အခန်း ၁၈၅

အခန်း (၁၈၅) - ဟူလူမျိုးနွယ်စု

ကျောက်ချင်းယင်သည် ဓားအန္တရာယ်မှ မိမိကိုယ်ကိုယ်ကာကွယ်ရန် ချီစွမ်းအင်များကို အသုံးပြုလိုက်သဖြင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တောက်ပသောအလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာလေသည်။

ထိုဓားသည် ကျောက်ချင်းယင်၏အကာအကွယ်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်စွမ်းမရှိသဖြင့် ကွေးညွတ်သွားရချေသည်။

ထို့နောက် ထန်ရှောင်ယောင်က ကျောက်ချင်းယင်၏ရင်ဘတ်တည့်တည့်သို့ ကန်ထည့်လိုက်သည်။

ဝုန်း…

ကန်ချက်၏ ပြင်းထန်သောအရှိန်ကြောင့် ကျောက်ချင်းယင်သည် နောက်သို့ လျှောတိုက်လွင့်စင်သွားပြီး မြေပြင်ကိုအက်ကွဲစေကာ နက်ရှိုင်းသော ခြေရာလမ်းကြောင်းကြီးတစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်စေလေသည်။

“ဗိုလ်ချုပ်...”

“ဒီကောင်စုတ်တွေ...”

“ငကြောက်တွေ...”

ထိုအချိန်တွင် စစ်သည်များသည် သူတို့၏ စစ်သူကြီးအား ကယ်တင်ရန်အတွက် အခန်းတွင်းသို့ အတင်းတိုးဝင်ရန် ကြိုးစားကြလေသည်။

သို့သော် ဂိုဏ်းချုပ်များသည် ထိုစစ်သည်များကို လျင်မြန်စွာပင် ရှင်းလင်းပစ်လိုက်ကြသည်။

အနောက်ဘက်ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းမှ လုံခုန်းသည် သေစေနိုင်သော လက်သီးချက်များကိုအသုံးပြု၍ သူ၏ရှေ့မှ စစ်သည်များကို သွေးနီရောင်မြူခိုးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်လေသည်။

သူ၏အစွမ်းထက်မှုသည် ထိုစစ်သည်များ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိသည်ထက် ကျော်လွန်နေချေသည်။

လုံခုန်းက စစ်သည်များကိုတားဆီးထားရင်း သူ၏ခေါင်းကို နောက်သို့လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“သူ့ကို မြန်မြန်သတ်ပြီး အဆုံးသတ်လိုက်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်... ငါတို့မှာ အချိန်အများကြီး မကျန်တော့ဘူး...”

ကျောက်ချင်းယင်သည် ထန်ရှောင်ယောင်ကိုစိုက်ကြည့်ကာ နောက်ဆုံးတိုက်ကွက်ဖြင့် အဆုံးသတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် ထန်ရှောင်ယောင်ထံသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည်ပြေးဝင်သွားပြန်သည်။

ထန်ရှောင်ယောင်၏ဓားဦးက သူ့ထံသို့ ထိုးနှက်လာသောအခါ သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လျင်မြန်စွာလှည့်ရှောင်လိုက်သဖြင့် ဓားသွားသည် သူ၏ကိုယ်နှင့် လက်မအနည်းငယ်မျှ လွဲချော်သွားလေသည်။

ထို့နောက် ကျောက်ချင်းယင်က ထန်ရှောင်ယောင်၏ ဆန့်တန်းထားသော လက်မောင်းကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။

ထန်ရှောင်ယောင်သည် လက်မောင်းကိုပြန်လည်ဆွဲယူရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကျောက်ချင်းယင်၏ခွန်အားက အရမ်းပြင်းထန်လှသဖြင့် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။

မကြာမီပင် လေပြင်းများသည် ကျောက်ချင်းယင်ကိုဗဟိုပြု၍ ဟာရီကိန်းမုန်တိုင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ လှည့်လည်တိုက်ခတ်လာလေသည်။

ထိုမုန်တိုင်းသည် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာဖြင့် လှည့်ပတ်လာ‌လေသည်။

မုန်တိုင်း၏လေလှိုင်းများက ထန်ရှောင်ယောင်ကို ထိမိသောအခါ ဝတ်ရုံစများဆုတ်ပြဲသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း ဒဏ်ရာများ ထင်ကျန်ရစ်စေခဲ့လေသည်။

ထန်ရှောင်ယောင်၏ ချပ်ဝတ်တန်ဆာသည် တစ်ဖန်ပြန်လည်တောက်ပလာပြီး သူ့ကိုကာကွယ်ရန် အဝါရောင်အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်ပေးပြန်သည်။

မုန်တိုင်းက ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာသဖြင့် သူတို့၏နောက်ကွယ်တွင်ရပ်နေသော ဂိုဏ်းချုပ်များပင် ထိခိုက်လာရချေသည်။

သူတို့သည် မုန်တိုင်း၏ လှီးဖြတ်နိုင်သော လေပြင်းများဘေးမှကာကွယ်ရန် သူတို့၏ချီစွမ်းအင်များကို လျင်မြန်စွာပင် ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြရသည်။

ဝုန်း…

ဝုန်း…

ဝုန်း…

ဗဟိုချက်တွင်ရှိနေသော ထန်ရှောင်ယောင်သည် ထိခိုက်မှုအပြင်းထန်ဆုံး ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ချပ်ဝတ်တန်ဆာသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် အကာအကွယ်အလင်းတန်းများကို မထုတ်လွှတ်နိုင်တော့ပေ။

မကြာမီပင် ထန်ရှောင်ယောင်၏ မျက်နှာနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာများ အဆက်မပြတ် ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။

မုန်တိုင်းငြိမ်သက်သွားသောအခါ ထန်ရှောင်ယောင်သည် ဒူးထောက်ကျသွားပြီး နက်ရှိုင်းသောဒဏ်ရာများကြောင့် သူ၏လက်မောင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြတ်တောက်ထွက်သွားရချေသည်။

သူသည် သွေးချင်းချင်းနီနေသောမျက်နှာဖြင့် ကျောက်ချင်းယင်ကိုစိုက်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ဟားဟားဟား... သစ္စာရှိတဲ့ စစ်သူကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ပြီးမှ ငါရလိုက်တဲ့ရလဒ်က ဒါပဲလား...”

သူသည် ရူးသွပ်စွာရယ်မောလိုက်ပြီး သွေးများပေကျံနေသောသွားများကို ဖြဲပြကာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏မျက်နှာအမူအရာသည် ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်းထွက်သွားပြီး သွားများကိုကြိတ်ကာ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ကျောက်ချင်းယင်သည် သူ့ကိုတားဆီးရန် ချက်ချင်းပင် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ထန်ရှောင်ယောင်သည် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို ချိုးဖျက်ပစ်လိုက်ပြီး ကျောက်ချင်းယင်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ကျောက်ချင်းယင်က ထန်ရှောင်ယောင်၏ လည်ပင်းကိုညှစ်ကာ မေးလိုက်သည်။

“မင်း ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ...”

ထန်ရှောင်ယောင်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

“ငါ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ဘာတွေကို ခုခံကာကွယ်ခဲ့ရလဲဆိုတာ မင်းတို့ကို မြည်းစမ်းခွင့်ပေးမလို့လေ...”

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ပူဖောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖောင်းပွလာလေသည်။

ချင်းယန်ဇီက ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်သတိပေးလိုက်သည်။

“ချင်းယင်... သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ဖောက်ကွဲပြီး သေကြောင်းကြံတော့မယ်... မြန်မြန်ရှောင်...”

ကျောက်ချင်းယင်သည် လျင်မြန်စွာပင် နောက်သို့ခုန်ရှောင်လိုက်ပြီး အခြားဂိုဏ်းချုပ်များလည်း ထိုနည်းတူစွာပင် ရှောင်တိမ်းလိုက်ကြလေသည်။

ဒုန်း…

သူ၏ ကိုယ်တိုင်ပေါက်ကွဲမှုနှင့်အတူ အခန်းတစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲသွားပြီး ပြိုကျပျက်စီးသွားရချေသည်။

ဂိုဏ်းချုပ်များသည် နောက်ဆုံးအချိန်တွင် သူတို့၏ချီစွမ်းအင်များကိုအသုံးပြု၍ ကာကွယ်လိုက်ကြသည်။

ထန်ရှောင်ယောင်နှင့် အနီးဆုံးတွင်ရှိနေသော ကျောက်ချင်းယင်သည် ပေါက်ကွဲမှုဒဏ်ကို ပြင်းထန်စွာခံစားလိုက်ရသဖြင့် သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်ရလေသည်။

ချင်းယန်ဇီက သူ့ကို လျင်မြန်စွာပင် ထူမပေးလိုက်သည်။

ချင်းယန်ဇီက ပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့ ဒီကနေထွက်သွားဖို့ အချိန်တန်ပြီ...”

သူသည် အင်္ကျီလက်စထဲမှ ရွှေရောင်အမွေးအတောင်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ထန်ရှောင်ယောင်၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ဖောက်ကွဲမှုကြောင့် ပွင့်ထွက်သွားသောအပေါက်ဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

ထိုရွှေရောင်အမွေးအတောင်သည် ရဲတိုက်တံတိုင်းအပြင်ဘက်သို့ လွင့်မျောသွားလေသည်။

၎င်းသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပိုမိုကြီးမားလာလေသည်။

ထို့နောက် ဂိုဏ်းချုပ်များသည် ထိုအမွေးအတောင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ကြသည်။

၎င်းသည် အလွန်ရှားပါးလှသော ပျံသန်းနိုင်သည့် မှော်ရတနာတစ်ခုပင်။

သူတို့သည် ရဲတိုက်မှ ပျံသန်းထွက်ခွာလာကြသော်လည်း အောက်သို့ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ အခြေအနေများက သူတို့ထင်ထားသလို ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။

ဟူလူမျိုးနွယ်စု၏စစ်တပ်ကြီးသည် ပေတျန်းရဲတိုက်ဆီသို့ စတင်ချီတက်လာနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရချေသည်။

ထန်ရှောင်ယောင်သည် သူတို့ကိုကာကွယ်ထားသော အစီအရင်များနှင့် ကာကွယ်ရေးစနစ်များကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်မှာ သေချာလှပေသည်။

ချင်းယန်ဇီသည် ဟွမ်ယွမ်ခွန်းနှင့် အခြားသူများကို တွေးတောကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

‘သူတို့ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ထွက်သွားနိုင်ပါ့မလား...’

ကျောက်ချင်းယင်သည် အမွေးအတောင်၏ အစွန်းတွင်ရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော့်ကို သွားခွင့်ပြုပါ... သူတို့ တကယ်ပဲ ဘေးကင်းရဲ့လားဆိုတာ သွားကြည့်လိုက်မယ်...”

ချင်းယန်ဇီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သဖြင့် ကျောက်ချင်းယင်သည် အမွေးအတောင်ပေါ်မှ ခုန်ချသွားလေသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ...

လင်းဖန်နှင့်အခြားသူများသည် မုတ်ဆိတ်ထူထူကြီးရှိနေသော စစ်တပ်ကင်းစခန်းသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဟူလူမျိုးနွယ်စုစစ်တပ်များကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသောဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

လင်းဖန်က တွေးတောလိုက်သည်။ ထန်ရှောင်ယောင်သည် ချွမ်မင်းဆက်ကို အေးချမ်းစွာနေထိုင်ခွင့်ပေးမည့်အစား ဟူလူမျိုးနွယ်စုများကို တိုက်ရိုက်ဖြတ်သန်းခွင့်ပေးလိုက်နိုင်ချေရှိသည်ဟု သူက တွေးတောမိသဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့ မြန်မြန်သွားမှဖြစ်မယ်...”

စစ်တပ်ကင်းစခန်းအတွင်း၌ ချပ်ဝတ်တန်ဆာများနှင့် သားရေဝတ်ရုံများကိုဝတ်ဆင်ထားသော လူများပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ထင်မြင်ချက်သည် မှန်ကန်ကြောင်း အဖြေရသွားရချေသည်။

သူတို့၏ ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံအရ သူတို့သည် ဟူလူမျိုးနွယ်စုမှဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

လင်းဖန်သည် ချုံပုတ်တစ်ခု၏နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းကွယ်ရင်း အခြားသူများဘက်သို့လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“မင်းတို့အားလုံး တိုက်ခိုက်နိုင်ကြသေးရဲ့လား...”

ဟွမ်ယွမ်ခွန်းက ပြောလိုက်သည်။

“အစောင့်အရှောက်သားရဲက မင်းတို့ကို ချပေးခဲ့တဲ့နေရာမှာ အကြာကြီး စောင့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး... ငါတို့မှာ အချိန်အများကြီး မကျန်တော့ဘူး...”

အစောင့်အရှောက်သားရဲသည် ဤနယ်မြေရှိ အခြားသားရဲများနှင့် တိုက်ခိုက်ရမည့် ဘေးအန္တရာယ်မှ ရှောင်ရှားရန်အတွက် အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းနိုင်ခြင်းမရှိကြောင်း ဟွမ်ယွမ်ခွန်းက ရှင်းပြလေသည်။

လိုင်ညီအစ်ကိုများသည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိထားသဖြင့် ခေါင်းခါပြလိုက်ကြသည်။

ဟိုမင်သည် သူ၏လိပ်မှော်ရတနာ၏ အကာအကွယ်ကြောင့် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် မရရှိခဲ့သဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

ကျောက်ကျားရွေ့သည်လည်း ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ပစ်မှတ်ကို မနည်းသတ်ဖြတ်ခဲ့ရသဖြင့် အင်အားကုန်ခမ်းနေချေပြီ။

ဟူထော်သည် သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါပြလိုက်လေသည်။

“ဒါဆိုရင် အခု ငါတို့သုံးယောက်ပဲ ကျန်တော့တာပေါ့...”

လင်းဖန်ကပြောလိုက်ပြီး အစီအစဉ်တစ်ခုကို စတင်စဉ်းစားလိုက်သည်။

သူသည် စစ်တပ်ကင်းစခန်းအတွင်း၌ လျှောက်သွားနေသော မီးတောက်သမင်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဟူလူမျိုးနွယ်စုစစ်သည်များသည် သေဆုံးသွားသော ချွမ်စစ်သည်များထံမှ ပစ္စည်းများကိုလုယက်ရန် အလုပ်ရှုပ်နေကြသဖြင့် ထိုမီးတောက်သမင်များကို ဂရုမစိုက်ကြပေ။

လင်းဖန်က အကြံပြုလိုက်သည်။

“ငါ မီးတောက်သမင်တစ်ကောင်အဖြစ်ဟန်ဆောင်ပြီး အလစ်ငိုက်တိုက်ခိုက်ပြီးတော့ သူတို့ကို မျှားခေါ်သွားမယ်...”

“မင်းတို့ကတော့ အခွင့်အရေးကိုအသုံးချပြီး အသာလေး ဖြတ်ကျော်သွားကြ...”

“ငါ နောက်မှ မင်းတို့နောက်ကို လိုက်လာခဲ့မယ်...”

ဟိုမင်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မဖြစ်ဘူး... မင်းတစ်ယောက်တည်းသွားဖို့က အရမ်းအန္တရာယ်များလွန်းတယ်... ငါ မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်...”

သူ၏ ခေါင်းမာမှုကိုမြင်သောအခါ လင်းဖန်သည် ခဏမျှစဉ်းစားလိုက်ပြီး အဝေးရှိ တောအုပ်ဆီသို့ ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် ဟိုဘက်က တောအုပ်ထဲမှာသွားပြီး ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်ထားလိုက်... ငါ သူတို့ကို အဲဒီဘက်ကို မျှားခေါ်ခဲ့မယ်...”

ဟိုမင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သဖြင့် သူတို့သည် စတင်လှုပ်ရှားရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြလေသည်။