အခန်း ၃၁၇

အခန်း(၃၁၇)

ကွန်ပျူတာကနေ သီချင်းနားထောင်ဖို့ ပိုက်ဆံပေးရမယ့် ဂီတရေဒီယိုဝန်ဆောင်မှုတစ်ခု။ အွန်လိုင်းမှာ peer-to-peer ပရိုဂရမ်တွေကတစ်ဆင့် MP3 ဖိုင်တွေကို တရားမဝင် ဖြန့်ဝေနေတဲ့ခေတ်မှာ ဒါက အလုပ်ဖြစ်ပါ့မလားလို့ သူ တွေးမိပေမဲ့ သူ့အထက်လူကြီးတွေကတော့ ဒါဟာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကောင်းတစ်ခုလို့ တကယ်ပဲ ထင်နေပုံရတယ်။ ဒါကိုလုပ်နေတုန်းမှာပဲ မိခင်ကုမ္ပဏီက တရားမဝင် peer-to-peer ဝက်ဘ်ဆိုက်တွေကို ပိတ်သိမ်းပစ်လိုက်ပြီး ဂီတဖြန့်ချိရေး ပလက်ဖောင်းတစ်ခုကို အမြန်ဆုံး ထုတ်ပြလိုက်တယ်။ စမ်းသပ်နေဆဲအဆင့်ပဲ ရှိသေးလို့ တုံ့ပြန်မှုတွေက သိပ်မထူးခြားလှပေမဲ့ ဂျပန်နဲ့ အမေရိကမှာ အောင်မြင်ခဲ့တဲ့ အစဉ်အလာတွေကို ကြည့်ရင်တော့ ဖြစ်နိုင်ခြေမရှိတဲ့ အကြံဉာဏ်တစ်ခုတော့ မဟုတ်ပါဘူး။

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တွေရဲ့ တင်ပြချက်ကို ကြည့်ပြီးတဲ့နောက် ဟောင်ဂျန်ဟဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ YM Logistics လက်အောက်ခံ ကုမ္ပဏီတစ်ခုရဲ့ အကြီးတန်း စီမံခန့်ခွဲမှုဒါရိုက်တာအဖြစ်ကနေ 'Soul' လို့ခေါ်တဲ့ ဖျော်ဖြေရေးကုမ္ပဏီတစ်ခုရဲ့ အမှုဆောင်အရာရှိချုပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲလာခဲ့တာ တစ်လလောက် ရှိပြီလေ။ တခြားလူတွေအမြင်မှာတော့ သူ့အတွက် ရာထူးကျသွားသလို ထင်ရပေမဲ့ ဂျန်ဟဲကတော့ အဲဒီလို မတွေးပါဘူး။ ပထမအချက်အနေနဲ့ မိခင်ကုမ္ပဏီက ကြီးမားတဲ့ ပမာဏတစ်ခုကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတယ်။ အေဂျင်စီကို တခြားလက်အောက်ခံကုမ္ပဏီတွေက ရတဲ့ အမြတ်ငွေတွေနဲ့ တည်ထောင်ခဲ့တာဆိုပေမဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့သူတွေကတော့ YM Corporation ရဲ့ အကြီးဆုံး လက်အောက်ခံကုမ္ပဏီနှစ်ခုဖြစ်တဲ့ YM Logistics နဲ့ YM Living တို့ပဲ ဖြစ်တယ်။

ဒါ့အပြင် YM Logistics မှာ အလုပ်လုပ်နေတုန်းက သူရခဲ့တဲ့ အဆက်အသွယ်တွေကိုလည်း ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ပြီး သူ့ကုမ္ပဏီသစ်အတွက်ပါ အဲဒီအဆက်အသွယ်တွေကို အသုံးချနိုင်ခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ရာထူးတက်မယ့်လမ်းကြောင်းက ပိတ်ဆို့သွားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်တော့ ပြောင်းပြန်ပါပဲ၊ ဒါဟာ ယုံကြည်မှုရဲ့ သက်သေတစ်ခုလေ။ ထမင်းစားပွဲတစ်ခုမှာ YM Corporation ရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌက သူ့နာမည်ကို တိုက်ရိုက်ခေါ်ပြီး ဆုတောင်းစကား ပြောခဲ့တယ်။ ဒါဟာ ဒီလုပ်ငန်းက ဥက္ကဋ္ဌရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိထားတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။ အကြီးတန်း စီမံခန့်ခွဲမှုဒါရိုက်တာဘဝနဲ့ မကျေနပ်နိုင်တဲ့ ဂျန်ဟဲအတွက်တော့ ဒါဟာ အခွင့်အရေးတစ်ရပ်ပါပဲ။ အေဂျင်စီရဲ့ အမှုဆောင်အရာရှိချုပ်အဖြစ် ခန့်အပ်ခံရတုန်းကလည်း အစုရှယ်ယာ ၂၄ ရာခိုင်နှုန်းကို သူ့ဝေစုအဖြစ် ရရှိခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ KOSDAQ စျေးကွက်ထဲကို ဝင်ရောက်ဖို့လည်း အစီအစဉ်ရှိသေးတယ်။

စီမံခန့်ခွဲရေးက ဒုတိယဦးစားပေးပဲ။ Soul ရဲ့ အဓိကရည်ရွယ်ချက်က ဂီတဖြန့်ချိရေးလုပ်ငန်းကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ဖို့လေ။ သူတို့က ထိပ်တန်း ပလက်ဖောင်းတစ်ခုဖြစ်လာရမှာဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးမှာ သူတို့ရဲ့ ပလက်ဖောင်းကနေ မဖြတ်သန်းဘဲ ဘယ်တေးသီချင်းကိုမှ ဖြန့်ချိလို့မရတော့တဲ့အထိ စျေးကွက်ကို လွှမ်းမိုးထားရမယ်။ ဒါက ဆက်သွယ်ရေးစျေးကွက်မှာ နေရာအများကြီးယူထားတဲ့ YM Corporation ကသာ စဉ်းစားနိုင်ပြီး လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်နိုင်တဲ့ အကြံဉာဏ်တစ်ခုပါ။ တခြားကုမ္ပဏီကြီးတွေကလည်း ဂီတဖြန့်ချိရေးစျေးကွက်ကို မျက်စိကျနေကြပေမဲ့ YM က သူတို့ထက် ခြေတစ်လှမ်း၊ မဟုတ်ဘူး၊ အနည်းဆုံး ခြေဆယ်လှမ်းလောက်တော့ သာနေပြီလေ။

ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကိုရီးယား ဂီတမူပိုင်ခွင့်အသင်း (KOMCA) နဲ့တောင် စကားပြောဆိုနေကြပြီ။ အခုချိန်မှာ ဂီတအယ်လ်ဘမ်စျေးကွက်ဆိုတဲ့ သင်္ဘောကြီးက နစ်မြုပ်နေပြီမို့လို့ သူတို့အနေနဲ့ အင်တာနက်ပေါ်ကို ပြောင်းရွှေ့ရတော့မယ်။ တခြား ဂီတဖြန့်ချိရေးကုမ္ပဏီတွေကလည်း ဒီအချက်ကို ကောင်းကောင်းသိကြတယ်။ မူပိုင်ခွင့်တွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး ညှိနှိုင်းဖို့ Soul က အဲဒီဖြန့်ချိရေးကုမ္ပဏီတွေနဲ့ လျှို့ဝှက်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့တယ်။ အဆိုတော်၊ တေးရေးဆရာနဲ့ တေးဂီတမှူးအများစုက သူတို့ရဲ့ မူပိုင်ခွင့်စီမံခန့်ခွဲမှုကို KOMCA ဆီ အပ်နှံထားကြတာမို့လို့ ပလက်ဖောင်းကို တည်ဆောက်ပြီး စျေးကွက်ထဲ ဖြန့်ချိလိုက်တာနဲ့တစ်ပြိုင်နက် အရာအားလုံးက အလွန်ချောမွေ့သွားမှာပါ။

"မင်းတို့အားလုံး နေ့လယ်စာ သွားစားကြတော့လေ။ ငါကတော့ တစ်ယောက်တည်းပဲ စားလိုက်မယ်"

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တွေကို လွှတ်လိုက်ပြီးတဲ့နောက် သူ တစ်မိနစ်လောက် မျက်စိမှိတ်ထားလိုက်တယ်။ အတိုင်းအတာ သေးငယ်သွားတာနဲ့အမျှ စီမံခန့်ခွဲမှုစနစ်ကလည်း လျော့ကျသွားတယ်။ ဂျန်ဟဲကတော့ အခုလိုမျိုးလေးဆို အဆင်ပြေတယ်လို့ တွေးနေမိတယ်။ ထူးချွန်တဲ့ လူအနည်းငယ်နဲ့သာ အလုပ်လုပ်ရတာမို့လို့ အရင်တုန်းက အဖွဲ့လိုက် ပရောဂျက်တွေ လုပ်ခဲ့ရတဲ့အချိန်ကိုတောင် သတိရသွားစေတယ်။ ခဏလောက် အနားယူပြီးတဲ့နောက် ဂျန်ဟဲက အစည်းအဝေးစားပွဲပေါ်က နာမည်ကြီးတွေရဲ့ စာရင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်တယ်။ ဂီတဖြန့်ချိရေးက သူတို့ရဲ့ အဓိကစီးပွားရေးလုပ်ငန်းဖြစ်ပေမဲ့ အေဂျင်စီလုပ်ငန်းကိုလည်း ဒီအတိုင်းပစ်ထားလို့တော့ မဖြစ်ဘူးလေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နာမည်ကျော်တွေ သူတို့နဲ့ လာပူးပေါင်းတာထက် ပိုကောင်းတဲ့ ကြော်ငြာမှ မရှိတာ။

စာရွက်တွေကို မကြည့်ခင် ဂျန်ဟဲက စက်ထဲကနေ ကော်ဖီတစ်ခွက် ယူလိုက်တယ်။ ပစ္စည်းတွေပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လူတွေပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုင်တွယ်ရတဲ့ပုံစံက ဆင်တူပါပဲ။ တကယ်တော့ တချို့ကိစ္စတွေမှာ လူတွေကို ကိုင်တွယ်ရတာက ပိုပြီးလွယ်ကူပါသေးတယ်။

ပစ္စည်းတွေအပေါ် ခံစားချက်တွေက ဘာမှအကျိုးသက်ရောက်မှုမရှိပေမဲ့ လူတွေအပေါ်မှာတော့ သက်ရောက်မှုရှိတယ်။ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ဘယ်လောက်ပဲချစ်ချစ် ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို အချစ်တွေ ပုံအောပေးလိုက်ရုံနဲ့ ရွှေဖြစ်သွားတာမျိုးမှ မဟုတ်တာ။ ဒါပေမဲ့ လူတွေကျတော့ တစ်ခါတလေမှာ ရွှေဖြစ်သွားတတ်ကြတယ်။ အသုံးမကျတဲ့၊ အရည်အချင်းမရှိတဲ့ လူတွေဆိုရင်တောင် ချိုသာတဲ့ မြှောက်ပင့်စကားတွေက အံ့ဖွယ်အရာတွေကို ဖန်တီးပေးနိုင်စွမ်းရှိတယ်။

ဒါက ဘယ်လောက်တောင် ထိရောက်တဲ့ စီးပွားရေးလုပ်နည်းလဲ။ အခမဲ့ရနိုင်တဲ့ မျှော်လင့်ချက်ဆိုတဲ့ စိတ်ပညာကိုသုံးပြီး တန်ဖိုးမရှိတဲ့အရာတွေကို တန်ဖိုးရှိတဲ့အရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်တာကိုး။ သေချာတာပေါ့၊ မြင့်မားတဲ့ နားလည်နိုင်စွမ်း လိုအပ်တဲ့အလုပ်တွေမှာတော့ ဒီလိုမျိုးက အသုံးဝင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ ဒီကမ္ဘာပေါ်က အလုပ်အများစုက ရိုးရှင်းတဲ့ လုပ်အားတွေချည်းပါပဲ။ ချိုသာတဲ့ စကားလုံးတွေအောက်မှာ မျောပါသွားတဲ့သူတွေက အဲဒီလိုနေရာမျိုးမှာ အသုံးဝင်နိုင်တယ်။

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တွေထဲက တစ်ယောက်ကလည်း အဲဒီလိုမျိုးပဲ။ တခြား ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တွေအတွက် အောက်ခြေသိမ်းအလုပ်တွေအကုန်လုံးကို လိုက်လုပ်ပေးနေတဲ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ရှိတယ်။ ဂျန်ဟဲက အဲဒီအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို မျှော်လင့်ချက်နည်းနည်း ပေးလိုက်တယ်။ သူလုပ်ရတာဆိုလို့ နောက်နှစ်ကျရင် စွမ်းဆောင်ရည်အကဲဖြတ်မှုကို မျှော်လင့်ထားလို့ရတယ်ဆိုတဲ့အကြောင်း ပြောလိုက်ရုံပါပဲ။ သူ ဘာတစ်ခုမှ လိမ်မပြောခဲ့ဘူး။ အချက်အလက်တွေအပေါ်မှာပဲ အခြေခံထားတာလေ။ ဒါက ဖြစ်နိုင်ခြေရှိ၊ မရှိ ဆိုတာလေးပါပဲ။ သူ ရာထူးတက်နိုင်သလို၊ မတက်နိုင်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒီလောက်ပါပဲ။ လက်လှမ်းမီနိုင်တဲ့ မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုက အကောင်းဆုံး ကြာပွတ်ဖြစ်သလို မုန်လာဥလည်း ဖြစ်နေပြန်ရော။

"ဥက္ကဋ္ဌကြီး... ဒါလေး သုံးဆောင်ပါဦး"

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်က သူ့ရုံးခန်းတံခါးကို ခေါက်ပြီး ဖျော်ရည်တစ်ဘူး လာပေးတယ်။

"ကျေးဇူးပဲ"

"ရပါတယ်ဗျာ။ နေ့လယ်စာကို မြိန်မြိန်ယှက်ယှက် သုံးဆောင်ပါဦး"

ဂျန်ဟဲက ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။ ဒါ သူပဲလေ။ သူ့ကိုယ်တိုင်မှာ ဘာအရည်အချင်းမှ မရှိဘဲနဲ့ ဝေဝါးပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုအတွက် အသက်စွန့်ပြီး ကြိုးစားနေရတဲ့ သနားစရာကောင်။ တကယ်တော့ သူက သနားဖို့တောင် မကောင်းပါဘူး။ ကိုယ်ဘယ်လိုနေရာမျိုးမှာ ရောက်နေလဲဆိုတာကိုတောင် မသိတဲ့လူတွေက သနားစရာကောင်းတယ်လို့ သတ်မှတ်ခံရဖို့ အရည်အချင်းမပြည့်မီဘူးလေ။ တခြားအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တွေက သူတို့ရဲ့ အလုပ်စွမ်းဆောင်ရည် မြင့်မားလာအောင် ကြိုးကြိုးစားစား အလုပ်လုပ်နေကြချိန်မှာ ဒီအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကတော့ အဆက်အသွယ်ရဖို့အတွက် သူ့ကို အခုလို လက်ဆောင်တွေ လာပေးနေတယ်။

ဂျန်ဟဲက လာဘ်ပေးလာဘ်ယူတာကို ဆိုးရွားတယ်လို့ တွေးတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ သင့်တင့်တဲ့ လာဘ်ငွေပမာဏတစ်ခုက ဆီနဲ့တူတယ်။ ဆီထည့်ထားတဲ့ စက်သွားက ဆီမထည့်ထားတဲ့ စက်သွားထက် ပိုပြီးလည်ပတ်လို့ ကောင်းတာ အသေအချာပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်က မှန်ကန်တဲ့နေရာမှာရှိနေတဲ့ စက်သွားတစ်ခု မဟုတ်ဘဲနဲ့ ဆီလာထည့်နေတာကတော့ သူ့အတွက် စိတ်ပျက်စရာကောင်းလွန်းတယ်။ အဲဒီစက်သွားက နေရာမှာတင် အလကားသက်သက် လည်နေရုံပဲရှိမှာ။ တကယ်လို့ သူက ဒီလာဘ်ငွေတွေကိုသုံးပြီး ကုမ္ပဏီလောကမှာ ရှင်သန်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတွေကိုပါ စွန့်လွှတ်ဖို့ ဆန္ဒရှိရလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူနဲ့ပတ်သက်သမျှက ရေရာမှုမရှိဘူး။ မရေရာတဲ့လူတွေက အမြဲတမ်း တစ်နေရာတည်းမှာပဲ ရှိနေတတ်တယ်။ ဒီလူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ လက်ရှိအခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းထားတယ်ဆိုတာ နောက်ပြန်ဆုတ်နေတာနဲ့ အတူတူပဲ။ တခြားသူတွေက ရှေ့ကို ချီတက်နေချိန်မှာ ငြိမ်ငြိမ်လေးနေမယ် ဟုတ်လား။ အဲဒီအစား နုတ်ထွက်စာလေး စရေးလိုက်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်။

"ပြီးတော့ ငါက မုန်လာဥနီဆို သိပ်မုန်းတာ"

ဖျော်ရည်ဘူးပေါ်က စာတမ်းကို ဖတ်ပြီးတဲ့နောက် ဂျန်ဟဲက ခေါင်းယမ်းလိုက်တယ်။ သူက အဲဒီဘူးတစ်ဘူးလုံးကို ခြေရင်းနားက အမှိုက်ပုံးထဲ ပစ်ထည့်လိုက်တယ်။ ဝုန်းခနဲ မြည်သံကြီးတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရတယ်။ မကြာခင်မှာ အဲဒီအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရဲ့ ဘဝကလည်း အဲဒီအသံမျိုးနဲ့အတူ အောက်ခြေကို ထိုးကျသွားမှာပါပဲ။

အေဂျင်စီကြီးသုံးခုဖြစ်တဲ့ NL Company ၊ Jewel Entertainment နဲ့ Yellow Star တို့မှာရှိတဲ့ သရုပ်ဆောင်တွေကို ဂျန်ဟဲက အကဲခတ်ကြည့်လိုက်တယ်။ အဲဒီအေဂျင်စီတွေအားလုံးမှာ လူအများစုက ထိပ်တန်းကြယ်ပွင့်တွေလို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ သရုပ်ဆောင်တွေ ရှိကြတယ်။ ကျောင်းသားတွေရဲ့ နှလုံးသားကို ကိုင်လှုပ်နိုင်တဲ့ Idol တွေကလည်း အဲဒီသုံးခုထဲမှာ ပါဝင်နေတယ်။ ဂျန်ဟဲက မေးစေ့ကို လက်နဲ့ ထောက်ထားလိုက်တယ်။ သူ ဒီရာထူးကို မရခင်ကတည်းက တောင်ကိုရီးယားရဲ့ ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းသမိုင်းကို လေ့လာခဲ့ပြီးသားလေ။ သရုပ်ဆောင်တွေရဲ့ ကိစ္စမှာတော့ သူတို့ရဲ့ မျိုးရိုးက တော်တော်လေး ရှင်းလင်းတယ်။ ပြဇာတ်အဖွဲ့တွေကနေ လာတဲ့ သရုပ်ဆောင်တွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ အသိမိတ်ဆွေတွေက ခုချိန်ထိ ဒီလောကမှာ ဘုရင်တွေအဖြစ် ရှိနေတုန်းပဲ။ အပြောင်းအလဲဖြစ်မယ့် လက္ခဏာတွေ သိပ်မတွေ့ရသေးဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဂီတပိုင်းကတော့ တစ်မျိုးပါပဲ။ အဲဒီနယ်ပယ်က အပြောင်းအလဲကာလတစ်ခုမှာ ရောက်နေတယ်။ ဘာလတ်သီချင်းတွေကို အဓိကထားတဲ့ လောကကြီးက အကသီချင်းတွေကို အာရုံစိုက်တဲ့ Idol ဂီတဘက်ကို ကူးပြောင်းနေပြီ။ မဟုတ်ဘူး... ပြောင်းလဲပြီးသွားပြီလို့တောင် ပြောလို့ရတယ်။ နို့နံ့မစင်သေးတဲ့ ကလေးတွေ တီဗီပေါ်မှာ သီချင်းဆိုနေကြတာကို ကြည့်ပြီး သူ တကယ်ကို ရယ်ချင်ခဲ့ပေမဲ့ အလုပ်ပြောင်းပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူ့စိတ်ကူးတွေ ပြောင်းသွားခဲ့တယ်။ သူ ပိုသိလာလေ၊ ပိုမြင်လာလေပါပဲ။ လတ်တလောမှာ Idol ဂီတက ပေါ့ပ်ဂီတရဲ့ ဗဟိုချက်ဖြစ်နေတယ်။ ဆယ်ကျော်သက်တွေထဲမှာ သူတို့ချစ်တဲ့ Idol ကို ကြည့်ရဖို့အတွက် ကျောင်းမသွားဘဲ နေဖို့ ဆန္ဒရှိတဲ့ ပရိသတ်တွေ အများကြီးရှိတယ်။ အသက်ငယ်ရွယ်တာနဲ့ပဲ ဝယ်ယူနိုင်စွမ်း နည်းတယ်လို့ ဆိုလိုတာမှ မဟုတ်တာ။ အယ်လ်ဘမ်ရောင်းအား အများစုက ဆယ်ကျော်သက်တွေနဲ့ အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ်တွေဆီကလာတာဖြစ်ပြီး ဆယ်ကျော်သက်တွေရဲ့ ဝယ်ယူမှုက အလွန်အမင်း များပြားနေတယ်။ MP3 ပလေယာတွေ ပေါ်လာတဲ့အတွက် အယ်လ်ဘမ်ရောင်းအားတွေ အကြီးအကျယ် ထိုးကျသွားခဲ့ပေမဲ့ ဆယ်ကျော်သက်နဲ့ အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ် မိန်းကလေးတွေကတော့ အယ်လ်ဘမ်အများစုကို ဝယ်ယူနေကြတုန်းပဲ။

"Idol တွေလား..."

YM Living ရဲ့ ကြော်ငြာတစ်ခုအတွက် လူရှာတဲ့အခါ ပထမဆုံးရွေးချယ်မှုက လှပတဲ့ မင်းသမီးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး တတ်နိုင်ရင် အသက်ငယ်ငယ်လေးတွေ ဖြစ်ရမယ်။ ကြော်ငြာလုပ်ငန်းရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကတော့ ကြော်ငြာထဲမှာပါတဲ့ ပစ္စည်းကိုသုံးရင် သူတို့လည်း အဲဒီထဲက မင်းသား၊ မင်းသမီးတွေလို ဖြစ်လာနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အထင်အမြင်လွဲမှားမှုကို ကြည့်ရှုသူတွေဆီ ပေးစွမ်းဖို့ပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ မကြာသေးခင်ကမှ အဲဒီရေစီးကြောင်းက Idol တွေဆီ ပြောင်းလဲသွားတယ်။ 'Idol' ဆိုတဲ့ စကားလုံးအတိုင်းပါပဲ၊ Idol အဖွဲ့တွေက ဩဇာလွှမ်းမိုးမှု အများကြီးရှိတယ်။ မင်းသားတစ်ယောက် ဆောင်းထားတဲ့ ဦးထုပ်က အရောင်းသွက်သလိုမျိုး Idol တစ်ယောက် ပတ်ထားတဲ့ လည်စည်းလေးကလည်း အရောင်းကုန်သွားတယ်ဆိုတဲ့ သာဓကတွေ ရှိခဲ့ပြီးသားလေ။ အလွန်စျေးကြီးတဲ့ မင်းသမီးတစ်ယောက်ကို ငှားတာထက် Idol မျိုးစုံကို အသုံးပြုပြီး ကြော်ငြာဖန်တီးတာက ပိုပြီးထိရောက်တယ်ဆိုတာ သက်သေပြပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။

စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုက အမြတ်အစွန်းကို ရှာဖွေတာလေ။ အမြတ်ထွက်နိုင်တဲ့ စီးပွားရေးအကြံဉာဏ်တစ်ခုကို ဒီအတိုင်းလွှတ်ထားရင် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းမှ မဟုတ်တော့တာ။ YM Living ကလည်း သူတို့ရဲ့ ဆက်သွယ်ရေး ကြော်ငြာတွေကို မင်းသမီးတွေအစား Idol တွေနဲ့ အစားထိုးလိုက်တယ်။ မကြာခင်မှာပဲ သိသာထင်ရှားတဲ့ ရလဒ်တွေ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်နဲ့ ယှဉ်ရင် ဒီနှစ်မှာ ရောင်းအားတွေ တက်လာတယ်။ သူတို့က အသစ်စာရင်းသွင်းသူတွေကို စစ်တမ်းကောက်ကြည့်တဲ့အခါ တီဗီကြော်ငြာကို ကြည့်ပြီးမှ စာရင်းသွင်းတဲ့လူ ရာခိုင်နှုန်းက တော်တော်လေး များပြားနေတယ်။

သေချာတာပေါ့... အလှကုန်တွေ၊ တိုက်ခန်းတွေနဲ့ ရေခဲသေတ္တာတွေလို ထိပ်တန်းကြော်ငြာတွေကို နာမည်ကြီး ကြယ်ပွင့်တွေကပဲ လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားဆဲဆိုပေမဲ့ နှစ်အနည်းငယ်ကြာရင် ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူးလေ။ Idol တွေက အဲဒီလောကထဲကို ဝင်လာနိုင်ခြေ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့အနေနဲ့ အဆင့်အတန်းမြင့်မြင့်ဖြစ်လာဖို့ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုကိုတော့ အရင်ဖြတ်သန်းရလိမ့်မယ်။

ဒါ့အပြင် ကိုရီးယားလှိုင်းဆိုတာလည်း ရှိသေးတယ်။ မင်းသားတွေက ဒီခေတ်ရေစီးကြောင်းကို စတင်ခဲ့ပေမဲ့ Idol တွေကလည်း နောက်ကနေ လိုက်လာကြတယ်။ လောလောဆယ်မှာ သူတို့လုပ်တာဆိုလို့ ညဉ့်နက်ရှိုးတွေမှာ ဧည့်သည်အနေနဲ့ ပါဝင်တာလောက်ပဲ ရှိပေမဲ့ လက်ရှိစက်မှုလုပ်ငန်းရဲ့ အမြင်အရတော့ မကြာခင် သူတို့ခေတ်ရောက်လာတော့မှာ။ ဒီရေစီးကြောင်းက ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံမလဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူးဆိုတာတော့ သေချာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကာလတိုအတွင်းမှာ အမြတ်အစွန်းတွေ ရလိမ့်မယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကိုတော့ ဘယ်သူမှ မငြင်းနိုင်ပါဘူး။ ရေစီးကြောင်းနဲ့ပတ်သက်လို့တော့ ဒီလိုမျိုးအရာတွေက ဘယ်တော့အဆုံးသတ်မလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ သိမှာမဟုတ်ဘူးလေ။

ဂျန်ဟဲက စာမျက်နှာတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှန်လိုက်တယ်။ သရုပ်ဆောင်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ သူတို့က တချို့လူတွေကို တိတ်တဆိတ် ဆက်သွယ်နေကြတယ်။ သရုပ်ဆောင်တွေအတွက် အေဂျင်စီအဖြစ် စတင်ခဲ့တဲ့ Yellow Star မှာ 'A-အဆင့်' သရုပ်ဆောင် အတော်များများ ရှိပေမဲ့ 'S-အဆင့်' လို့ သတ်မှတ်ခံရသူတွေကတော့ လက်ရှိမှာ ကုမ္ပဏီအများကြီးဆီ ပြန့်ကျဲနေကြတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က ဒယ်ဂျုံပွဲတော်မှာ အကောင်းဆုံးအမျိုးသားသရုပ်ဆောင်ဆုကို ရရှိခဲ့ပြီး လူကြိုက်အများဆုံး ထိပ်တန်းအိုင်ကွန်တွေထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်လာတဲ့ ဘတ်ထယ်ဟိုကလည်း အေဂျင်စီကြီးသုံးခုထဲမှာ မပါဘဲ Jewel Entertainment ဆိုတဲ့နေရာမှာ ရှိနေတယ်။ မနှစ်က TBS မှာ ကြည့်ရှုသူ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ရခဲ့တဲ့ ဇာတ်လမ်းတွဲတစ်ခုက အဓိကဇာတ်ဆောင် မင်းသမီး ဂုံယွန်းဆူကလည်း သရုပ်ဆောင် သိပ်မများတဲ့ သာမန်အေဂျင်စီတစ်ခုမှာပဲ ရှိနေတယ်။ တခြား S-အဆင့် သရုပ်ဆောင်တွေကလည်း အလားတူ အခြေအနေမျိုးမှာပဲ ရှိနေကြတယ်။

တကယ်တော့ သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်မှာ လက်မှတ်ရောင်းအားကောင်းတဲ့ စွမ်းရည်ရှိသရွေ့ သူက ဘယ်အေဂျင်စီမှာပဲရှိရှိ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ အဲဒီအချက်ကြောင့်ပဲ သူတို့အများစုက ခက်ခဲတဲ့အချိန်ရော၊ ကောင်းတဲ့အချိန်မှာပါ အတူတူ ဖြတ်သန်းခဲ့ကြတဲ့ သူတို့စတင်ရာ အေဂျင်စီမှာပဲ ဆက်နေကြတာလေ။ အေဂျင်စီကြီးတွေက S-အဆင့် သရုပ်ဆောင်တွေကို သူတို့ဆီ ခေါ်ထားဖို့ ကြိုးစားနေကြပေမဲ့ အကြိမ်တိုင်းမှာ ကျရှုံးရတဲ့အကြောင်းရင်းကတော့ 'ခံစားချက်' နဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတဲ့ သံယောဇဉ်တွေကို ဖြတ်တောက်မပစ်နိုင်ကြလို့ပါပဲ။

ကြယ်ပွင့်တွေ... ကောင်းကင်ယံက မြင့်မြတ်တဲ့အရာတွေ... လူတိုင်းရဲ့ Idol တွေ။ အဲဒါက အရည်အချင်း၊ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးနဲ့ ကံတရားတို့ ပေါင်းစပ်မှသာ တက်လှမ်းနိုင်တဲ့ နေရာတစ်ခုလေ။ လူတော်တော်များများက ကြယ်ပွင့်တွေကို အဲဒီလိုပဲ သတ်မှတ်ထားကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဂျန်ဟဲကတော့ တစ်မျိုးတွေးတယ်။

'နောက်ဆုံးတော့ အားလုံးက လူသိများမှုပေါ်မှာပဲ မူတည်တာပါ'

အလားအလာရှိတဲ့ သရုပ်ဆောင်တွေကို စုဆောင်းပြီး မီဒီယာတွေမှာ မကြာခဏ ပေါ်လာအောင် လုပ်နိုင်သရွေ့ သူတို့တွေ ကြယ်ပွင့်ဖြစ်လာဖို့ ရာခိုင်နှုန်း တော်တော်များတယ်။ လူတွေက အသစ်အဆန်းတွေကို အမြဲတမ်းလိုချင်ကြတယ်လို့ ပြောတတ်ကြပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ အဲဒီလိုမဟုတ်ပါဘူး။ လူတွေက သူတို့ ရင်းနှီးပြီးသားအရာတွေကိုပဲ ပိုကြိုက်ကြတာ။ ထုတ်ကုန်အသစ်တွေ ဖန်တီးတဲ့အခါမှာ အရမ်းအသစ်အဆန်းဖြစ်လွန်းတဲ့ အကြံဉာဏ်တွေကို အမြဲတမ်း ပယ်ချခံရလေ့ရှိတယ်။ အကြောင်းရင်းကတော့ ရိုးရှင်းပါတယ်။ စွန့်စားရမှု အရမ်းများနေလို့လေ။ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေက တည်ငြိမ်တဲ့ အမြတ်အစွန်းရနိုင်တဲ့ ပုံစံတွေကိုပဲ ပိုနှစ်သက်ကြတယ်။ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုရဲ့ နှစ်သက်မှုက လူအများစုရဲ့ နှစ်သက်မှုနဲ့ ထပ်တူကျနေတာပဲ။

လက်ရှိ Idol စျေးကွက်ကလည်း အဲဒီအတိုင်းပါပဲ။ အင်တာနက်ပေါ်မှာတော့ နေရာတိုင်းမှာ ကူးချထားတာတွေချည်းပဲဖြစ်ပြီး ဂီတစျေးကွက် သေဆုံးသွားပြီလို့ ပြောဆိုနေကြပေမဲ့ ဒီလုပ်ငန်းက အရင်က တစ်ခါမှမမြင်ဖူးတဲ့ အမြင့်ဆုံးအမှတ်ကို ရောက်နေတယ်။ တောင်ကိုရီးယားမှာ ပေါ့ပ်ဂီတ သေဆုံးသွားပြီလို့ အင်တာနက်က ကြေညာနေပေမဲ့ ဂီတအစီအစဉ်တွေမှာတော့ Idol တွေကပဲ ပထမ၊ ဒုတိယနဲ့ တတိယနေရာတွေကို ယူထားကြတယ်။ လုပ်ငန်းတွေက ကီးဘုတ်ပေါ်မှာ လက်နှိပ်နေတဲ့သူတွေထက် တကယ့်ဝယ်ယူနိုင်စွမ်းရှိတဲ့ လူတွေကို ပိုပြီးပစ်မှတ်ထားကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုက အဲဒီဘက်ကိုပဲ ရောက်နေတာက သဘာဝပါပဲ။ ဒါကြောင့်လည်း Idol တွေက ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ ရရှိနေကြတာလေ။ ဒါဟာ အလွန်ကို ယုတ္တိတန်ပါတယ်။

တီးဝိုင်းဂီတ၊ ဘာလတ်နဲ့ ဟစ်ဟော့ပ်ပုံစံတွေနဲ့ ဂီတယဉ်ကျေးမှုထဲကို အသက်အသစ်သွင်းပေးမယ်လို့ ကြွေးကြော်ခဲ့တဲ့ အဖွဲ့တွေအားလုံး ဘာအောင်မြင်မှုမှမရဘဲ သေဆုံးသွားခဲ့ကြပြီ။ သူတို့တွေ အစအနတောင် မကျန်တော့ဘူး။

လူထုက အသစ်အဆန်းတစ်ခုခုကို လိုချင်တယ်ဆိုတာလား... ဒါတွေက ရှေ့ဆောင်လမ်းပြတွေရဲ့ မရင့်ကျက်သေးတဲ့ စကားတွေသက်သက်ပါပဲ။ တကယ်လို့ သူတို့က အသစ်အဆန်းတွေကို တကယ်လိုချင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် စက်မှုလုပ်ငန်းရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံက အစောကြီးကတည်းက ပြောင်းလဲသွားလောက်ပြီ။ Idol တွေက အရင်ဂီတစျေးကွက်ဟောင်းကို နေရာယူသွားသလိုမျိုးပေါ့။

"ဒါဆို တကယ်နာမည်ကြီးတဲ့ သရုပ်ဆောင်တွေကို ရဖို့က ဦးစားပေးဖြစ်နေတာပေါ့..."

ဒီခေတ်မှာ အင်တာနက်က အရာအားလုံးကို အများကြီး ပိုပြီးရိုးရှင်းသွားစေတယ်။ လူငယ်မျိုးဆက်တွေ ဘယ်သူ့ကို၊ ဘာကို စိတ်အားထက်သန်နေလဲဆိုတာကို သိဖို့က လွယ်ကူပါတယ်။ ဂျန်ဟဲက ဆယ်ကျော်သက်ကနေ အသက်သုံးဆယ်အရွယ် အမျိုးသမီးတွေကြားမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ မင်းသမီးတွေရဲ့ မျက်နှာတွေကို စံသတ်မှတ်ဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီလုပ်ငန်းစဉ် ပြီးသွားရင်တော့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တွေကို လူစတင်ရှာဖွေခိုင်းတော့မှာပါ။ ဒီအေဂျင်စီမှာ အဖွဲ့တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ယှဉ်ပြိုင်ရမယ့် ဖွဲ့စည်းပုံမျိုး ရှိတယ်။ တကယ်လို့ သူတို့ ရှာဖွေလာတဲ့ သရုပ်ဆောင်ရဲ့ တန်ဖိုးတက်လာမယ်ဆိုရင် သူတို့လည်း သင့်လျော်တဲ့ လျော်ကြေးငွေ ရလိမ့်မယ်လေ။

"ကြယ်ပွင့်ဆိုတာ မွေးဖွားလာတာမဟုတ်ဘူး၊ ဖန်တီးယူရတာ"

ဂျန်ဟဲက လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ထိုင်ခုံကနေ ထလိုက်တယ်။ သရုပ်ဆောင်တွေနဲ့ စာချုပ်ချုပ်မယ့်ကိစ္စတွေ ခပ်မဆိတ် ပြီးသွားရင် နောက်တစ်ခုက Idol တွေပဲ။ သူတို့က ဒီလုပ်ငန်းမှာ နောက်ကျမှ ဝင်လာသူတွေဖြစ်လို့ ပိုပြီးကြိုးစားအားထုတ်ရမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဂျန်ဟဲမှာ ယုံကြည်မှုရှိတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ အရာအားလုံးက ပိုက်ဆံနဲ့ တိုက်ခိုက်ရမယ့်ကိစ္စ ဖြစ်လာတာပဲလေ။ မိခင်ကုမ္ပဏီက ထောက်ပံ့မှုကို မရပ်တန့်သရွေ့ ဒီပြိုင်ပွဲက သူ မရှုံးနိုင်တဲ့ ပြိုင်ပွဲတစ်ခုပါပဲ။ သူက အစည်းအဝေးခန်းတံခါးကို ဖွင့်ပြီး ထွက်သွားတယ်။ နေ့လယ်စာအတွက် အသားညှပ်ပေါင်မုန့်တစ်ခု စားဖို့ သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ အစားအစာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စားပြီးတာနဲ့ သူ့ဦးနှောက်ကို ပြန်သုံးဖို့ စတင်ရဦးမယ်လေ။

ဗိုက်ပြည့်သွားပြီလို့ ပြောရင်း ဗိုက်ကိုပုတ်ပြီး ပြန်ဝင်လာတဲ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို ဂျန်ဟဲက ပြုံးပြလိုက်တယ်။ ဂျန်ဟဲအတွက်တော့ အဲဒီအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ရူးနေတာပဲ။ ဝက်ဝဝကြီးတစ်ကောင်ကို စောင့်ကြိုနေတဲ့ တစ်ခုတည်းသော ဇာတ်သိမ်းက အသတ်ခံရဖို့ပဲ ရှိတာ။

* * * * * * * * *