အခန်း ၃၉

အခန်း (၃၉) - ဥပဒေမဲ့ခြင်း

[ရွှပ်...]

သွေးစက်တို့သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လွင့်စင်သွားကြသည်။

ရွှေတိုက် တစ်ယောက် အံ့အားသင့်နေစဉ်မှာပင် ရန်ရှင်းကျိုးသည် မည်သည့် သတိပေးချက်မျှ မရှိဘဲ ဓားကို ရုတ်တရက် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ မြန်ဆန်လှသော ဓားချက်သည် ဝမ်ကျန့်ရှန်း၏ လည်ပင်းကို ဖြတ်သန်းသွားရာ ဦးခေါင်းတစ်ခုမှာ လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားပြီး ရင်ဘတ်မှ သွေးများမှာ ပန်းထွက်လာတော့သည်။

ရွှေစိမ့်သည် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကာ ရွှေတိုက်၏ နောက်ကွယ်သို့ ပြေးဝင် ပုန်းအောင်းလိုက်ရသည်။

"သတိထား..."

ရွှေတိုက်၏ သတိပေးသံ ပေါ်ထွက်လာချိန်တွင် ဝမ်ကျန့်ရှန်း၏ ခေါင်းမှာ မြေပြင်သို့ ကျရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ လမ်းဘေးရှိ လမ်းသွားလမ်းလာများမှာ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားကြကာ အော်ဟစ်ရင်း အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။ ဝမ်ကျန့်ရှန်းနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသော သိုင်းသမားတစ်စုမှာမူ မှင်တက်ကာ ရပ်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် အံ့သြတုန်လှုပ်မှုများ အထင်အရှား ပေါ်လွင်နေသည်။

"ညီအစ်ကိုရန်၊ မင်း ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ"

"စကားပြောလို့ ကောင်းတုန်းရှိသေးတယ်၊ မင်း သူ့ကို ဘာလို့ သတ်လိုက်ရတာလဲ"

"အားရပါးရ ရှိလိုက်တာ အားရပါးရ ရှိလိုက်တာ ဦးလေးရွှေ... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ကျွန်တော် ပြောခဲ့တာ မှတ်မိသေးလား။ ကျွန်တော် ကျင့်ကျိုးကို လာတာ မေနျန့်ရှန်း ရဲ့ တပည့်သုံးယောက်ကို သတ်ဖို့လို့ ပြောခဲ့တာလေ။ ဦးလေး မေ့သွားပြီလား"

"အေး... မင်း ဝမ်ကျန့်ရှန်းကို သတ်ချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာတော့ ငါ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ ထင်ထားတာက..."

သူ ထင်ထားသည်မှာ ရန်ရှင်းကျိုးအနေဖြင့် ဝမ်ကျန့်ရှန်းကို သတ်လိုလျှင် အနည်းဆုံးတော့ အမည်နာမကို ကြေညာကာ အဘယ်ကြောင့် သတ်ရသည်ကို ရှင်းပြပြီးမှ လူအများရှေ့တွင် တရားမျှတစွာ တိုက်ခိုက်လိမ့်မည် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရန်ရှင်းကျိုးက ဤမျှ ခန့်မှန်းရခက်သော လုပ်ရပ်မျိုး ပြုလုပ်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ဝမ်ကျန့်ရှန်းကို မြင်သည်နှင့် မည်သည့် စကားမျှ မဆိုဘဲ တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ သတ်ပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ဓားထုတ်ကာ တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဝမ်ကျန့်ရှန်း၏ ခေါင်းကို ဖြတ်ချလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သိုင်းလောကအတွင်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင်လည်ခဲ့သော ရွှေတိုက်ပင်လျှင် ရန်ရှင်းကျိုးကဲ့သို့ ပြုမူတတ်သူမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးပေ။

"သူက ကျွန်တော် သတ်ရမယ့်သူပဲ။ အခု မြင်ပြီဆိုတော့လည်း သတ်လိုက်တာပေါ့။ အပိုစကားတွေ ပြောနေဖို့ မလိုဘူးလေ"

ရန်ရှင်းကျိုးသည် သွေးဓားကို မြှောက်၍ အလျားလိုက် ကြည့်လိုက်သည်။ ဓားသွားမှာ တလက်လက် တောက်ပနေဆဲ ဖြစ်ပြီး သွေးတစ်စက်မျှပင် စွန်းထင်ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိပေ။ သူက မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ

"တကယ့်ကို ကောင်းတဲ့ဓားပဲ ဒီဓားဟာ သွေးဓားဂိုဏ်းရဲ့ ရတနာလို့ ခေါ်ထိုက်ပါတယ်။ နောက်တစ်ခါ သွေးဓားဘိုးဘေးနဲ့ ပြန်တွေ့ရင် သူ့ကိုလည်း ဒီဓားနဲ့ပဲ ပြန်ခုတ်ပြီး သွေးဓားရဲ့ စွမ်းပကားကို မြည်းစမ်းခိုင်းရမယ်"

"ဦးလေးရွှေ... အခုတော့ သမီးကိုလည်း ပြန်တွေ့ပြီ၊ ကံကောင်းလို့ ဘာမှမဖြစ်ဘဲ လွတ်မြောက်လာခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် ရန်ရှင်းကျိုးလည်း တာဝန်ကျေခဲ့ပြီမို့ ဒီမှာတင် လမ်းခွဲကြရအောင်။ ကျွန်တော်က လမ်းမပေါ်မှာ လူသတ်ထားတဲ့ ရာဇဝတ်သား ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ ဦးလေးတို့နဲ့ အတူရှိနေဖို့ မသင့်တော်တော့ဘူး။ ဒီမှာတင် နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

သူသည် တွေဝေခြင်း မရှိဘဲ ရွှေတိုက်ကို ဦးညွှတ် နှုတ်ဆက်ကာ မြို့ပြင်သို့ ထွက်ခွာရန် လှည့်ထွက်ခဲ့တော့သည်။

ရွှေတိုက်နှင့် ရွှေစိမ့်တို့မှာ ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်နေကြစဉ်မှာပင် ဝမ်ကျန့်ရှန်းနှင့်အတူ ပါလာသော သိုင်းသမား အချို့မှာ ရန်ရှင်းကျိုး ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားကြသည်။ တစ်ယောက်က ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ရန်ရှင်းကျိုး၏ နောက်ကျောကို ထိုးစိုက်လိုက်ရင်း "လူသတ်ပြီး ဒီတိုင်း ထွက်သွားလို့ ရမယ် ထင်နေလား။ မင်း ထွက်သွားလို့ မရဘူး" ဟု ဟောက်လိုက်သည်။

ရန်ရှင်းကျိုးက လှည့်ပင် မကြည့်ပေ။ သူသည် သွေးဓားကို နောက်ပြန် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထန်း... ဟူသော အသံနှင့်အတူ ထိုလူ၏ ဓားရှည်မှာ နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် သူက ရုတ်တရက် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ကာ နောက်ပြန်ဓားချက်ဖြင့် တစ်ဖက်လူကို ထပ်မံ တိုက်ခိုက်လိုက်ပြန်သည်။

ဤဓားချက်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်ကာ ထူးဆန်းသော ထောင့်ချိုးမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် ထိုလူ၏ လက်မောင်းမှာ တံတောင်ဆစ်မှ ပြတ်ထွက်သွားတော့သည်။

ရန်ရှင်းကျိုးသည် ထိုလူ၏ လက်မောင်းကို ဖြတ်ပြီးနောက် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းချင်း ဆက်လှမ်းသွားတော့သည်။

သူ့နောက်မှ လိုက်လာသူများမှာ မှင်တက်သွားကြသည်။ သူတို့သည် အော်ဟစ်ရင်း ရန်ရှင်းကျိုးကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြ၏။ ရန်ရှင်းကျိုး၏ ဓားပညာကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် သူ ဘယ်လောက် စွမ်းအားကြီးသည်ကို အားလုံး သိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ဦးချင်း တိုက်ခိုက်လျှင် အနိုင်ရဖို့ မသေချာကြောင်း သိရှိကြသလို၊ ရန်ရှင်းကျိုး၏ သွေးဓားမှာလည်း အလွန်ပင် ထက်မြက်လှပေသည်။ ထို့ကြောင့် ဘေးကင်းစေရန် ပူးပေါင်း၍ တိုက်ခိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းမည်ဟု သူတို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

ဤလူများမှာ ဝမ်ကျန့်ရှန်းက အကူအညီပေးရန် သီးသန့် ဖိတ်ခေါ်ထားသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ထိပ်တန်း အဆင့် မဟုတ်သော်လည်း ဝမ်ကျန့်ရှန်းထက်တော့ မနိမ့်လှပေ။ သာမန်အချိန်တွင် သူတို့သည် မိမိတို့၏ သိက္ခာကို ငဲ့ကွက်ကာ အများအပြား ပေါင်း၍ တိုက်ခိုက်လေ့ မရှိသော်လည်း၊ ယခုမူ အသက်ဘေးကို စိုးရိမ်သဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ပူးပေါင်း တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။ ရွှေစိမ့်မှာ ထိုလူများစွာ ရန်ရှင်းကျိုးကို ဝိုင်းတိုက်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ ထိတ်လန့်သွားကာ

"အဖေ... လူတွေ အများကြီး အစ်ကိုရန်ကို ဝိုင်းတိုက်နေကြတာ၊ သူ ဘယ်လိုမှ မယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဖေ သူ့ကို ကူညီပေးပါဦး"

"ဒီကလေးက အတော်လေးကို ထောင်လွှားတာပဲ။ လမ်းပေါ်မှာ လူသတ်ဖို့ ဝန်မလေးသလို ဥပဒေကိုလည်း ဂရုမစိုက်ဘူး၊ စည်းကမ်း သိက္ခာလည်း မရှိဘူး! သူက ဒီလောက် စွမ်းနေမှတော့ ငါ ကယ်စရာ လိုဦးမလား"

"သူက ကျွန်မကို ကယ်ခဲ့တာလေ"

"ခဏ စောင့်ကြည့်ရအောင်"

အစောပိုင်းက ရန်ရှင်းကျိုး၏ နောက်ပြန်ဓားချက်မှာ ထူးဆန်းကာ ပြင်းထန်လှပြီး အလယ်ပိုင်းဒေသရှိ ဓားသိုင်းများနှင့် မတူဘဲ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည်။ အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်သော ရွှေတိုက်သည် ၎င်းမှာ သွေးဓားဂိုဏ်း၏ ဓားသိုင်း ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိရှိလိုက်သည်။ သူက စိတ်ထဲမှ အလွန်ပင် သိလိုစိတ် ပြင်းပြနေမိသည်။

"ဒီကလေးက သွေးဓားဂိုဏ်းရဲ့ ဓားသိုင်းကို ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ။ သူက သွေးဓားဂိုဏ်းဝင် တစ်ယောက်လား။ ဒါဆို သူက ဘာလို့ သွေးဓားဂိုဏ်းသားတွေကို သတ်နေတာလဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ရင် တရားသော အငွေ့အသက်တွေ ရှိသလို မျက်လုံးတွေကလည်း ကြည်လင်နေတာမို့ တရားဝင် သိုင်းဂိုဏ်းတစ်ခုခုက ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ထားတာ ထင်ရှားပါတယ်။ ဒါဆို သူက သွေးဓားဂိုဏ်းရဲ့ ပညာကို ဘယ်လို တတ်သွားတာလဲ"

သူသည် သံသယများ ဖြစ်နေပြီး ရန်ရှင်းကျိုး၏ အရည်အချင်းမှာ ဘယ်လောက်အထိ ရှိမည်ကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုသဖြင့် အကူအညီ မပေးသေးခြင်း ဖြစ်သည်။ ရန်ရှင်းကျိုး အကယ်၍ မခံနိုင်တော့မှသာ သူ ဝင်ရောက် ကူညီရန် စီစဉ်ထားသည်။

ထိုအချိန်တွင် လူ ၅ ဦး၊ ၆ ဦးခန့်မှာ ရန်ရှင်းကျိုးကို ဝိုင်းရံထားပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ယောက်က "ဟေ့ကောင်လေး... မင်းက တကယ်ကို ရက်စက်တာပဲ။ မင်း ဘယ်ဂိုဏ်းကလဲ၊ မင်းနာမည် ဘယ်သူလဲ" ဟု အော်ဟစ် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"တိုက်မယ်ဆိုရင်လည်း တိုက်ကြစမ်းပါ အပိုစကားတွေ မများနဲ့"

"တိုက်ကြစမ်းပါ" ဟူသော စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် ရှေ့သို့ အရှိန်ဖြင့် တိုးဝင်လိုက်ကာ လက်ထဲမှ သွေးဓားဖြင့် ရှေ့တည့်တည့်ရှိ သက်လတ်ပိုင်း လူတစ်ယောက်၏ မျက်နှာကို ချိန်ရွယ်၍ ခုတ်ချလိုက်တော့သည်။

မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ လူသည် လက်ထဲတွင် တရားသူကြီးကလောင်တစ်စုံကို ကိုင်ထားကာ မျက်နှာမှာ ညိုမည်းပြီး မုတ်ဆိတ်ဗရပွနှင့် အတော်ပင် သြဇာရှိပုံရသည်။ သူသည် ရန်ရှင်းကျိုးက ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ရန်ရှင်းကျိုး၏ သွေးဓား ကျရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် တုန်လှုပ်သွားကာ လက်ထဲမှ ကလောင်များကို ရှေ့သို့ ထုတ်၍ အစွမ်းကုန် ကာကွယ်လိုက်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ရန်ရှင်းကျိုး၏ ဓားချက်မှာ လမ်းခုလတ်၌ လမ်းကြောင်း ပြောင်းသွားကာ အပေါ်မှ ခုတ်ချရာမှ တစ်စောင်း ခုတ်ချက်အဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ ထိုလူ၏ ပခုံးဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။

ထိုလူမှာ အလွန် ထိတ်လန့်သွားကာ အသက်ဘေးမှ လွတ်ရန် အခြား ကလောင်တစ်ချောင်းကို ပခုံးနားသို့ ပို့၍ ရန်ရှင်းကျိုး၏ ထူးဆန်းသော ဓားချက်ကို နောက်ဆုံး စက္ကန့်တွင် ကာကွယ်လိုက်ရပြီး မီးပွင့်များ လွင့်စင်သွားရသည်။

ထိုသက်လတ်ပိုင်း လူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုန်ခါသွားကာ သူ၏ ညှပ်ရိုးမှာ နေရာမှာတင် ကျိုးသွားတော့သည်။ သူသည် ဘေးဘက်သို့ လွင့်ထွက်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အကြိမ်ကြိမ် လှိမ့်သွားပြီးနောက်မှ ခက်ခဲစွာ ပြန်ထလာနိုင်တော့သည်။ သူသည် သူ၏ ဦးခေါင်း ရှိသေးလားဆိုတာကို အသာအယာ စမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ ဦးခေါင်း ရှိနေသေးကြောင်း သိလိုက်ရမှ သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်သော်လည်း မျက်နှာတွင်မူ ကြောက်လန့်ရိပ်များ ဖုံးလွှမ်းနေဆဲ။

"အံ့သြစရာပဲ အံ့သြစရာပဲ ဒီလူက ဘယ်သူများလဲ"

ရန်ရှင်းကျိုးသည် ထိုဓားချက် တစ်ချက်ဖြင့်ပင် ဝိုင်းရံမှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်ကာ မြို့တံခါးဆီသို့ ဦးတည် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ ကျန်ရှိသူများမှာ နောက်တစ်ကြိမ် မှင်တက်သွားကြပြန်ပြီး သူတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြရာ မျက်လုံးများအတွင်း၌ တွေဝေမှုများကို မြင်တွေ့နေရသည်။ သို့သော်လည်း လူအများရှေ့တွင် ဓားကို ပြန်သိမ်းရန်မှာ အလွန်ပင် အရှက်ရစရာ ဖြစ်နေသည်။ အကယ်၍ ရန်ရှင်းကျိုးနောက်ကို မလိုက်ရဲလျှင် သူတို့သည် နောင်တစ်ချိန် သိုင်းလောက၌ ခေါင်းမော့နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုလူတစ်စုသည် ခေတ္တမျှ တွေဝေသွားပြီးနောက် ရန်ရှင်းကျိုးနောက်သို့ ထပ်မံ၍ လိုက်ကြပြန်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ရှေ့သို့ ပြေးနေသော ရန်ရှင်းကျိုးမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ကာ သူ့နောက်သို့ အနီးဆုံးမှ လိုက်လာသော အဘိုးအိုကို လှည့်၍ ခုတ်လိုက်သည်။

ထိုအဘိုးအိုသည် ရန်ရှင်းကျိုး၏ အစောပိုင်းက နောက်ပြန်ဓားချက်ကို မြင်တွေ့ထားသဖြင့် အသင့်ပြင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူသည် ဓားရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရန်ရှင်းကျိုး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်လိုက်ပြီး ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်စဉ်မှာပင် ရန်ရှင်းကျိုးက မြို့တံခါးဆီသို့ အရှိန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားပြန်သည်။ အဘိုးအိုမှာ သူ၏ တိုက်ခိုက်မှု လွဲချော်သွားသဖြင့် ‌ဒေါသထွက်သွားကာ မုတ်ဆိတ်များပင် တုန်ခါနေတော့သည်။ သူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"တောက်... သတ္တိရှိရင် မပြေးနဲ့လေ ငါတို့ တရားမျှတစွာ တိုက်ကြစို့..."

စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် ရန်ရှင်းကျိုးက နောက်သို့ ရုတ်တရက် ဆုတ်လိုက်ပြန်သည်။ သူသည် ရှေ့သို့ ပြေးစဉ်က မြန်သော်လည်း နောက်သို့ ဆုတ်သည့် အရှိန်မှာ ပို၍ပင် မြန်လှသည်။ တစ်ချက်တည်းဖြင့် သူသည် အဘိုးအို၏ နောက်ကျောသို့ ရောက်သွားကာ အဘိုးအို၏ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်ကို ချိန်ရွယ်၍ ဓားဖြင့် ခုတ်ချလိုက်တော့သည်။

အဘိုးအိုမှာ ထိတ်လန့်သွားကာ ခေါင်းကို ဝပ်၍ ရှောင်လိုက်ပြီး လေထဲ၌ လှိမ့်ကာ ရှေ့သို့ ခုန်ထွက်လိုက်ရသဖြင့် ရန်ရှင်းကျိုး၏ ဓားချက်ကို သီသီလေး ရှောင်နိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် ကြောက်စိတ် မပြေသေးမီမှာပင် သူ၏ ဘယ်ဘက်နားရွက်ထံ၌ အေးစက်စက် အထိအတွေ့တစ်ခု ဖြစ်သွားပြီးနောက် ပူကနဲ ခံစားလိုက်ရကာ နာကျင်မှုက ကျရောက်လာပြီး သူ ချက်ချင်းပင် သိလိုက်ရသည်။

"မကောင်းတော့ဘူး ငါ့နားရွက် ပြတ်သွားပြီ"

***

ပြိုင်ဖက်ကင်းဓားသမား