အခန်း ၁၇၁

အခန်း (၁၇၁) - အားစိုက်စရာမလိုဘဲ ရရှိခြင်း (၁)

ထျယ်ချူချင်သည် ကျောရိုးအောက်ခြေမှသည် ဦးခေါင်းထိပ်အထိ အအေးဓာတ်တစ်ခု ရုတ်ချည်း ထိုးတက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

ချူချင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရစဉ်က ချူချင်းသည် ကတိဖျက်ပြီး သူမ၏ သွေးကြောကို ပိတ်ဆို့ကာ နားမခံသာသော စကားများ ပြောဆိုခဲ့လျှင်ပင် ထျယ်ချူချင်သည် ဒေါသသာ ထွက်မိခဲ့၏။

သို့သော် ဝမ်ရို၏အပြုံးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်မူ သူမတစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျင်သွားတော့သည်။

နှလုံးသားထဲမှ ကြောက်ရွံ့မှုများ တိုးဝှက်လာပြီး ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အပြုံးမျိုး မည်သို့ ပေါ်ပေါက်လာသည်ကို သူမ လုံးဝနားမလည်နိုင်ချေ။

ဤမိန်းကလေးက... ငါ့ကို ထပ်ပြီး ဘာလုပ်ဖို့ ကြံစည်နေတာပါလိမ့်။

ထို့ပြင် သူမ၏ ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မိမိကိုယ်မိမိ ဤမျှ ဇွတ်တရွတ် မဆန်ခဲ့သင့်ကြောင်း တွေးတောမိသွားချေသည်။

အေးအေးဆေးဆေးရှိနေသည့် ထျယ်ရွှဲ့ခန်းမ‌ဆောင်က ငါ့ကို ဘာကြောင့် မဆံ့ရင်ကန် ဖြစ်ရပါသနည်း။

ငါ့ဘာသာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေနေရင်း လော့ချန်အိမ်တော်ဆီ ဘာလို့ ပွဲကြည့်ဖို့ လာခဲ့မိပါလိမ့်။

ပွဲကြည့်လျှင်ပင် ငြိမ်ငြိမ်ဆိတ်ဆိတ်နေခဲ့လျှင် ကောင်းဦးမည်။

အကြောင်းမရှိဘဲ အဘယ်ကြောင့် ပြဿနာရှာခဲ့မိပါသနည်း။ နောက်ဆုံး ချူချင်းနှင့်တိုးပြီး သူ့နောက်လိုက်သွားမိသည်။ လူသတ်သမားလက်ချက်ဖြင့် သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရုံတင်မကဘဲ... ယခုမူ ဤမျှ သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားရချေပြီ။

အတိုင်းအဆမဲ့သော နောင်တများက သူမအား တစ်ခဏချင်းအတွင်း ဝါးမြိုသွားတော့သည်။

"သူ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ... မျက်လုံးတွေက အသက်မပါတော့သလိုပဲ။"

ချူချင်းသည် ဝမ်ရို၏ အပြုံးကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ဤသို့ဖြစ်သွားသော မီန်းကလေးကိုကြည့်ကာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားရ၏။

ဝမ်ရိုသည် ချူချင်းထက်ပင် ပို၍ ဝေခွဲမရဖြစ်နေချေသည်။

"မသိဘူးလေ... ထျယ်ရွှဲ့ခန်းမ‌ဆောင်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်တစ်ခုခုလား။"

ချူချင်းသည် ထျယ်ချူချင်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲယူကာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ သွေးကြောပိတ်ဆို့မှုမှာ ပုံမှန်အတိုင်းရှိနေပြီး ပြဿနာမရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူမသည် လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းဖြင့် သွေးကြောပိတ်ဆို့မှုကို ဖြေဖျောက်ရန် ကြိုးစားနေခြင်း မဟုတ်ပေ။

သူက ဝမ်ရိုကို ပြောလိုက်၏။

"ခဏနေရင် သူ့ကို မင်းနဲ့အတူ ခေါ်သွားလိုက်။"

သူသည် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် ဤသခင်မလေးထျယ်သည် ရင်သားသေးငယ်ပြီး ဦးနှောက်မရှိလျှင်ပင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်နေသေး၏။

ခေတ္တခဏ ထိန်းသိမ်းထားခြင်းမှာ ယာယီဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ဤနေရာတွင် အမြဲထားရှိရန်မှာ မသင့်တော်ချေ။

သို့သော် ချူချင်း၏ စကားအဆုံးတွင် ဝမ်ရိုပြန်မပြောရသေးမီ ထျယ်ချူချင်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားသကဲ့သို့ ခေါင်းကို အတင်းအကျပ် ခါယမ်းလိုက်လေသည်။

"ဟင့်အင်း... ကျွန်မ သူ့နောက် မလိုက်ချင်ဘူး... တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်မကို သူ့နောက် ထည့်မလွှတ်ပါနဲ့။"

"ကျွန်မ ဒီမှာပဲ နေမယ်... ဘယ်မှမသွားဘူး။"

"ရှင် ကျွန်မကို ကျွန်မအဖေဆီ ပြန်ရောင်းစားချင်ရင်တောင် ကျွန်မ ရှင့်ကို အကြံပေးပါ့မယ်... ကျွန်မကို ဒီမိန်းကလေးလက်ထဲ မအပ်ဖို့ပဲ တောင်းပန်ပါတယ်။"

ဝမ်ရိုက ထျယ်ချူချင်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်၏။

ထျယ်ချူချင်၏ စကားသံများ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

ဤတည်ငြိမ်အေးစက်သော မျက်နှာသည် မည်သည့် ခြိမ်းခြောက်စကားထက်မဆို ပိုမိုထိရောက်ပုံရချေသည်။

ဝမ်ရိုက ချူချင်းကို ပြောလိုက်၏။

"သူ့ကို ဒီမှာပဲ ထားလိုက်... ဒီအကြောင်းကို အဖေ့ကို ပြောပြဖို့လိုလား။"

"လောလောဆယ် မလောပါနဲ့ဦး။"

ချူချင်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

"သခင်မလေးထျယ်ကို ဈေးကောင်းရမှ ရောင်းရမှာပေါ့... ငါ သေချာ စဉ်းစားပါရစေဦး။"

"ကောင်းပါပြီ။"

ဝမ်ရိုသည် သူ၏စကားကို ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိချေ။

သူတို့နှစ်ဦးသည် စားပွဲဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ကြပြီး ထျယ်ချူချင်ကိုလည်း ရှောင်ဖယ်ခြင်းမပြုဘဲ ချူချင်းက တိုက်ရိုက်မေးမြန်းလိုက်၏။

"မနက်ဖြန်ဆိုရင် သိုင်းပြိုင်ပွဲနဲ့သမက်ရွေးချယ်ပွဲ စတင်မဲ့နေ့ပဲ... မင်းက မင်းအဖေဘေးမှာ နေမှာလား... ဒါမှမဟုတ် ငါ့ဘေးမှာပဲ နေမှာလား။"

ဝမ်ရိုက ချူချင်းကို ကြည့်လိုက်၏။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ရလား။"

"ရတာပေါ့။"

ချူချင်းက အတည်ပြုသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"ဒါဆို အစ်ကိုသုံးဘေးမှာပဲ နေမယ်။"

ချူချင်းသည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ နောင်တွင် ဝမ်ရိုနှင့်ဆက်ဆံရာ၌ ပို၍သတိထားရမည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

သို့သော် ထျန်းကျီးအမိန့်ပြားပြဿနာ ပြီးဆုံးသွားပါက သူသည် လော့ချန်မှ တိုက်ရိုက်ထွက်ခွာသွားမည်ဖြစ်ရာ နောင်တွင် ပတ်သက်မှုရှိတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း ခန့်မှန်းထားချေသည်။

ဝမ်ရိုက ချူချင်းကိုကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"တကယ်တော့ ကျွန်မ ရှင့်ကို မပြောရသေးတဲ့ အကြောင်းအရာတစ်ခု ရှိတယ်။"

"ဘာကိစ္စလဲ။"

"ကျွန်မ ဘာကြောင့် ထိုက်ရိဂိုဏ်းထဲ ဝင်ခဲ့ရလဲဆိုတဲ့ အကြောင်းအရင်းပဲ။"

ဝမ်ရိုက ချူချင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"အစ်ကိုသုံး သိချင်လား။"

သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် ကြည်လင်တောက်ပသော ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ အလွန်ပင် သန့်စင်လှသဖြင့် ၎င်းတို့အောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော အတွေးများကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိရှိနိုင်ချေသည်။

ယခုအချိန်တွင် ဝမ်ရို၏ မျက်ဝန်းများထဲ၌ 'မေးရင် အကုန်ပြောပြမယ်'ဟူသော အဓိပ္ပာယ်များ ထင်ဟပ်နေချေသည်။

ဤမေးခွန်းကို ချူချင်းသည် ယခင်က ဝမ်ခိုင်ယွမ်အား မေးမြန်းခဲ့ဖူး၏။

ယခုအခါ ဝမ်ရိုက ကိုယ်တိုင်လာရောက်၍ ဤအကြောင်းအရာကို စတင်ပြောဆိုလာချေသည်။

ဝမ်ခိုင်ယွမ်ပြန်သွားပြီးနောက် ဝမ်ဖူစန်းကို တစ်ခုခု ပြောလိုက်တာလား။

ဝမ်ဖူစန်းက ဝမ်ရိုကို ငါ့ဆီလာပြီး ပြောခိုင်းလိုက်တာလား။

ဒါမှမဟုတ် ဝမ်ရိုကိုယ်တိုင်က ငါ့ကို မဖုံးကွယ်ထားချင်ရုံ သက်သက်ပဲလား။

အားလုံး ဖြစ်နိုင်ချေရှိပေသည်။

သို့သော် ချူချင်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။

"အဲဒါက အရေးမကြီးတော့ပါဘူး။"

ဝမ်ရိုသည် အဘယ်ကြောင့် အရေးမကြီးတော့သည်ကို နားမလည်သော်လည်း ဆက်လက်မမေးမြန်းဘဲ ပြောလိုက်၏။

"ဒီတစ်ကြိမ်က လော့ချန်အတွက် နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း အကြီးဆုံးဒုက္ခ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။"

“အစ်ကိုသုံး... ကျွန်မကို အပြစ်တင်မှာလား။"

ယနေ့တွင် သူမသည် ချူချင်းအား မိမိနှင့်အတူ ဝမ်ဖူစန်းထံ သွားရောက်တွေ့ဆုံရန် တောင်းဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ဝမ်ရိုသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ခံစားချက်များကို မထုတ်ပြသော်လည်း သူမသည် ဝေဝေဝါးဝါးဖြစ်တတ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦး မဟုတ်ချေ။

သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာသာ ဝေခွဲမရဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်၏။

သူမ၏စိတ်သည် အလွန်ပင် ထက်မြက်လှသဖြင့် လော့ချန်အိမ်တော်တွင် အန္တရာယ်ရှိနေသည်ကိုသိရှိပြီး လမ်းခရီးတစ်လျှောက် ချူချင်း၏ စွမ်းဆောင်ရည်များကိုလည်း စောင့်ကြည့်ခဲ့ချေသည်။

ချူချင်း၏စွမ်းရည်မှာ သာမန်လူများ လိုက်မမီနိုင်ကြောင်း သူမ သိရှိထား၏။

အထူးသဖြင့် ကျန်းဟူလောကသားများ ပြောဆိုနေကြသော 'ညဧကရာဇ်'မှာ သူမ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ လူဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း သူမ သိရှိထားချေသည်။

သူ၏သိုင်းပညာမှာ အလွန်မြင့်မားပြီး စွမ်းရည်မှာလည်း ကြီးမားလှပေသည်။

လော့ချန်အိမ်တော်၏ အကျပ်အတည်းကို သူကူညီပေးနိုင်ချေသည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ချူချင်းအား ဝမ်ဖူစန်းနှင့်တွေ့ဆုံရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ခြင်းမှာ ချူချင်းအား လော့ချန်ဘက်မှ ရပ်တည်စေရန် ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်၏။

ချူချင်းနှင့်ဝမ်ဖူစန်းတို့၏ ပွင့်လင်းမြင်သာစွာ ဆွေးနွေးမှုမှာလည်း သူမ ထင်မှတ်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်လာခဲ့ချေသည်။

ချူချင်း၏ ဉာဏ်ပညာနှင့်သိုင်းပညာကို ဝမ်ဖူစန်းက အသိအမှတ်ပြုခဲ့၏။

သူတို့နှစ်ဦး သဘောတူညီမှု ရရှိခဲ့ကြချေသည်။

သို့သော်... ဤကိစ္စမှာ နောက်ဆုံးတွင် မိမိကြောင့်စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယခု ဤနေရာတွင်ထိုင်နေရင်း သူမသည် စိတ်ထဲမှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို နောက်ဆုံးတွင် မေးမြန်းလိုက်တော့သည်။

ချူချင်းသည် ဝမ်ရိုကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ယမ်းလိုက်၏။

"ငါသာ သဘောမတူရင် ဘယ်သူမှ ငါ့ကို အတင်းအကျပ် မခိုင်းစေနိုင်ဘူး။"

ဝမ်ရိုသည် ထိုစကားကိုကြားသော် မျက်တောင်များကိုနှိမ့်ချကာ တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကိုသုံး... တကယ်လို့ အန္တရာယ်တစ်ခုခု ရှိလာရင် ကျွန်မကို ဂရုစိုက်ဖို့ မလိုဘူး။"

"ချူမိသားစုရဲ့ အစ်ကိုကြီးက ကျွန်မကို လော့ချန်ဆီ ပို့ခိုင်းရုံသက်သက်ပဲ... အခုရှင့်တာဝန်ပြီးပြီ။"

"စိတ်ချပါ။"

ချူချင်းသည် ဤနေရာသို့ရောက်သောအခါ ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကိုသတိရသွားပြီး ရင်ခွင်ထဲမှ မက်မွန်ပန်းပွင့်ဖတ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

"မင်းကို ကူညီခိုင်းစရာ ကိစ္စတစ်ခု ရှိတယ်... ဒီအနံ့ကို တစ်ချက်လောက် နမ်းကြည့်ပါဦး။"

"ဒါက..."

ဝမ်ရိုသည် ပွင့်ဖတ်ကိုယူကာ နှာခေါင်းနားသို့ ကပ်၍အနံ့ခံကြည့်လိုက်၏။

ချူချင်းက သူမအား ရှင်းပြလိုက်၏။

"ဒီနေ့ သခင်မလေးထျယ်ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့တဲ့သူက နျဲ့ကျင့်ထိုင်ရဲ့ လူသတ်သမားပဲ... သူက မကောင်းဆိုးဝါးနှိမ်နင်း‌စာရင်းထဲက ပညာရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ကျန်းဟူလောကမှာတော့ ပန်းအလှမယ်လို့ လူသိများတယ်။"

"ဒီအပေါ်မှာ အဲဒီလူရဲ့အနံ့ ကျန်နေသေးလားဆိုတာ ကြည့်ပေး... ကျန်နေသေးရင် အဲဒီအနံ့ကို မှတ်ထားပေးပါဦး... နောက်တစ်ကြိမ် အဲဒီလူပေါ်လာရင် သူ့ကို ရှာဖွေနိုင်အောင်လို့ပါ။"

ဝမ်ရိုသည် ပွင့်ဖတ်ကိုချလိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ဒီအနံ့က..."

သူမ၏ စကားမဆုံးမီ တံခါးပြင်ပမှ အလျင်စလို လျှောက်လှမ်းလာသော ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

လော့ချန်တပည့်တစ်ဦးက တံခါးဝမှ သတင်းပို့လိုက်၏။

"သခင်လေးသုံး... အိမ်တော်ထဲကို အစွမ်းထက်တဲ့ ရန်သူတွေ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာပါတယ်... ဒုတိယသခင်က သခင်လေးသုံးကို ဆုံးဖြတ်ချက်ချပေးဖို့ ခေါ်ခိုင်းလိုက်ပါတယ်။"

ချူချင်းက ဝမ်ရိုကို ချက်ချင်းပြောလိုက်၏။

"မင်း ဒီမှာပဲ စောင့်နေပြီး သူ့ကို စောင့်ကြည့်ပေးထား။"

"ငါ အခြေအနေကို သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။"

"ကောင်းပါပြီ။"

ဝမ်ရိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဒါနဲ့... ဒီပန်းပွင့်ဖတ်ပေါ်မှာ မိန်းကလေးလင်ဖေးရဲ့အနံ့ ရှိနေတယ်။"

ချူချင်းသည် အပြင်သို့ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ဤစကားကိုကြားလိုက်ရသဖြင့် ခြေလှမ်းများ ချက်ချင်းတုံ့ဆိုင်းသွားပြီး ဝမ်ရိုကို ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"ဘယ်သူ။"

"ထျန်းရှန်းမျှော်စင်ကအလှမယ်... ချောင်သိုင်းသမားကြီးရဲ့ ဘေးနားက မိန်းကလေး... မိန်းကလေးလင်ဖေးလေ။"

ဝမ်ရိုက ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်မ သေသေချာချာ မှတ်မိတယ်... ဒါက သူ့အနံ့ပဲ။"

ချူချင်းသည် စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာဖြင့် အဆောင်ပြင်ပသို့ လှမ်းထွက်ခဲ့၏။

အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် ချူချင်းသည် ဝမ်ဖူစန်းရှိရာအဆောင်သို့ လျင်မြန်စွာ ဦးတည်သွားတော့သည်။