အခန်း ၃၂

အခန်း (၃၂) - လက်ချက်

အိမ်ဝင်းအတွင်း၌ လူတစ်စုသည် မီးရောင်အောက်ဝယ် ဝင်းပနေသော ရွှေလှိုင်းပန်းကို ဝိုင်းအုံကြည့်ရှုရင်း ၎င်း၏ လှပမှုအပေါ် အံ့သြချီးမွမ်းမဆုံး ဖြစ်နေကြသည်။ အချို့ကလည်း "တကယ်ကို လှတဲ့ပန်းပဲ၊ ငါလည်း ပန်းစိုက်ရတာ ဝါသနာပါတဲ့သူပါ။ အလယ်ပိုင်းဒေသက ပန်းတွေအကြောင်း အကုန်သိတယ်လို့ မပြောနိုင်ပေမဲ့ ဒီလိုမျိုး ပန်းမျိုးတော့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး" ဟု ထပ်ခါတလဲလဲ ရေရွတ်နေကြသည်။

"ပန်းကလည်း လှသလို၊ အနံ့ကလည်း တကယ်ကို မွှေးတာပဲဗျာ"

"ကြည့်ရတာ ရွှေနဲ့ သွန်းလုပ်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ တကယ့်ကို အံ့သြစရာပဲ"

"ငါ နောက်တစ်ခေါက်လောက် ထပ်နမ်းပါရစေဦး၊ တကယ်ကို မွှေးလွန်းလို့ပါ"

အိမ်ဝင်းတစ်ခုလုံးမှာ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေပြီး ရှုပ်ထွေးနေတော့သည်။

လက်အိတ်စွပ်ကာ ဝတ်ရုံရှည် ဝတ်ဆင်ထားသော ဒင်ဒီယန်မှာမူ လူအုပ်အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေရင်း မီးရောင်အောက်၌ ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်မှုများ ရောယှက်နေသည့် အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးဖြင့် အားလုံးကို ပြုံးကြည့်နေသည်။ ရန်ရှင်းကျိုးက အပြင်ဘက်မှ တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေရင်း ကျောချမ်းလာမိသည်။

"ရွှေလှိုင်းပန်းရဲ့ အဆိပ်က ဖြေဆေး မရှိဘူး။ ဒီလူတွေက အနံ့ပဲ နမ်းမိတာဆိုရင်တော့ အလွန်ဆုံး သတိလစ်သွားရုံပဲ ရှိမယ်၊ အသက်အန္တရာယ် မစိုးရိမ်ရဘူး။ ဒါပေမဲ့... အကယ်၍ သူတို့ရဲ့ အရေပြားနဲ့သာ ထိတွေ့မိသွားရင်တော့ တစ်ယောက်မကျန် သေမှာ သေချာတယ်"

ဤလူများသည် လောဘဇောတိုက်ကာ အကြမ်းဖက်မှုများ ကျူးလွန်ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်၍ သေထိုက်သူများ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူတို့အားလုံးကို အမြစ်ပြတ် ရှင်းလင်းပစ်မည့် ဒင်ဒီယန်၏ နည်းလမ်းမှာ ရန်ရှင်းကျိုးကိုပင် ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။

"ဒီလောက် ရက်စက်တဲ့ လက်ချက်မျိုးနဲ့ဆိုရင် သူ နောင်တစ်ချိန် သိုင်းလောကမှာ အနှိူင်းမဲ့ဖြစ်တော့မှာပဲ"

သူ ထိုသို့ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် သင်းပျံ့သော ပန်းရနံ့တစ်ခုက သူ့နှာခေါင်းထံသို့ လွင့်ပျံလာသည်ကို သတိပြုမိသွားကာ ရုတ်တရက် အံ့သြသွားရသည်။

"ရွှေလှိုင်းပန်းရဲ့ ရနံ့က ဒီလောက်အဝေးကြီးအထိ ပျံ့နိုင်တာလား"

ရွှေလှိုင်းပန်း၏ စွမ်းပကားကို သိရှိထားသဖြင့် သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူထုတ်လိုက်ကာ ပေအနည်းငယ် ကွာဝေးသော လမ်းဆုံရှိ လေဝင်လေထွက် ကောင်းသော နေရာသို့ နောက်ဆုတ်သွားပြီးမှ အသက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ရှူလေတော့သည်။ သူသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ပုဝါတစ်ထည်ကို ထုတ်ကာ အနီးရှိ ရေတွင်းမှ ရေဖြင့် စိုစွတ်အောင် ပြုလုပ်ပြီး နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်ကို စည်းနှောင်လိုက်သည်။ ထို့နောက်မှ လင်အိမ်တော်ဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

သူ အစောပိုင်းက ရပ်နေခဲ့သည့် နေရာသို့ ပြန်ရောက်၍ အတွင်းဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ လူတစ်စုမှာ မူးယစ်နေသူများအလား ယိုင်တိယိုင်ထိုး ဖြစ်နေကြကာ "ဒုတ်... ဒုတ်..." ဟူသော မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသံများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

"ဒီပန်းမှာ အဆိပ်ပါတယ်"

"တောက်... အဲဒီ ဒင်ဆိုတဲ့ကောင်က မရိုးသားဘူး"

"ပြေးကြ သူ ငါတို့ကို သက်သေဖျောက်ဖို့ သတ်တော့မယ်"

"အားလုံးပဲ... အတူတူ ဝိုင်းတိုက်ကြစမ်း၊ အဲဒီ ခွေးမသားကို သတ်ကြ"

အိမ်ဝင်းအတွင်း၌ အော်ဟစ် ဆဲဆိုသံများ ပျံ့လွင့်နေသော်လည်း ထိုအသံများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများက အထင်အရှားပင်။ လူအချို့သည် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေမှုကို အခွင့်ကောင်းယူကာ အိမ်တော်တံခါးဆီသို့ ယိုင်တိယိုင်ထိုးဖြင့် ပြေးထွက်ရန် ကြိုးစားကြသည်။

ဒင်ဒီယန်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဘေးရှိ စားပွဲပေါ်မှ ကြွေပန်းကန် တစ်ချပ်ကို ကောက်ယူပြီး ပစ်ပေါက်လိုက်ရာ လူတစ်ယောက်၏ မျက်နှာကို တည့်တည့် ထိသွားတော့သည်။ ထိုလူမှာ မျက်နှာတပြင်လုံး သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားကာ အော်ဟစ်ရင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ ဒင်ဒီယန်သည် ပန်းကန်များကို ဆက်တိုက် ပစ်ပေါက်လိုက်ရာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော လူများမှာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထိမှန်ကာ ပြန်၍ မထနိုင်တော့ပေ။

အိမ်ဝင်းအတွင်းရှိ လူပေါင်းများစွာမှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ ပြန့်ကျဲ ထွက်ပြေးကြသည်။ ဒင်ဒီယန်သည် မျက်နှာဖုံးတစ်ခုကို ယူ၍ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်ကို ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး တလက်လက် တောက်ပနေသော ဓားရှည်ကို ထုတ်ယူကာ သန်မာထွားကြိုင်းသော လူတစ်ယောက်ထံသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားသည်။ သူက ဓားသွားကို ထိုလူ၏ ရင်ဘတ်သို့ ချိန်ရွယ်လိုက်ရာ ထိုလူ၏ ထိတ်လန့်တကြား အသက်ချမ်းသာပေးရန် တောင်းပန်နေသည့် ကြားမှပင် ဓားသွားက ထိုလူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွက်သွားတော့သည်။

သူသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းချင်း လှမ်းလာရင်း ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ဓားတစ်ချက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ဓားတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း လူတစ်ယောက် အသက်ပျောက်သွားသည်။ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် အိမ်ဝင်းအတွင်းရှိ သိုင်းပညာရှင် ထက်ဝက်ကျော်ကို သူ သတ်ဖြတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်ရာ သွေးညှီနံ့များမှာလည်း လှိုင်လှိုင်ထွက်လာတော့သည်။

အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ ပြန့်ကျဲ ထွက်ပြေးနေကြသူများသည် အိမ်တော်တံခါးများ အားလုံး ပိတ်ထားသည်ကို သိရှိသွားကြကာ ထွက်ပေါက် မရှိတော့ပေ။ သူတို့သည် ကိုယ်ဖော့ပညာ ဖြင့် ခုန်ထွက်ရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း ခက်ခဲနေခဲ့သည်။ လူတစ်စုမှာ ဦးခေါင်း မရှိသော ယင်ကောင်များပမာ လမ်းပျောက်နေကြကာ ခြေလက်များမှာလည်း အားအင်ကုန်ခမ်း၍ သူတို့၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် မရှိတော့ပဲ အားလုံးက မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ အော်ဟစ်နေကြသည်။

"သူ့ကို ပြန်တိုက်ကြစမ်း"

"ငါတို့ အလကားနေရင်းတော့ အသေမခံနိုင်ဘူး"

ထိုလူများသည် အော်ဟစ်ရင်း ဓားများကို ထုတ်ကာ သေမင်းကို ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် ဒင်ဒီယန်က လက်ထဲတွင် ဓားရှည်ကို ကိုင်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာသောအခါ သူတို့အားလုံး ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ထပ်မံ၍ ထွက်ပြေးကြပြန်သည်။

ရန်ရှင်းကျိုးသည် နံရံအပြင်ဘက်တွင် ဝပ်နေရင်း ဒင်ဒီယန်က ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ သိုးထိန်းတစ်ဦးက သိုးအုပ်ကို မောင်းနှင်နေသလို လုပ်ဆောင်နေသည်ကို စောင့်ကြည့်နေမိသည်။ ဓားသည် သိုးထိန်းနှင်တံပမာ သိုင်းလောက သူရဲကောင်း ဆိုသူများကို အိမ်ဝင်းအတွင်း သိုးအုပ်များကဲ့သို့ မောင်းနှင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် အခု နှင်တံ က မောင်းနှင်ရုံသာမက သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းလည်း ရှိပေသည်။ ဓားဖျားမှ သွေးစက်များမှာ လွင့်စင်ထွက်နေပြီး မီးအိမ်နှင့် မီးတုတ်ရောင်အောက်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် နီရဲနေတော့သည်။

သွေးညှီနံ့နှင့် ပန်းရနံ့တို့မှာ ရောယှက်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်အထိ ပျံ့နှံ့နေသည်။ သို့သော်လည်း ရွှေလှိုင်းပန်း၏ အနံ့ကို ရသူတိုင်းသည် အဆိပ်သင့်သွားမည် ဖြစ်ရာ အဆိပ် မပြင်းထန်လျှင်ပင် သာမန် အရပ်သားများအဖို့ အားအင်ကုန်ခမ်းကာ သတိလစ်သွားရန် လုံလောက်လှသည်။ အနည်းငယ် အဆိပ်သင့်သူများပင်လျှင် စကားပြောရန်နှင့် လမ်းလျှောက်ရန် ခက်ခဲသွားကြသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဒင်ဒီယန်က အိမ်ဝင်းအတွင်းရှိ သိုင်းလောကသား အားလုံးကို သတ်ဖြတ်နေသော်လည်း ပြင်ပလောကမှ တုံ့ပြန်မှုမရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ ရန်ရှင်းကျိုးသည် အိမ်ဝင်းအတွင်းမှ လူများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အသတ်ခံနေရသည်ကို စောင့်ကြည့်နေရင်း စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

"ဒီလူတွေက သိုင်းလောကမှာ ဝါရင့်နေတဲ့သူတွေပဲ။ ရတနာကို လောဘတက်ပြီး ဒီမှာ လာသေကြတာပဲ သူတို့ကို သနားနေဖို့ မလိုပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒင်ဒီယန်ရဲ့ လုပ်ရပ်ကတော့ တကယ့်ကို ရက်စက်လွန်းတယ်။ ဒီလောက် လူအများကြီးကို သတ်ရဲတယ်ဆိုတော့ သူက တကယ့်ကို သတ္တိကောင်းတာပဲ”

ဒင်ဒီယန်က လူအားလုံးကို အပြတ်ရှင်းရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် စားပွဲအောက်မှ လူရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားအလင်းတစ်ချက်နှင့်အတူ ဒင်ဒီယန်၏ ခါးကို ခုတ်လိုက်သည်။

ဒင်ဒီယန်သည် ထိတ်လန့်သွားကာ ဓားဖြင့် ကာကွယ်လိုက်ရာ "ထန်း..." ဟူသော အသံနှင့်အတူ မီးပွင့်များ လွင့်စင်သွားပြီး တိုက်ခိုက်သူ၏ ဓားမှာ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။ ထိုသူသည် လေထဲတွင် ဝေ့ဝဲကာ ဝိုင်စားပွဲပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး စားပွဲမှာ မှောက်လျက်သား ဖြစ်သွားကာ စားသောက်ဖွယ်ရာများနှင့် ဝိုင်များ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားတော့သည်။ ရန်ရှင်းကျိုးသည် အလွန် စိတ်ဝင်စားသွားမိသည်။

"ဒါ ဘယ်သူလဲ။ ရွှေလှိုင်းပန်းရဲ့ အနံ့ကို ဒီလောက်ကြာအောင် နမ်းထားရတာတောင် ဒင်ဒီယန်ကို တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ အားအင် ရှိသေးတယ်ဆိုတော့ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက တကယ် မနိမ့်ဘူးပဲ"

ဒင်ဒီယန်သည်လည်း အတော်ပင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် ကိုယ်ဟန်ကို ပြောင်းလိုက်ကာ အိမ်ဝင်းထောင့်ရှိ ရေအိုးကြီးတစ်လုံးကို ကန်လိုက်ရာ ရေအိုးမှာ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။ ရေအိုးမှာ လေထဲသို့ ရောက်နေစဉ် အတွင်းရှိ ရေများ အကုန်လုံး လွင့်စင်သွားပြီးနောက် စားပွဲပေါ်ရှိ ရွှေလှိုင်းပန်းအိုးကို အသာအယာ မှောက်လျက် ဖုံးအုပ်သွားသည်။

ထိုရေအိုးမှာ အနည်းဆုံး ပေါင် ၂၀ သို့မဟုတ် ၃၀ ခန့် လေးလံမည် ဖြစ်သော်လည်း ရွှေလှိုင်းပန်း တင်ထားသည့် ကျောက်စားပွဲပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသောအခါ အသံအနည်းငယ်သာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပန်းအိုးကို အသာအယာ ဖုံးအုပ်လျက် ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။ ထိုတစ်ကွက်တည်းနှင့်ပင် လောကကို တုန်လှုပ်စေရန် လုံလောက်လှပေသည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ရွှေလှိုင်းပန်းရဲ့ အဆိပ် မိထားတာတောင် အခုထိ ခံနိုင်ရည် ရှိနေသေးတယ်ဆိုတော့ မင်းက နာမည်မရှိတဲ့လူတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး"

"ဒီအိမ်ဝင်းထဲက သူရဲကောင်း ဆိုသူတွေထဲမှာ ကျင့်ကြံမှု အမြင့်ဆုံးကို ပြောရရင်တော့ မင်းပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ လူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရင်း ရွှေလှိုင်းပန်းကို ဖုံးအုပ်ထားသော ရေအိုးကို မော့ကြည့်ကာ တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"တကယ့်ကို အထင်ကြီးစရာ ကောင်းတဲ့ ပညာပဲ ငါက ထျန်းရှန်းရဲ့ ဟဲဖေးပဲ ဒင်ဒီယန်... မင်းက လူတွေအများကြီးကို သတ်ရဲတယ်ဆိုတော့ တကယ့်ကို သတ္တိကောင်းတာပဲ။ မင်းက တစ်လောကလုံးနဲ့ ရန်သူ ဖြစ်ချင်တာလား"

"သြော်... နှင်းပွင့်နတ်ဓား ညီအစ်ကို ဟဲ ကိုး။ မင်းမှာ ဒီလောက် တောင့်တင်းတဲ့ အတွင်းအားနဲ့ ဓားသိုင်း ရှိနေတာ မဆန်းပါဘူး။ ညီအစ်ကို ဟဲ... ကိုယ့်ဘာကိုယ်ပဲ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး၊ ငါ မင်းကို မသတ်ခဲ့ရင်တောင် ငါက တစ်လောကလုံးနဲ့ ရန်သူ ဖြစ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား"

"အင်း... အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ လူက စည်းစိမ်ကြောင့် သေတယ်၊ ငှက်က အစာကြောင့် သေတယ်ဆိုတာ ရှေးလူကြီးတွေ ပြောတာ တကယ် မှန်တာပဲ မရှိတဲ့ ရတနာတစ်ခုကြောင့် သိုင်းလောကသားတွေ အများကြီး အသက်ဆုံးရှုံးရတယ်၊ ဟဲဟဲ... ညီအစ်ကို ဒင်... မင်းက ရတနာကြောင့် အလိုက်ခံနေရပြီး ငါတို့ကတော့ ရတနာကြောင့် အသက်ဆုံးရှုံးရတယ်။ ငါတို့တွေ တိုက်ကြခိုက်ကြပေမဲ့ အဲဒီရတနာက တကယ် ရှိ၊ မရှိတောင် အခုထိ မသိရသေးဘူး။ တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းတာပဲ"

"ဟုတ်တယ်၊ တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းတယ်"

စကားဆုံးသည်နှင့် သူ၏ ဓားသွားမှာ ထိုလူ၏ လည်ပင်းဆီသို့ ထိုးစိုက်သွားတော့သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ဒင်ဒီယန်၏ ဘေးရှိ စားပွဲအောက်မှ လူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာပြီး စားပွဲကို မှောက်လှန်လိုက်ရာ ပန်းကန်ခွက်ယောက်များမှာ ဒင်ဒီယန်ထံသို့ လွင့်စင်လာသည်။

ထိုလူက စားပွဲကို မှောက်လှန်လိုက်သည့် တစ်ပြိုင်နက်မှာပင် ဒင်ဒီယန်၏ နောက်ကျောဘက်မှ နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာကာ လက်ဝါးနှစ်ဖက်လုံးကို ထုတ်၍ ဒင်ဒီယန်၏ ကျောပြင်ကို တိတ်တဆိတ် ရိုက်နှက်လိုက်သည်။

ဒင်ဒီယန်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ဟဲဖေးမှာလည်း အသံကျယ်ကျယ် ဟစ်အော်ရင်း နေရာမှ ခုန်ထွက်လာကာ နဂါးနှစ်ကောင် ပုလဲလုခြင်းအကွက်ဖြင့် လက်ညှိုးနှစ်ချောင်းကို ဒင်ဒီယန်၏ မျက်လုံးများဆီသို့ ထိုးစိုက်လိုက်လေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဒင်ဒီယန်မှာ ရှေ့နောက်ညှပ်၍ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

မျှော်လင့်မထားသော အလှည့်အပြောင်းကြောင့် ဒင်ဒီယန်သာမက အပြင်ဘက်မှ ရန်ရှင်းကျိုးပင် အံ့သြသွားကာ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

"ဒီအိမ်ဝင်းထဲက သိုင်းလောကသားတွေ အားလုံးကတော့ အသုံးမကျတဲ့သူတွေ မဟုတ်ကြဘူးပဲ"

***

ပြိုင်ဖက်ကင်းဓားသမား