အခန်း ၃၄

အခန်း (၃၄) - ဘုရားကျောင်းအို

ဟဲဖေး၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အနက်ရောင် ပိုးဝတ်ရုံကို ချွတ်ယူပြီးနောက် ရန်ရှင်းကျိုးသည် ၎င်းကို လက်တွင် ကိုင်ကာ သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရင်း မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"တကယ့် ရတနာပဲ၊ ဒီဝတ်ရုံကို ဝတ်ထားတာဟာ နောက်ထပ် အသက်တစ်ချောင်း ပိုရလိုက်သလိုပဲ"

ထိုဝတ်ရုံမှာ အနက်ရောင် တောက်ပြောင်နေပြီး အချောသတ် လက်ရာမှာမူ အတော်ပင် ကြမ်းတမ်းလွန်းသည်။ ပုံစံမှာ ရန်ရှင်းကျိုး၏ ယခင်ဘဝက ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသော လက်ပြတ် အင်္ကျီအစုတ်နှင့် ဆင်တူသည်။ ဝတ်ဆင်လိုက်ပါက ရင်ဘတ်နှင့် ကျောပြင်ကိုသာ အဓိက ကာကွယ်နိုင်မည် ဖြစ်ပြီး ခြေလက်များကိုမူ ကာကွယ်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။ သို့သော်လည်း ထူးခြားသော ရတနာတစ်ပါး ဖြစ်နေဆဲပင်။ သိုင်းလောကအတွင်း ကျင်လည်ရာတွင် အဝတ်အထည်ငယ်လေး တစ်ခုကို ဝတ်ဆင်ထားခြင်းကပင် ဘေးအန္တရာယ်များစွာကို လျှော့ချပေးနိုင်သည်။

ရန်ရှင်းကျိုးသည် လက်ထဲမှ အနက်ရောင် ပိုးချပ်ဝတ်ကို ခဏမျှ ကြည့်ရှုပြီးနောက် တွေဝေခြင်း မရှိဘဲ ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အိမ်ဝင်းအပြင်ဘက်၌ ဒင်ဒီယန်နှင့် သွေးဓားဂိုဏ်းဝင်များ တိုက်ခိုက်နေဆဲ ဖြစ်သည်ကို မြင်တွေ့ရပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးတောလိုက်မိသည်။

"တောင်းရမ်းသူ ပြောတာကတော့ သွေးဓားဂိုဏ်းသားတွေ အားလုံး မြို့တောင်ဘက်က ဘုရားကျောင်းအိုထဲမှာ စုနေကြတာ ဆို။ အခု ဒင်ဒီယန်နဲ့ တိုက်နေတဲ့ နှစ်ယောက်က ဘယ်သူတွေလဲ"

ထိုအတွေးမှာ သူ၏ ဦးနှောက်အတွင်း ခဏမျှ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူသည် လေအဟုန်အလား အိမ်ဝင်းအလယ်ရှိ ကျောက်စားပွဲဆီသို့ တိုးဝင်သွားကာ မှောက်ထားသော ရေအိုးကို အသာအယာ မလိုက်ရာ မီးရောင်အောက်ဝယ် ရွှေရောင်ဝင်းပနေသော ပန်းတစ်ပွင့်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရန်ရှင်းကျိုးသည် အချိန်ဆွဲ မနေတော့ပဲ အသက်ကို အောင့်ထားရင်း လက်အိတ်စွပ်ထားသော လက်ဖြင့် ပန်းပွင့်ချပ် တစ်ခုနှင့် အရွက်အချို့ကို ဂရုတစိုက် ဆိတ်ယူကာ ဝိုင်ပုလင်း အလွတ်တစ်ခုအတွင်းသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ကိစ္စအားလုံးပြီးနောက် သူသည် ခြေဖျားထောက်ကာ အိမ်ဝင်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာလာပြီး ကျင့်ကျိုးမြို့ ပြင်ပဆီသို့ ဦးတည် ပြေးထွက်လာခဲ့တော့သည်။

မြို့တံခါးများမှာ ပိတ်ထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း ရန်ရှင်းကျိုးကိုမူ မတားဆီးနိုင်ပေ။ သူသည် မြို့ရိုးကို တိတ်တဆိတ် ကျော်တက်ကာ အောက်သို့ လျှောဆင်းလိုက်သည်။ ခြေထောက်များ မြေပြင်နှင့် ထိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခုန်ဆင်းလာသည့် အရှိန်ကို လျှော့ချရန် မြေပြင်ပေါ်တွင် အကြိမ်အနည်းငယ် လှိမ့်လိုက်သည်။ ကျုံးကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် မြို့ပြင်ရှိ ဘုရားကျောင်းအိုဆီသို့ သူ အမြန်သွားတော့သည်။

"ဒီလောက် ကြာသွားပြီဆိုတော့ ကြာပန်းလေးတော့ အေးစက်သွားလောက်ပြီ ထင်တယ်"

"လှပတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် သွေးဓားဂိုဏ်းက ကာမရမ္မက်ကြီးတဲ့ အကောင်တွေ လက်ထဲကို အဖမ်းခံလိုက်ရတာ ဆိုတော့... ဒီလောက် အချိန်အတော်ကြာသွားပြီဆိုရင် သူမလည်း အမျိုးသမီးကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်နေလောက်ပြီ။ ဟဲဟဲ... ဝမ်ရှောင်ဖုန်းကတော့ သူမရဲ့ တစ်ဝမ်းကွဲ မောင်နှမ အနေနဲ့ ဦးထုပ်စိမ်းကြီး ဆောင်းနေရပြီပေါ့"

သွေးဓားဂိုဏ်းသားများမှာ ယုတ်မာ ရက်စက်သူများသာ ဖြစ်သည်။ ရွှေစိမ့်ကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မိန်းကလေးတစ်ဦးမှာ သူတို့၏ လက်ထဲတွင် ဘယ်လို ဘေးကင်းနိုင်ပါမလဲ။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်လျှင်ပင် ကံကောင်းလှပြီ ဖြစ်ရာ သူမ၏ အပျိုစင်ဘဝကိုမူ မျှော်လင့်လို့တော့မရတော့ပေ။ ရန်ရှင်းကျိုးသည် ရွှေစိမ့်ကို သဘောမကျသော်လည်း အလွန်အမင်း မုန်းတီးနေသူလည်း မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူမ၏ ဖြစ်နိုင်ချေရှိသော ကံကြမ္မာကို တွေးမိသောအခါ စိတ်ထဲမှ မချိတင်ကဲ ဖြစ်မိသည်။

"လှပတဲ့ မိန်းမပျိုလေးတစ်ယောက်ကို ကိုယ်တော်ကတုံး တစ်သိုက်က သိမ်းပိုက်လိုက်တာပဲ။ လအလင်းရောင်က အိမ်သာကျင်းထဲကို ကျရောက်သလို၊ နွားက ပန်းပင်ကို ဝါးစားသလိုပါပဲလား... တကယ့်ကို အမြင်မတော်စရာပဲ"

သူသည် လေလိုအရှိန်နှင့် ပြေးလွှားနေရင်း ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သုံးမိုင်၊ ငါးမိုင်ခန့် ခရီးပေါက်ခဲ့သည်။ တောအုပ်အတွင်းရှိ လမ်းငယ်လေးအတိုင်း လိုက်လာရာ လရောင်အောက်တွင် ဘုရားကျောင်း တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒီနေရာ ဖြစ်ရမယ်"

ရန်ရှင်းကျိုးသည် ဘုရားကျောင်းအိုအနားသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကပ်သွားကာ အသာအယာ လှမ်းလိုက်သည်။ သူသည် အရှေ့ဘက် တံခါးမကြီးမှ မဝင်ဘဲ ဘုရားကျောင်း၏ အပြင်ဘက်မှ ပတ်ကြည့်လိုက်ရာ ဘုရားကျောင်းမှာ ခပ်သေးသေးဖြစ်မှန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော အဆောင် သုံးဆောင်သာ ရှိပြီး အလယ် ခန်းမဆောင်ကြီးမှာ ရှိနေသေးသော်လည်း ဘေးနှစ်ဖက်မှ အဆောင်များမှာမူ ပြိုကျပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် အိမ်ဝင်းအလယ်တွင် တစ်ခုတည်းသော ခန်းမဆောင်ကြီးသာ ကြွင်းကျန်ရစ်တော့ပြီး ကျန်ရှိသော အခန်းများမှာ အုတ်ပုံအတိ ဖြစ်နေခဲ့သည်မှာ ကြာလှပြီဖြစ်သည်။

"တောက်... ဒါက တကယ့်ကို ဘုရားကျောင်းအိုပဲ၊ အုတ်ခဲတွေနဲ့ ကျောက်တုံးတွေတောင် ဆွေးမြည့်နေပြီကိုး"

ဘုရားကျောင်းကို တစ်ပတ် ပတ်ကြည့်ပြီးနောက် ရန်ရှင်းကျိုးသည် ခန်းမဆောင်၏ နောက်ကျောဘက်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်သွားသည်။ ထိုဘုရားကျောင်း၌ နောက်ဖေးဝင်း မရှိဘဲ နောက်ဘက်နံရံမှာ ခန်းမဆောင်၏ နံရံပင် ဖြစ်သည်။

ရန်ရှင်းကျိုးသည် ယခင် နည်းလမ်းဟောင်းကိုပင် ထပ်မံ အသုံးပြုလိုက်၏။ သူသည် နံရံနောက်ဘက်၌ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝပ်လိုက်ကာ နံရံအောက်ခြေရှိ အုတ်ခဲများပေါ်သို့ လက်ဝါးနှစ်ဖက်လုံး တင်လိုက်ပြီး အတွင်းအားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ နူးညံ့သော အတွင်းအား၏ ဒဏ်ကြောင့် သူ၏ လက်ဝါးအောက်ရှိ အုတ်ခဲများမှာ ကွဲအက်သွားတော့သည်။

ဘုရားကျောင်းအိုမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေခဲ့သဖြင့် အုတ်နှင့် ကျောက်တုံးများမှာ အတော်ပင် ဆွေးမြည့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ရန်ရှင်းကျိုးက အားအနည်းငယ် ထည့်လိုက်ရုံဖြင့် အုတ်ခဲများမှာ လွယ်ကူစွာ ကွဲအက်သွားသဖြင့် သူပင် အနည်းငယ် အံ့သြသွားရသည်။ သူသည် အားကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ နံရံခြေရင်းတွင် လက်သီးဆုပ်ခန့် အပေါက်ငယ်လေး တစ်ခုကို တူးလိုက်သည်။ အပေါက် ပွင့်သွားသောအခါ ခန်းမဆောင်အတွင်းမှ လင်းလက်နေသော မီးရောင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ မှိန်ဖျော့သော မီးရောင်အောက်၌ သူ ဖောက်လိုက်သော အပေါက်မှာ နတ်ရုပ်ကြီး၏ ကျောဘက်တွင် တည့်တည့် ကျရောက်နေသဖြင့် အထဲရှိ လူများ သတိထားမိရန် ခက်ခဲလှပေသည်။ အပေါက် ပွင့်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခန်းမဆောင်အတွင်းမှ ရင်းနှီးနေသော အသံအိုကြီး တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

"တောက်... မင်း ထပ်ငိုနေရင် မင်းနှာခေါင်းကို ဖြတ်ပစ်မယ်၊ မျက်နှာကိုလည်း ဓားချက် တစ်ဆယ်ကျော်လောက် မွှန်းပစ်မယ်။ ပြီးရင် မင်းကို ကိုယ်တုံးလုံး ချွတ်ပြီး ကျင့်ကျိုးမြို့ တံခါးဝမှာ သတိပေးချက်အနေနဲ့ ချိတ်ဆွဲထားလိုက်မယ်"

"သွေးဓားဘိုးဘေးလား။ သူ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ"

"ရှင်... ရှင် သေရင်လည်း လှလှပပ သေရမှာ မဟုတ်ဘူး"

"တခြားအချိန်သာ ဆိုရင်တော့ ဒီကိုယ်တော်က မင်းကို ကိုယ်တုံးလုံး ချွတ်ပြီး သာယာကြည်နူးခြင်း ကျင့်စဉ်ရဲ့ စွမ်းပကားကို မြည်းစမ်းခိုင်းပြီးသား ဖြစ်မှာ။ တောက်... အဲဒီ ရန်ရှင်းကျိုး ဆိုတဲ့ လူယုတ်မာက ဒီကိုယ်တော်ကို ကန်လိုက်တာ အခုထိ နာနေတုန်းပဲ။ မဟုတ်ရင်တော့... ဟွန်း... မင်းကို ဒီကိုယ်တော်ရဲ့ ယောကျ်ားပီသမှု အစွမ်းတွေကို ပြပြီးပြီပဲ"

ရွှေစိမ့်မှာ ပြန်၍ စကားမပြောရဲဘဲ တရှုံ့ရှုံ့နှင့်သာ ငိုနေတော့သည်။

ရန်ရှင်းကျိုး၏ ဦးနှောက်မှာ လျင်မြန်စွာ အလုပ်လုပ်နေပြီး ဘာဖြစ်နေသည်ကို သူ သိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

"နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ငါ သူနဲ့ တိုက်တုန်းက သူ့ရဲ့ ပေါင်ကြားကို အားနဲ့ ကန်ခဲ့တာကိုး။ ဟဲဟဲ... အဲဒီ ကန်ချက်ရဲ့ အစွမ်းက အခုထိ ရှိနေသေးတာပဲ။ သွေးဓားဘိုးဘေးက အခုတော့ ပန်းသေပန်းညှိုး ဖြစ်နေပြီပေါ့။ ဒါဆို... ရွှေစိမ့်လည်း အတင်းအဓမ္မ ပြုကျင့်တာကို မခံရသေးဘူးပေါ့"

သူ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် သူ၏ လက်များမှာ ရပ်တန့်နေခြင်း မရှိပေ။ သူသည် ပုလင်းအတွင်းမှ ရွှေလှိုင်းပန်း၏ ပွင့်ချပ်နှင့် အရွက်များကို ထုတ်ယူကာ လက်ချောင်းများဖြင့် ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ နတ်ရုပ်ကြီးဆီသို့ အသာအယာ တောက်၍ ကျဲပက်လိုက်သည်။ သွေးဓားဘိုးဘေး၏ အသံမှာ ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ ဆက်လက် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲ။

"တောက်... ရှန့်တီနဲ့ ရှန်းယုံတို့ ဘာလို့ ပြန်မလာသေးတာလဲ။ ဒင်ဒီယန်က ဘယ်လောက်ပဲ စွမ်းအားကြီးပါစေ၊ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကိုတော့ တားဆီးထားနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ရန်ရှင်းကျိုးက တိတ်တဆိတ် ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ မှိန်ဖျော့သော မီးရောင်အောက်ဝယ် လက်တစ်ဖက်ပြတ်နေသော ကိုယ်တော်ကတုံး တစ်ဦးမှာ အလွန်ပင် စိုးရိမ်ပူပန်နေသည့် ပုံစံဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒီလောက်ကြာအောင် ပြန်မလာဘူး ဆိုတော့ တစ်ခုခု ဖြစ်ပြီထင်တယ် ဒီနေရာက ဆက်နေဖို့ မသင့်တော်တော့ဘူး၊ ငါတို့ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားမှ ဖြစ်မယ်"

သူသည် အလွန်သတိကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ရာ အနည်းငယ်မျှသော အရိပ်အယောင်ကိုပင် သတိပြုမိတတ်သူ ဖြစ်၏။ ထိုအချိန်တွင် လျန်ချန် ကျမ်းစာ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို စုံစမ်းရန် ထွက်သွားသော သူ၏ တပည့်နှစ်ဦး ပြန်မလာသေးသဖြင့် သူသည် မကောင်းသော အငွေ့အသက်များကို ခံစားနေရသည်။

သူသည် သွေးဓားကို ကိုင်စွဲကာ ခန်းမအတွင်း ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်နေစဉ် ရုတ်တရက် နားစွင့်လိုက်ပြီး ခန်းမတံခါးဝဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ကိုယ်တော် နှစ်ပါး ယိုင်တိယိုင်ထိုးဖြင့် သူ့ထံသို့ လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ထိုလူများမှာ ရှန့်တီနှင့် ရှန်းယုံတို့ပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ ထွက်သွားစဉ်က အားအင်အပြည့် ရှိနေသော်လည်း ယခုမူ အတော်ပင် နွမ်းနယ်နေကြသည်။ သူတို့သည် အသက်ကို အလုအယက် ရှူရင်း ဘုရားကျောင်းအတွင်းသို့ ဝင်လာကြရာ ပါးစပ်ထောင့်များမှ သွေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျနေသည်။

ပုပုနှင့် ရှန်းယုံသည် ခန်းမတံခါးတိုင်ကို မှီလိုက်ကာ

"ဆရာ... ဒင်ဒီယန်က ရှင်သန်ခြင်းအလင်းကျမ်းထဲက ပညာတွေကို တတ်မြောက်သွားပြီ ဖြစ်လို့ အနှိုင်းမဲ့ ဖြစ်နေပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ပြီး ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့လည်း သူ့ရဲ့ အတွင်းအားဒဏ်ကို ခံလိုက်ရပါတယ်။ သူ ပြန်ကောင်းလာမှာကို ကျွန်တော် စိုးရိမ်မိတယ်"

"သူက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် စွမ်းရင် မင်းတို့နောက်ကို ဘာလို့ လိုက်မလာတာလဲ"

ရှန့်တီက "ကျွန်တော် သူ့ရဲ့ ပေါင်ကို ဓားနဲ့ ခုတ်လိုက်နိုင်တယ်၊ သွေးတွေလည်း အများကြီး ထွက်နေတယ်။ အဲဒီ သွေးထွက်တာသာ မရပ်ရင် သူ သေမှာ သေချာတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း သူက ကျွန်တော်တို့ကို အတွင်းအားနဲ့ ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ပြီး မလိုက်နိုင်အောင် လုပ်ခဲ့တာပဲ။ သူ အခုဆို ဒဏ်ရာကို ပတ်တီးစည်းနေလောက်ပြီ"

"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ။ ဒင်ဒီယန်ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်ပြီး အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်တာတင် တော်လှပြီ။ လျန်ချန် ကျမ်းစာ ရတနာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာထူးခြားလဲ"

"တောက်... ကျွန်တော်တို့အားလုံး ဒင်ဒီယန်ရဲ့ လှည့်ကွက်ထဲ မိသွားတာပဲ သူက လျန်ချန် ကျမ်းစာရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ပြောပြမယ်လို့ ပြောပေမဲ့ သူက ဒီလောက်အထိ ရက်စက်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ။ သူက ထူးဆန်းတဲ့ ပန်းတစ်ပွင့်ကို သုံးပြီး အိမ်ဝင်းထဲက သိုင်းသမား အားလုံးကို အဆိပ်ခတ်ပြီး သတ်ပစ်လိုက်တယ် တောက်... အဲဒီကောင်က တကယ်ကို ရက်စက်တဲ့ လူယုတ်မာပဲ"

ထို့နောက် သူသည် လင်အိမ်တော်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို သွေးဓားဘိုးဘေးအား ပြန်လည် ပြောပြလေသည်။ အားလုံးကို နားထောင်ပြီးနောက် သွေးဓားဘိုးဘေးက အထင်ကြီး အံ့သြစွာဖြင့် "တကယ့်ကို ပြောင်မြောက်တဲ့ ကောင်ပဲ တကယ့်ကို ရက်စက်တဲ့ စိတ်ပဲ ငါတောင် သူ့ကို မယှဉ်နိုင်ပါဘူးလား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဒီမှာ ဆက်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။ မင်းတို့နှစ်ယောက် သူ့ကို အရင် ချည်နှောင်လိုက်၊ ပြီးရင် ခေါ်သွားပြီး အတူတူ ပျော်ပါးဖို့ နေရာတစ်ခု ရှာကြတာပေါ့”

ရွှေစိမ့်မှာ ထိတ်လန့်သွားကာ သူမ၏ ငိုသံမှာ ပို၍ ကျယ်လောင်လာတော့သည်။

"ဟေ့ ကောင်မ... မင်း နောက်ထပ် အသံထွက်ရဲရင် မင်းလျှာကို ငါ ဖြတ်ပစ်မယ် ဟင်... ဒါ ဘာအနံ့လဲ။ ဘာလို့ ဒီဘုရားကျောင်းပျက်ကြီးထဲမှာ ပန်းနံ့တွေ ရနေတာလဲ"

"ဒီ သွေးဓားဘိုးဘေးရဲ့ နှာခေါင်းက ခွေးနှာခေါင်းထက်တောင် ပိုစူးရှနေပါလား။ ရွှေလှိုင်းပန်းရဲ့ ရနံ့က အခုမှ ပျံ့နှံ့ကာစပဲ ရှိသေးတယ်၊ အစွမ်းက ဘယ်လောက် ရှိမယ်မှန်း မသိသေးဘူး။ အကယ်၍ ငါ အခု ရွှေစိမ့်ကို သွားကယ်မယ်ဆိုရင် သုံးယောက်နဲ့ တစ်ယောက် တိုက်ရမှာဆိုတော့ အန္တရာယ် များနိုင်တယ်"

သူ ဝင်ကယ်ရန် တွေဝေနေစဉ်မှာပင် ရှေ့ရှိ အိမ်ဝင်းအတွင်းမှ "ဝှစ်..." ဟူသော အသံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ နောက်တစ်ခဏ၌ ခန်းမဆောင်၏ သစ်သားတံခါးကြီးမှာ ကြီးမားသော အားတစ်ခုကြောင့် အထဲသို့ ပွင့်ထွက်သွားတော့သည်။ ဓားရှည်တစ်စင်းကို ကိုင်စွဲထားသော လူရိပ်တစ်ခုမှာ ခန်းမတံခါးဝတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဓားအလင်း တစ်ချက် လက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှန်းယုံ၏ ဦးခေါင်းမှာ ပြတ်ထွက်သွားတော့သည်။

ရွှေစိမ့်၏ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်သံမှာ ခန်းမအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"အဖေ"

***

ပြိုင်ဖက်ကင်းဓားသမား