အခန်း ၁၈၂

အခန်း (၁၈၂) - အကူအညီပေးခြင်း

“ဘာမှမဖြစ်ဘူး... ငါ ဝတ္ထုထဲက စာသားတွေကို ရွတ်ဖတ်နေရင်း အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားသွားလို့ပါ... သွားတော့... ဒီည ဘာအသံပဲကြားကြား ဂရုမစိုက်နဲ့...”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ အရာရှိမင်း...”

ကင်းလှည့်စစ်သည်သည် ပညာတတ်အရာရှိ၏စကားကို ကြားရသဖြင့် သူ့လမ်းသူ ဆက်လျှောက်သွားလေသည်။

လင်းဖန်သည် ကင်းလှည့်စစ်သည်၏စိတ်ထဲသို့ ပညာတတ်အရာရှိ၏အသံကို ထည့်သွင်းရန် သူ၏ အသံမှတ်ဉာဏ်စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်ပေသည်။

လတ်တလောအန္တရာယ်ကို ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ လင်းဖန်သည် ပညာတတ်အရာရှိနှင့် ဆက်လက်တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။

သူသည် ယခုအခါ ပညာတတ်အရာရှိ၏ နောက်ကွယ်တွင်ရပ်နေပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပညာတတ်အရာရှိ၏ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလေသည်။

မူလချီလက်သည်းကို အသုံးပြုထားသော အခြားလက်တစ်ဖက်ကမူ ပညာတတ်အရာရှိ၏ လည်ပင်းထဲသို့ ထိုးစိုက်ဝင်ရောက်နေချေသည်။

လက်မလျှော့လိုသော ပညာတတ်အရာရှိသည် လင်းဖန်၏လက်သည်းကို တားဆီးရန် သူ၏လက်နှစ်ဖက်လုံးကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

ပညာတတ်အရာရှိသည် သူ၏ခွန်အားနှင့် ကာကွယ်ရေးကိုမြှင့်တင်ရန် ချီစွမ်းအင်အားလုံးကို စုစည်းလိုက်သည်။

သူသည် လင်းဖန်၏ လက်သည်းကို မိမိလည်ပင်းထဲသို့ တိုးမဝင်နိုင်အောင် တားဆီးနိုင်ခဲ့ပြီး လင်းဖန်၏လက်သည်းကို အဝေးသို့ တွန်းဖယ်ရန်ပင် ကြိုးပမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

လင်းဖန်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် အနက်ရောင်အဆိပ်ငွေ့များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်လေသည်။

အနက်ရောင်အဆိပ်ငွေ့များသည် ပညာတတ်အရာရှိ၏မျက်နှာကို ချက်ချင်းပင် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

ပညာတတ်အရာရှိသည် ဤကဲ့သို့ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရသည်။

သူသည် အသက်ကို အောင့်ထားရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ အကယ်၍ အဆိပ်ငွေ့ကိုရှူရှိုက်မိပါက အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွား‌ပေလိမ့်မည်။

အနက်ရောင်အဆိပ်ငွေ့များသည် ခေတ္တမျှ ဝဲပျံနေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ပျယ်လွင့်သွားလေသည်။

ယခုအခါ ပညာတတ်အရာရှိသည် အသက်အောင့်ထားရသဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲနေပြီဖြစ်သည်။

အနက်ရောင်အဆိပ်ငွေ့များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကိုမြင်သောအခါ ပညာတတ်အရာရှိသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းရန် အခွင့်အရေးကို မြင်လိုက်သည်။

လင်းဖန်သည် ဤအခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ အဆိပ်ပြင်းအနက်ရောင်အဆိပ်ငွေ့များကို ထပ်မံမှုတ်ထုတ်လိုက်ပြန်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ပညာတတ်အရာရှိအတွက် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူသည် အနက်ရောင်အဆိပ်ငွေ့အချို့ကို ရှူရှိုက်မိသွားချေပြီ။

နာကျင်မှုသည် သူ၏ အဆုတ်များမှတစ်ဆင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ ချက်ချင်းပင် ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

အာရုံကြောအဆိပ်က အာနိသင်ပြလာသောအခါ ပညာတတ်အရာရှိသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ လေလျှော့လိုက်သော ပူဖောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံလဲကျသွားလေသည်။

ရွှစ်…

စိတ်ချရစေရန်အတွက် လင်းဖန်သည် လက်သည်းကို ပညာတတ်အရာရှိ၏ လည်ပင်းထဲသို့ ထိုးစိုက်ကာ အတွင်းရှိအရာအားလုံးကို ဆွဲထုတ်ပစ်လိုက်သည်။

[ဒင်... ယုတ်မာသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသူကို သုတ်သင်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်...]

[ကလဲ့စားချေအမှတ် + ၅၀၀...]

[လက်ရှိ ကလဲ့စားချေအမှတ်... ၉၁၀]

လင်းဖန်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သွေးနှင့်ချီပြန်လည်အားဖြည့်ဆေးလုံးများကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူသည် ချီစွမ်းအင်များကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန် ဆေးလုံးအချို့ကို မျိုချလိုက်သည်။

သူ၏လက်ရှိအဆင့်တွင်မူ သွေးနှင့်ချီပြန်လည်အားဖြည့်ဆေးလုံးများသည် ယခင်ကလောက် အသုံးမဝင်တော့ပေ။

ပိုမိုကောင်းမွန်သော နည်းလမ်းတစ်ခုကို မကြာမီရှာဖွေရပေလိမ့်မည်။

ချီစွမ်းအင်အချို့ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသောအခါ သူသည် ပညာတတ်အရာရှိ၏ပစ္စည်းများကို ရှာဖွေမွှေနှောက်လေသည်။

တန်ဖိုးရှိပုံရသော ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားတစ်ခုကိုသာ သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

၎င်းသည် ကျားတစ်ကောင်၏ပုံသဏ္ဍာန်ရှိပြီး တောက်ပသောအစိမ်းရောင်နှင့် ကြည်လင်သော အဖြူရောင်ကျောက်စိမ်းရောင်စဉ်များ သန်းနေသည်။

တိုက်ပွဲအတွင်း ပညာတတ်အရာရှိ ပြုလုပ်ခဲ့သည်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရရင်း ၎င်းသည် သိုလှောင်ရေးမှော်ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်ရမည်ဟု လင်းဖန် ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် သူ၏ ချီစွမ်းအင်ကို ၎င်းအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

လင်းဖန်၏ခန့်မှန်းချက်မှာ မှန်ကန်ပေသည်။

သိုလှောင်ရေးမှော်ပစ္စည်းအတွင်း၌ စက္ကူရုပ်သေးများစွာ၊ စက္ကူထီးတစ်လက်၊ ကျမ်းစာအုပ်တစ်အုပ်နှင့် ရွှေတုံးအမြောက်အမြား ရှိနေသည်။

သူသည် ကျမ်းစာအုပ်ကို ထုတ်ယူကြည့်ရှုလိုက်ရာ “ဝိညာဉ်သဏ္ဍာန်စုံ စက္ကူခေါက်ကျင့်စဉ်” ဟူသော ခေါင်းစဉ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုစက္ကူရုပ်သေးများကို ရင်ဆိုင်ရစဉ်က မည်မျှအနှောင့်အယှက်ဖြစ်ခဲ့ရသည်ကို မှတ်မိနေသေးသဖြင့် သူ စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

၎င်းသည် အဆင့်မြင့်သိုင်းနည်းစနစ်တစ်ခု မဟုတ်လျှင်ပင် အနာဂတ်တွင် သူ့အတွက် အသုံးဝင်လာမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

လင်းဖန်သည် တံဆိပ်ပြားကိုသိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ပညာတတ်အရာရှိ၏အလောင်းကို အခန်းထောင့်တစ်နေရာသို့ ဆွဲယူသွားလေသည်။

ထို့နောက် အခန်းတွင်းရှိ စာအုပ်ပုံများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏ ကျောက်စိမ်းပြားကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ညသည် မကုန်ဆုံးသေးဘဲ လုပ်ဆောင်ရမည့်အလုပ်များစွာ ကျန်ရှိနေသေးပေသည်။

“လင်းဖန်... ငါ့ပစ်မှတ်ကို ရှင်းလင်းပြီးပြီ...”

သူ၏ အသံသည် အဖွဲ့ဝင်များထံသို့ ပေးပို့သွားလေသည်။

“ကောင်းတယ်... ငါလည်းပြီးပြီ... ကျန်တဲ့လူတွေလည်း အခြေအနေကို အကြောင်းကြားနိုင်ရင် အကြောင်းကြားကြဦး...”

ဟွမ်ယွမ်ခွန်း၏ အသံသည် လင်းဖန်၏စိတ်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

“ဟိုမင်... ပြီးပြီ...”

“ကျောက်ကျားရွေ့... ပြီးပြီ...”

“ဟူထော်... ပြီးပြီ...”

၎င်းတို့သည် လိုင်ညီအစ်ကို၏တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်ဆိုင်းလိုက်ကြသည်။

သို့သော် တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။

သူတို့သည် သူတို့၏ပစ်မှတ်များနှင့် တိုက်ခိုက်နေရဆဲ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု တွေးတောမိကြသည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လိုင်ချင်း၏အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ထင်မြင်ချက် မှားယွင်းသွားကြောင်း သက်သေပြလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့သည်။

“ငါတို့ကိုကူညီကြပါဦး... ပစ်မှတ်က အရမ်းအစွမ်းထက်လွန်းတယ်... အား...”

လိုင်ချင်းသည် စကားကိုဆုံးအောင်မပြောနိုင်ဘဲ နာကျင်စွာအော်ဟစ်သံနှင့်အတူ အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားလေသည်။

ဟွမ်ယွမ်ခွန်းက မေးလိုက်သည်။

“ဘယ်သူက သူတို့နဲ့ အနီးဆုံးလဲ...”

လင်းဖန်က မြေပုံကိုကြည့်ရင်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်ပါ၊ ကျွန်တော် သွားကြည့်လိုက်မယ်...”

လိုင်ညီအစ်ကို၏ပစ်မှတ်သည် သူ့ထံမှ မီတာငါးရာခန့်သာ ကွာဝေးပေသည်။

လင်းဖန်သည် သူ ဝတ်ဆင်ထားသော ချပ်ဝတ်တန်ဆာပေါ်မှ သွေးကွက်များကို သုတ်သင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် အသံမှတ်ဉာဏ်စွမ်းရည်ကိုအသုံးပြုကာ ကင်းလှည့်စစ်သည်များ ဖြတ်သန်းသွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် အခန်းတွင်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

စင်္ကြံလမ်းအတိုင်းလျှောက်လှမ်းရင်း သူသည် ခေါင်းကိုငုံ့ထားကာ တတ်နိုင်သမျှ သာမန်လူကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ထားလိုက်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့်ပင် ကင်းလှည့်စစ်သည်တစ်စုသည် သူ့ထံသို့ တည့်တည့် ဦးတည်လာနေချေသည်။

စစ်သားများမှာ ဖြည်းညှင်းစြွာင့် ကွန်ယက်သဖွယ်ချဉ်းကပ်လာစဉ် သူသည် တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။

ကင်းလှည့်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည် လင်းဖန်ကိုမြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

သူသည် လင်းဖန်ကိုလက်ညှိုးထိုးကာ မေးလိုက်သည်။

“မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ...”

ကျန်ရှိသော စစ်သည်များသည်လည်း ရပ်တန့်သွားကြပြီး သူတို့၏ လက်များကို ဓားရိုးများပေါ်သို့ တင်ထားလိုက်ကြသည်။

လင်းဖန်သည် ပညာတတ်အရာရှိရှိရာ အခန်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဆရာက စာအုပ်တွေထပ်လိုချင်လို့ဆိုပြီး ကျွန်တော့်ကို သွားငှားခိုင်းလိုက်တာ...”

ကင်းလှည့်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည် မျက်လုံးများကိုမှေးစင်းကာ လင်းဖန်ကို သေချာစွာ စိုက်ကြည့်လေသည်။

ယခင်က မြင်ဖူးခြင်း ရှိ၊ မရှိ ပြန်လည်စဉ်းစားရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်ပေသည်။

“သူ့ကို သွားခွင့်ပြုလိုက်စမ်း... ငါ အခု စာအုပ်တွေထပ်ဖတ်ဖို့ လိုနေတယ်...”

ကင်းလှည့်အဖွဲ့သည် မိမိတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ပညာတတ်အရာရှိ၏အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ကင်းလှည့်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည် အလျင်အမြန်ဦးညွှတ်ကာ တောင်းပန်လိုက်သည်။

“တောင်းပန်ပါတယ်... အခု သွားနိုင်ပါပြီ...”

လင်းဖန်သည် ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို တွန့်ပြလိုက်ပြီး “ငါပြောသားပဲ” ဟူသော အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းသွားလေသည်။

လိုင်ညီအစ်ကိုရှိနေသော အခန်းအနီးသို့ရောက်ရှိသောအခါ အတွင်းမှ အသံဗလံအချို့ကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။

တံခါးကိုဖွင့်လိုက်စဉ် လူတစ်ယောက်သည် သူ၏ မျက်နှာဆီသို့ ပျံသန်းလွင့်စင်လာသည်။

လင်းဖန်သည် လက်နှစ်ဖက်ကိုမြှောက်ကာ တားဆီးလိုက်သည်။

“အား... မင်း ငါ့ကို သေချာဖမ်းပေးခဲ့ရင် ပိုကောင်းတာပေါ့...”

လိုင်မင်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့လဲကျသွားရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူသည် ယခုအခါ ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာရရှိထားပြီး သူ၏ ပုခုံးပေါ်ရှိ ဓားဒဏ်ရာမှာ အရိုးပေါ်သည်အထိ နက်ရှိုင်းလှပေသည်။

သူသည် တုန်ရီနေသောလက်ကို မြှောက်ကာ ရှေ့သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“မြန်မြန်... ငါ့အစ်ကိုကို ကယ်ပါဦး...”