိက သရုပ်ဆောင်တွေကို အထင်ရှားဆုံး မြင်ရပြီလို့ ယူဆလိုက်တဲ့အခါမှ လက်ထောက် ဒါရိုက်တာက အနောက်ကို ဆုတ်သွားတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အရပ်ရှည်တဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက်က ရိုက်ကွင်းထဲကနေ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ သူတို့က အဓိက သရုပ်ဆောင်တွေထက် အရပ်ပိုရှည်တဲ့သူကို ရိုက်ဖို့ အစီအစဉ် မရှိဘူး ထင်ပါရဲ့။

"ကဲ... ဒါဆိုရင် အရင်ဆုံး ဇာတ်တိုက်ကြည့်ရအောင်"

ညွှန်ကြားချက်တွေအတိုင်း မာရူးက ချယ်ရင်ရဲ့ အရှေ့မှာ ရပ်လိုက်တယ်။ အားကစားကွင်းမှာ တုန်းက သူ မြင်ခဲ့ရတာနဲ့ မတူဘဲ ချယ်ရင်က တော်တော်လေး ဖြူဖျော့နေတယ်။ သူမ စိတ်လှုပ်ရှားနေတာကို သူ သေချာပေါက် သိလိုက်တယ်။

"ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ သေချာလေး လုပ်ကြရအောင်။ ကင်မရာအနောက်ကနေ ဇာတ်ညွှန်းရေးဆရာက မင်းရဲ့ စကားပြောခန်းတွေကို အချက်ပြပေးလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် မမှတ်မိဘူးဆိုရင်လည်း မထိတ်လန့်သွားဘဲ အဲဒီဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့"

"ကောင်းပြီ။ လူတိုင်းကတော့ ကြီးပြင်းလာရင်းနဲ့ အမှားတွေ လုပ်တတ်ကြတာပဲလေ"

"ဟုတ်ကဲ့"

ဒါရိုက်တာလီ က ချယ်ရင်ဆီကနေ လှည့်ထွက်လာရင်း သက်ပြင်းတိုးတိုးလေး ချလိုက်တယ်။ မာရူးကတော့ ဒါကို မြင်လိုက်ရတာပေါ့။ အခုချိန်မှာတော့ ဒါရိုက်တာက သရုပ်ဆောင်ထက်တောင် ပိုပြီး ပင်ပန်းနေသလိုပဲ။ မနက်ပိုင်းတုန်းက ပျက်သွားတဲ့အခန်းတွေ ဘယ်လောက်တောင် များခဲ့မလဲဆိုတာ သူ တွေးတောင် မတွေးရဲတော့ဘူး။

"ငါတို့ မနက်က လုပ်ခဲ့တဲ့ အခန်းကိုပဲ ပြန်ရိုက်မှာဆိုတော့ မြန်မြန်လေး အပြီးသတ်ပြီး အိမ်ပြန်ကြတာပေါ့"

ဇာတ်တိုက်တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်က တော်တော်လေးကို နှေးကွေးနေတယ်။ ဒါရိုက်တာလီ က ကလေးလေးတစ်ယောက်ကို စာသင်ပေးနေသလိုမျိုး အဲဒီအခန်းကို ချယ်ရင်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှင်းပြနေတယ်။ မာရူးက ရှင်းပြနေတာကို နားထောင်ရင်း ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ မျက်နှာတွေကို အကဲခတ်လိုက်တယ်။ သူတို့တွေက သိသိသာသာကို ပင်ပန်းနေကြပြီး တချို့ဆိုရင် သက်ပြင်းတွေတောင် ချနေကြတယ်။ မနက်က လုပ်ခဲ့တဲ့အလုပ်ကိုပဲ ပြန်လုပ်နေရတာမို့ သူတို့တွေ ခွန်အားတွေ ကုန်ခမ်းနေကြပြီ ထင်ပါရဲ့။

"ဒါဆိုရင် စမ်းကြည့်ရအောင်"

ဒါရိုက်တာလီ က ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်လိုက်ပြီး အချက်ပြဖို့ ပြင်နေတုန်းမှာပဲ ပြန်ထရပ်လိုက်တယ်။ သူက တော်တော်လေးကို သတိထားနေပုံပဲ။ ကင်မရာ စတင်လည်ပတ်သွားတာနဲ့ ဇာတ်ရံတွေက ချယ်ရင်ရဲ့ ဘေးကနေ စကားပြောရင်း ဖြတ်လျှောက်သွားကြတယ်။ သာမန် အားလပ်ချိန် အခန်းလေး တစ်ခန်းကို ဖန်တီးလိုက်တာပေါ့။ အဲဒီအချိန်မှာတော့ မာရူးက ဝန်ထမ်းတွေ ပေးထားတဲ့ ပါဝါမပါတဲ့ မျက်မှန်ကို တပ်ထားရင်း စောင့်နေခဲ့တယ်။

ချယ်ရင်က တခြားကျောင်းသားတစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောနေရင်းကနေ စာအုပ်ဖတ်နေတဲ့ နောက်ကောင်မလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ခေါင်းနောက်စေ့ကို သူမရဲ့ လက်ညှိုးနဲ့ ရုတ်တရက် လှမ်းထိုးလိုက်တယ်။ အဲဒီကောင်မလေးက အားကစားကွင်းထဲမှာ ဝူမင် ကာကွယ်ပေးခဲ့တဲ့ အဓိက ဇာတ်လိုက်မင်းသမီးလေ။ ချယ်ရင်က ဇာတ်လိုက်မင်းသမီးရဲ့ ခေါင်းကို ဆက်တိုက် ထိုးနေပြီး သူမရဲ့ ဆံပင်ရှည်ကြီးကို လှမ်းဆွဲလိုက်တယ်။

တိုးညင်းတဲ့ ညည်းတွားသံလေးနဲ့အတူ ဇာတ်လိုက်မင်းသမီးက လန့်ဖျပ်သွားတယ်။ အခုချိန်ထိ စကားပြောနေကြတဲ့ ကျောင်းသားတွေ အားလုံးလည်း ငြိမ်ကျသွားကြတယ်။ ဇာတ်ညွှန်းရေးဆရာက သူတို့ကို ပုံဆွဲစာအုပ်နဲ့ တိတ်တိတ်နေရမယ့် အချိန်ကို တိတိကျကျ အချက်ပြပေးခဲ့တယ်။ ဖရိန်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ဇာတ်ရံတွေက ချယ်ရင်ဆီကနေ တဖြည်းဖြည်းချင်း ခွာသွားကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ အကြည့်တွေ အကုန်လုံးက ကြမ်းပြင်ဆီကို ရောက်နေပြီး ကြောက်ရွံ့နေတဲ့ ပုံပေါက်နေတယ်။ ဒါကို ကြည့်တာနဲ့တင် ချယ်ရင်က ဒီအတန်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်ဆိုတာ ရှင်းနေပါတယ်။

မာရူးက သူ့ခုံကနေ ထရပ်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်နှာရဲ့ ညာဘက်ခြမ်းမှာရှိနေတဲ့ ကင်မရာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ချယ်ရင်ဆီကို တိတ်တဆိတ် လျှောက်သွားလိုက်တယ်။ သူ သရုပ်ဆောင်ရတဲ့ ဇာတ်ကောင်က ရန်လိုတတ်တဲ့ ဇာတ်ကောင်မျိုး မဟုတ်ဘူးလေ။ တခြားသူတွေရဲ့ တွန်းအားပေးမှုကြောင့် အတန်းခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာရတဲ့ ရှက်တတ်ပြီး အေးဆေးတည်ငြိမ်တဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ပေါ့။ သူက အနေခက်ပြီး ရှက်တတ်တဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်အဖြစ် သရုပ်ဖော်ဖို့အတွက် သူ့လက်တွေကို ဗိုက်ရှေ့မှာ စုကိုင်ထားလိုက်တယ်။ ကင်မရာက သူ့ရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးကို ရိုက်မယ်လို့ ပြောထားတာမို့လို့ သူ့ရဲ့ အမူအရာတွေကိုလည်း သတိထားနေရတယ်။ သူက ခြေလှမ်း တစ်လှမ်းနဲ့ တစ်လှမ်းကြားက အကွာအဝေးကို အနည်းဆုံးဖြစ်အောင် လျှော့ချလိုက်ပြီး မတ်မတ် ရပ်လိုက်တယ်။

ချယ်ရင်က အနိုင်ကျင့်နေတဲ့ မင်းသမီးလေးအတွက် တရားမျှတမှု ရဖို့ သူ ထရပ်ခဲ့ပေမယ့် သူမကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ ဆန့်ကျင်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူးဆိုတာကို သူ့ရဲ့ အပြုံးနဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အမူအရာကတစ်ဆင့် ဖော်ပြလိုက်တယ်။ အဲဒါတွေက သေးငယ်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုလေးတွေ ဖြစ်တာမို့လို့ ကင်မရာထဲမှာ ဘယ်လောက်အထိ ပါသွားမလဲဆိုတာ သူ မသိပေမယ့် သူ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့တယ်။

"ဘာကိစ္စလဲ" လို့ ချယ်ရင်က မေးလိုက်တယ်။

ဇာတ်ညွှန်းထဲက အမှန်တကယ် ပြောရမယ့် စကားက 'မင်းက ဘယ်သူလဲ' လေ။ သူမက အစကတည်းက အမှားလုပ်လိုက်ပြီဆိုတာ ထင်ရှားနေတယ်။ မာရူးကတော့ သူ့အကြည့်တွေကို ချယ်ရင်ရဲ့ အိမ်တွင်းစီး ဖိနပ်ထိပ်ဖျားဆီကို စိုက်ကြည့်ထားလိုက်တယ်။

"အင်း... မင်း အနိုင်ကျင့်တာ နည်းနည်းများ မလွန်လွန်းဘူးလားလို့ တွေးမိလို့ပါ" လို့ သူက စကားပြောနေရင်း မျက်လုံးတွေကို ဘယ်ညာ ရွှေ့ကြည့်နေတယ်။

"မင်း အခု ငါ့ကို ပြောလိုက်တာလား"

"မဟုတ်ပါဘူး၊ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး... ငါ မှားသွားပုံရတယ်။ မင်းကို ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး"

"ဒါဆို မင်းက ဘာတွေ လာပြောနေတာလဲ။ ငါ့ကို နောက်နေတာလား"

ချယ်ရင်က ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်တယ်။ မာရူးကလည်း သူ့မျက်နှာကို ကာဖို့ လက်တွေကို ချက်ချင်း မြှောက်လိုက်တယ်။ နောက်ထပ်ပြောရမယ့် စကားက 'ဟဲ့၊ ငါက နင့်ကို ရိုက်မလို့ လုပ်နေတယ်လို့ လူတွေ ထင်သွားဦးမယ်' လေ။ သူ အဲဒီစကားတွေကို စောင့်နေခဲ့ပေမယ့် ဘာသံမှ မကြားရဘူး။ ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ သိရအောင် သူ ခေါင်းကို နည်းနည်း မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ ချယ်ရင်ရဲ့ ပါးစပ်က တစ်ဝက်လောက် ဟနေတာကို သူ တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူ့အနောက်မှာ ဇာတ်ညွှန်းရေးဆရာမက ပုံဆွဲစာအုပ်ကို အစွမ်းကုန် မြှောက်ကိုင်ထားတာကို မာရူး မျက်စိထဲ ပြေးမြင်လိုက်တယ်။

"ကတ်" ဒါရိုက်တာလီ ရဲ့ ခံစားချက်မပါတဲ့ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာတယ်။

ချယ်ရင်က ထိုင်ခုံပေါ်ကို ပြိုကျသွားသလိုမျိုး ပြန်ထိုင်ချလိုက်တယ်။ သူမက ထိတ်လန့်နေသလိုမျိုး ကြမ်းပြင်ကိုပဲ ဆက်တိုက် စိုက်ကြည့်နေတယ်။ ဒီအတွက် ခေါ်လာတဲ့ ကျောင်းသားတွေကလည်း သူတို့အချင်းချင်း တီးတိုးပြောဆိုလာကြတယ်။ ဝန်ထမ်းတွေကတော့ ခေါင်းရမ်းလိုက်တာ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီ မြင်ကွင်းကို မျက်နှာလွှဲသွားတာမျိုးတွေပဲ လုပ်ကြတယ်။

"အား... ဒီဖေ...."

ဒါရိုက်တာလီ ရဲ့ ပါးစပ်ကနေ ထွက်လာတော့မယ့် ဆဲရေးတိုင်းထွာသံက ရပ်တန့်သွားတယ်။ ဒါရိုက်တာလီ က သူ့မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်ပြီး သူဆောင်းထားတဲ့ ဦးထုပ်ကို ချွတ်ကာ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ တွန့်ကြေနေတဲ့ ဘေ့စ်ဘောဦးထုပ်က သူ့ရဲ့ စိတ်အခြေအနေကို ဖော်ပြနေသလိုပါပဲ။

"ဒီထက်လေး နည်းနည်းလောက် ပိုကောင်းအောင် မလုပ်နိုင်ဘူးလားဟင်။ ကျေးဇူးပြုပြီးတော့လေ။ အခုချိန်ထိ မင်း သေချာ လုပ်နေတာပဲ မဟုတ်လား။ အဓိက သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်လိုမျိုးလေ" ဒါရိုက်တာလီ က အတင်းပြုံးရင်း ပြောလိုက်တယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဘေးနားမှာ တိတ်တဆိတ် နေနေတဲ့ လူတစ်ယောက်က ချယ်ရင်ဆီကို ချဉ်းကပ်လာတယ်။ သူကတော့ ဒါရိုက်တာချွဲ ပဲလေ。ဒါရိုက်တာလီ ကတော့ သူ့ခေါင်းကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း နောက်ကို တစ်လှမ်း ဆုတ်သွားတယ်။

"ချယ်ရင်၊ အရမ်းကြီးလည်း တွေးမနေနဲ့၊ ဟုတ်ပြီလား။ မင်း လုပ်နိုင်ပါတယ်။ ပြီးတော့ အခုချိန်ထိ မင်း ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ"

"ဟ-ဟုတ်ကဲ့"

ဒါရိုက်တာချွဲ က ဖြူရော်နေတဲ့ ချယ်ရင်ကို နှစ်သိမ့်ပေးနေတယ်။ ဝန်ထမ်းတွေ အားလုံးလည်း နောက်တစ်ကြိမ် အနားယူလိုက်ကြပြန်တယ်။ မာရူးက သူ့ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်လိုက်ပြီး ဇာတ်ညွှန်းကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ ဒီအခန်းက ဘာခက်ခဲတဲ့ စကားပြောခန်းမှ မပါဘူးလေ။ ဇာတ်ကောင်ရဲ့ ခံစားချက်ကို တွေးကြည့်ဖို့ကလည်း သိပ်မခက်ခဲပါဘူး။ ချယ်ရင်က အချိန်တိုင်း အင်အားသုံးပြီး မောက်မာနေဖို့ပဲ လိုတာ။ မနက်က သူမ လုပ်ခဲ့တဲ့ အမှားတွေကြောင့် သူမ စိတ်ဒဏ်ရာ ရသွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဆက်ရိုက်ဖို့ အစီအစဉ်ကတော့ ဖြစ်လာတော့မယ့်ပုံ မပေါ်ပါဘူး။

"ငါတို့ ပြန်တွေ့ကြပြန်ပြီနော်" ဒါက ဝူဂျူးလေ။

ရင်းနှီးတဲ့ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရတော့ မာရူးက ပြုံးလိုက်တယ်။

"မင်း ဒီမှာ ရှိနေသေးတာ ငါ မသိဘူး"

"အခြေအနေတွေက ဒီလို ဖြစ်လာတာကိုး။ ဒါထက်၊ မင်းက အရင်ကလည်း လဲကျရတဲ့ ဇာတ်ကောင်၊ အခုလည်း ဆင်တူရိုးမှား ဇာတ်ရုပ်နဲ့ ဒီကို ရောက်နေပြန်ပြီ"

"ငါလည်း အဲဒါကို ငြင်းလို့မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ကလေးမက မနက်ကတည်းက အဲဒီလို ဖြစ်နေတာလား" မာရူးက ချယ်ရင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း မေးလိုက်တယ်။

ဝူဂျူးက ရှုပ်ထွေးတဲ့ မျက်နှာအမူအရာနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။

"အခုချိန်ထိ သူနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စကားတွေ အများကြီး ထွက်နေတာ။ ငါ ဆိုလိုတာက သူက မှားတဲ့အခန်းတွေ တော်တော်များများ ဖြစ်စေခဲ့တာလေ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်ကြီးထိ မဆိုးခဲ့ပါဘူး။ ခုနက ထွက်သွားတဲ့ ကောင်လေးကြောင့် သူ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"

မနက်ကတည်းက ရိုက်ကွင်းပေါ်က လေထုက တော်တော်လေးကို မွန်းကြပ်နေတယ်လို့ ဝူဂျူးက မာရူးကို ပြောပြတယ်။ ဇာတ်ရံတွေထဲက တစ်ယောက်က ဒါရိုက်တာလီ ရဲ့ စော်ကားတာကို ခံရပြီးနောက် ရိုက်ကွင်းကနေ ထွက်သွားတဲ့အချိန်မှာ လူတော်တော်များများက အဲဒီနေရာမှာတင် ရိုက်ကူးရေးကို လက်လျှော့ချင်စိတ် ပေါက်သွားတဲ့အထိ အခြေအနေ ဆိုးရွားခဲ့တာလေ။ အဓိက သရုပ်ဆောင်တွေ ရိုက်ကွင်းမှာ ပြန်ဆုံဖို့က အချိန်အကြာကြီး ယူရဦးမှာဖြစ်လို့ အပိုင်းထုတ်လွှင့်ဖို့ ပြဿနာရှိနိုင်တာကြောင့် ဆက်ရိုက်နေတာလို့လည်း ဝူဂျူးက သူ့ကို ပြောပြသေးတယ်။

"အခုတော့ ငါတို့ ဒီကို ရောက်နေပြန်ပြီလေ"

"တော်တော်လေး ဗြောင်းဆန်နေတဲ့ပုံပဲ"

"ငါတို့အတွက်ကတော့ အချိန်ကြန့်ကြာလေ ပိုက်ဆံပိုရလေဆိုပေမယ့် ဝန်ထမ်းတွေကတော့ အဲဒီလို မဟုတ်ဘူးလေ။ သူတို့အတွက် ခက်ခဲမှာ သေချာတယ်"

လေးလံတဲ့ စက်ပစ္စည်းတွေကို ကိုင်ထားရတဲ့ ဝန်ထမ်းတွေက ချယ်ရင်ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်နေကြတယ်။ အခုချိန်မှာတော့ သူတို့တွေက သူမကို တောင်းပန်နေရတဲ့ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေပြီ။

"ဒါထက်၊ ခုနက မင်း လုပ်သွားတာ ကောင်းတယ်။ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ မင်း အခုလေးတင် ရောက်လာတာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဒီရောက်မှ စကားပြောခန်းတွေကို အလွတ်ကျက်လိုက်တာလေ။ အင်း... ငါက အမှားလုပ်ထား တဲ့ မျက်နှာမျိုး ရှိနေတော့ အဲဒီလို ဇာတ်ရုပ်မျိုးတွေ သရုပ်ဆောင်ရတာ အဆင်ပြေပါတယ်"

"မင်းမှာ အမှားလုပ်ထား တဲ့ မျက်နှာရှိတယ်ဆိုတာတော့ လုံးဝ မယုံဘူး။ နေပါဦး၊ အဲဒီလောက် အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာ ဒါတွေအကုန်လုံးကို မင်း အလွတ်ကျက်လိုက်တာလား။ မင်း တော်တော် ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ"

မာရူးက ပခုံးတစ်ချက် တွန့်ပြလိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဒါရိုက်တာချွဲ က ချယ်ရင်ကို နှစ်သိမ့်ပေးလို့ ပြီးသွားပြီ။ အခုတော့ သူမ နည်းနည်းလေး တည်ငြိမ်သွားပုံရတယ်။

ဒါရိုက်တာလီ က ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ အချက်ပြလိုက်တယ်။ ကြီးမားတဲ့ တိတ်ဆိတ်မှု ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ ရိုက်ကွင်းပေါ်မှာ ခုနကအတိုင်း အတိအကျ ပြန်ဖြစ်လာပြန်တယ်။ မာရူးကလည်း အရင်က သူလုပ်ခဲ့တဲ့အတိုင်း အတိအကျ ပြန်လုပ်ခဲ့တယ်။ ချယ်ရင်ရဲ့ အရှေ့မှာ သူ့ရဲ့ စကားပြောခန်းကို သူ ပြောလိုက်တယ်။ ချယ်ရင်ရဲ့ စကားကိုပဲ သူ စောင့်ရတော့မှာ ဖြစ်ပေမယ့် ဒီတစ်ကြိမ်လည်း သူမ အေးခဲသွားပြန်တယ်။

ဒါရိုက်တာလီ က ဒေါသမထွက်ဘူး။ ဒီအချိန်မှာ ဒေါသထွက်ဖို့ သူ့မှာ ခွန်အားမရှိတော့တဲ့ပုံပဲ။ ရောင်ပြန်ပြား ကိုင်ထားတဲ့ ဝန်ထမ်းက တိုးတိုးလေး ဆဲရေးတိုင်းထွာလိုက်တာကို မာရူး ကြားလိုက်ရတယ်။ သိပ်တော့ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပါဘူး။ မီးတွေ ထပ်ပိတ်သွားပြန်တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ သူတို့တွေ အချိန်နည်းနည်း ပိုယူပြီး နားကြမယ့်ပုံပဲ။

"အင်း... ဒါရိုက်တာ။ ကျွန်တော်တို့ သွားစရာ အစီအစဉ်လေး ရှိသေးတယ်"

"ကျွန်တော်တို့လည်း ရှိတယ်"

မန်နေဂျာတွေက ဒါရိုက်တာလီ ကို အားနာတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်ကြတယ်။ ဒါရိုက်တာလီ က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။ ချယ်ရင်ရဲ့ မန်နေဂျာလို့ ထင်ရတဲ့ လူကတော့ ဒါရိုက်တာလီ ရဲ့ ရှေ့မှာ ခေါင်းငုံ့ပြီး ရပ်နေတယ်။

"တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် အမြန်ဆုံး ပြီးအောင် လုပ်ပေးပါ့မယ်။ ဒါကြောင့် အခုတော့ သည်းခံပေးကြပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး... ဒီနေ့ ဒီရိုက်ကူးရေး မပြီးဘူးဆိုရင် ပြဿနာတွေ ရှိလာနိုင်လို့ ကျွန်တော် ဒီလို ပြောနေရတာပါ"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ပြောပါ။ ကျွန်တော် ကူညီပေးပါ့မယ်"

မန်နေဂျာတွေက ဖယ်ပေးလိုက်ပြီး ဒါရိုက်တာလီ က ကင်မရာ ဒါရိုက်တာနဲ့ စတင်စကားပြောတယ်။ ထုတ်လုပ်သူတွေလည်း ဝိုင်းအုံလာကြတယ်။ သူတို့တွေ အခန်းပြောင်းဖို့ ဒါမှမဟုတ် ဒီအခန်းကို လုံးဝ ဖယ်ထုတ်ပစ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေကြတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

"ဒီနေ့ စာရေးဆရာမ ပတ် မရှိဘူး မလား"

"ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ဖုန်းခေါ်ပေးရမလား"

"အေး... ငါတို့ ဒီအခန်းကို ပြောင်းလို့ ရမလား မေးကြည့်လိုက်။ စာရေးဆရာမ ပတ် က ခွင့်ပြုတယ်ဆိုရင်တော့ ကျန်တဲ့ ဇာတ်ညွှန်းရေးဆရာတွေ တစ်ခုခု စဉ်းစားပေးကြလိမ့်မယ်"

သူတို့နဲ့ နီးနီးလေးမှာ ရပ်နေတာမို့ သူတို့ ပြောနေတာတွေကို မာရူး ကြားနေရတယ်။ ဆိုတော့... နောက်ဆုံးကျတော့ ဒီအခန်းကို ပြောင်းပစ်တော့မှာပေါ့။ ဖုန်းခေါ်ပြီးတဲ့နောက် ဖုန်းကို ကိုင်ထားတဲ့ ဇာတ်ညွှန်းရေးဆရာမရဲ့ မျက်နှာထားက တဖြည်းဖြည်း မည်းမှောင်သွားခဲ့တယ်။

"အင်း... ဒါရိုက်တာ။ ကျွန်မတို့ အဲဒီလို လုပ်လို့ ရမယ် မထင်ဘူး။ စာရေးဆရာမ ပတ် က ဒါကို ပြင်လို့ မရဘူးလို့ ပြောတယ်"

"ကျစ်... အဲဒီလူဆီက ဟင့်အင်း ဆိုရင် ဟင့်အင်းပဲ"

ဒါရိုက်တာလီ အခက်တွေ့နေတာကို မြင်တော့ ဇာတ်ညွှန်းရေးဆရာက ခေါင်းမာတဲ့လူ ဖြစ်ရမယ်လို့ မာရူး တွေးမိတယ်။ ဝန်ထမ်းတွေရော သရုပ်ဆောင်တွေပါ ထိတ်လန့်သွားကြတယ်။ အတန်းနောက်ဘက်မှာ ထိုင်နေတဲ့ ချယ်ရင်ကို မာရူးက လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ တခြား အိုင်ဒေါတွေကတောင် သူမ အနားကို မကပ်ကြဘူး。သူတို့က သူမနဲ့အတူ အမုန်းခံရမှာကို မလိုလားကြဘူးလေ။ ချယ်ရင်က အတန်းထဲမှာ အထီးကျန်နေတဲ့ ကျွန်းလေးတစ်ကျွန်းလို ဖြစ်နေတယ်။ ဒါရိုက်တာချွဲ တောင် လက်လျှော့သွားတဲ့ပုံပဲ၊ ဘယ်နေရာမှာမှ သူ့ကို မတွေ့ရတော့ဘူး။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ခေါင်းမော့လိုက်တဲ့ ချယ်ရင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေ ဆုံသွားတယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဟိုဟိုဒီဒီ ဝေ့ဝဲနေတယ်။ သူတို့ ပြန်ရိုက်ဖြစ်ရင် သူမ အမှားလုပ်ဦးမယ်ဆိုတာ မာရူးအတွက်တော့ ရှင်းလင်းနေပါတယ်။ သူ ဒီမှာ အချိန်မဖြုန်းချင်ဘူးလေ။ အခြားသူတွေနဲ့ သီးခြားဖြစ်နေတဲ့ ချယ်ရင်ဆီကို မာရူးက လျှောက်သွားလိုက်တယ်။ မှုန်ဝါးနေတဲ့ မျက်လုံးတွေက သူ့ကို မော့ကြည့်လာတယ်။

"ဟေ့"

မာရူးက ချယ်ရင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ အချိန်တစ်ခုအထိ ဘာမှ ဖြစ်မလာဘဲ နေပြီးတော့မှ ချယ်ရင်ရဲ့ ခေါင်းပေါ်မှာ စကားပြော ပူဖောင်းလေးတစ်ခု ထွက်လာတယ်။

[[ဒီကောင်လေးက ငါ့ကို စိတ်ဝင်စားနေတာလား]]

အဲဒါက တခြားသူတွေရဲ့ စိတ်ကို ဖတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်မျိုး မဟုတ်တာမို့ အရာအားလုံးကို သိနိုင်တာတော့ မဟုတ်ပေမယ့် သူ မြင်ရတဲ့အရာတွေနဲ့ သူမရဲ့ စိတ်အခြေအနေကို ခန့်မှန်းလို့ရတယ်။ သာမန်အားဖြင့် သိပ်အသုံးမဝင်လို့ သူ သိပ်မသုံးလေ့ရှိပေမယ့် လုံးဝ စိမ်းသက်နေတဲ့ လူစိမ်းတစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောတဲ့အခါမှာတော့ တော်တော်လေး အသုံးဝင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အများအားဖြင့်တော့ စကားပြော ပူဖောင်းထဲမှာ [[ဒီကောင်က ဘယ်သူလဲ]]လို့ပဲ ပေါ်လာလေ့ရှိတာပေါ့။

စကားပြော ပူဖောင်းကို ကြည့်ပြီးနောက် မာရူးက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။

"တခြားသူတွေက မင်းကို စိတ်ဝင်စားစေချင်တယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့အလုပ်ကို သေချာလုပ်လေ"

"...ဘာ"

"တစ်ခုရွေး။ မင်း ဒါကို သေချာလုပ်ပြီး လူတိုင်းရဲ့ ချစ်ခင်မှုကို ယူမလား၊ ဒါမှမဟုတ် အဖြစ်ဆိုးနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်မလား။ မင်း ဘေးနားက လူတွေကို မြင်တယ်မလား။ သူတို့က မင်းကို စေတနာနဲ့ ကြည့်နေတာ လုံးဝ မဟုတ်ဘူးနော်"

ချယ်ရင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။

"ဒီက လူတစ်ယောက်မှ မင်းကို သဘောမကျကြဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက သူတို့ကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတာကိုး။ ကဲ... မင်း ဒါကို ဒီလိုပဲ အဆုံးသတ်လိုက်တော့မလို့လား။ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘဲနဲ့လေ"

ချယ်ရင်က သူမရဲ့ အောက်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်တယ်။ မာရူးက သူ့လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်တယ်။

"မင်း လက်ပေး"

"...ဘာလုပ်မလို့လဲ"

"ငါ မင်းကို လှည့်ကွက်ကောင်းတစ်ခု ပြောပြမယ်၊ အဲဒီတော့ မင်း လက်သာ ပေးစမ်းပါ"

ချယ်ရင်က သူမရဲ့ လက်ကို မလိုလားစွာနဲ့ပဲ ကမ်းပေးလာတယ်။ မာရူးက လက်မနဲ့ လက်ညှိုးကြားက နူးညံ့တဲ့ နေရာလေးကို အားကုန်သုံးပြီး ဖိချလိုက်တယ်။ ချယ်ရင်က မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး သူမရဲ့ လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်တယ်။

"ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ"

"နာတယ်မလား"

"နင် ရူးနေလား"

"မင်း ဘာမှ တွေးလို့မရတော့ဘူးမလား။ သေမလောက် နာနေတော့ တခြား ဘာမှ မတွေးနိုင်တော့ဘူးလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား"

"...."

"ပြီးတော့ ငါ့ကြောင့်လည်း မင်း စိတ်တိုနေတယ်မလား။ အဲဒါတွေကို စုပုံထားပြီး ပေါက်ကွဲပစ်လိုက်စမ်းပါ။ တကယ်လို့ အဲဒါကိုမှ မလုပ်နိုင်သေးဘူးဆိုရင်လည်း အဆိုတော်ပဲ ပြန်လုပ်ချေ။ မင်းနဲ့ မသက်ဆိုင်တဲ့ နေရာမှာ တခြားသူတွေကို ဒုက္ခမပေးနဲ့"

"နင် ပြောလို့ ပြီးပြီလား"

"မပြီးသေးဘူး။ ငါ ဒီမှာ ပြောစရာ စကားတွေ ရှိသေးတယ်။ မင်း အဲဒီလောက်တောင် ဒေါသထွက်နေရင် သရုပ်ဆောင်တာနဲ့ ပြန်တုံ့ပြန်လေ။ မင်း ငါ့ကို တွန်းလှဲရမယ့် အခန်း ပါတယ်ဆိုတာ သိတယ်မလား။ ဘာလို့ တကယ် တွန်းချင်တဲ့အတိုင်း မတွန်းပစ်လိုက်တာလဲ"

မာရူးက မထွက်သွားခင် သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို ကွေးညွတ်လိုက်တယ်။ သူမကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ပြီးတဲ့နောက် သူ့ရဲ့ စောင့်ဆိုင်းရမယ့် ခုံဆီကို သူ ပြန်သွားခဲ့တယ်။ လောလောဆယ်တော့ သူမက ပြီးခဲ့တဲ့ အကြိမ်ကလို ငေးမောမနေတော့ဘဲ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားတဲ့ပုံပါပဲ။ သူမကတော့ ဒေါသထွက်နေလို့ ဖြစ်မယ်၊ သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်နေတယ်။ ရိုက်ကူးရေး ပြီးဆုံးတဲ့အထိ သူမ အဲဒီအတိုင်း ဆက်ဖြစ်နေဖို့ သူ မျှော်လင့်မိတယ်။

"ဒီတစ်ခေါက် နောက်ဆုံးအနေနဲ့ လုပ်ကြည့်ကြရအောင်" ဒါရိုက်တာလီ က ပြောလိုက်တယ်။

* * * * * * * * *